အခန်း (၂၃) - အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ မဖွယ်မရာပြုကျင့်ခြင်း

အဆင့် ၁၁ တားမြစ်မှော်မန္တရား... လုံယိသည် လေထဲတွင် ပျံဝဲလျက် နတ်ဘုရားအဆင့် မှော်တုတ်တံတစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသော မှော်ဆရာတစ်ဦးအဖြစ် စိတ်ကူးယဉ်ကြည့်မိလေသည်။

ထို့နောက် အေးအေးလူလူပင် တားမြစ်မှော်မန္တရားကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်နှင့် တောင်တန်းများ ပြိုကျပြီး မြေကမ္ဘာကြီး အက်ကွဲကာ ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်တို့ အရောင်ပြောင်းသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး မြေမှုန့်ဖြစ်သည်အထိ ပျက်စီးသွားသည်ဟု ပုံဖော်ကြည့်ရာ လုံယိမှာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားပေသည်။

လုံယိသည် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်၏။ ယခုမှစ၍ မဟာမှော်ဆရာတစ်ဦး ဖြစ်လာရန်၊ မဟုတ်သေး... မှော်နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်လာရန်ကိုပင် ပန်းတိုင်အဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် မည်းမှောင်နေသော ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်ရင်း လုံယိသည် တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်ကာ တရားမှတ်တော့သည်။

ထိုမှတစ်ဆင့် လေထုထဲရှိ အမျိုးမျိုးသော မှော်စွမ်းအင်များကို ရူးသွပ်စွာ စုပ်ယူတော့၏။ ထိုမှော်စွမ်းအင်များထဲတွင် လျှပ်စီးဓာတ်ကို အမြန်ဆုံး စုပ်ယူနိုင်ကြောင်း လုံယိ တွေ့ရှိခဲ့ပြီး လျှပ်စီးဓာတ် စုပ်ယူမှုနှုန်းမှာ အခြားမှော်စွမ်းအင်များထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုမြန်ဆန်နေပေသည်။

မည်မျှကြာအောင် တရားမှတ်ခဲ့သည်ကို သူ မသိတော့ပေ။ သို့သော် တရားမှတ်ခြင်းမှ နိုးလာချိန်တွင် အပြင်ဘက်၌ လုံးဝလင်းထိန်နေပြီဖြစ်ပြီး နေမင်းသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ရောက်ရှိနေကာ တစ်မြို့လုံးလည်း စည်ကားလျက်ရှိလေသည်။ လုံယိသည် ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ မွန်းတည့်ချိန်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရ၏။

လုံယိသည် တည်းခိုခန်း၏ စားသောက်ခန်းသို့ ဆင်းလာချိန်တွင် လူများ ပြည့်နှက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ လုံယိသည် အလွတ်ရှိသော နေရာတစ်ခုတွင် ဝင်ထိုင်ကာ ဟင်းလျာများကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် မှာယူလိုက်လေသည်။

ထို့အပြင် အပိုအားထုတ်မှုမရှိဘဲ ဤတည်းခိုခန်းတွင် တစ်ညတည်း နေခဲ့ခြင်းလား သို့မဟုတ် ပို၍နေခဲ့ခြင်းလားဟု စားပွဲထိုးကို မေးမြန်းလိုက်ရာ ထိုစားပွဲထိုးသည် သူ့ကို စိတ်မနှံ့သူတစ်ဦးကဲ့သို့ ကြည့်နေတော့သည်။

လုံယိသည် ထိုသူ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အဖြေကို သိလိုက်ရသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် အတော်ပင် ကြည်နူးသွားပေသည်။

"ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင်တော့ ဘုရားသခင်ကလည်း ရက်ရောတာပဲ... ငါ သေခါနီးမှာ လျှပ်စီးတစ်ခုက ငါ့ကို ပစ်ချလိုက်ပြီး ဒီကမ္ဘာခြားကို ပို့ပေးခဲ့တာပဲ။ အပြစ်တင်မှုများစွာကို ပခုံးထမ်းခဲ့ရပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ ငါ အသက်ရှင်နေသေးတာပဲ။ ဒါက တခြားအရာအားလုံးထက် ပိုအရေးကြီးတယ်... ပြီးတော့ အခု ငါ့မှာ ဓာတ်ပုံရိုက်ထားသလို မှတ်မိနိုင်တဲ့ မှတ်ဉာဏ်ရှိနေတာပဲ၊ ငါ တကယ်ပျော်တာပဲ…"

