အခန်း (၁၅) - ပွင့်လင်းရိုးသားမှုများဖြင့် နှလုံးသားချင်းဖွင့်ပြောခြင်း
တခဏအကြာတွင် စီဘီက ရုတ်တရက် မေးလိုက်လေသည်။ "နင် ငါ့ကို လက်ထပ်မယ်ဆိုရင် နင့်ရဲ့ စေ့စပ်ထားတဲ့သူကို ဘယ်လိုလုပ်မလဲ…"
“စေ့စပ်ထားတဲ့သူ... ဘယ်သူ့ကို ပြောတာလဲ…"
လုံယိသည် တခဏမျှ ကြောင်သွားပြီးမှ ယခင်က ပြောခဲ့သော စကားများကို သတိရသွားသော်လည်း ထိုစကားများကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ရန် အလျင်စလို မလုပ်ခဲ့ပေ။
"ဟုတ်တာပဲ... အော်၊ ငါ သိပြီ။ နင် ငါ့ကို တစ်လျှောက်လုံး လိမ်ခဲ့တာပဲ၊ ပြီးတော့ ငါ့နာမည်ကိုလည်း နင် သိပြီးသားဖြစ်နေတာပေါ့…"
စီဘီသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် လိမ်ညာခံလိုက်ရသည်ဟု ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရလေသည်။
"အလင်းဝင်ချာ့ချ်ရဲ့ သန့်စင်သူတော်စင်မ နာမည်ကို ဘယ်သူမသိဘဲ နေမလဲ။ မနေ့က မင်းရဲ့ အထက်စီးဆန်ပြီး မာန်တက်နေတဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ပြီး ငါက မနေနိုင်လို့ မင်းကို ပြန်ပြီး နှိပ်ကွပ်ချင်ခဲ့တာပါ…"
လုံယိသည် စီဘီ၏ လက်ကိုဆွဲကာ တားလိုက်၏။ သူမ၏ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဒေါသကြောင့် သူမသည် အလင်းမှော်စွမ်းအင်များကို သူ့ထံသို့ ရုတ်တရက် ပစ်လွှတ်မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။
"ငါက အထက်စီးဆန်ပြီး မာန်တက်နေတာလား... မနေ့က ငါက နင့်ကို မေးခွန်းအချို့ မေးချင်ရုံတင်ပါ…" စီဘီသည် မနေ့က အခြေအနေများကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားပြီးနောက် သူမ၏ အသံသည် တဖြည်းဖြည်း တိုးသွားလေသည်။ မနေ့က သူမ၏ ပြောဆိုဟန်သည် အမှန်တကယ်ပင် အနည်းငယ် အထက်စီးဆန်ခဲ့သည်ဟု သူမကိုယ်တိုင်လည်း တွေးမိသွားပေသည်။
"ဟဲဟဲ... သိပြီ၊ သိပြီ။ အာ... နေတောင် အတော်မြင့်နေပြီ၊ ငါတို့ ခရီးဆက်ရတော့မယ် မဟုတ်လား…" လုံယိသည် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်ပြီး စီဘီ ရှက်ရွံ့နေသည်ကို မြင်သောအခါ စကားလမ်းကြောင်းကို ပြောင်းလိုက်လေသည်။
"ခဏလေး စောင့်ပါဦး…" စီဘီက လုံယိကို ရပ်တန့်ရန် အော်ပြောလိုက်၏။
လုံယိသည် သူမ ဘာများ ထပ်လိုချင်ပြန်သနည်းဟု သိလိုစွာဖြင့် မျက်ခုံးပင့်၍ ကြည့်လိုက်သည်။
"ငါ... ငါ သိချင်တာက နင် အမှန်တကယ်ပဲ စေ့စပ်ထားတဲ့သူ ရှိ၊ မရှိ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပြစေချင်တယ်…" စီဘီက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။
စေ့စပ်ထားသူ ဟူသည်နှင့် လုံယိ ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်ရာ ငယ်စဉ်ကတည်းက စေ့စပ်ပေးထားသော တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိခဲ့သည်ဟု ထင်မိပေသည်။
