အခန်း (၃၀) - လမ်းကျဉ်းတွင် ရန်သူချင်းဆုံခြင်း

"ကြေးစားအဖြစ် မှတ်ပုံတင်ဖို့အတွက် ရွှေဒင်္ဂါးတစ်ပြား ပေးရပါမယ်…" ထိုမိန်းကလေးက ပြုံးလျက် ဖြေကြားလေသည်။

လုံယိသည် ခေါင်းညိတ်ပြကာ အခကြေးငွေ ပေးချေလိုက်ပြီး မိန်းကလေးပေးသော ပုံစံစာရွက်ကို ဖြည့်စွက်ခဲ့၏။ ထို့နောက်တွင်မှ ထိုမိန်းကလေးသည် သူ့အား ကြေးစားကတ်တစ်ခုနှင့် ကြေးစားတံဆိပ်တစ်ခု ပေးအပ်ခဲ့သည်။

ထိုတံဆိပ်ပေါ်တွင် ဒိုင်းတစ်ခုနှင့် ဓားနှစ်လက်ကို ကြက်ခြေခတ်ပုံဖော်၍ ထွင်းထုထားပြီး အရောင်မှာ အဖြူရောင် ဖြစ်ပေသည်။ အနိမ့်ဆုံးအဆင့်ဖြစ်သော F-အဆင့် ကြေးစားတစ်ဦးအနေဖြင့် သတ်မှတ်ထားသော တာဝန်များကို အောင်မြင်စွာ ပြီးမြောက်ပြီးနောက်တွင် အဆင့်တိုးမြှင့်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

E-အဆင့် ကြေးစားတံဆိပ်မှာ အနီရောင်၊ D-အဆင့်မှာ အစိမ်းရောင်၊ C-အဆင့်မှာ အဝါရောင်၊ B-အဆင့်မှာ ခရမ်းရောင်၊ A-အဆင့်မှာ ငွေရောင်နှင့် S-အဆင့်မှာ ရွှေရောင်ဖြစ်ပြီး S-အဆင့်သည် ကြေးစားများ၏ အမြင့်ဆုံးအဆင့်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ထို့နောက် လုံယိသည် ကြေးစားတာဝန်များ ပေးအပ်သည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားရာ အဆင့်အမျိုးမျိုးရှိသော တာဝန်များကို ရေးသားထားသည့် ကျောက်သင်ပုန်းအကြီးစားတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရ၏။

လုံယိသည် F-အဆင့် တာဝန်များကို ခေတ္တမျှ ကြည့်ရှုရာ မီးယုန်အနည်းငယ်ကို သတ်ဖြတ်ရန်နှင့် စာပို့ရန် စသည့် ရိုးရှင်းသော တာဝန်များသာ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ E-အဆင့်နှင့် D-အဆင့် တာဝန်များသည်လည်း နှိုင်းယှဥ်ပါက ရိုးရှင်းလွန်းလှပြီး စိန်ခေါ်မှု တစ်စုံတစ်ရာမျှ မရှိပေ။

ရုတ်တရက် လုံယိသည် ကျောက်သင်ပုန်း၏ အပေါ်ဆုံးတွင်ရှိသော A-အဆင့် တာဝန်တစ်ခုကို သတိပြုမိသွားသည်။ ထိုတာဝန်မှာ အလင်းမြို့မှ လီ ၈၀၀ အကွာရှိ ယွီရွှီတောင်သို့ သွားရောက်၍ B-အဆင့် မှော်သားရဲဖြစ်သော မြေဝက်ဝံကို သတ်ဖြတ်ရန် ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်း၏ ဝမ်းဗိုက်အတွင်းမှ အဖြူရောင် ကျောက်စိမ်းတုံးကို ထုတ်ယူပေးရမည် ဖြစ်၏။

တာဝန်အောင်မြင်မှုအတွက် ဆုလာဘ်မှာ ခရမ်းရောင်ဒင်္ဂါး ၁၀,၀၀၀ ဖြစ်သည်။ ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုံယိသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး "ဒါက ဟိုမြေဝက်ဝံအကြောင်း ပြောနေတာလား…" တွေးလိုက်လေသည်။

