အခန်း (၃၁) - စွန့်စားသူများ၏ အရက်ဆိုင်

ဟာလေသည် လုံယိနှင့် လင်ယိုယိုတို့ကို စွန့်စားသူများ အခြေစိုက်ရာ အရက်ဆိုင်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့လေသည်။ ဤအရက်ဆိုင်သည် အလင်းမြို့တော်တွင် အလွန်ပင် နာမည်ကျော်ကြားလှပြီး ကြေးစားစစ်သည်များနှင့် စွန့်စားသူများစွာ စုဝေးရာ နေရာတစ်ခုလည်း ဖြစ်ပေသည်။

ဆိုင်အတွင်းရှိ အလင်းရောင်မှာ မှိန်ပျပျရှိပြီး လူမျိုးပေါင်းစုံ၊ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပေါင်းစုံမှ လူများသည် ခန်းမအနှံ့တွင် ပြန့်ကျဲလျက် ရှိနေကြ၏။

ထို့အပြင် တညီတည်းသော ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အရက်ဆိုင်မှ မိန်းကလေးများသည်လည်း လက်တင်ခုံများကို ကိုင်ဆောင်ကာ လူအုပ်ကြားထဲတွင် မနားတမ်း သွားလာနေကြသည်ကို တွေ့ရလေသည်။

ဟာလေသည် ၎င်းတို့နှစ်ဦးကို အရက်ဆိုင်၏ ထောင့်တစ်နေရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။ ထိုထောင့်ရှိ စားပွဲတွင် လူငါးဦး ထိုင်နေကြပြီး ၎င်းတို့မှာ ဟာလေ၏ အဖွဲ့ဝင်များ ဖြစ်ကြသည်ဟု ယူဆရပေသည်။

လုံယိသည် ထိုငါးဦးကို သေချာစွာ ကြည့်ရှုလိုက်ရာ နှစ်ဦးမှာ အသက် ၃၀ ခန့်ရှိပြီး ရုပ်ရည် အလွန်သာမန်ဆန်သော အမျိုးသား မှော်ဆရာများ ဖြစ်ကြသည်ကို တွေ့ရ၏။ ၎င်းတို့အနက် တစ်ဦးမှာ အနီရောင် မီးမှော်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကျန်တစ်ဦးမှာ ဖြူစင်သော အဖြူရောင် ဝတ်ပြုရေးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပေသည်။

လုံယိသည် နောက်ထပ် တိုက်ခိုက်ရေးသမား နှစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့အားမထင်ဘဲ ဖြစ်သွားရလေသည်။ အကြောင်းရင်းမှာ တစ်ဦးမှာ အရပ် ၈ ပေခန့်ရှိသော ဘာဘေးရီးယန်း နွားမျိုးနွယ်ဝင် တိုက်ခိုက်ရေးသမား ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

သူ၏ ဦးခေါင်းပေါ်တွင် နွားချိုနှစ်ချောင်းသည် မတ်မတ်ထောင်လျက်ရှိပြီး မျက်နှာမှာလည်း နွားမျက်နှာ၏ ပုံသဏ္ဌာန် အနည်းငယ် ရှိနေပေသည်။

ကျန်ရှိသော တိုက်ခိုက်ရေးသမားမှာမူ အသက် ၂၅ သို့မဟုတ် ၂၆ နှစ်ခန့်ရှိသော လူသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မျက်နှာထားရှိကာ သားရေချပ်ဝတ်တန်ဆာအောက်မှ ထွက်ပေါ်နေသော သန်မာသည့် လက်မောင်းနှစ်ဖက်တွင် ပွန်းပဲ့ရာများစွာ ရှိနေသည်ကို တွေ့ရ၏။

ထိုအမာရွတ်များကို ကြည့်ရုံဖြင့် သူသည် အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သော တိုက်ခိုက်ရေးသမားတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