လုံယိသည် စိတ်ထဲတွင် ပျော်ရွှင်စွာ တွေးတောနေတော့သည်။

မွှေးပျံ့သောရနံ့နှင့်အတူ ချိုမြိန်သည့် သစ်သီးဝိုင်ကို အေးအေးလူလူ သောက်သုံးရင်း သူမှာ မှာထားသော ဟင်းလျာများကို မြည်းစမ်းနေလေသည်။ ဤဟင်းလျာများသည် သူ၏ ယခင်ဘဝတွင် စားခဲ့ဖူးသမျှ အရာအားလုံးထက် ပို၍အရသာရှိလှပေသည်။

ယခုကဲ့သို့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းမှုအပေါ် လုံယိသည် ကျေနပ်ပီတိဖြစ်နေသော်လည်း စီဘီသာ ဤနေရာတွင် ရှိနေမည်ဆိုပါက ပို၍ပင် ပြည့်စုံသွားလိမ့်ပေမည်။ ယခင်ဘဝတုန်းက လုံယိသည် နဂါးအဖွဲ့အစည်း၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ခဲ့ပြီး တစ်နှစ်ပတ်လုံး နံနက်မှ ညအထိ အလွန်အမင်း အလုပ်များခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား...

ထို့ကြောင့် ယခုကဲ့သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနှင့် ပူပင်ကြောင့်ကြမဲ့သော နေထိုင်မှုမျိုးသည် ယခင်ဘဝကတည်းက လုံယိ အမြဲတမ်း အိပ်မက်မက်ခဲ့ရသည့် အရာပင် ဖြစ်လေသည်။

လုံယိသည် ထမင်းစားခန်းအတွင်းရှိ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်ရှုလိုက်၏။ ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိလာကတည်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေချာစွာ ကြည့်ရှုရန် အချိန်မရခဲ့သေးပေ။

သူ ပထမဆုံး သိလိုက်ရသည်မှာ အကျဉ်းထောင်ထဲသို့ ရောက်နေခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ထို့နောက်တွင်မူ မြင်းပေါ်မှနေ၍ ပန်းကြည့်ရသကဲ့သို့ စည်ကားလှသော လုံချန်မြို့၏ လမ်းမများကိုသာ တစ်ချက်တစ်ချက် မြင်ခဲ့ရသည်။

ထို့နောက်တွင်လည်း ရက်အနည်းငယ်မျှ တောရိုင်းမြေများတွင် အတင်းအကျပ် နေထိုင်ခဲ့ရသဖြင့် ယခုအချိန်အထိ ဤကမ္ဘာနှင့် သူ၏ ယခင်ကမ္ဘာတို့သည် အဆုံးစွန်၌ မည်သည့်အရာများ ကွာခြားနေသည်ကို အသေးစိတ် ကြည့်ရှုရန် အားလပ်ချိန် မရှိခဲ့ပေ။

ဤနေရာတွင် စားသောက်နေကြသူအများစုမှာ ဤတည်းခိုခန်းတွင် တည်းခိုနေကြသော ဧည့်သည်များပင် ဖြစ်ကြသည်။ အများစုမှာ ကုန်သည်များဖြစ်ကြပြီး၊ အချို့မှာ အမျိုးမျိုးသော မှော်စွမ်းအင်ဆိုင်ရာ ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြကာ အချို့မှာမူ သံချပ်ကာဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသော စစ်သည်များ ဖြစ်ကြလေသည်။

သားရဲလူသားများနှင့် အယ်လ်ဖ်များကဲ့သို့သော မျိုးနွယ်စုများကိုမူ မတွေ့ရပေ။ သို့သော် ဤသည်မှာ အံ့သြစရာမဟုတ်ပေ၊ အယ်လ်ဖ်တို့၏ သဘာဝမှာ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး သဘာဝတောတောင်များကို အလွန်အမင်း ချစ်မြတ်နိုးကြသဖြင့် အယ်လ်ဖ်အများစုမှာ အယ်လ်ဖ်တောအုပ်များအတွင်း၌သာ ပုန်းကွယ်နေထိုင်ကြသည် မဟုတ်ပါလား...

