အခန်း (၂၀) - မင်းကို ပွေ့ဖက်ပြီး အိပ်စက်ချင်တယ်

လေထဲတွင် ပျံသန်းနိုင်သော မှော်ဂါထာကို အကြိမ်ကြိမ် အသုံးပြုခဲ့ရသဖြင့် စီဘီသည် အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဤသည်ကို မြင်သောအခါ လုံယိသည် ပင်ပန်းနေသော စီဘီကို တစ်ယောက်တည်း လမ်းလျှောက်ခိုင်းရန် စိတ်မရတော့ပေ။

သူ ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ မှောင်ရီပျိုးနေပြီဖြစ်သည်ကို တွေ့ရသဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။ "စီဘီ... ငါ့ကျောပေါ် တက်ခဲ့တော့၊ အချိန်လည်း နောက်ကျနေပြီ၊ ရေရှိတဲ့ နေရာတစ်ခုခု ရှာပြီး နားကြတာပေါ့…"

"ငါ့ကို ပွေ့ချီချင်တာလား…" စီဘီသည် ရှက်ရွံ့သော အရိပ်အယောင်များ ပြသနေ၏။

"မငြင်းဘဲ မြန်မြန်တက်ခဲ့တော့၊ ငါ့ရဲ့ အရှိန်အဟုန်ဆိုတာ ဘယ်လိုရှိလဲဆိုတာ ပြပေးမယ်…" လုံယိသည် စီဘီဘက်သို့ ကျောပေးကာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီး ခေါင်းလှည့်၍ တိုက်တွန်းလိုက်လေသည်။

စီဘီ၏ မျက်နှာလေးသည် နီမြန်းသွားပြီး ပုလဲလုံးကဲ့သို့ ဖြူဝင်းသော သွားလေးများဖြင့် အောက်နှုတ်ခမ်းကို အသာအယာ ကိုက်ထားမိသည်။ သူမ တခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် လုံယိ၏ ကျယ်ပြန့်သော ကျောပြင်ပေါ်သို့ မှီတွယ်လိုက်လေသည်။ ဤကဲ့သို့ပြုလုပ်ရခြင်းက သူမကို စိတ်အေးချမ်းစေသည်မှာ ထင်ရှားပေသည်။

လုံယိသည် စီဘီကို ကျောပိုးလိုက်သော်လည်း ထိုတခဏချင်းတွင်ပင် စီဘီသည် အံ့အားလန့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်မိ၏။ အကြောင်းရင်းမှာ လုံယိ၏ လက်ကြီးနှစ်ဖက်သည် သူမ၏ ပြည့်ဖြိုးဝိုင်းစက်သော မက်မွန်သီးများကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် လုံယိသည် ချက်ချင်းပင် 'မဟာစကြဝဠာ ရွှေ့ပြောင်းခြင်း' အတတ်ကို အသုံးပြုကာ စိမ်းပြာရောင် မီးခိုးတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲ၍ ရှေ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားလေသည်။

စီဘီသည် လုံယိ၏ ကျောပြင်ပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ မှီထားရင်း သူမ၏ မက်မွန်သီးများမှ ပူနွေးသော အထိအတွေ့ကို ခံစားနေရသည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ နီမြန်းမှုများသည် အရုဏ်တက် သို့မဟုတ် နေဝင်ရီတရော အလင်းတန်းများကဲ့သို့ပင် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း မရှိပေ။

"ဒီလိုမျိုး သူ့ကျောပေါ်မှာ ထာဝရ နေခွင့်ရမယ်ဆိုရင် ဘယ်လောက်တောင် သာယာလိုက်မလဲ…" စီဘီသည် စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ဖြူဝင်းနုနယ်သော လက်တံနှစ်ဖက်ဖြင့် လုံယိ၏ လည်ပင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားကာ မျက်နှာကိုလည်း လည်ပင်းတွင် မျက်နှာအပ်ထားလိုက်လေသည်။

