အခန်း (၁၇) - မြေဝက်ဝံ (၁)

လုံယိသည် အစပိုင်းတွင် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း စီဘီက သူ့ကို ပျံသန်းနိုင်သော မှော်မန္တန်ကို အသုံးပြု၍ ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်၏။

စံပယ်ပန်း၏ သင်းပျံ့သော ရနံ့ကို ရှူရှိုက်မိပြီး ခါးတွင် ပတ်ထားသော နူးညံ့သည့် လက်တစ်စုံနှင့် သူမ၏ ကိုယ်ငွေ့အထိအတွေ့ကြောင့် လုံယိ၏ စိတ်အာရုံများ ယိမ်းယိုင်လာကာ ထိုအခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ စီဘီအပေါ် ပိုမိုနီးကပ်လိုစိတ်များ ပေါ်ပေါက်လာလေသည်။

"အယုတ်တမာ... နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြီး လျှောက်လုပ်ကြည့်စမ်း၊ နင့်ကို အောက်ကို ပစ်ချလိုက်မယ်…"

စီဘီက မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲလျက် ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်လေသည်။ ဤအကောင်သည် ဤမျှအထိ မရိုးသားလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ မမျှော်လင့်ဘဲ သူမ၏ မြင့်မားသော တောင်ပို့များကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်ဝိုက်ဝိုက် လုပ်ရဲသည်အထိ ရဲတင်းလွန်းလှသည်။ ထိုနူးညံ့ပြီး တုန်ယင်စေသော ခံစားချက်က သူမကို ရှက်ရွံ့စေသလို တစ်ဖက်တွင်လည်း ဒေါသထွက်စေပေသည်။

လုံယိကတော့ ပြန်ပြောမည့်အစား နောက်ပြောင်လိုသော အပြုံးတစ်ခုကိုသာ ပြသလိုက်ပြီးနောက် လက်ဝဲဘက်လက်ကို ရိုးရိုးသားသားပင် ပြန်ရုပ်ပေးလိုက်၏။ စီဘီ၏ နူးညံ့သော ကိုယ်ခန္ဓာကို မှီထားဆဲဖြစ်သော်လည်း လက်ကိုတော့ စိတ်ကြိုက် လျှောက်မကိုင်ရဲတော့ပေ။

သုံးလီခန့် ပျံသန်းပြီးနောက်တွင် စီဘီသည် သူမ၏ စွမ်းအင်များ လျော့နည်းလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အကယ်၍ သူမ တစ်ယောက်တည်းသာဆိုလျှင် ငါးလီခန့်အထိ အလွယ်တကူ ပျံသန်းနိုင်မည် ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ လူတစ်ယောက်ကို ပို၍ သယ်ဆောင်ထားရသဖြင့် မှော်စွမ်းအင်များ အလွန်အမင်း ကုန်ဆုံးသွားကာ ဤမျှလျင်မြန်စွာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

"ငါ ပင်ပန်းနေပြီ၊ နင်က ဝက်တစ်ကောင်လိုပဲ... တအားလေးတာပဲ…" စီဘီက ညည်းတွားရင်း ဆင်းသက်ရန် နေရာတစ်ခုကို စတင်ရှာဖွေလေသည်။

"အေးလေ... ငါက ဝက်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ခုနတင်ပဲ ငါ့ကို လက်ထပ်ချင်တယ်လို့ တတွတ်တွတ် ပြောနေတဲ့သူက ဘယ်သူလဲ... နင်မဟုတ်ဘူးလား... ဒါဆို နင်ကလည်း ဝက်မ ဖြစ်နေတာပေါ့…" လုံယိက တဟားဟား ရယ်မောရင်း ဤသန့်စင်သူတော်စင်မကို စနောက်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ကျေနပ်နေပေသည်။

စီဘီက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ အေးစက်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး လုံယိ၏ ခါးတွင် ပတ်ထားသော လက်ကလေးများကို တခဏတာ လွှတ်ပေးလိုက်ရာ လုံယိသည် လေထဲတွင် ယိမ်းထိုးသွားတော့သည်။

