အခန်း (၂၁) - သင်းပျံ့သော ရနံ့ခြေရာလေးများ

လုံယိက သူမ၏ နုနယ်သော နားရွက်ဖျားလေးကို အမှတ်မထင် တိုက်ခိုက်လိုက်သောအခါ စီဘီသည် တစ်ကိုယ်လုံးသို့ လျှပ်စစ်စီးကြောင်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး လေထဲတွင် ပျံဝဲနေသကဲ့သို့ တစ်ကိုယ်လုံး ပျော့ခွေကာ ထုံနံ့သွားလေသည်။

ထို့နောက် လုံယိထံမှ ချစ်ခင်ကြင်နာမှုများ ပြည့်နှက်နေသော စကားများကို ထပ်မံကြားလိုက်ရသောအခါ စီဘီသည် ပို၍ပင် မတ်တပ်မရပ်နိုင်တော့ပေ။ ရှက်ရွံ့မှုကြောင့် သူမ၏ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူဝင်းသော လည်တိုင်နှင့် နားရွက်ကလေးများမှာ ပန်းရောင်သန်းကာ နီမြန်းလာခဲ့၏။

သူမ ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း လုံယိက သူမကို ပို၍ပင် တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားလေသည်။

"ဒါဆိုရင် နင် ငါကို ဖက်ထားလို့ရမယ်... ဒါပေမဲ့ နှိုက်တာမျိုးတော့ လုံးဝမလုပ်ရဘူးနော်…" စီဘီသည် သူမကိုယ်တိုင်ပင် သေချာမကြားရလောက်အောင် သေးငယ်သော ခြင်အသံကဲ့သို့ တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်လေသည်။

"ဒါပေါ့... မနှိုက်ဘူးလို့ ငါ ကတိပေးပါတယ်... ငါလို လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်က အဲဒီလိုအလုပ်မျိုး ဘယ်တော့မှ မလုပ်ပါဘူး…"

စီဘီ သဘောတူသည်ကို မြင်သည်နှင့် လုံယိသည် လက်နှစ်ဖက်ကို အမြန်မြှောက်ကာ ကတိသစ္စာပြုလိုက်၏။

စီဘီသည် လုံယိကို ကြည့်လိုက်မိသည်။ အကယ်၍ သူသည် လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်မည်ဆိုလျှင် ဤလောကတွင် ကာမရမ္မတေများ ရှိတော့မည်မဟုတ်ပေ။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်အတွင်း လုံယိ၏ စရိုက်ကို သိရှိရန် သူမအတွက် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

တည်းခိုရမည့်နေရာကို ကြည့်ရင်း လုံယိက ရုတ်တရက် လျှို့ဝှက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။ "ချစ်ရတဲ့ စီဘီ... အရင်ဆုံး မျက်စိမှိတ်ထားပေးပါဦး…"

"ဘာလို့ ဒီလောက် လျှို့လျှို့ဝှက်ဝှက် လုပ်နေတာလဲ…" စီဘီက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ရင်း မျက်စိမှိတ်လိုက်၏။ ကြယ်ရောင်အောက်တွင် သူမ၏ ပုံရိပ်သည် အလွန်ပင် လှပနေလေသည်။

လုံယိသည် စီဘီ၏ လှပသော မျက်နှာလေးကို ငေးမောကြည့်နေမိပြီး သူမ၏ ဘယ်ဘက်ပါးပြင်ပေါ်ရှိ ကြောက်မက်ဖွယ် နီရဲသော မွေးရာပါ အမှတ်အသားကို လုံးဝ သတိမပြုမိတော့ပေ။ ၎င်းသည် သူ၏ မသိစိတ်မှ လုပ်ဆောင်ချက်တစ်ခုလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

အကယ်၍ သူသည် ထိုမွေးရာပါ အမှတ်အသားကို အမြဲအာရုံစိုက်နေမည်ဆိုပါက သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် တစ်မျိုးတစ်မည်သော ခံစားချက်များ ပေါ်လာနိုင်ပြီး ထိုအခါ အာရုံခံစားမှု ပြင်းထန်သော စီဘီက ချက်ချင်း သိရှိသွားမည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်သည်။