ထို့နောက် အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သန့်စင်နုနယ်သော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ရှိသည့် အက်လ်ဖ်မိန်းကလေးငယ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုံယိ၏နှလုံးသားမှာ အံ့သြချီးကျူးမှုကြောင့် တုန်လှုပ်သွားရလေသည်။ အက်လ်ဖ်မျိုးနွယ်သည် အမှန်တကယ်ပင် လှပသော မျိုးနွယ်စုတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဟာလေက စတင်မိတ်ဆက်ပေးလာပြီး အနီရောင် မီးမှော်ဝတ်စုံ ဝတ်ထားသော မှော်ဆရာကို ညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်လေသည်။ "သူကတော့ အဆင့်မြင့် မီးမှော်ဆရာ ဂီလီတေးပဲ…"

ဂီလီတေးသည် မာန်ပါပါဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်ပြခဲ့သော်လည်း လုံယိက ပြုံးရုံသာ ပြုံးပြီး ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ အကြောင်းရင်းမှာ ချန်းလန်တိုက်ရှိ မှော်ဆရာအားလုံးသည် အနည်းနှင့်အများ မာန်တက်တတ်ကြပြီး အထူးသဖြင့် စွမ်းအားအနည်းငယ်ရှိသော မှော်ဆရာများမှာ ပို၍ပင် ထိုသို့ဖြစ်တတ်သောကြောင့်ပင်။

"ဒါကတော့ အဆင့်မြင့် အလင်းမှော်ဆရာ လန်ထျန်း၊ ပြီးတော့ အဆင့်မြင့် ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါးလည်း ဖြစ်တယ်…"

ဟာလေက ကျန်ရှိသော မှော်ဆရာကို ညွှန်ပြကာ မိတ်ဆက်ပေးလေသည်။ ဘုန်းတော်ကြီးအားလုံးသည် အလင်းမှော်ဆရာများ ဖြစ်ကြသော်လည်း အလင်းမှော်ဆရာတိုင်းသည် ဘုန်းတော်ကြီးများ မဟုတ်ကြပေ။

ဘုန်းတော်ကြီးဆိုသည်မှာ အလင်းဝင်ဘုရားကျောင်း၏ အလုပ်အကိုင် အမျိုးအစားတစ်ခုကို ခေါ်ဆိုခြင်းဖြစ်ရာ ဘုရားကျောင်းရှိ လူအားလုံးကို ဘုန်းတော်ကြီးများဟု ခေါ်ဆိုနိုင်ပေသည်။

"ငါတို့အဖွဲ့ထဲကို ကြိုဆိုပါတယ်…" လန်ထျန်းသည် ထင်မှတ်ထားသည်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်ပြီး မာန်တက်ခြင်းမျိုး မရှိဘဲ လုံယိနှင့် လင်ယိုယိုတို့ကို ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ညင်သာစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။

"သူတို့ကတော့ အဆင့်မြင့်တိုက်ခိုက်ရေးသမား ရှီယန်နဲ့ ယုံရှီတို့ပဲ၊ သူတို့ကို လူရိုင်းနွားအုပ်စုဝင်တွေလို့ ခေါ်လည်း ရတယ်…"

ဟာလေက ကြည့်ရသည်မှာ ကြမ်းတမ်းခက်ထန်လှသော လူသားတိုက်ခိုက်ရေးသမားနှင့် လူရိုင်းနွားအုပ်စုဝင် တိုက်ခိုက်ရေးသမားတို့ကို ညွှန်ပြကာ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်လေသည်။

"မင်္ဂလာပါ…" လူရိုင်းနွားက အသံသြသြဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး လုံယိဘက်သို့ လက်ဝါးကြီးကို ဖြန့်ကာ ကမ်းပေးလာသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင်မူ စိန်ခေါ်လိုသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေပေသည်။