"မလွှတ်နဲ့လေ... ငါ သေတော့မယ်…" လုံယိက ထိတ်လန့်ဟန်ဆောင်ကာ အော်ဟစ်လိုက်၏။ ထို့နောက် လက်နှစ်ဖက်လုံးဖြင့် စီဘီကို ဘေးဘက်မှ တင်းကျပ်စွာ ဖက်လိုက်လေသည်။ သူ၏ လက်ဖဝါးကြီးများသည် သူမ၏ ဂျိုင်းအောက်မှ ကျွမ်းကျင်စွာ ဖြတ်သန်းသွားပြီး နူးညံ့ကာ ပြောင်းပြန်ပြန်နိုင်သော တောင်ပို့များကို တစ်ဖန် ပြန်လည်ဖိမိသွားပြန်သည်။

"လက်လွှတ်စမ်း... အခုချက်ချင်း ငါ့အပေါ်က လက်ကို ဖယ်စမ်း…" စီဘီသည် ရှက်ရွံ့မှုနှင့် ဒေါသတို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။

"မရဘူး... ငါ လက်လွှတ်လိုက်ရင် အောက်ကို ပြုတ်ကျပြီး သေသွားလိမ့်မယ်…" လုံယိက လက်ဝါးဖြင့် ပါးစပ်ကို အုပ်ကာ ရယ်မောရင်း သူမကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဖက်ကာ တောင်ပို့များကို ပို၍ ဖိကပ်ထားလိုက်လေသည်။

စီဘီသည် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေပြီး သူမ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာလည်း ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေလေသည်။ လက်ရှိတွင် သူမသည် အတွင်းခံ တစ်စုံတစ်ရာမျှ ဝတ်ဆင်ထားခြင်း မရှိသည်ကို သတိပြုမိလိုက်ပြီး၊ သူမ၏ အထိမခံနိုင်သော နူးညံ့သည့် နေရာလေးမှာ လုံယိ၏ လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းကြားတွင် ညှပ်လျက်ရှိနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

တစ်ကိုယ်လုံးတွင် တစစ်စစ်နှင့် ထုံကျင်ကျင် ခံစားချက်များ ပျံ့နှံ့သွားပြီးနောက် စီဘီသည် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေကို ဆက်လက်မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘဲ အားအင်များ ကုန်ခမ်းကာ နှစ်ဦးသား မြေပြင်ပေါ်သို့ ယိုင်တိုင်တိုင် ပြုတ်ကျသွားကြလေသည်။

လုံယိသည် စီဘီကို သူမ မထိခိုက်စေရန် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် အုပ်ကာ ကာကွယ်ပေးလိုက်ရာ 'ဘုန်း' ဟူသော အသံနှင့်အတူ သူ၏ကျောပြင်ဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး နှစ်ပတ်ခန့် လိမ့်သွားကြ၏။

ကံကောင်းသည်မှာ မြေပြင်နှင့် အလွန်အမင်း မြင့်မားသော အနေအထားတွင် မရှိသောကြောင့် လုံယိသည် သူ၏အတွင်းအားကို အသုံးပြု၍ မိမိကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်ခဲ့ပေသည်။

"ငါ့အပေါ်က လက်ကို အခုထိ မဖယ်သေးဘူးလား... ဒီလောက်ထိ ကိုင်တွယ်ရတာ မဝသေးဘူးလား…" လုံယိ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် လဲလျောင်းနေရင်း စီဘီက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

လုံယိသည် အနေရခက်စွာဖြင့် လက်ကို ဖယ်လိုက်ပြီး အပြစ်ကင်းစင်ဟန်ဖြင့် ဆိုလိုက်၏။ "ငါ တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး…"

"တမင်လုပ်တာမှန်း ငါသိတယ်…" စီဘီက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ အေးစက်စွာ ပြောပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် မည်သို့ခံစားနေရသည်ကို သူမကိုယ်တိုင်ပင် မသိတော့ပေ။

