အခန်း (၁၆) - စကြဝဠာကြီး၏ အပြောင်းအလဲ

စီဘီသည် သူမ၏ခေါင်းပေါ်တွင် ဝတ်ရုံကို တစ်ဖန်ပြန်ခြုံလိုက်ပြီး လုံယိ၏နောက်သို့ အမီလိုက်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။ "နင်လျှောက်နေတဲ့ ပုံစံနဲ့ဆိုရင် အလင်းမြို့ကို ဘယ်တော့မှ ရောက်မလဲဆိုတာ ဘုရားပဲသိတော့မယ်…"

လုံယိက ခေါင်းလှည့်ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏။ "ငါက မင်းလို ပျံသန်းလို့မရတာဆိုတော့ ဘာလုပ်ရမလဲ…"

"ငါလည်း ပျံသန်းလို့မရပါဘူး... မာစတာမှော်ဆရာ အဆင့်ရောက်မှသာ လေပေါ်ပျံမှော်မန္တရားကို သုံးပြီး ငါးလီခန့် ပျံနိုင်တာ…"

စီဘီက ပြန်ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ လေသံတွင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုများ ပါဝင်နေ၏။ အကြောင်းရင်းမှာ သူမသည် ဤမျှငယ်ရွယ်သော အသက်အရွယ်နှင့် မာစတာမှော်ဆရာ အဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး သူမနှင့် အသက်တူများထဲတွင် ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသူ အလွန်နည်းပါးသောကြောင့်ပင်။

ကွမ်လုံအင်ပါယာမှ မင်းသမီးလေး လုံလင်းအာနှင့် မာစတာအာ့ခ်မေ့ချ် ငါးဦးထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သော မီးဓာတ်မာစတာအာ့ခ်မေ့ချ် ပူရှုစီ၏ မြေးဖြစ်သူ လင်းနော့တို့မှလွဲ၍ ကျန်ရှိသော မာစတာမှော်ဆရာများမှာ အသက်ငါးဆယ်၊ ခြောက်ဆယ်အရွယ်ရှိပြီဖြစ်သော အဖိုးအို၊ အဖွားအိုများသာ ဖြစ်ကြသည်။

အလင်းဘုရားကျောင်းမှ အခြားသော သူတော်စင်မနှစ်ဦးဖြစ်သည့် တုန်းဖန်ခယ်ရှင်းနှင့် နာလန်ရုယွဲ့တို့ပင်လျှင် အဆင့်မြင့်မှော်ဆရာ အဆင့်တွင်သာ ရှိကြသေးပေသည်။

"ကောင်းကင်ပေါ်မှာ ငှက်တစ်ကောင်လို ပျံသန်းနိုင်တဲ့ မှော်ပညာမျိုး မရှိဘူးလား…" လုံယိက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။ အောက်ထျန်းကျင့်စဥ်၏ သတ္တမအဆင့်သို့ ရောက်ရှိပါက နတ်ဘုံသို့ တက်နိုင်သလို ငရဲပြည်သို့လည်း ဆင်းနိုင်သည်ဟု ဆိုကြသော်လည်း ထိုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန်မှာ ပြောသလောက် မလွယ်ကူလှပေ။

"အဲဒီလို မှော်ပညာမျိုး ဘယ်မှာရှိမလဲ…" စီဘီက ပြောလိုက်ပြီးနောက် တခဏမျှ တိတ်သွားကာ ပြန်၍ ဆိုလေသည်။ "တကယ်လို့ လူကို ပျံသန်းစေနိုင်တဲ့ မှော်ပညာမျိုး ရှိမယ်ဆိုရင်တော့ အဲဒါဟာ လေဓာတ်မှော်ပညာ အမျိုးအစားထဲမှာပဲ ပါလိမ့်မယ်…"

"လေဓာတ်မှော်ပညာလား... အဲဒီလို ဓာတ်မျိုး ရှိတာလား…" လုံယိ အံ့အားသင့်သွား၏။ ယနေ့နံနက်က ပန်းခင်းပြင်တွင် တွေ့ခဲ့ရသော ပြင်းထန်သော လေပြင်းများကို ဖန်တီးပေးသည့် အပြာရောင် မှော်စွမ်းအင်ကို သူသတိရသွားသည်။ ထိုအပြာရောင် မှော်စွမ်းအင်သည် လေဓာတ်မှော်ပညာ ဖြစ်နေမလားဟူ၍ တွေးတောမိပေသည်။