လုံယိက စဉ်းစားနေမိသည်။ "ဒီတာဝန်ကို ပေးတဲ့သူက မြေဝက်ဝံရဲ့ ဝမ်းဗိုက်ထဲမှာ အဖြူရောင်ကျောက်စိမ်းရှိတယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ... သူ့ရည်ရွယ်ချက်က အဲဒီအဖြူရောင်ကျောက်စိမ်းပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ ခရမ်းရောင်ဒင်္ဂါး ၁၀,၀၀၀ ဆိုတာ တကယ့်ကို ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ငါးစာပဲ…"

သို့သော် လုံယိသည် ထိုအဖြူရောင်ကျောက်စိမ်းကို ပေးအပ်ပြီး တာဝန်ပြီးမြောက်အောင် လုပ်မည်လောက်အောင် မိုက်မဲသူ မဟုတ်ပေ။ ဤတာဝန်၏ နောက်ကွယ်တွင် ကြီးမားသော ပူးပေါင်းကြံစည်မှုတစ်ခု ရှိနေသည်ဟု သူ၏ အာရုံတစ်ခုက သတိပေးနေပြီး ထိုကွင်းဆက်ထဲသို့ မိမိအလိုအလျောက် ဝင်ရောက်ခြင်းမျိုးကို မပြုလုပ်လိုပေ။

ထိုအချိန်တွင် ကြေးစားအဖွဲ့အစည်း၏ ခန်းမအတွင်း၌ ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာရာ လုံယိသည် ခန်းမဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ ထိုနေရာတွင် ပခုံးပေါ်၌ ဓားအကြီးစားတစ်လက်ကို ထမ်းထားသော အရပ် ခုနစ်ပေခန့်ရှိသည့် လူကောင်ကြီးမားသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်သော အသံဖြင့် အော်ဟစ်ကာ လူအားလုံး၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရယူနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

လုံယိသည် ထိုဘက်သို့ လျှောက်သွားပြီး ထိုလူကောင်ကြီးမားသော အမျိုးသား၏ စကားများကို နားထောင်လိုက်၏။

"ဟွမ်မန်လွင်ပြင်ရဲ့ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ မြို့တော်မစ်ရှင်အတွက် အဆင့်မြင့်တိုက်ခိုက်ရေးသမားတွေနဲ့ မှော်ဆရာတွေကို စုဆောင်းနေပါတယ်။ ငါတို့အဖွဲ့က တကယ့်ကို အစွမ်းထက်တာ၊ ငါတို့မှာ အဆင့်မြင့်မှော်ဆရာ ၂ ယောက်၊ အဆင့်မြင့်တိုက်ခိုက်ရေးသမား ၂ ယောက်၊ ဓားသိုင်းဆရာ ၁ ယောက်နဲ့ အက်လ်ဖ်လေးသည်သမား ၁ ယောက် ပါဝင်တယ်... ပါဝင်ချင်တဲ့သူတွေ အမြန်လာပြီး စာရင်းပေးကြပါ…"

ထိုလူကောင်ကြီးမားသော အမျိုးသား စကားပြောပြီးသည်နှင့်ပင် မူလက စည်ကားနေသော လူအုပ်ကြီး၏ တစ်ဝက်ကျော်မှာ ရုတ်တရက် လူစုခွဲသွားကြလေသည်။ ထိုသူများထဲမှ မှော်ဆရာတစ်ဦးဟု ထင်ရသူက ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒီ A-အဆင့်မစ်ရှင့်ကို ယူမယ့်သူဟာ လူအပဲ ဖြစ်ရမယ်... ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ကောင်းကင်မိုးကြိုး ကြေးစားအဖွဲ့ဟာ ဒီမစ်ရှင့်ကို ယူခဲ့ပေမဲ့ ဟွမ်မန်လွင်ပြင်မှာတင် အကုန်အပြတ်သတ်ခံခဲ့ရတယ်…"

မှော်ဆရာ၏ စကားကို ကြားသည်နှင့် လုံယိသည် သူ့ကို ချက်ချင်းဆွဲတားကာ မေးလိုက်၏။ "အစ်ကိုကြီး... ခုနက ပြောတဲ့ ကောင်းကင်မိုးကြိုး ကြေးစားအဖွဲ့ရဲ့ အစွမ်းက အခု ဒီလူ့အဖွဲ့အစည်းနဲ့ နှိုင်းယှဉ်လို့ ရပါ့မလား…"