လုံယိသည် စီဘီကို ကျောပိုးကာ လေကဲ့သို့ လျင်မြန်ပြီး လျှပ်စီးကဲ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးလွှားလာခဲ့ရာ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ အတွင်းအားများ လုံးဝမကုန်ဆုံးမီ ကြည်လင်သော ရေအေးအေးရှိသည့် မြစ်ငယ်လေးတစ်ခုအနီးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ယံသည် လုံးဝ မှောင်အတိ ကျနေပြီ ဖြစ်သည်။

စီဘီသည် လုံယိ၏ ကျောပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး မည်သည့်နေရာမှ ထုတ်လိုက်သည်မသိသော ဖြူလွလွ လက်ကိုင်ပုဝါလေးတစ်ထည်ဖြင့် လုံယိ၏ နဖူးပေါ်မှ ချွေးများကို ညင်သာစွာ သုတ်ပေးလေသည်။

စံပယ်ပန်း၏ သင်းပျံ့သော ရနံ့လေးကို ရရှိသောအခါ လုံယိ၏ နှလုံးခုန်သံများ မြန်လာပြီး စီဘီ၏ နုနယ်သော လက်ကလေးများကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်၏။ ထို့နောက် စီဘီကို ပြင်းပြသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ရှေ့သို့ တိုးကပ်သွားလေသည်။

လုံယိ၏ ပြင်းထန်သော ယောက်ျားပီသသည့် အရှိန်အဝါများက စီဘီကို ဝန်းရံထားပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း နီးကပ်လာသော ချောမောသည့် မျက်နှာကို ကြည့်ကာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများ ဝေဝါးသွားလေသည်။

ထို့နောက် သူမ၏ ချစ်စဖွယ် ခန္ဓာကိုယ်လေးသည် အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ သူမ၏ ပထမဆုံး အနမ်းကို စောင့်မျှော်လျက် နှုတ်ခမ်းလေးကို အသာအယာ ပွင့်ထားလိုက်တော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ ပူပြင်းလှသော နှုတ်ခမ်းနှစ်စုံသည် တင်းကျပ်စွာ ထိကပ်သွားလေသည်။ လုံယိသည် စီဘီကို အတင်းစုပ်ယူနမ်းရှိုက်လိုက်ပြီး သူမကို မိမိခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ပေါင်းစည်းပစ်ချင်သကဲ့သို့ လက်နှစ်ဖက်လုံးဖြင့် ကျောပြင်ကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားတော့သည်။

စီဘီ၏ တစ်ကိုယ်လုံးသည် ပို၍ပင် ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်လာပြီး ကမ္ဘာတစ်ခုလုံး ပတ်ချာလည်နေသကဲ့သို့ ခံစားရကာ ရင်ခုန်သံများကလည်း ရင်ဘတ်ထဲမှ ခုန်ထွက်တော့မည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ဖြည်းညှင်းစွာပင် လုံယိ၏ လက်များက စီဘီ၏ ကျောပြင်တစ်ဝိုက်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ပြောင်းပြန်အချိုးအစားကျကာ တင်းတောင့်သော မက်မွန်သီးအိအိလေးများကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် စီဘီသည် ညည်းညူသံတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်ရာ လုံယိ၏ လျင်မြန်သော လျှာသည် ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ အတွင်းသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ပြီး စီဘီ၏ မွှေးပျံ့သော လျှာငယ်လေးကို ရစ်ပတ်ကာ ကစားနေတော့သည်။

ထိုစဉ်အတွင်း သူ၏လက်များကလည်း အနားမနေဘဲ မက်မွန်သီးကြားရှိ အက်ကြောင်းတစ်လျှောက် ပွတ်ဆွဲကာ လျှို့ဝှက်နူးညံ့သော အပျိုစင်နယ်မြေဆီသို့ တိုးဝင်ရန် ကြိုးစားနေလေသည်။