လုံယိက ပြုံးရုံသာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ နုနယ်သော လက်ဝါးလေးကို ဖြန့်၍ ပေးလိုက်၏။ အမှန်စင်စစ် ဤလက်ဝါးလေးသည် အလွန်ပင် သေးငယ်လှသည်ဟု ဆိုရပေမည်။ အကယ်၍ လူရိုင်းနွား၏ လက်ဝါးကို လူကြီးတစ်ဦး၏ လက်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက လုံယိ၏ လက်ဝါးလေးမှာ ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ လက်ကလေးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေပေသည်။

အဖြူနှင့် အမည်း လက်နှစ်ဖက် ထိတွေ့သွားချိန်တွင် လုံယိသည် ကြီးမားသော စွမ်းအားတစ်ခု ဝင်ရောက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အကယ်၍ သူမသာ သာမန်လူတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ပါက လက်ဝါးအတွင်းရှိ အရိုးများမှာ လူရိုင်းနွား၏ ညှစ်အားကြောင့် ကြေမွသွားလိမ့်ပေမည်။

သို့သော် လုံယိသည် ယခင်အတိုင်း ပြုံးလျက်ရှိနေပြီး အောက်ထျန်းကျင့်စဥ်၏ အတွင်းအားကို အသုံးပြုကာ လူရိုင်းနွား၏ ခွန်အားများကို ချေဖျက်လိုက်လေသည်။ လုံယိသည်လည်း ဤကိစ္စကို အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးမည်မဟုတ်ဘဲ လင်ယိုယိုကို ပညာပေးခဲ့သကဲ့သို့ပင် သူ့ကိုလည်း တစ်ချက်လောက် ပညာပေးရန် ကြံစည်လိုက်၏။

လုံယိ၏ လက်ကလေးသည် ဖြည်းညှင်းစွာ စတင်ညှစ်လိုက်ရာ လူရိုင်းနွား၏ မျက်နှာသည် သေလူကဲ့သို့ ဖြူလျော်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံးတွင်လည်း ချွေးစေးများ ပြန်လာတော့သည်။

"ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါင်လည်း ကြီးတယ်၊ ခွန်အားလည်း တော်တော်ကောင်းတာပဲ…" လုံယိက ပြုံးလျက် ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် လူရိုင်းနွား၏ ပုခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်သော်လည်း ညာဘက်လက်ကိုမူ လွှတ်မပေးသေးပေ။

ဖြူလျော်နေသော လူရိုင်းနွား၏ မျက်နှာသည် ရုတ်တရက် နီရဲလာပြီး အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အစ်ကို... ငါ လူရိုင်းနွားက အစ်ကို့ရဲ့ ခွန်အားကို အသိအမှတ်ပြုပါတယ်၊ ဒါကြောင့် ကျေးဇူးပြုပြီး လက်ကို လွှတ်ပေးပါတော့…"

ထိုစကားကို ကြားရမှ လုံယိက လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ရာ လူရိုင်းနွားသည် လက်ကို အသည်းအသန် ခါယမ်းတော့သည်။ ဟာလေသည် လူရိုင်းနွား၏ လက်ဝါးပေါ်တွင် ခရမ်းရင့်ရောင် လက်ချောင်းငါးချောင်းပုံစံ အမှတ်အသား ထင်ကျန်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားပြီး လုံယိကို ပို၍ ကြည်ညိုလေးစားသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

"သူကတော့ အက်လ်ဖ် လေးသမား လုရှီးယားပဲ…" ဟာလေက ဆက်လက် မိတ်ဆက်ပေးပြန်သည်။

"မင်္ဂလာပါ အက်လ်ဖ်မလေး…" လုံယိက လုရှီးယားကို ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်၏။ ထိုအခါ လုရှီးယား၏ လှပသော မျက်ဝန်းအစုံသည် လုံယိကို အထက်မှအောက်သို့ တစ်ကိုယ်လုံး အကဲခတ်ကြည့်ရှုလာလေသည်။