ထိုမှော်ဆရာသည် လုံယိကို အထက်အောက် အကဲခတ်ကြည့်ရှုပြီး ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ F-အဆင့် ကြေးစားတံဆိပ်ကို မြင်မှသာ သဘောပေါက်သွားဟန်ရှိပြီး ပြန်လည်ဖြေကြားလေသည်။

"မင်း ကြေးစားအဖွဲ့အစည်းကို အခုမှ ဝင်တာလား... အဲဒါကြောင့်လည်း ကောင်းကင်မိုးကြိုး ကြေးစားအဖွဲ့အကြောင်း မသိတာ ဖြစ်မယ်... အဲဒီအဖွဲ့ဟာ B-အဆင့် ကြေးစားအဖွဲ့ဖြစ်ပြီး မာစတာမှော်ဆရာ ၁ ယောက်၊ မဟာဓားသိုင်းဆရာ ၁ ယောက်နဲ့ အဆင့်မြင့်မှော်ဆရာ၊ အဆင့်မြင့်တိုက်ခိုက်ရေးသမား တစ်ဒါဇင်ကျော် ပါဝင်ခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ သူတို့တောင် ဟွမ်မန်လွင်ပြင်မှာ အကုန်အပြတ်သတ်ခံခဲ့ရတာပဲ... အခုကြည့်လေ... ဒီလူအနဲ့ တခြားအဆင့်မြင့်တိုက်ခိုက်ရေးသမားတွေဟာ သေတွင်းတူးနေကြတာ မဟုတ်ဘူးလား…"

ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် လုံယိသည် တခဏမျှ စဉ်းစားနေပြီး စိတ်ပျက်နေသော ထိုလူကောင်ကြီး၏ မျက်နှာကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် လျှောက်သွားပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်္ဂလာပါ... ငါ ပါဝင်လို့ ရမလားလို့ မေးချင်ပါတယ်…"

ထိုလူကောင်ကြီးသည် လုံယိ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကို ကြည့်ကာ ချမ်းသာသော မိသားစုမှ ပျော်ပျော်ပါးပါး လာလည်သည့် သားပျိုတစ်ဦးဟု အထင်မှားသွားပြီး ချက်ချင်းပင် ပေါက်ကွဲကာ ဆိုလိုက်၏။

"ငါတို့က မစ်ရှင်သွားမှာ... အပျော်ခရီးထွက်မှာ မဟုတ်ဘူး…"

"ငါက ခင်ဗျားတို့နဲ့အတူ မစ်ရှင်သွားချင်တာပါ... ဒီမှာကြည့်ပါ... ငါ ကြေးစားအဖြစ် စာရင်းသွင်းပြီးပြီလေ…" လုံယိသည် ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ ကြေးစားတံဆိပ်ကို ညွှန်ပြရင်း ပြုံးကာ ပြောလိုက်လေသည်။

လူကောင်ကြီးသည် တခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ မေးလိုက်၏။ "မင်းက မှော်ဆရာလား ဒါမှမဟုတ် တိုက်ခိုက်ရေးသမားလား…"

"တိုက်ခိုက်ရေးသမားပါ…" လုံယိသည် သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ဓားအကြီးစားတစ်လက်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ထိုလူကောင်ကြီးကဲ့သို့ပင် ဓားကို ပခုံးပေါ်တွင် ထမ်းတင်လိုက်လေသည်။

လုံယိ၏ ပခုံးပေါ်ရှိ ဓားအကြီးစားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထိုလူကောင်ကြီး၏ မျက်ဝန်းများတွင် အားကျစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။ ခန့်ညားထည်ဝါလှသော ဤဓားကြီး၏ ပုံစံကို ကြည့်ရုံဖြင့် ပထမတန်းစား ပုညတ်လက်သမားတစ်ဦး၏ လက်ရာဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှ၏။

ထို့အပြင် ဓားသွားကို အကြိမ်ပေါင်း တစ်ရာခန့် သန့်စင်မွမ်းမံထားသော သံမဏိဖြင့် ပြုလုပ်ထားသဖြင့် ဤဓား၏ တန်ဖိုးသည် အနည်းဆုံး ခရမ်းရောင်ကျောက်စိမ်းဒင်္ဂါး ၅ ပြားထက် ပိုမည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်သည်။