စီဘီသည် တစ်ကိုယ်လုံး ထပ်မံတုန်ယင်သွားပြီး ပုလဲကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော သွားလေးများဖြင့် အားကုန်စိုက်ကာ ကိုက်ချလိုက်လေသည်။ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် နမ်းရှိုက်နေသော လုံယိသည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး စီဘီ၏ ကိုက်ခဲမှုကြောင့် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ကာ ပါးစပ်ကို အုပ်လိုက်ရလေသည်။

ထို့နောက် လျှာဖျားတွင် ချိုမြိန်သော အရသာတစ်ခု ပျံ့နှံ့သွားပြီး စီဘီက သူ့လျှာကို ကိုက်လိုက်သည်ကို သိလိုက်ရတော့သည်။

"နင့်ကို သေအောင်ကိုက်ပစ်မယ်... ငါကို ဒီလိုမျိုး ပရောပရည်လုပ်ရဲသေးတယ်ပေါ့…" စီဘီ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲနေပြီး နောက်သို့ နှစ်လှမ်းခန့် ဆုတ်ကာ လုံယိကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ငါက ကိုယ့်မိန်းမကို နမ်းတာလေ... ဒါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပရောပရည်လုပ်တာ ဖြစ်မှာလဲ…" လုံယိက အရှက်မရှိဘဲ မေးလိုက်လေသည်။

"ဘယ်သူက နင့်မိန်းမလဲ... အရှက်မရှိလိုက်တာ…" စီဘီ၏ မျက်နှာတွင် ပုံမှန်မဟုတ်သော အမူအရာတစ်ခု ဖြတ်ခနဲ ပေါ်လာလေသည်။

စီဘီ၏ ထူးခြားသော အမူအရာသည် လုံယိ၏ မျက်စိမှ မလွတ်ခဲ့ပေ။ ယခင်က သူမသည် သူ့ကို လက်ထပ်စေချင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ထိုအကြောင်းအရာကို ပြောလိုက်တိုင်း သူမက စကားလမ်းကြောင်း လွှဲနေသည်ကို သူ နားမလည်နိုင်ပေ။ သို့သော် သူမ၏ အမူအရာကို ကြည့်ရသည်မှာ သူ့အပေါ် ခံစားချက်မရှိသည်မျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။

"စီဘီ... မင်းက…" နောက်ဆုံးတွင် လုံယိသည် မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ စကားစတင် ပြောလိုက်လေသည်။

သို့သော် လုံယိ စကားမဆုံးမီ စီဘီက ပျာပျာသလဲဖြင့် ကြားဖြတ်တားလိုက်ပြီး ဆိုလိုက်၏။ “လုံယိ... မမေးပါနဲ့... တောင်းပန်ပါတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ဘာမှမမေးပါနဲ့…"

လုံယိ၏ မျက်ဝန်းနှစ်ဖက်တွင် အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်လေသည်။ "ဘာကို မမေးရမှာလဲ... ငါက ငါတို့နှစ်ယောက်လုံး တစ်ကိုယ်လုံး ညစ်ပတ်နေပြီဆိုတော့ ချစ်သူတွေလိုမျိုး အတူတူ ရေချိုးကြမလားလို့ မေးမလို့ပါ…" ဟူ၍ပင် ဖြစ်တော့သည်။

"တစ္ဆေမလေးနဲ့အတူ ချစ်သူတွေလိုမျိုး ရေချိုးကြမယ်... အင်း... နင် ဒီမှာပဲချိုး၊ ငါကတော့ အထက်ဘက်ကိုတက်ပြီး ချိုးမယ်…" စီဘီသည် သူမ၏ကိုယ်ခန္ဓာမှာ အမှန်တကယ်ပင် ညစ်ပတ်ပေရေနေသည်ကို မြင်သောအခါ ရုတ်တရက် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားလေသည်။