[ရှိနိုင်သော ဓာတ်များ - မီး၊ ရေ၊ မြေ၊ အလင်း နှင့် အမှောင်။ ထို့အပြင် ဝိညာဉ် နှင့် နက်ခရိုမန်စာ မှော်ပညာများ ရှိကြသည်။]

“ရှိတာပေါ့... ငါမျိုးနွယ်စုရဲ့ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ပြောတာက ဒီကမ္ဘာမှာ လေဓာတ်မှော်ပညာတင်မကဘဲ လျှပ်စီးဓာတ်မှော်ပညာလည်း ရှိသေးတယ်တဲ့... ပြီးတော့ နင့်ကို ဒီကိုခေါ်လာပေးတဲ့ လေငန်းကလည်း လေဓာတ်မှော်သားရဲတစ်ကောင်ပဲ၊ သူက ‘လေဓားတိုက်ကွက်’ လို့ခေါ်တဲ့ လေဓာတ်မှော်မန္တန်ကို အသုံးပြုနိုင်တယ်...”

“ဒါ့အပြင် လူသူကင်းမဲ့တဲ့ မြက်ခင်းပြင်က အရူးလျှပ်စီးသားရဲကလည်း ‘အရူးလျှပ်စီးပညာ’ လို့ခေါ်တဲ့ လျှပ်စီးဓာတ်မှော်မန္တန်ကို သုံးနိုင်တယ်... ဒါတွေက ဒီဓာတ်နှစ်ခုရှိနေတယ်ဆိုတာကို သက်သေပြနေတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့က အသုံးပြုပုံကို မသိသေးတာပဲ ဖြစ်မယ်..."

စီဘီက ရှင်းပြလေသည်။ သူမ၏ မိုရှီမျိုးနွယ်စုသည် ထိုမသိရှိသေးသော မှော်ဓာတ်နှစ်ခုကို သုတေသနပြုရန် အချိန်အတော်ကြာ ကြိုးပမ်းခဲ့ကြသော်လည်း ယခုအချိန်ထိ တိုးတက်မှုတစ်စုံတစ်ရာ မရှိသေးပေ။

စီဘီ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် လုံယိ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွား၏။ သူသည် ခရမ်းရောင်နှင့် အပြာနုရောင် အလင်းစက်များကို စုပ်ယူခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား... ယခုဆိုလျှင် ထိုအလင်းစက်နှစ်ခုသည် လျှပ်စီးဓာတ်နှင့် လေဓာတ်မှော်စွမ်းအင်များ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သေချာသလောက် ရှိနေပြီပင်။

"လေဓာတ်မှော်ပညာကို ပျံသန်းဖို့ သုံးလို့ရသလို လေဓားတိုက်ကွက်အဖြစ်လည်း ဖန်တီးလို့ရတာပဲ၊ ငါ ဘာလို့ ဒါကို စောစောက မတွေးမိပါလိမ့်…"

လုံယိက စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်မိသည်။ ထို့နောက် လေဓာတ်မှော်ပညာသည် လေဆင်နှာမောင်းနှင့် လေမုန်တိုင်းများအဖြစ်လည်း ပြောင်းလဲနိုင်မည်ဟု ချက်ချင်း တွေးမိသွား၏။ ထိုအချက်များကို တွေးတောရင်း လုံယိသည် ပို၍စိတ်လှုပ်ရှားလာပြီး သူ့ရှေ့ရှိ အက်ကြောင်းတစ်ခုကိုပင် သတိမထားမိတော့ပေ။

စီဘီသည် လုံယိက ငတုံးတစ်ယောက်လို ပြုံးပြီး အက်ကြောင်းဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်လာသည်ကို ကြည့်ကာ ရပ်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်လေသည်။ "ဟွန့်... ငါ့ကို လျစ်လျူရှုရဲတယ်ပေါ့၊ ပြုတ်ကျပြီး သေသွားစေရမယ်…"

အကယ်၍ လုံယိသာ စီဘီ၏ အတွေးကို သိခဲ့ပါက ညည်းတွားမိမည်မှာ အသေအချာပင်။ "ကုန်းကျစ် ပြောတာ တကယ်မှန်တာပဲ၊ လူယုတ်မာတွေနဲ့ မိန်းကလေးတွေကို ယုံကြည်ဖို့ဆိုတာ တကယ်ကို ခက်ခဲလှပေသည်…"