"မင်းက အဆင့်မြင့်တိုက်ခိုက်ရေးသမားလား…" ထိုလူကောင်ကြီး၏ အာရုံသည် လုံယိ၏ ဓားကြီးထံမှ မခွာနိုင်ဘဲ မေးလိုက်လေသည်။

လုံယိက ပြုံးရုံသာ ပြုံးပြပြီးနောက် အပြာနုရောင် ချီအလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသော ဓားကြီးကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်၏။

"မင်းက ဓားသိုင်းဆရာတစ်ယောက်ပေါ့... မင်းလိုလူမျိုး ငါတို့အဖွဲ့ထဲ ပါဝင်လာတာကို ကြိုဆိုပါတယ်…"

ထိုလူကောင်ကြီးသည် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားလေသည်။ အသက် ၂၀ပင် မပြည့်သေးပုံရသော ဤလူငယ်သည် ဓားသိုင်းဆရာအဆင့်ရှိလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝမထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ သူကိုယ်တိုင် ဓားသိုင်းဆရာအဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန်အတွက် နှစ်ပေါင်း ၃၀ ကျော်အောင် ပင်ပန်းစွာ လေ့ကျင့်ခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား...

"ငါ့နာမည်က ဟာလေ... မင်းနာမည်က ဘယ်သူလဲ…" လူကောင်ကြီးက သူ၏ လက်ဝါးကြီးကို ပွင့်လင်းစွာ ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

"လုံယိပါ... အတူတူ လက်တွဲပြီး အဆင်ပြေပြေ လုပ်ဆောင်နိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်…" လုံယိကလည်း လက်ကမ်းပြီး ထိုလူကောင်ကြီး၏ လက်ကို ပြန်လည်ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။

"ဒီမှာ ခဏလောက် စောင့်ပါဦး... ငါတို့ မှော်ဆရာတစ်ယောက် ရှာပြီးရင် တခြားသူတွေနဲ့ သွားတွေ့ကြမယ်…" ဟာလေက လုံယိကို ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။

ဟာလေသည် ပတ်ဝန်းကျင်သို့ အကြိမ်ကြိမ် အော်ဟစ်ခေါ်ယူသော်လည်း ဟွမ်မန်လွင်ပြင်ရှိ ပျောက်ဆုံးနေသော မြို့တော်မစ်ရှင်အကြောင်း ကြားသည်နှင့် လူများက လူစုခွဲသွားကြလေသည်။

ထို့ကြောင့် လုံယိနှင့် ဟာလေတို့သည် အခြားအဖော်များကို သွားရောက်ရှာဖွေရန်နှင့် တစ်ပါတည်း နေ့လယ်စာ စားရန်အတွက် အခြားနေရာတစ်ခုသို့ သွားမည်ဟု ကြံရွယ်နေစဉ်တွင် နူးညံ့သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ကျွန်မ ပါဝင်လို့ ရမလားရှင်…"

ထိုအသံကို ကြားသည်နှင့် လုံယိ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အံ့အားသင့်သွားရ၏။ အကြောင်းရင်းမှာ မေးမြန်းလာသူသည် တည်းခိုခန်းတွင် သူနှင့် ပဋိပက္ခဖြစ်ခဲ့သော အမျိုးသမီးပင် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။ သူမသည် ယခင်အတိုင်း ဝတ်ရုံနက်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာမှာလည်း အေးစက်တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

"ငါနာမည်က လင်ယိုယို... အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်မှော်ဆရာပါ…" လင်ယိုယိုသည် လုံယိကို မမြင်သကဲ့သို့ပင် ဟာလေအား မိတ်ဆက်လိုက်ပြီး မှော်ဆရာများအဖွဲ့၏ တံဆိပ်ကို တိုက်ရိုက်ထုတ်ပြလိုက်လေသည်။

"မင်းက ဝိညာဉ်မှော်ဆရာတစ်ယောက်ပေါ့... ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်... ပါဝင်လာတာကို ကြိုဆိုပါတယ်၊ အခုတော့ ငါတို့အဖွဲ့ ပြည့်စုံသွားပြီ…"

ဟာလေက ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်၏။ ယနေ့တွင် သူသည် ဤမျှ ကံကောင်းလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ ဓားသိုင်းဆရာတစ်ဦးကို ရှာတွေ့ရုံသာမက အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်မှော်ဆရာတစ်ဦးကိုပါ တွေ့ရှိခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား...