"ဟယ်လို... ဟယ်လို... ပြီးပြီလား…" လုံယိထံမှ အတော်ကြာသည်အထိ အကြောင်းပြန်မှု မရှိသည်ကို ခံစားမိသောကြောင့် စီဘီက မေးလိုက်လေသည်။

"ခဏလေး... ပြီးတော့မယ်…" လုံယိက အမြန်ပြန်ဖြေပြီးနောက် ဂုဏ်ယူစွာ ပြုံးလိုက်၏။ ထို့နောက် သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ အလွန်တန်ဖိုးကြီးသော ခုတင်ကြီးတစ်လုံးကို ထုတ်လိုက်လေသည်။

တခဏအကြာတွင် လုံယိ၏ ခွင့်ပြုချက်ရသောအခါ စီဘီ မျက်စိဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ရှေ့တွင် အလွန်တန်ဖိုးကြီးသော ခုတင်ကြီးတစ်လုံး ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုခုတင်သည် အဖိုးတန် ပုတီးသားဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး အနုစိတ်သော ပန်းနွယ်ဒီဇိုင်းများစွာကို ထွင်းထုထားသည်ကို တွေ့ရ၏။

ယခုအခါ ခုတင်၏ ခြင်ထောင်လိုက်ကာများသည် လေထဲတွင် လွင့်မျောနေပြီး အတွင်းရှိ ခေါင်းအုံးများကို ပေါ်လွင်စေသည်။ ထိုခုတင်သည် တစ်စုံတစ်ရာသော ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုကို ဖန်တီးပေးနေပေသည်။

စီဘီသည် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားပြီး လုံယိကို တခဏမျှ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ထို့နောက် လုံယိ၏ ဘယ်ဘက်လက်သူကြွယ်တွင် ဝတ်ဆင်ထားသော သိုလှောင်လက်စွပ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တစ်မျိုးတစ်မည် ဖြစ်သွားလေသည်။

"အိပ်ကြရအောင်…" လုံယိသည် စီဘီ၏ လက်ကလေးကို ဆွဲလိုက်စဉ် သူမ၏ လက်ဖဝါးများ စိုစွတ်နေသည်ကို သတိပြုမိသွား၏။

"အင်း... ငါ့ကို လက်တန်းမကိုင်ဘူးလို့ ကတိပေးထားတယ်နော်…" စီဘီသည် အနည်းငယ် ပျာပျာသလဲ ဖြစ်နေပြီး စိတ်ထဲတွင်လည်း အလွန်အမင်း ပဋိပက္ခဖြစ်နေပေသည်။ အကြောင်းရင်းမှာ လုံယိက သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အမှန်တကယ် အလိုရှိနေပါက သူမအနေဖြင့် ငြင်းဆန်နိုင်မည်မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

လုံယိသည် စီဘီကို ပွေ့ဖက်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ လှဲလျက် အိပ်စက်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်တစ်ဖက်ကို စီဘီအတွက် ခေါင်းအုံးအဖြစ် လုပ်ပေးထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ကိုမူ သူမ၏ သွယ်လျသော ခါးလေးပေါ်တွင် တင်ထားလေသည်။

သူမ၏ နုနယ်သော ခန္ဓာကိုယ်လေး တောင့်တင်းနေသည်ကို ခံစားမိသဖြင့် လုံယိသည် သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို လျော့ကျစေရန် ကျောပြင်လေးကို အသာအယာ ပုတ်ပေးလိုက်၏။

စီဘီသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် အသာအယာ ချလိုက်ပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ပြေလျော့သွားလေသည်။ ထို့နောက် လုံယိထံမှ ယောကျာ်းပီပီ မွှေးပျံ့သော ရနံ့ကို ရှူရှိုက်မိသောအခါ စိတ်ထဲတွင် အေးချမ်းသွားပြီး ပိုမိုသက်တောင့်သက်သာရှိစေရန် ကိုယ်ဟန်အနေအထားကို ညှိလိုက်လေသည်။

"သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာ အိပ်ရတာ တကယ်ကောင်းတာပဲ…" လုံယိ၏ မှန်မှန်ခုန်နေသော နှလုံးခုန်သံများကို ကြားနေရရင်း စီဘီက စိတ်ထဲမှ တွေးနေမိပေသည်။