လုံယိသည် အက်ကြောင်းပေါ်သို့ ခြေတစ်ဖက် ချလိုက်မိရာမှ ချက်ချင်းပင် ဟန်ချက်ပျက်သွားပြီး ကြည့်မကောင်းသော ပုံစံဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုန်းဘုန်းလဲကျသွားတော့သည်။

စီဘီသည် လက်ဝါးဖြင့် ပါးစပ်ကိုအုပ်ကာ တိုးတိုးလေး ရယ်မောနေစဉ်မှာပင် လုံယိ ပြုတ်ကျမည့်နေရာ၌ ချွန်ထက်သော ကျောက်တုံးတစ်တုံးရှိနေသည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွား၏။

အကယ်၍ လုံယိသာ ထိုကျောက်တုံးပေါ်သို့ ပုံကျသွားပါက သေသည်မဟုတ်လျှင်ပင် အသက်ရှင်ရန် ခဲယဉ်းလိမ့်ပေမည်။ စီဘီမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး အချိန်သာ လုံလောက်ပါက လုံယိ၏ ကိုယ်အောက်တွင် အလင်းတံတိုင်းတစ်ခု ဖန်တီးပေးမည်ဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် မှော်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြုရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။

အသည်းအသန်ဖြစ်နေသော ထိုတခဏ၌ သူမသည် ဘယ်ဘက်လက်ရှိ သိုလှောင်လက်စွပ်ပေါ်မှ ကျောက်စိမ်းတုံးငယ်လေးကို အသည်းအသန် နှိပ်လိုက်လေသည်။ ထိုလက်စွပ်အတွင်း၌ 'ကျူဒီဖုန်းယင်း' ဟုခေါ်သော နာမည်ကျော် ဘိုးဘေးကြီးနှစ်ဦးထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည့် သူမ၏ဆရာ ပေးထားသော သန့်စင်သည့် အလင်းတံတိုင်း မှော်ဝင်စာသားများ ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား...

အမှန်စင်စစ် ဤအဆင့်မြင့် အကာအကွယ်မှော်ပညာသည် သူမ၏ အသက်ဘေးမှ ကာကွယ်ရန် အရေးပေါ်အခြေအနေများတွင်သာ အသုံးပြုရမည့်အရာ ဖြစ်ပေသည်။

စီဘီက သန့်စင်သည့် အလင်းတံတိုင်းကို အသုံးပြုရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် လုံယိသည် လေထုထဲတွင် ပြုတ်ကျနေသော ကိုယ်ကို အတင်းအကြပ် ထိန်းလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လက်ဖြင့် ညင်သာစွာ အမှီပြုကာ ပြန်လည်ခုန်တက်သွားလေသည်။

ထို့နောက် လေထဲတွင် ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်သော ပုံစံဖြင့် နှစ်ပတ်ခန့် လှည့်ပတ်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပေါ့ပါးစွာ ဆင်းသက်လိုက်၏။ ပြီးနောက် လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို ပွတ်ကာ လက်၌ရှိသော ဖုန်မှုန့်များကို ခါထုတ်လိုက်သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စီဘီသည် အံ့အားတုန်လှုပ်ကာ မျက်လုံးများ ပြူးကျသွားပြီး သူသည် မည်သည့်ပညာရပ်ကို လေ့ကျင့်ထားသနည်းဟု တွေးတောမိလေသည်။

လုံချီ၏ လှုပ်ရှားမှုမျိုးလည်း မရှိသလို မှော်စွမ်းအင်၏ တုန်ခါမှုမျိုးလည်း မရှိဘဲ ထိုသို့သော ပေါ့ပါးကျွမ်းကျင်သည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်မှာ မျှော်လင့်မထားသော အခြေအနေပင် ဖြစ်သည်။

ဤကမ္ဘာရှိ စစ်သည်တော်များ၏ ပညာရပ်သည် အင်အားအလုံးစုံ ပေါင်းစပ်မှုကို အလေးထားကြပြီး လုံချီကျွမ်းကျင်မှုနှင့် အဆင့်အတန်းပေါ်တွင်သာ အနိုင်အရှုံးကို ဆုံးဖြတ်ကြသည်ဖြစ်ရာ အားနည်းသော အခြေအနေမှ အနိုင်ရရှိရန်မှာ အလွန်ပင် ခဲယဉ်းလှပေသည်။