ဝိညာဉ်မှော်ဆရာများသည် အလွန်ရှားပါးပြီး တိတ်တဆိတ် တိုက်ခိုက်နိုင်သောကြောင့် ခုခံရန် ခက်ခဲလှသည်ကို သိထားကြသည်။ အဆိုးရွားဆုံးမှာ ဝိညာဉ်ကို တိုက်ရိုက်တိုက်ခိုက်နိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။

ဝိညာဉ်ထိခိုက်သွားပါက ထိုသူသည် လူအဖြစ်သို့ ပြန်မလာနိုင်တော့ဘဲ အသိစိတ်မဲ့သွားခြင်း သို့မဟုတ် အပင်တစ်ပင်ကဲ့သို့ ငြိမ်သက်သွားခြင်းမျိုး ကြုံရနိုင်ပေသည်။

ထို့နောက် လုံယိနှင့် လင်ယိုယိုတို့၏ အကြည့်ချင်း တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဆုံသွားကြပြီး နှစ်ဦးသားကြားတွင် လျှပ်စစ်ဓာတ်များ ဖြာထွက်သွားတော့သည်။

"မင်းနာမည်က လင်ယိုယို ဆိုတာကိုး... ငါတို့နှစ်ယောက် ဆုံရတာ ကံကြမ္မာက ဖန်တီးပေးထားတာ ဖြစ်မယ်…" လုံယိက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

လင်ယိုယိုက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ အေးစက်သော အသံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်၏။ "ဘယ်သူက နင်နဲ့ ကံကြမ္မာ ပတ်သက်နေလို့လဲ…"

"ဒါက ကံကြမ္မာမဟုတ်ရင် ဘာဖြစ်မလဲ... ရှေးလူတွေ ပြောကြတာရှိတယ်၊ လှေတစ်စင်းတည်း အတူစီးရတာ နှစ်တစ်ရာစာ ကံရှိမှဖြစ်ပြီး၊ ခုတင်တစ်ခုတည်း အတူအိပ်ရတာ နှစ်တစ်ထောင်စာ ကံရှိမှ ဖြစ်တာတဲ့... အခု ငါတို့က လှေတစ်စင်းတည်းက လူတွေဆိုတော့ အရင်ဘဝကတည်းက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သိခဲ့ကြတာ နှစ်တစ်ရာလောက် ရှိနေပြီ ထင်တယ်…" လုံယိက ရယ်မောရင်း ဆိုလေသည်။

"တကယ်လို့ သိခဲ့ကြတယ်ဆိုရင်တောင် အရင်ဘဝတုန်းက ငါတို့ဟာ သေချာပေါက် ရန်သူတွေ ဖြစ်ခဲ့မှာပဲ…" လင်ယိုယိုက ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်ပေသည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ အရင်က ပြဿနာတစ်ခုခု ရှိခဲ့ရင်တောင် အခုတော့ အဲဒါတွေကို ခဏဘေးဖယ်ထားလိုက်ပါ... အခု ငါ မင်းကို တခြားအဖော်တွေနဲ့ သွားမိတ်ဆက်ပေးမယ်…" ဟာလေက ပြောလိုက်၏။ ထို့နောက် သူသည် ကြေးစားဂိုဏ်းမှ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

လင်ယိုယိုသည် လုံယိကို ပြတ်သားသော အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ဟာလေ့နောက်သို့ လိုက်သွားလေသည်။ လုံယိသည် လင်ယိုယို၏ လှပသောမက်မွန်သီးများကို ကြည့်ကာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

”ရုပ်ရည်က သိပ်ပြီး ထူးထူးခြားခြား မရှိပေမဲ့ တကယ်တော့ မိစ္ဆာမလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မျိုး ရှိတာပဲ... ဟဲဟဲ…"