သူ့ကို မုန်းတီးရမည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏နှလုံးသားထဲတွင် မုန်းတီးမှုများ ပေါ်မလာဘဲ ရှက်ရွံ့မှုနှင့် ဒေါသသာ ဖြစ်ပေါ်နေပြီး၊ ထိုအထဲတွင် ရှက်ရွံ့မှုက ပို၍ လွှမ်းမိုးနေသည်ကို တွေ့ရ၏။ သူမသည် ဤခံစားချက်၏ အဓိပ္ပာယ်ကို အလေးအနက် စဉ်းစားနေမိပြီး သူ့ကို အနည်းငယ် စတင်သဘောကျနေပြီလားဟုပင် တွေးတောနေမိလေသည်။

လုံယိသည် နောက်ကျောမှ ပြုံးစိစိ လုပ်နေပြီး ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် တမင်လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် စီဘီ၏ ပြိုင်ဘက်ကင်းသော နူးညံ့မှုနှင့် သင်းပျံ့သော ရနံ့များ လက်ဝါးတွင် ကျန်ရှိနေဆဲဖြစ်သဖြင့် လက်ဖဝါးကို နှာခေါင်းနှင့်တေ့ကာ ရှူရှိုက်လိုက်လေသည်။

လုံယိ၏ ထိုကဲ့သို့ ပေါ့ပျက်ပျက် အပြုအမူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စီဘီသည် ပို၍ ရှက်ရွံ့လာပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ လုံယိ၏ သာယာနေသော မျက်နှာဆီသို့ မီးလုံးနှစ်လုံးကို တိုက်ရိုက် ပစ်လွှတ်လိုက်၏။

လုံယိသည် ရယ်မောရင်း ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်ရာ မီးလုံးနှစ်လုံးသည် သူ၏ခေါင်းပေါ်မှ ဖြတ်ကျော်၍ နောက်ဘက်ရှိ တောအုပ်ထဲသို့ ပျံသန်းသွားလေသည်။

"ဝါး... တောအုပ်ကို မီးရှို့လိုက်ပြီ၊ အခု ဘယ်လိုလုပ်မလဲ…" လုံယိက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

စီဘီသည် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီးနောက် နောက်ထပ် မီးလုံးအနည်းငယ်ကို ဆက်တိုက် ပစ်လွှတ်လိုက်လေသည်။ ထိုစဉ် တောအုပ်အတွင်းမှ ပြင်းထန်သော ဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မြေပြင်တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားကာ သစ်ပင်များမှ သစ်ရွက်များမှာလည်း မိုးပေါက်ကွဲသကဲ့သို့ တဖွဲဖွဲ ကြွေကျလာတော့သည်။

သုံးမီတာခန့် မြင့်မားသော အဝါရောင် ဝက်ဝံကြီးတစ်ကောင်သည် သစ်ပင်များကို အကြမ်းပတမ်း ဖြိုဖျက်ရင်း သူတို့ဆီသို့ ပြေးဝင်လာပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မျက်လုံးများဖြင့် လုံယိနှင့် စီဘီတို့ကို စိုက်ကြည့်နေ၏။

ဝက်ဝံကြီးသည် တစ်လှမ်းချင်း တိုးကပ်လာစဉ် လုံယိ၏ စူးရှသော အမြင်အာရုံက ဝက်ဝံ၏ ခါးနားတွင် အမွေးများ လောင်ကျွမ်းနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ စီဘီ ပစ်လွှတ်လိုက်သော မီးလုံးများက ဤဝက်ဝံကြီးကို ထိမှန်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လိမ့်ပေမည်။

စီဘီ၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ပျက်ယွင်းသွားပြီး ထိတ်လန့်တကြား ဆိုလိုက်လေသည်။ "မကောင်းတော့ဘူး... ဒါ မြေဝက်ဝံပဲ၊ ငါတို့ အမြန်ပြေးကြရအောင်…"