အနည်းငယ်သော အရေအတွက်သာလျှင် အတွေ့အကြုံယူရန်နှင့် စွန့်စားခန်းများ လေ့ကျင့်ရန်အတွက် လူသားလူ့အဖွဲ့အစည်းသို့ ရောက်လာတတ်ကြသည်။ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် ၎င်းတို့ကို မြို့ကြီးများတွင်သာ တွေ့နိုင်ပြီး ဤကဲ့သို့ မြို့ငယ်လေးတွင် တွေ့ရရန်မှာ သဘာဝအတိုင်း အလွန်ခဲယဉ်းပေသည်။

သားရဲလူသားများအနေနှင့်မူ ဤမျိုးနွယ်စုသည် လူသားလူ့အဖွဲ့အစည်းမှ ဖယ်ကြဉ်ခြင်းခံထားရပြီး လူသားများနှင့်လည်း ရှေးယခင်ကတည်းက ပဋိပက္ခများ ရှိခဲ့ကြသည်။

ယခင်က သားရဲမျိုးနွယ်စုများကို ချန်းလန်တိုက် တစ်ခုလုံးတွင် နေရာအနှံ့ တွေ့ရှိနိုင်ခဲ့သော်လည်း လူသားများနှင့် ပဋိပက္ခဖြစ်ပွားပြီးနောက်တွင်မူ ဟန်တူအန်တောင်တန်းများဆီသို့ အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ကြလေသည်။

လုံယိသည် ကတ်ကို အသုံးပြု၍ ကျသင့်ငွေများကို ပေးချေပြီးနောက် တည်းခိုခန်းမှ ထွက်လာခဲ့လေသည်။ ထိုစဉ် လုံယိ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး စိတ်ထဲမှ အံ့အားတကြီး ရေရွတ်လိုက်မိသည်မှာ "တကယ့်ကို လှပတဲ့ မြင်းတစ်ကောင်ပဲ…" ဟူ၍ပင်။

သူ ခုနကတင် ထွက်လာခဲ့သော တည်းခိုခန်း၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ စားသောက်ဆိုင်လေးတွင် တစ်ချောင်းတည်းသော ဦးချိုရှိသည့် အနီရောင်တောက်တောက် အလွန်ပေါ်လွင်သော မြင်းတစ်ကောင်ကို လုံယိ မြင်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုမြင်း၏ တစ်ကိုယ်လုံးသည် သွေးရောင်ကဲ့သို့ နီရဲနေပြီး အမွှေးအမျှင်များမှာလည်း အခြားအရောင်များ ရောနှောမှုမရှိဘဲ တောက်ပနေလေသည်။ သန်စွမ်းသော ခြေလေးချောင်းမှာလည်း ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် လှပလှပေသည်။

အထူးသဖြင့် နဖူးပေါ်ရှိ ငွေရောင်တောက်ပနေသော ဦးချိုတစ်ခုက ထိုမြင်းကို ပို၍ပင် နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ထူးခြားပြီး ရှားပါးသော မြင်းတစ်ကောင် ဖြစ်စေလေသည်။

ထိုဦးချိုတစ်ချောင်းတည်းရှိသော မြင်းသည် အချည်ခံထားရခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ ခေါင်းကို မော့ကာ မာန်ပါပါဖြင့် ရပ်နေ၏။ ၎င်း၏ မျက်လုံးများတွင် မည်သူ့ကိုမျှ အညံမခံသော ပုံစံမျိုးရှိပြီး အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာသူများကို နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ခြိမ်းခြောက်နေလေသည်။

လုံယိ၏ မှတ်ဉာဏ်များအရ ဤဦးချိုတစ်ချောင်းတည်းရှိသော မြင်းသည် လေမှော်စွမ်းအင်ရှိသည့် မှော်သားရဲတစ်မျိုးဖြစ်ပြီး တိမ်တိုက်များကို စီးနင်းကာ မြူခိုးများပေါ်တွင် ပြေးလွှားနိုင်စွမ်းရှိကြောင်း သိထားသည်။ ၎င်းသည် မြင့်မြတ်သောသူများ သို့မဟုတ် ချမ်းသာကြွယ်ဝသူများသာ အသုံးပြုသည့် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးယာဉ် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ယေဘုယျအားဖြင့် ၎င်းတို့သည် အနက်ရောင် သို့မဟုတ် အဖြူရောင်သာ ဖြစ်ကြပြီး အနီရောင်ရှိသော ဦးချိုတစ်ချောင်းတည်းရှိ မြင်းမျိုးကိုမူ သူ တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့ပေ။