"ငါကို အက်လ်ဖ်မလေးလို့ မခေါ်ပါနဲ့၊ ငါက မငယ်ပါဘူး၊ အသက် ၁၅၀တောင် ကျော်နေပြီ…" လုရှီးယားက မကျေမနပ်ဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"ဟီးဟီး... အသက် ၁၅၀ အရွယ် အက်လ်ဖ်တွေဆိုတာ လူသားတွေရဲ့ အသက် ၁၅ နှစ်၊ ၁၆ နှစ်လောက်နဲ့ အတူတူပဲလေ၊ ဒါကြောင့် အက်လ်ဖ်မလေးလို့ ခေါ်တာ မမှားပါဘူး…" လုံယိက ပြုံးကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"နှာဘူး…" လင်ယိုယိုက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်လေသည်။ လုံယိသည် လုရှီးယားနှင့် စိတ်အားထက်သန်စွာ စကားပြောနေသည်ကို မြင်ရသောအခါ သူမ၏ရင်ထဲတွင် အလွန်အမင်း မတင်မကျ ဖြစ်လာရ၏။

မနေ့က 'စားစရာမရှိလို့ ဘာမဆို နှိုက်စားရမယ်လို့ မထင်ပါနဲ့' ဟူသော စကားကြောင့် သူမသည် ယခုထိ အငြိုးထားနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဟာလေက လုံယိနှင့် လင်ယိုယိုတို့ကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်လေသည်။ ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ရုပ်ရည်ရှိသော လုံယိသည် အမှန်တကယ်တွင် ဓားသခင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ အားလုံးက အံ့အားသင့်သွားကြပြီး မျက်ဝန်းများတွင် လေးစားမှုများ ပြည့်နှက်သွားကြ၏။

အသက် ၁၈ နှစ်ဝန်းကျင်မျှသာ ရှိသေးပြီး ဓားသခင်ဖြစ်နေသည်ဆိုရာတွင် သူ၏အနာဂတ်သည် အကန့်အသတ်မရှိကြောင်း အားလုံး သိရှိသွားကြပေသည်။

ထို့အပြင် လင်ယိုယိုသည် အဆင့်မြင့်ဝိညာဉ်မှော်ဆရာမတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရချိန်တွင်လည်း အားလုံးက တစ်ပြိုင်နက်တည်း အံ့သြချီးကျူးလိုက်ကြပြန်သည်။

ဝိညာဉ်မှော်ဆရာတစ်ဦး၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကို အားလုံးက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိကြပြီး၊ အဆင့်မြင့်ဝိညာဉ်မှော်ဆရာတစ်ဦးဆိုသည်မှာ မည်သည့်နေရာသို့ရောက်သည်ဖြစ်စေ အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

သူတို့၏ အံ့အားသင့်နေသော မျက်နှာများကို ကြည့်ပြီး လုံယိက စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်မိခဲ့သည်မှာ "လင်ယိုယိုက အမှောင်မှော်ပညာကိုလည်း အသုံးပြုနိုင်တယ်ဆိုတာ သိသွားရင် သူတို့ ဘယ်လိုမျက်နှာမျိုး ဖြစ်သွားမလဲ မသိဘူး…" ဟူ၍ပင်။

"ကဲ... အားလုံး စုံပြီဆိုတော့ ငါတို့လုပ်ရမယ့် တာဝန်အကြောင်း ပြောကြရအောင်။ အခု ငါတို့သွားရမယ့် ပျောက်ဆုံးမြို့တော် တာဝန်က အလွန်အန္တရာယ်များတယ်၊ ကောင်းကင်လျှပ်စီး ကြေးစားအဖွဲ့ တစ်ခုလုံး အပြတ်ရှင်းခံလိုက်ရတဲ့အကြောင်းကိုတော့ မင်းတို့ ကြားပြီးကြမှာပဲ…"

ဟာလေက ဤမျှပြောပြီးနောက် ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး အလွန်တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် ဆက်လက်ပြောဆိုလေသည်။

"ငါတို့ရဲ့ အင်အားက သူတို့လောက် မရှိပေမဲ့ သူတို့မှာမရှိတဲ့ အားသာချက်တစ်ခု ငါတို့မှာ ရှိတယ်…" ဟာလေက ထိုသို့ပြောရင်း သူ၏ကိုယ်ပေါ်မှ မြေပုံတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ဆက်လက်ပြောလိုက်၏။