လုံယိသည် သူမအပေါ် တစ်ခုခုလုပ်ပြီး အခွင့်အရေးယူလိမ့်မည်ဟု စီဘီက အမြဲယုံကြည်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ လုံယိ၏ လက်များသည် သူမ၏ ခါးပေါ်တွင်သာ ငြိမ်သက်စွာ တည်ရှိနေပြီး ဘာမျှ ထပ်မံလုပ်ဆောင်ခြင်း မရှိပေ။

အဘယ်ကြောင့်မှန်းမသိသော်လည်း စီဘီ၏ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သလို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

အမှန်တကယ်တွင် လုံယိက အခွင့်အရေးမယူချင်၍ မဟုတ်ဘဲ ယခုကဲ့သို့ စီဘီက သူ့ရင်ခွင်ထဲတွင် လဲလျောင်းနေချိန်၌ စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ထားရန်မှာ အတော်ပင် ခက်ခဲလှပေသည်။

အကယ်၍ သူသာ ဤအခြေအနေကို အသုံးချပြီး တိတ်တဆိတ် အခွင့်အရေးယူမည်ဆိုပါက တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး စီဘီအပေါ် မကောင်းသော အပြုအမူများ လုပ်မိသွားမည်ကို သူကိုယ်တိုင်ပင် အာမမခံနိုင်ပေ။

စီဘီက သူ့ကို ငြင်းဆန်မည်မဟုတ်သည်ကို သိသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာတွင် ရံဖန်ရံခါ ပေါ်လာတတ်သော အမူအရာများကို လုံယိ သတိပြုမိခဲ့သည်။ ထိုအချက်ကို ကြည့်ရုံဖြင့် စီဘီသည် အဆင်သင့်မဖြစ်သေးဘဲ စိတ်နှလုံး မတည်ငြိမ်သေးသည်ကို သူသိရှိပေသည်။

မည်မျှကြာသည်ကို မသိရသော်လည်း စီဘီ၏ အသက်ရှူသံများမှာ ရှည်လျားပြီး မှန်မှန်ဖြစ်လာသည်ကို လုံယိ ကြားလိုက်ရ၏။ သူမသည် အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲသို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်ပုံရပေသည်။

"အင်း... မြင်နေရပေမဲ့ ထိလို့မရဘူး၊ တကယ့်ကို နှိပ်စက်ခံရတာပဲ…"

လုံယိက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိ၏။ ထိုသို့ဆိုရင်းပင် သူ၏ အောက်ပိုင်းငှက်ပျောသီးလေးမှာ တင်းမာလာပြီး ဘောင်းဘီထဲမှ ပေါက်ထွက်တော့မတတ် ဖြစ်လာလေသည်။ ထိုတင်းမာနေသော ငှက်ပျောသီးလေးသည် သူ့အဖော်၏ ဝမ်းအောက်ပိုင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ပွတ်တိုက်မိနေ၏။

အထူးသဖြင့် သူ၏ငှက်ပျောထိပ်ဖျားသည် သူမ၏ ပေါင်ကြားရှိ နူးညံ့သောနေရာသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ခံစားလိုက်ရသော သာယာမှုကြောင့် လုံယိတစ်ယောက် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားရပေသည်။

အဝတ်အစားများပေါ်မှ ထိတွေ့နေရခြင်း ဖြစ်သော်လည်း လုံယိသည် နှစ်ကြိမ်ခန့် တုန်ခါသွားခဲ့၏။ ထိုအချိန်တွင် သူ၏ရင်ခွင်ထဲရှိ စီဘီ၏ အသက်ရှူသံများ မြန်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပူရှိန်းလာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

သူမ နိုးလာပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သဖြင့် လုံယိသည် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချကာ ကာမစိတ်များကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ပူပြင်းနေသော သူ၏ငှက်ပျောသီးလေးကို ထိုနူးညံ့သောနေရာမှ ဖယ်ခွာလိုက်တော့သည်။