မြေဝက်ဝံလား... လုံယိသည် သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ ရှာဖွေကြည့်ရာ ဤသတ္တဝါသည် B-အဆင့်ရှိ မှော်သားရဲတစ်ကောင် ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရ၏။ ဤသားရဲ၏ တစ်ကိုယ်လုံးသည် ကြေးနီရောင် အရေခွံများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောသော အရိုးများရှိသောကြောင့် ဓား၊ လှံတို့ဖြင့် တိုက်ခိုက်၍ မရနိုင်ပေ။

ထို့အပြင် မြေဓာတ်၏ အဆင့်မြင့်မှော်စွမ်းအားများကိုလည်း အသုံးပြုနိုင်သေးသည်။ စီဘီသည် သူမ၏ အထွတ်အထိပ် အခြေအနေတွင် ရှိနေလျှင်ပင် ဤသားရဲကို တစ်ကိုယ်တည်း ရင်ဆိုင်ရန် သတ္တိရှိမည်မဟုတ်ပေ။ အလင်းဓာတ်မှော်စွမ်းအားသည် အမှောင်မှော်နှင့် နက်ခရိုမန်ဆာများအတွက် သဘာဝရန်သူ ဖြစ်သော်လည်း အခြားဓာတ်များအတွက်မူ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းမှာ ထူးခြားမှု မရှိလှပေ။

လုံယိနှင့် စီဘီ နှစ်ဦးစလုံးသည် အသည်းအသန် ပြေးကြတော့သည်။ လုံယိသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ရယ်သွန်းမိ၏။ ဤမြေဝက်ဝံကို ရင်ဆိုင်ရန်မှာ အတော်ပင် ခက်ခဲလှပြီး အောက်ထျန်းကျင့်စဥ်၏ ပထမအဆင့် စွမ်းအားမျှသာ ရှိသေးသော သူသည် ဤဝက်ဝံကြီးကို ရင်ဆိုင်ရန် ကြိုးစားခြင်းမှာ သေတွင်းထဲသို့ ခုန်ဆင်းခြင်းသာ ဖြစ်လိမ့်ပေမည်။

လူနှစ်ယောက် ထွက်ပြေးနေသည်ကို မြင်သောအခါ မြေဝက်ဝံကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အဝါရောင် အလင်းတန်းများ ပေါ်လာပြီး ၎င်းသည် ကြီးမားသော လက်သည်းများကို အပေါ်သို့ မြှောက်ကာ မြေပြင်ကို ပြင်းထန်စွာ ရှင်းခြေလျက် ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။

မြေပြင်သည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး မြေခဲတုံးများမှာ ပုရစ်တပ်သကဲ့သို့ လေထဲသို့ ပျံတက်လာကာ ထွက်ပြေးနေသော လူနှစ်ဦးဆီသို့ ဦးတည် ပစ်လွှတ်လိုက်၏။

"တန်ခိုးရှင် အလင်းနတ်ဘုရား... အရှင်၏ သစ္စာရှိ အစေခံအား စွမ်းအားများ ပေးသနားတော်မူပါ၊ မကောင်းမှုအားလုံးကို တားဆီးပေးပါ... သန့်စင်သော အလင်းအတားအဆီး…"

စီဘီသည် ဂါထာကို အမြန်ရွတ်ဆိုကာ သူတို့နှစ်ဦးလုံးကို ကာကွယ်ရန် အလင်းအတားအဆီးကို အသုံးပြုလိုက်လေသည်။ မြေခဲတုံးများက အတားအဆီးကို 'ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...' တိုက်မိကာ အလင်းအတားအဆီးပေါ်တွင် လှိုင်းတွန့်များ တစ်လွှာပြီးတစ်လွှာ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

"ဘုန်း... မိုးရွာနေတာနဲ့ အတူတူပဲလား…" ကောင်းကင်ယံမှ မရပ်မနား ပြုတ်ကျနေသော မြေခဲတုံးများကို ကြည့်ပြီး သူက ခါးသီးစွာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်လေသည်။