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့်ပင် ဤမြင်းသည် သာမန်မြင်းမဟုတ်ကြောင်း မည်သူမဆို သိနိုင်သည်ဖြစ်ရာ၊ ဤနီရဲသော ဦးချိုတစ်ချောင်းတည်းရှိ မြင်း၏ ပိုင်ရှင်မှာ မည်သူဖြစ်မည်ကို လုံယိ အလွန်ပင် သိချင်စိတ် ပြင်းပြလာလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကြည့်ရှုနေသော လူအုပ်ကြီးမှာ စတင်၍ လှုပ်ရှားလာကြပြီး လုံယိသည်လည်း စားသောက်ဆိုင်၏ အဝင်ဝဘက်သို့ အကြည့်ကို ပုံဖော်လိုက်ရာမှ ရုတ်တရက် မှင်တက်သွားတော့သည်။

အနီရောင်တောက်တောက် ကိုယ်ကျပ်ချပ်ဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ပခုံးပေါ်တွင်လည်း အနီရောင် ဓားကြီးတစ်လက်ကို လွယ်ထားသော မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် ထိုပေါ်လွင်သော မြင်းဆီသို့ မာန်ပါပါဖြင့် လျှောက်လာလေသည်။ သူမသည် ရွှေရောင်ဆံပင်များရှိပြီး အလွန်လှပကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထား၏။

သူမသည် မြို့တစ်မြို့လုံးကို ပြိုလဲစေနိုင်လောက်အောင် ချစ်စဖွယ်ကောင်းသော လုံလင်းအာ နှင့် ရှီမန်ဝူဟန် တို့နှင့် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော်လည်း၊ သူမ၏ အလှတရားနှင့် ပေါင်းစပ်ထားသော သူရဲကောင်းဆန်သည့် စိတ်ဓာတ်က သူမကို ထူးခြားသော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခု ဖြစ်စေပေသည်။

နေမင်းကဲ့သို့ပင် သူမသည် သွားလေရာ၌ အမြဲတမ်း အာရုံစိုက်မှု၏ ဗဟိုချက် ဖြစ်နေတော့သည်။

လုံယိသည် ထိုမိန်းကလေးကို အထက်အောက် အကဲခတ်ကြည့်ရှုလိုက်ရာ၊ သူ၏အကြည့်တို့သည် ခန္ဓာကိုယ်နှင့် တစ်သားတည်းဖြစ်နေသော သံချပ်ကာအောက်မှ အိစက်စိုပြေပြီး ထွားကြွလှသော တောင်ပို့အစုံထံတွင် ရပ်တန့်သွားလေသည်။

ထိုအချိန်တွင်ပင် ပြင်းထန်သော မီးဓာတ်မှော်စွမ်းအင်များ၏ လှုပ်ခတ်မှုကို သူ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရ၏။ ဓားသမားများနှင့် မှော်ဆရာအများစုသည် ဒိုချီ သို့မဟုတ် မှော်စွမ်းအားများကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သော အဖိုးတန်ကျောက်မျက်ရတနာများကို ပိုင်ဆိုင်ထားတတ်ကြသည်ကို လုံယိ သိရှိပေသည်။

အချို့မှာ လက်ဝတ်ရတနာများအဖြစ် ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး အချို့မှာမူ လက်နက်များနှင့် အဝတ်အထည်များတွင် မြှုပ်နှံထားကြသည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ဤနေရာတွင် ထူးခြားသည်မှာ ဤမိန်းကလေးသည် သိသာထင်ရှားသော စစ်သည်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အဆင့်နိမ့်သော စစ်သည်တစ်ဦးလည်း မဟုတ်ဘဲ၊ အဘယ်ကြောင့် မှော်စွမ်းအားမြှင့်တင်ပေးသော ပစ္စည်းများကို ဤမျှအများအပြား ဆောင်ထားရသနည်းဟူသော အချက်ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုမိန်းကလေးနှင့် သူမ၏မြင်းသည် အလွန်ပင် မာန်တက်နေကြသည်မှာ ပိုင်ရှင်နှင့် မြင်းသည် တစ်ပုံစံတည်းပင် ဖြစ်တော့သည်။ သူမသည် အခြားသူများ၏ စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ကျင့်သားရနေပုံရပြီး လူအုပ်၏ အကြည့်များအောက်တွင် ရှက်ရွံ့ခြင်း သို့မဟုတ် ဒေါသထွက်ခြင်းဟူသော အရိပ်အယောင်မျိုး လုံးဝမရှိပေ။