"နင် ဘာပညာရပ်ကို လေ့ကျင့်ထားတာလဲ…" သာမန်လူတစ်ဦး မလုပ်နိုင်သော လုံယိ၏ လှုပ်ရှားမှုကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် စီဘီက မေးလိုက်လေသည်။ သာမန်လူတစ်ယောက်သည် ဤမျှအမြင့်သို့ ခုန်တက်နိုင်ပြီး လေထဲတွင် အကြိမ်ကြိမ် လှည့်ပတ်နိုင်ရုံသာမက မျက်နှာထားကလည်း ဤမျှအေးဆေးနေမည်ဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

လုံယိသည် အားကျကျ ရယ်မောလိုက်မိ၏။ အသည်းအသန်ဖြစ်နေသော အချိန်တွင် မိမိ၏ ပညာရပ်ကို မတော်တဆ ထုတ်ပြလိုက်မိသည်ကို သူ မမျှော်လင့်ထားပေ။ ထို့ကြောင့် ခေါင်းထဲသို့ ပေါ်လာသမျှကိုပင် ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... အပျော်တမ်း လေ့ကျင့်ထားတဲ့ သာမန် လေ့ကျင့်ခန်းလေးပါ…"

စီဘီသည် လုံယိကို သံသယရှိစွာဖြင့် တခဏမျှ ကြည့်နေပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ကာ ဆိုလိုက်၏။

"နင်က ဒီလိုမျိုး ကြည့်ကောင်းရုံပဲရှိပြီး လက်တွေ့မှာ အသုံးမကျတဲ့ သိုင်းပညာတွေကို လေ့ကျင့်ဖို့ အချိန်ရှိနေတာပဲ... လုံချီပညာကိုပဲ လေ့ကျင့်လိုက်ပါတော့။ ခုနက လှုပ်ရှားမှုက ကြည့်လို့တော့ ကောင်းပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလို ငှက်တောင်မွှေးလို ပေါ့ပါးတဲ့ လှုပ်ရှားမှုမျိုးက တခြားလူတွေကို ထိခိုက်အောင် လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး…"

ယခုခေတ်ကာလတွင် ပြင်းထန်သော ခွန်အားနှင့် အားပြင်းသည့် တိုက်ခိုက်ရေးဟန်များကိုသာ အလေးထားကြသည်ဖြစ်ရာ စီဘီသည်လည်း ထိုအတွေးအခေါ်၏ လွှမ်းမိုးမှုကို မလွတ်ကင်းပေ။ ထို့ကြောင့် လုံယိ၏ ပေါ့ပါးသွက်လက်သော သိုင်းကွက်သည် အခြားသူများကို ထိခိုက်စေနိုင်မည်မဟုတ်ဟု သူမက ယူဆနေခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ရှေးဟောင်းတရုတ်စစ်ပညာရှင်များသာ လုံယိ၏ ဤလှုပ်ရှားမှုကို မြင်တွေ့ခဲ့ပါက အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားကြမည်ဖြစ်ပြီး "ဘုရားသခင်... ဒါက မဟာစကြဝဠာ ရွှေ့ပြောင်းခြင်း အတတ်ပဲ…" အော်ဟစ်မိကြမည်မှာ အသေအချာပင်။

မဟာစကြဝဠာ ရွှေ့ပြောင်းခြင်း အတတ်သည် တရုတ်ပေါ့ပါးသိုင်းကွက်များတွင် အထွတ်အထိပ်ဖြစ်ပြီး ဤပညာရပ်ကို အဆင့်မြင့်သည်အထိ လေ့ကျင့်နိုင်ပါက တခဏအတွင်း မီတာ ရာနှင့်ချီ၍ ရွှေ့လျားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် အရိပ်တစ်ခုကဲ့သို့ ပေါ်လာပြီး ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းနှင့် တူလှရာ မည်သည့်လူသားမျှ တားဆီးနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

စီဘီ၏ သုံးသပ်ချက်ကို ကြားသောအခါ လုံယိသည် ငြင်းခုံခြင်းမပြုဘဲ ရယ်မောကာ ဆိုလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်... အဲဒီတုန်းက ဘာလို့ မှော်ပညာ ဒါမှမဟုတ် ဒိုချီကို မသင်ခဲ့တာလဲလို့ အခုမှ အရမ်းနောင်တရနေတာ... စီဘီ၊ မင်းက မှော်ဆရာမတစ်ယောက် မဟုတ်လား... ငါ့ကို သင်ပေးရင်ရော ဘယ်လိုလဲ…"