"အတူတူရေချိုးလို့ မရဘူးလား... ကိုယ့်ကျောပြင်ကိုလည်း မင်းပဲ တိုက်ပေးစေချင်သေးတာ…" လုံယိက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒီအလှတရားတွေ ပျက်စီးသွားစေချင်ရင်တော့ ကြိုးစားကြည့်ပေါ့... ဒါပေမဲ့ ငါအပေါ်တက်သွားပြီးရင် နင် ချောင်းကြည့်လို့ မရဘူးနော်…" စီဘီက သတိပေးလိုက်၏။

"ချောင်းကြည့်မှာကို ကြောက်နေတယ်ဆိုရင် အတားအဆီးတစ်ခု ဖြန့်ထားလိုက်ရုံပဲလေ... ဒါဆိုရင် ကိုယ်ချောင်းကြည့်ချင်ရင်တောင် ကြည့်လို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး…" လုံယိက ပခုံးတွန့်ကာ ဆိုလိုက်လေသည်။

စီဘီသည် လုံယိကို စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် အထက်ဘက်သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ တခဏအကြာတွင် သူမက ရုတ်တရက် နောက်သို့လှည့်ကာ လုံယိကို ပြောလိုက်လေသည်။ "အနံ့နံတဲ့ လူယုတ်မာ... ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ချောင်းကြည့်ခဲ့တာ နင် ဆိုတာ ငါမသိဘူး မမှတ်နဲ့…"

လုံယိမှာ တခဏမျှ ကြောင်အသွားပြီး ထိုအချိန်တွင် စီဘီ၏ ပုံရိပ်ကို မမြင်ရတော့ပေ။ လုံယိက ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခု ပြုံးလိုက်ပြီး ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ချောင်းကြည့်ခဲ့သူမှာ သူဖြစ်ကြောင်း သူမ မည်သို့သိသွားသည်ကို တွေးတောနေမိ၏။

ထိုမေးခွန်းကို စိတ်ထဲတွင် ထားရှိလျက် လုံယိသည် အဝတ်အစားများကို ချွတ်ကာ ရေထဲသို့ ခုန်ဆင်းပြီး တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ပေကျံနေသော အညစ်အကြေးများကို စတင်တိုက်ချွတ်တော့သည်။

ရေချိုးပြီးနောက် လုံယိသည် လန်းဆန်းသွားသည်ဟု ခံစားရပြီး ရေပြင်ပေါ်တွင် ပက်လက်လှန်ကာ ငြိမ်သက်စွာ မျောပါရင်း ကြယ်များအပြည့်ရှိသော ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်နေမိသည်။

ရုတ်တရက် လုံယိသည် နှလုံးသားထဲတွင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားသည်ဟု ခံစားရပြီး အထက်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ရင်ထဲတွင် တင်းကျပ်သွားလေသည်။ စီဘီ၏ အမူအရာမှာ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ဟု သူခံစားမိပြီး စီဘီသည် သူ့ကို ထားရစ်ခဲ့တော့မည်ဟူသော ခံစားချက်မျိုးကလည်း ရင်ထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။

သူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်၏။ လုံယိသည် ရေထဲမှထကာ အထက်သို့ တက်၍ သွားမကြည့်ခဲ့ပေ။ အကယ်၍ သူမက သူ့ကို အမှန်တကယ် ထားရစ်ခဲ့ချင်ပါက သူမည်သို့မျှ တားဆီးနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း သိထားသည်။