သူမသည် နန်းကုန်းမျိုးနွယ်စု၏ တတိယမြောက် သမီးငယ် နန်းကုန်းရှန်းယွင် ဖြစ်ပေသည်။ လုံယိသည် သူမ၏ ရုပ်ရည်ကို အမှတ်မရတော့ဘဲ မှတ်မိသည်မှာ ချစ်စဖွယ် မိန်းကလေးငယ်ဘဝက ဆံပင်နှစ်ဖက် ကျစ်ထားသည်ဟူသော အချက်သာ ဖြစ်၏။
ထို့အပြင် ထိုနန်းကုန်းရှန်းယွင်သည် သူ့ကို အလွန်မုန်းတီးပြီး စေ့စပ်ပွဲကို ဖျက်သိမ်းရန် အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားခဲ့သည်ကိုလည်း သူ မှတ်မိနေသေးသည်။ သို့သော် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် နန်းကုန်းကျန်းဖုန်းဟူသော သူ၏ သူငယ်ချင်းဟောင်းကမူ ဤကိစ္စကို လုံးဝ သဘောမတူခဲ့ပေ။
နန်းကုန်းမျိုးနွယ်စုသည် ရှီမန်မျိုးနွယ်စုကဲ့သို့ အဓိက မျိုးနွယ်စုကြီး ၄ ခုတွင် ပါဝင်သော်လည်း သူတို့၏ အာဏာသည် ကြာမြင့်စွာကပင် ဆုတ်ယုတ်ခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ရှီမန်မျိုးနွယ်စုနှင့် ပတ်သက်မှုရရှိမည့် ဤအခွင့်အရေးကို မည်သို့ လက်လွှတ်ခံမည်နည်း...
"တကယ်တော့ ငါ့မှာ တရားဝင် စေ့စပ်ထားတဲ့သူ ရှိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ သူမက ငါ့ကို မကြိုက်လို့ စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းမှုကို ဖျက်သိမ်းချင်နေတာ... ငါတို့ လက်ထပ်ဖို့ဆိုတာ တော်တော်လေး အလှမ်းဝေးနေပြီလို့ ထင်တယ်…"
လုံယိက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောလိုက်လေသည်။ လက်ရှိအခြေအနေအရ သူသည် ထွက်ပြေးလာသော ရာဇဝတ်သားတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီး တစ်နိုင်ငံလုံး၏ မုန်းတီးခြင်းကို ခံနေရသူ ဖြစ်ရာ နန်းကုန်းရှန်ယွင်နှင့် လက်ထပ်ရန်မှာ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ပေ။
"နင် သူမကို ချစ်ခဲ့တာလား…" စီဘီက အနီးကပ်မေးလိုက်၏။ သူမ၏ ပုံစံမှာ ဇနီးသည်တစ်ဦးက ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို စစ်မေးနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်။
"သူမရဲ့ ရုပ်ရည်ကိုတောင် ငါ မမှတ်မိတော့ဘူး... အချစ်အကြောင်း ပြောဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တာပေါ့... ဒါမှမဟုတ် မင်းက မနာလိုဖြစ်နေတာလား…" လုံယိက လျှို့ဝှက်သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် စနောက်လိုက်လေသည်။
"မနာလိုမဖြစ်ပါဘူး…" စီဘီက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ တုံ့ပြန်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ လေသံတွင် ပျော်ရွှင်မှု အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေပေသည်။
"ကဲ... မေးစရာတွေ ပြီးပြီဆိုရင်တော့ ငါတို့ သွားကြစို့…" လုံယိက ဆိုလိုက်၏။
"ခဏလေး စောင့်ပါဦး…" စီဘီက လုံယိကို ထပ်မံတားဆီးလိုက်ပြန်သည်။
"အခု ဘာဖြစ်ပြန်တာလဲ... မြတ်နိုးဖွယ်ကောင်းလှတဲ့ သန့်စင်သောသူတော်စင်မလေး…" လုံယိက အားမရှိစွာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။