လုံယိသည် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးတောရင်း အိပ်ပျော်သွားပြီး အိပ်မက်တစ်ခု မက်လေသည်။ အိပ်မက်ထဲတွင် ရုတ်တရက် မိုးရွာချလာပြီး မိုးစက်များက သူ၏မျက်နှာပေါ်သို့ ကျဆင်းကာ ပါးစပ်ထဲသို့ စီးဝင်လာသည်ကို မြင်ရ၏။

ထိုမိုးစက်များက ငန်သောအနံ့ရှိနေသည်ကို သူသတိပြုမိပြီးနောက် လုံယိသည် ရင်ထဲတွင် အသက်ရှူကျပ်မတတ် ပူဆွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရပေသည်။

ထိုသို့ ရင်နင့်ပူဆွေးမှုကြောင့် လုံယိသည် ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် နိုးလာခဲ့ပြီး နာကျင်ဖွယ် အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်မိ၏။ နောက်ဆုံးတော့ သူမသည် သူ့ကို ထားခဲ့ပြန်ပြီလေ။

လုံယိသည် သူ၏မျက်နှာနှင့် ရင်ဘတ်တွင် စိုစွတ်နေသည်ကို ခံစားမိသဖြင့် လက်ချောင်းဖြင့် ထိကြည့်ကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ကြည့်လိုက်ရာ ငန်သောအနံ့ရှိနေသည်ကို တွေ့ရ၏။ ၎င်းမှာ မျက်ရည်များပင် ဖြစ်ပေသည်။

"ဒီလောက်တောင် နှလုံးကြေကွဲနေပြီးတော့ ဘာလို့ ငါ့ကို ထားခဲ့ရတာလဲ…" လုံယိက သက်ပြင်းဖွဖွချကာ ဆိုလိုက်လေသည်။ လေထုထဲတွင် စံပယ်ပန်း၏ သင်းပျံ့သောရနံ့လေးက ရှိနေဆဲပင်။

ယခုအချိန်တွင် ကောင်းကင်သည် လင်းပပ မဖြစ်သေးသော်လည်း လုံယိသည် ပြန်အိပ်ချင်စိတ် မရှိတော့ပေ။ သူသည် စောင်ကို ဖယ်ရှားကာ ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းလိုက်၏။

ထိုစဉ် ကုတင်ဘေးတွင် မှော်စာလွှာတစ်စောင် ရှိနေသည်ကို ရုတ်တရက် တွေ့ရှိသွားသည်။ ၎င်းမှာ မှော်ဆရာများ အသုံးများသော အဖိုးတန်သည့် အထူးမှော်စက္ကူဖြင့် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် စာလွှာကို ဖြန့်ကြည့်လိုက်ရာ အစိမ်းနုရောင် မှော်စာလုံးများက မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာလေသည်။ စာသားများမှာ များပြားခြင်းမရှိဘဲ စာကြောင်းအနည်းငယ်သာ ပါဝင်ပြီး ၎င်းတွင် အောက်ပါအတိုင်း ရေးသားထားပေသည်။

"လုံယိ... နင် နိုးလာတဲ့အချိန်မှာ ငါ ထွက်သွားပြီ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ နင် ရုတ်တရက် နိုးလာမှာစိုးလို့ ငါ နင့်အပေါ်မှာ စိတ်ငြိမ်စေတဲ့ မှော်ဂါထာတစ်ခု သုံးထားတယ်၊ ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ... နင်သိလား၊ ငါ ကြောက်နေမိတယ်... ငါ နင့်ကို စပြီး သဘောကျနေပြီ။ နင်သာ သာမန်လူတစ်ယောက် ဖြစ်မယ်ဆိုရင် ငါ နင့်ဘေးမှာ အေးအေးဆေးဆေး နေမိမှာပါ၊ ဒါပေမဲ့ နင်က အဲဒီလိုမဟုတ်တဲ့အတွက် ငါ ထွက်ခွာရတော့မယ်…"

ဤမျှအထိ ဖတ်ပြီးနောက်တွင် လုံယိသည် အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရပေသည်။ သာမန်လူတစ်ယောက်၏ ဘေးနားတွင်သာ နေနိုင်သည်ဆိုသည်မှာ အဘယ်ကြောင့်နည်း...