အကယ်၍ သူသာ ယခင်ဘဝက စွမ်းအားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားပါက မြေခဲဝက်ဝံ ၁၀ ကောင်ရှိနေလျှင်ပင် အလွယ်တကူ ရှင်းလင်းနိုင်မည် ဖြစ်သော်လည်း ယခုတွင် အောက်ထျန်းကျင့်စဥ်၏ ပထမအဆင့်၌သာ ရှိနေသေးရာ ယခင်ဘဝက စွမ်းအား၏ ဆယ်ပုံတစ်ပုံမျှပင် မရှိတော့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် နောက်ဆုံးမြေခဲတုံးက သန့်စင်သော အလင်းအတားအဆီးကို တိုက်မိပြီးနောက် အတားအဆီးသည် တစ်စစီ ပျက်စီးသွားတော့သည်။

"စီဘီ... မြန်မြန် လွင့်ပျံခြင်းမှော်ဂါထာကို သုံးပြီး ထွက်ပြေးကြရအောင်…" လုံယိက ပြောလိုက်လေသည်။

စီဘီက သက်ပြင်းဖွဖွချကာ တိုးတိုးညင်သာစွာ ဆိုလိုက်၏။ "ငါ မှော်စွမ်းအင်တွေ အများကြီး သုံးပြီးသွားပြီ... အခုတော့ လွင့်ပျံခြင်းဂါထာကို မရွတ်ဆိုနိုင်တော့ဘူး…"

မြေခဲဝက်ဝံ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် မျက်နှာထားကို ကြည့်ပြီး လုံယိက စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ အသက်ဘေးအန္တရာယ်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်ရတော့မည်ဟု ထင်ရပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် စီဘီသည် လုံယိဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ပြီး သူမခေါင်းပေါ်ရှိ ခြုံထည်ကို လက်ဖြင့် ဖွင့်ချလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် လုံယိကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။ "လုံယိ... နင် ငါရဲ့ မျက်နှာကို သေချာမှတ်မိရဲ့လား…"

လုံယိ ဘာပြောရမှန်းမသိဘဲ ခေါင်းကိုသာ ငြိမ့်ပြလိုက်၏။ နတ်ဘုရားနှင့် မိစ္ဆာ ပေါင်းစပ်ထားသော ထိုမျက်နှာထွက်ကို တစ်ဖန်ပြန်မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူ၏နှလုံးသားထဲ၌ နွေးထွေးမှုတစ်ခု လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။

"ဒါဆိုရင် နင် ဒီနေရာကနေ မြန်မြန်ထွက်သွားပါ... ဒီမြေခဲဝက်ဝံကို ငါ တားဆီးထားမယ်…"

စီဘီသည် လုံယိ၏ ရှေ့သို့ တက်၍ ရပ်လိုက်ရာ သူမ၏ ညာလက်တွင် အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး အနက်ရောင်သန်းသော အစိမ်းရောင် မှော်တုတ်တစ်ချောင်း ပေါ်လာလေသည်။ ထိုမှော်တုတ်၏ ထိပ်ဖျားတွင် အလင်းဝင်မှော်သားရဲများ၏ နို့နှစ်ရောင် မှော်အမြုတေ ၆ လုံး တပ်ဆင်ထားပြီး ခြောက်ထောင့်ကြယ်ပုံစံ မှော်အစီရင်စုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေ

သည်။ ဤမှော်အမြုတေများသည် B-အဆင့်ရှိ အလင်းဝင်မှော်သားရဲများ၏ အမြုတေများဖြစ်ပြီး အလင်းဝင်မှော်စွမ်းအားကို ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းအထိ မြှင့်တင်ပေးနိုင်ပေသည်။ ဤမှော်တုတ်သည် ချန်းလန်တိုက်တွင် နာမည်ကျော်လှသော ‘အလင်းမှော်တုတ်’ ပင် ဖြစ်၏။ ၎

င်းသည် စီဘီ၏ ဆရာဖြစ်သော မြတ်သောဘိုးဘေး ဇူဒီ၏ လက်နက်ဖြစ်ခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် စီဘီထံသို့ လက်ဆင့်ကမ်း ပေးအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။