စီဘီသည် မူလနေရာတွင်ပင် ရပ်နေပြီး သူမ၏ ဆောင်းဦးမျက်ဝန်းအစုံဖြင့် လုံယိကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်ကာ တစ်စုံတစ်ခုကို တွန့်ဆုတ်နေပုံရ၏။
ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ လုံယိသည်လည်း စိတ်ရှည်လက်ရှည်ဖြင့် သူမ၏ မျက်ဝန်းငယ်လေးများကို ပြန်လည်စိုက်ကြည့်ကာ အဖော်ပြုပေးလိုက်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် စီဘီက တိုးညှင်းသောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ "လုံယိ... နင် ငါကို သိတယ်ဆိုတော့ ငါရဲ့ ရုပ်ရည်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကောလာဟလတွေကိုလည်း သိမှာပေါ့…"
လုံယိသည် ကြောင်အသွားပြီးနောက် ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ညိတ်ပြလိုက်၏။ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ပူဆွေးမှုများကို ဖုံးကွယ်၍မရပေ။
စီဘီ၏ လက်ကလေးသည် သူမ၏ ဦးခေါင်းပေါ်ရှိ ခြုံထည်ဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ရောက်ရှိသွားပြီး ခြုံထည်ကို ချွတ်ပစ်ချင်နေပုံ ပေါ်ပေသည်။
လုံယိ၏ ရင်ထဲတွင် တင်းကျပ်သွားပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောချင်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဘာမျှမပြောဘဲ စီဘီကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေမိကာ စိတ်ထဲတွင်လည်း အလွန်တရာ ဝမ်းနည်းနေမိလေသည်။
ရုပ်ရှင်တစ်ခု၏ အနှေးပြကွက်တစ်ခုကဲ့သို့ပင် စီဘီ၏ လက်ကလေးသည် ခြုံထည်၏ အနားသတ်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆုပ်ကိုင်ပြီး အပေါ်သို့ မတင်လိုက်၏။ ထိုအချိန်တွင်ပင် အစိမ်းရင့်ရောင် ဆံကေသာရှည်များက လွင့်ပျံလာပြီး သူမ၏ ပုခုံးပေါ်သို့ နူးညံ့စွာ ကျဆင်းလာလေသည်။
လုံယိသည် စီဘီကို မှင်တက်စွာ ကြည့်နေမိပြီး ရင်ထဲမှ ပူဆွေးမှုကို မဖယ်ရှားနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် မည်သူမဆို၊ အမျိုးသားဖြစ်စေ၊ အမျိုးသမီးဖြစ်စေ၊ လူကြီးဖြစ်စေ၊ လူငယ်ဖြစ်စေ သူနှင့်အတူ တူညီသော ခံစားချက်မျိုး ရှိကြမည်ဟု သူ တွေးမိ၏။
စီဘီ၏ မျက်နှာတစ်ခြမ်းသည် အပြစ်ပြောစရာမရှိအောင် ပြည့်စုံလွန်းပြီး သူမ၏ ဆံပင်အဖြောင့်ရှည်များက ခါးအထိ ကျဆင်းနေသည်။ မည်သည့် သက်ရှိမျိုးကိုမဆို ရူးသွပ်သွားစေနိုင်သော ထိုမျက်နှာ၊ တောက်ပသော အလင်းရောင်များနှင့် ကြယ်တာရာများကဲ့သို့ တောက်ပသော မျက်ဝန်းများ၊ ထို့အပြင် သန့်စင်သော ဝတ်စုံနှင့်အတူ သူမသည် အထက်ဘုံမှ ဤလောကသို့ ဆင်းသက်လာသော နတ်သမီးတစ်ပါးနှင့် အမှန်တကယ်ပင် တူလှပေသည်။