"ဒါက ငါ့ဘိုးဘေးတွေဆီက လက်ဆင့်ကမ်းရရှိခဲ့တဲ့ ဟွမ်မန်လွင်ပြင် မြေပုံပဲ။ ဒီထဲမှာ ပျောက်ဆုံးမြို့တော်ဆီ သွားရမယ့် လမ်းကြောင်းနဲ့ မှော်သားရဲအမျိုးမျိုး ပျံ့နှံ့နေတဲ့ နေရာတွေကို မှတ်သားထားတယ်၊ ဒါကြောင့် ငါတို့ သတိထားပြီး သွားမယ်ဆိုရင် ပျောက်ဆုံးမြို့တော်ကို ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ရှာတွေ့နိုင်လိမ့်မယ်…"

ဟာလေသည် အသံကို တမင်နှိမ့်၍ ပြောလိုက်လေသည်။ အကြောင်းရင်းမှာ အရက်ဆိုင်အတွင်း လူများစွာရှိနေပြီး သူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် ဟွမ်မန်လွင်ပြင်မြေပုံရှိကြောင်းကို သူ၏အဖွဲ့ဝင်များသာ သိစေလိုသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

"တာဝန်ပြီးဆုံးလို့ ရရှိမယ့် ဆုလာဘ်တွေနဲ့ ပျောက်ဆုံးမြို့တော်မှာ တွေ့ရှိမယ့် ရတနာတွေကို အညီအမျှ ခွဲဝေကြမယ်၊ ဒီလိုခွဲဝေတာကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ကန့်ကွက်တာ ရှိပါသလား…"

အားလုံးက ပြဿနာမရှိကြောင်း ပြသသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ခါယမ်းလိုက်ကြလေသည်။

"ကောင်းပြီ... ဘယ်သူမှ ကန့်ကွက်မှုမရှိတဲ့အတွက် မနက်ဖြန်မိုးမလင်းခင် အလင်းမြို့ရဲ့ အရှေ့ဘက်တံခါးဝမှာ ဆုံကြမယ်။ အခုကစပြီး မနက်ဖြန်အထိတော့ ကိုယ်စီကိစ္စတွေကို အဆင်ပြေအောင် ဖြေရှင်းထားကြပါ…"

လုံယိသည် ချက်ချင်းထွက်မသွားဘဲ ဘားတစ်ခုသို့ ဦးတည်ကာ 'မြက်ခင်းစိမ်း နတ်ခြေရာ' ဟုခေါ်သော သစ်သီးဝိုင်တစ်ခွက်ကို မှာယူလိုက်လေသည်။ ထို့နောက်တွင်မူ ဝိုင်ကို အေးအေးလူလူ သောက်သုံးရင်း စတင်၍ စဉ်းစားခန်းဖွင့်လေတော့သည်။

"ဟာလေဆိုတဲ့ ဒီလူကြီးရဲ့ ကမ္ဘာကြီးက ဒီလောက်အထိ ရှင်းလင်းပြီး စနစ်ကျလိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ထားခဲ့ဘူး... ဒါပေမဲ့ အပြင်ပန်းက မြင်ရသလောက်တော့ ရိုးရှင်းပုံမရဘူး... မြေပုံကလည်း သိပ်ပြီး ဟောင်းနွမ်းပုံမရတာပဲ... တကယ်ပဲ သူ့ဘိုးဘေးတွေဆီကနေ လက်ဆင့်ကမ်းခဲ့တာများလား…"

"ဟဲဟဲ... စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။ ဒီခရီးစဉ်က တော်တော်လေး ပျော်စရာကောင်းလိမ့်မယ်ထင်တယ်…" လုံယိသည် ဝိုင်ခွက်ကို အသာအယာ လှည့်ပတ်နေရင်း မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။