မည်သည့် မိန်းကလေးကမျှ သူမ၏ခင်ပွန်းကို အစွမ်းထက်ပြီး ထူးချွန်သူတစ်ဦး ဖြစ်စေချင်သည် မဟုတ်ပါလား...

မျှော်လင့်ထားသည်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသော စီဘီသည် အဘယ်ကြောင့် ဤကဲ့သို့ ဖြစ်နေရသနည်း တွေးတောရင်း လုံယိသည် ဆက်လက်ဖတ်ရှုလိုက်လေသည်။

"မိုရှီမျိုးနွယ်အကြောင်းကို နင်သိတယ်ဆိုရင် သူတို့မှာ နောက်ထပ် ဓလေ့တစ်ခုရှိတာကိုလည်း သိရမယ်... အဲဒါကတော့ မိုရှီမျိုးနွယ်က အမျိုးသမီးတစ်ဦးနဲ့ လက်ထပ်ပြီးရင် တစ်သက်လုံး နောက်ထပ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို လက်ထပ်လို့မရတာပဲ... နင်သာ သာမန်လူတစ်ယောက် ဖြစ်မယ်ဆိုရင် ငါ နင့်ကို ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ လက်ထပ်ပြီး ခိုင်ခိုင်မာမာ ထိန်းကျောင်းပေးနိုင်မှာပါ... ဒါပေမဲ့ နင်က သာမန်လူမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါသိတယ်...”

“တစ်နေ့မှာ နင်ဟာ ကမ္ဘာ့ထိပ်သီးတစ်ယောက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါ ခန့်မှန်းနိုင်ပါတယ်... အဲဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ ငါလို အရုပ်ဆိုးတဲ့သူတစ်ယောက်က နင့်ဘေးမှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရပ်တည်နိုင်မှာလဲ... တခြားလူတွေ နင့်ကို လှောင်ရယ်တာမျိုး၊ အထင်အမြင်သေးတာမျိုးတွေကို ငါ မလိုလားဘူး... နင့်ရဲ့ဘေးနားမှာ ဒီထက်ပိုပြီး ထူးချွန်တဲ့ အမျိုးသမီးတွေ ဒါမှမဟုတ် အမျိုးသမီးအုပ်စုတစ်စု ရှိနေသင့်တယ်... ငါ ထွက်သွားတော့မယ်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေချာဂရုစိုက်ပါ... စီဘီ..."

စီဘီ၏ ပေးစာကို ဖတ်ပြီးသောအခါ လုံယိသည် ရယ်ရမည်လား၊ ငိုရမည်လား မဝေခွဲနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရ၏။ စီဘီ၏ စိတ်ထဲတွင် ဤကဲ့သို့သော အကြောင်းရင်းရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝမမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ဇနီးတစ်ယောက်၊ ခင်ပွန်းတစ်ယောက်တည်းဖြင့် နေထိုင်ရန်မှာ သူ့အတွက် အနည်းငယ် ခက်ခဲနိုင်သည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သော်လည်း စီဘီ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ မွေးရာပါ အမှတ်နှင့် ပတ်သက်၍မူ...

လုံယိသည် ထိုအရာကို ဂရုမစိုက်သော်လည်း စီဘီ၏ စာရေးဟန်ကို ကြည့်ရုံဖြင့် သူမသည် ထိုအချက်အပေါ် မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု အလွန်နည်းပါးနေသည်ကို သိသာလှပေသည်။

"မိုက်မဲတဲ့ကောင်မလေး... ငါ မင်းကို အသေအချာ ရှာဖွေပြီး တွေ့အောင်ရှာမယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းမျက်နှာပေါ်က အမှတ်ကို ဖျောက်ပစ်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းကိုလည်း ငါ ရှာဖွေပေးမယ်... အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်း ဘယ်ကို ပြေးနိုင်မလဲ ကြည့်ကြတာပေါ့…"

စီဘီ၏ စိတ်ထဲတွင် ဤမျှအထိ နှိပ်စက်နေသော အရာသည် ဤကဲ့သို့သော အကြောင်းအရာလေး ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု လုံယိ တစ်ခါမျှ မတွေးမိခဲ့ပေ။