သို့သော် လုံယိ၏ ထိုသို့သော အတွေးများသည် တခဏချင်းတွင်ပင် ပျက်ပြယ်သွားခဲ့ရ၏။ အကြောင်းရင်းမှာ စီဘီသည် သူမ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံးကို သူ့ရှေ့တွင် ဖွင့်ပြလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာဘယ်ဘက်ခြမ်းတွင် ကြည့်ရသည်မှာ ရွံရှာဖွယ်ကောင်းပြီး ထူးဆန်းလှသော သွေးရောင်ကဲ့သို့ အနီရောင် မွေးရာပါ အမှတ်အသားတစ်ခု ရှိနေလေသည်။
စီဘီသည် လုံယိရှိရာသို့ တစ်လှမ်းချင်း တိုးကပ်လာပြီး သူ့ကို ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်နေ၏။ သူမသည် လုံယိ၏ အနီးသို့ ပို၍ပို၍ နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ထိုသွေးရောင် အနီရောင် အမှတ်အသားသည်လည်း လုံယိ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ပို၍ကြီးမားလာလေသည်။
ထိုအမှတ်အသားတွင် အဖုအပိမ့်လေးများနှင့် အပေါက်ငယ်လေးများ ပြည့်နှက်နေသည်ကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရပေသည်။
ထိုအချိန်တွင် လုံယိသည် ဗီဇအရ နောက်သို့ လှည့်ထွက်သွားလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့၏။ သို့သော် စီဘီအပေါ် စိတ်ထဲမှ အလိုအလျောက် ဖြစ်ပေါ်လာသော ထိုရွံရှာစိတ်ကြောင့် သူ အလွန်အမင်း အံ့အားမသင့်ခဲ့ပေ။ သို့သော် စီဘီ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ နာကျင်နေသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုံယိသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်နှက်ချင်စိတ် ပေါ်လာလေသည်။
"လုံယိ... မင်းက တခြားသူတွေကို ရွံရှာဖို့ အရည်အချင်းရှိတယ်လို့ ဘယ်လိုလုပ် တွေးနိုင်ရတာလဲ... စဉ်းစားစမ်း၊ မင်းရဲ့ အရင်ဘဝတုန်းက ရုပ်ရည်က ဘယ်လိုမျိုးလဲ... စီဘီထက်စာရင် သိပ်ပြီး သာလွန်တာမျိုး မဟုတ်ခဲ့ဘူး... ဒါပေမဲ့ ရှောင်ချီက မင်းကို ရွံရှာပြီး ရှောင်ဖယ်ခဲ့လို့လား... ညီအစ်ကိုတွေကရော မင်းကို ရွံရှာပြီး ရှောင်ခဲ့ကြလို့လား…"
လုံယိသည် စိတ်ထဲတွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကြိမ်းမောင်းလိုက်လေသည်။ ယခင်ဘဝတုန်းက လုံယိ၏ ရုပ်ရည်သည်လည်း ကြည့်မကောင်းခဲ့ဘဲ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှည်လျားသော အမာရွတ်တစ်ခု ရှိခဲ့ရာ အမှန်တကယ်ပင် စီဘီထက် သာလွန်သည်မဟုတ်ပေ။
အနည်းဆုံးတော့ စီဘီသည် ညာဘက်ခြမ်းမှ ကြည့်လျှင် လှပသော နတ်သမီးတစ်ပါးနှင့် တူနေသေးသော်လည်း ယခင်ဘဝက လုံယိမှာမူ မည်သည့်ဘက်မှ ကြည့်ကြည့် ရုပ်ဆိုးလှသော ဖားတစ်ကောင်အဖြစ်သာ သတ်မှတ်နိုင်ပေမည်။
မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်သုံးသပ်ပြီးနောက် လုံယိ၏ စိတ်အခြေအနေသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။ စီဘီ၏ လက်ရှိရုပ်ရည်သည် ထိုမျှအထိ ရုပ်ဆိုးသည်မဟုတ်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရပြီး အထူးသဖြင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကြယ်တာရာမျက်ဝန်းနှစ်လုံး....