တစ်ဖက်လူက သူနှင့်အတူ ရှိနေရန် အဆင်သင့်မဖြစ်သေးပါက သူက အဘယ်ကြောင့် ဇွတ်အတင်း တောင်းဆိုနေရမည်နည်း... အရာအားလုံးကို သဘာဝအတိုင်းသာ ဖြစ်ပါစေတော့ဟု တွေးလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ မြေဝက်ဝံ၏ ဝမ်းဗိုက်အတွင်းမှ တွေ့ရှိခဲ့သော ကျောက်စိမ်းတုံးလေးကို ထုတ်ယူကာ လေ့လာရန် စတင်လှိမ့်ကြည့်လေသည်။ ထိုကျောက်စိမ်းတုံးလေးမှ နူးညံ့ပြီး သန့်စင်သော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသည်ကို သူတွေ့ရှိခဲ့ရပြီး လုံးဝကြည်လင်တောက်ပကာ အညစ်အကြေး တစ်စက်မျှ မရှိသည်ကို တွေ့ရ၏။

ထိုအားကောင်းသော အလင်းမှော်စွမ်းအင်က လူကို အလွန်အမင်း သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်စေသည်။ အကယ်၍ ဤကျောက်စိမ်းကို မှော်တောင်ဝှေး၏ ထိပ်ဖူးတွင် တပ်ဆင်မည်ဆိုပါက ထိုတောင်ဝှေးသည် စီဘီ၏ အလင်းမှော်တောင်ဝှေးနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်လိမ့်ပေမည်။

လုံယိသည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ဤကျောက်စိမ်းတုံးကို အသုံးပြုကာ စီဘီကဲ့သို့ပင် ထူးခြားသော မှော်တောင်ဝှေးတစ်ခုကို ဖန်တီးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

"ပျင်းရိလိုက်တာ... အခုထိ ရေမချိုးရသေးဘူးလား... ငါတို့ မိန်းကလေးတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် နင်က တကယ်ကို ပိုပြီး လက်စလက်စ ရှိတာပဲ…"

စီဘီသည် အဝေးက ကမ်းစပ်တွင် မတ်တပ်ရပ်နေပြီး သူမ၏ ခါးအထိ ရှည်လျားသော အစိမ်းရင့်ရောင် ဆံနွယ်များက ပုခုံးပေါ်တွင် စိုစိုအိအိဖြင့် တွဲကျနေလေသည်။

ရေချိုးပြီးကာစဖြစ်၍ သူမထံမှ ထူးကဲသော ဆွဲဆောင်မှုများ ဖြာထွက်နေပြီး ကြယ်ရောင်အောက်တွင် ပို၍ပင် ကျော့ရှင်းလှပနေသည်က လုံယိအား အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူထုတ်မိစေကာ မတောင့်ခံနိုင်အောင် ဖြစ်စေခဲ့၏။

လုံယိသည် သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ အဝတ်အစားများကို ချက်ချင်းထုတ်ယူကာ နဂါးရုပ် ပန်းထိုးထားသော ခန့်ညားထည်ဝါသည့် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်လိုက်လေသည်။ ထိုဝတ်စုံနှင့်အတူ လုံယိသည် ပို၍ပင် ချောမောခန့်ညားပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိနေသည်ကို မြင်ရသောအခါ စီဘီ၏ လှပသော မျက်ဝန်းအစုံသည် မှင်သက်သွားရပေသည်။

"ညဉ့်နက်နေပြီ၊ ငါတို့ အိပ်ကြတာ ပိုကောင်းမယ်…" လုံယိသည် နောက်မှ လျှောက်လာပြီး စီဘီ၏ ခါးကို ဆွဲဖက်ကာ သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အမြဲတမ်း သင်းပျံ့နေတတ်သော စံပယ်ပန်းရနံ့ကို အသာအယာ ရှူရှိုက်လိုက်လေသည်။

"အိပ်မယ်... အိပ်မယ်... ဘာအိပ်တာလဲ၊ ငါ... ငါ တရားမှတ်ချင်သေးတယ်…" စီဘီက တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်၏။

"ဒီညတော့ မရဘူး၊ မင်းကို ဖက်ပြီး အိပ်ချင်လို့…" လုံယိသည် သူမ၏ နားရွက်ဖျားလေးကို လျှာဖြင့် အသာအယာ လျက်လိုက်တော့သည်။