စီဘီသည် ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ မေးလိုက်၏။

"နင့်မှာ မှော်ခန္ဓာကိုယ် ရှိ၊ မရှိ စစ်ဆေးမှု လုပ်ခဲ့ဖူးလား…"

လုံယိက ရယ်မောရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"စစ်ဆေးမှု လုပ်ခဲ့ဖူးတာ မှတ်မိတယ်... ငါကလည်း မင်းလိုပဲ အလင်းဓာတ် ရှိတယ်ထင်တယ်…"

"တကယ်လား…" စီဘီ အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။ မှော်ခန္ဓာကိုယ်ရှိသူများမှာ အလွန်ရှားပါးသည်မှာ ပြောနေရန်ပင်မလိုဘဲ၊ သူသည် အခြားမှော်ခန္ဓာကိုယ်များထက် ပို၍ပင် ရှားပါးသော အလင်းဓာတ်ခန္ဓာကိုယ် ပိုင်ဆိုင်ထားလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

"ဒါပေမဲ့ မှော်ခန္ဓာကိုယ် စစ်ဆေးမှု လုပ်ပြီးပြီဆိုရင် ဘာလို့ သင်တန်းကျောင်းကို သွားမသင်ခဲ့တာလဲ…"

စီဘီက သံသယရှိစွာ မေးလိုက်သည်။ မှော်ဆရာများ၏ အရေအတွက်မှာ အလွန်နည်းပါးပြီး စစ်တပ်တစ်ခုတွင် မှော်ဆရာများသည် အရေးပါသော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်ကြသောကြောင့် နိုင်ငံတိုင်းသည် မိသားစုတိုင်းမှ ကလေးငယ်များ အသက် ၁၀ နှစ် ပြည့်သောအခါ မှော်ခန္ဓာကိုယ် စစ်ဆေးမှုကို မဖြစ်မနေ ပြုလုပ်စေသည်။

အကယ်၍ မှော်ခန္ဓာကိုယ် ပိုင်ဆိုင်ပါက မှော်ပညာသင်ယူမှုအတွက် ကုန်ကျစရိတ်အားလုံးကို နိုင်ငံတော်က တာဝန်ယူပေးမည် ဖြစ်သည်။ ဤအချက်ကို ကြည့်ရုံဖြင့် ချန်းလန်တိုက် တစ်ခုလုံးတွင် မှော်ဆရာများ၏ အဆင့်အတန်း မည်မျှမြင့်မားသည်ကို အပြည့်အဝ နားလည်နိုင်ပေသည်။

လုံယိသည် မှတ်ဉာဏ်များထဲမှ မှော်ဆရာများ၏ အဆင့်အတန်းကို သိရှိသောကြောင့် ဤကဲ့သို့ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"အဲဒီတုန်းက ငါက ကစားရတာကို အရမ်းဝါသနာပါတော့ သင်ဖို့ သဘောမတူခဲ့ဘူး... မှော်ပညာသင်ရတာ အရမ်းပျင်းစရာကောင်းတယ်ဆိုတာ မင်းလည်း သိမှာပါ…"

"နင့်ရဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ရတာ စိတ်ရှည်သည်းခံနိုင်စွမ်းမရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်နဲ့ တူတယ်... ကောင်းပြီ၊ မှော်ပညာသင်ယူဖို့ ငါ လမ်းညွှန်ပေးမယ်၊ ဒါပေမဲ့ အရင်ဆုံး ငါတို့ ခရီးကို အမြန်ဆက်သွားကြရအောင်…" စီဘီသည် ထပ်မံ၍ မမေးတော့ပေ။

လုံယိသည် ပခုံးကို တွန့်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တုံ့ပြန်လိုက်ပြီးနောက် နောက်သို့လှည့်၍ ပြန်လည်လျှောက်လှမ်းလေသည်။ ထိုစဉ် ရုတ်တရက်ဆိုသလို မွှေးပျံ့သော စံပယ်ပန်းရနံ့တစ်ခုက သူ့နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာပြီး နုနယ်သော လက်တစ်စုံကလည်း သူ၏ခါးကို အသာအယာ ဖက်တွယ်လိုက်၏။

ထို့နောက် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် လေထဲသို့ မြင့်မားစွာ ပျံတက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် တခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီးမှ ရှေ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံသန်းသွားတော့သည်။