လုံယိသည် ရုတ်တရက် တုန်လှုပ်သွားလေသည်။ အကြောင်းရင်းမှာ သူ အဓမ္မပြုကျင့်ခဲ့ဖူးသော လုံလင်းအာ၏ တောက်ပသော ကြယ်တာရာမျက်ဝန်းနှစ်လုံးကို သတိရသွားသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။
လုံယိ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော နာကျင်မှုအမူအရာကို မြင်သောအခါ စီဘီသည် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရ၏။ ခုနက သူမ၏ မျက်နှာဘယ်ဘက်ခြမ်းကို လုံယိဘက်သို့ အပြည့်အဝလှည့်ပြလိုက်စဉ်တွင် သူ့မျက်ဝန်းထဲ၌ ရွံရှာသော အမူအရာတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်ကို သူမ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည်။
သို့သော် ထိုရွံရှာမှုသည် အလွန်လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နောင်တနှင့် သနားစိတ်များ အစားထိုးဝင်ရောက်လာခဲ့၏။ ထို့အပြင် အမည်မသိသော ဝမ်းနည်းမှုအချို့လည်း ပါဝင်နေပြီး သူသည် အသက် ၁၀ နှစ်ကျော်ခန့် ရုတ်တရက် အိုမင်းသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။ ထိုခြောက်ကပ်နေသော မျက်ဝန်းများက သူမ၏နှလုံးသားကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့ပေသည်။
သူသည်လည်း သူ့ကိုယ်ပိုင် ဇာတ်လမ်းရှိသော အမျိုးသားတစ်ယောက်ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်... ဟူ၍ စီဘီ တွေးလိုက်လေသည်။
လုံယိသည် ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမှတ်တရများထဲမှ လျင်မြန်စွာ နိုးထလာပြီးနောက် စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် သက်ပြင်းဖွဖွ မှုတ်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် ပြုံးလျက် စီဘီအား ပြောလိုက်တော့သည်။
"မင်းက မွေးရာပါ အမှတ်အသားလေး ပြချင်ရုံနဲ့ ငါ့ကို တားဖို့ ငိုပြခဲ့တာလား... ငါ့ကို လာကြွားမနေပါနဲ့၊ ဒါက ဘာမှ ထူးခြားမှုမရှိဘူး…"
"နင် မကြောက်ဘူးလား…" စီဘီက မေးလိုက်ပြီး ဤအမျိုးသားအပေါ် စတင်၍ စိတ်ဝင်စားလာလေသည်။
"ကြောက်ရမယ် ဟုတ်လား... ငါက ဘာလို့ ကြောက်ရမှာလဲ၊ မင်းကိုယ်မင်း အရမ်းကြောက်စရာကောင်းတယ်လို့ ထင်နေတာလား... အရှက်မရှိဘဲ ကြွားမနေဘဲ လမ်းဆက်သွားကြရအောင်…" လုံယိသည် အထင်အမြင်သေးသော အမူအရာဖြင့် လက်ကိုဆန့်ကာ သူမ၏ ဘယ်ဘက်ပါးကို ပုတ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်၍ လမ်းလျှောက်သွားတော့သည်။
"ဒီလူယုတ်မာ…" စီဘီသည် အောက်နှုတ်ခမ်းကို တစိုက်စိုက် ကိုက်ထားရင်း လုံယိ ပုတ်သွားသော ဘယ်ဘက်ပါးကို တိတ်တဆိတ် ပွတ်သပ်နေမိ၏။ ထိုအချိန်တွင် စကားလုံးဖြင့် ဖော်ပြရန်ခက်ခဲသော ချိုမြိန်သည့် ခံစားချက်တစ်ခုသည် သူမ၏ နှလုံးသားအနှံ့တွင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပေသည်။