သူမသည် မြင်းပေါ်သို့ အမြန်တက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်တွင် ရင်ဘတ်၌ တစ်စုံတစ်ယောက်က ပွတ်သပ်နေသကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရ၏။

ထိုမိန်းကလေးသည် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားပြီး စူးရှသော အကြည့်များဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအုပ်ကို ဝေ့ဝိုက်ကြည့်ရှုလိုက်ရာ၊ သူမ၏ အကြည့်တို့သည် သူမ၏ ထွားကြွသော တောင်ပို့အစုံကို ငေးမောစိုက်ကြည့်နေသော လုံယိထံတွင် ရပ်တန့်သွားလေသည်။

သူမ ခံစားလိုက်ရသော ထူးဆန်းသည့် ခံစားချက်မှာ ဤရိုင်းစိုင်းသော အမျိုးသားကြောင့် ဖြစ်သည်ဟု သူမ၏ အာရုံက ပြောနေပေသည်။ ငေးမောနေမိသော သနားစရာ လုံယိသည် ထိုမိန်းကလေး၏ အမြင်တွင် ရိုင်းစိုင်းသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားတော့သည်။

ထို့နောက် သူမသည် နှာတစ်ချက် မှုတ်လိုက်ရာ အပြာနုရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး၊ သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေသော လှပသော မျက်ဝန်းများဖြင့် လုံယိကို စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။ သူမ၏ ဒိုချီအရောင်ကို ကြည့်ရုံဖြင့် သူမသည် ဓားသခင် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း သိသာပေသည်။

လုံယိသည် ငေးမောရာမှ သတိပြန်ဝင်လာပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ဒေါသများ ပြည့်နှက်ကာ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူသည် မည်သည့်အချိန်တွင် သူမအပေါ် အမှားတစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့သည်ကို မသိသဖြင့် စေတနာဖြင့် ပြုံးပြလိုက်လေသည်။

သို့သော် ထိုမိန်းကလေး၏ အမြင်တွင်မူ သူ၏ စေတနာပြုံးသည် ရမ္မက်ဇောတက်နေသော အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

သူမသည် လုံယိကို အမြန်ဆုံး ပညာပေးရန် စဉ်းစားလိုက်သော်လည်း ရင်ဘတ်မှ ခံစားလိုက်ရသော ထူးဆန်းသည့် ခံစားချက်ကို သက်သေအဖြစ် အသုံးမပြုနိုင်သဖြင့် သတ်ဖြတ်လိုသော အကြည့်များဖြင့်သာ လုံယိကို စိုက်ကြည့်နေလိုက်ပေသည်။

ထို့နောက် သူမသည် မြင်းပေါ်သို့ တက်ကာ နောက်သို့လှည့်၍ မီးနီရောင် တိမ်တိုက်တစ်ခုအသွင် ပြောင်းလဲကာ လူအုပ်၏ အမြင်မှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

လုံယိသည် နှာခေါင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း စောနတင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အခုထိ နားမလည်နိုင်သေးပေ။ အစပိုင်းတွင် အဆင်ပြေနေပြီးမှ အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် ဤကဲ့သို့ ဖြစ်သွားရသည်ကို သူ စဉ်းစားမရနိုင် ဖြစ်နေလေသည်။

သို့သော် သူသည် ယခင်ဘဝက မိမိ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများတွင် မတူကွဲပြားသော လုပ်ဆောင်ချက်များ ရှိခဲ့သည်ကို မေ့လျော့နေခဲ့၏။ ထိုစဉ်က ဝိညာဉ်စွမ်းအင်၏ အနှစ်သာရကို အသုံးပြု၍ တိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား...

ယခုအခါတွင်မူ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများသည် ယခင်ဘဝထက် များစွာ ပိုမိုအားကောင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ထိုမိန်းကလေး၏ ရင်ဘတ်ရှိ မှော်စွမ်းအင် လှိုင်းအဟုန်ကို အာရုံစိုက်ကြည့်မိရာမှ မသိလိုက်ဘဲ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို အသုံးပြု၍ စစ်ဆေးမိသွားခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအချက်ကြောင့်ပင် ထိုမိန်းကလေးသည် သူမ၏ တောင်ပို့ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ပွတ်သပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်တော့သည်။