အခန်း ၃၂ - ယွီဖုန်းနှင့် တစ်ဖန်ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခြင်း

" 'မြက်ခင်းစိမ်း နတ်ခြေရာ' ဆိုတာ ဘယ်နေရာမှာ ပေါက်တာလဲဆိုတာ သိလား…" လတ်ဆတ်သော မြက်နံ့သင်းသင်းလေးနှင့်အတူ လုရှီးယာသည် လုံယိ၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး သူမကိုယ်တိုင်လည်း အစိမ်းရောင်ရှိသော 'မြက်ခင်းစိမ်း နတ်ခြေရာ' တစ်ခွက်ကို ကိုင်ထားလေသည်။

"ခန့်မှန်းကြည့်မယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ အက်လ်ဖ်တောအုပ် ဖြစ်ဖို့များတယ်…" လုရှီးယာကို ကြည့်လျက် လုံယိက ပြုံးပြုံးလေး ပြန်ပြောလိုက်၏။

လုရှီးယာသည် လုံယိကို အံ့အားတကျ ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။ "နင်က တမင်တကာ အူကြောင်ကြောင် လုပ်နေတာလား…"

"တကယ် တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်မှု အားနည်းတာက ငါ့ရဲ့ အကြီးမားဆုံး အားနည်းချက်ပဲ…" လုံယိက အရှက်မရှိဘဲ ကြွားလုံးထုတ်လိုက်ပေသည်။

"ဟီးဟီး... နင်က တကယ် စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ၊ နင် ဘယ်က လာတာလဲ…" လုရှီးယာက မေးလိုက်၏။

"ငါက အဝေးကြီးကနေ လာတာပါ၊ ဒါနဲ့ ဒါကို ဘာလို့ မေးတာလဲ... မင်း ငါ့ကို စပြီး သဘောကျနေပြီလား…"

လုံယိသည် လုရှီးယာကို စိုက်ကြည့်ကာ နောက်ပြောင်၍ ရယ်မောလိုက်လေသည်။ သူသည် လုရှီးယာ၏ လှပဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကို မည်သို့မျှ ဖုံးကွယ်ခြင်းမရှိဘဲ တိုက်ရိုက်ကြည့်ရှုနေပေသည်။

လုရှီးယာ၏ လှပသော မျက်နှာလေးသည် နီရဲသွားပြီး ပက်ပင်းပြောလိုက်လေသည်။ "အရှက်မရှိတဲ့ လူမိုက်…"

ဤအက်လ်ဖ်မလေး ရှက်သွေးဖြူနေသည်ကို မြင်သောအခါ လုံယိသည် ပို၍ပင် စနောက်တော့သည်။ ထိုသို့ စနောက်နေစဉ်အတွင်း သူ၏ မျက်လုံးအစုံသည် ရင်းနှီးသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို သတိပြုမိသွား၏။ ထိုသူမှာ မနေ့က ဝံပုလွေအုပ်ကြားမှ သူကယ်တင်ခဲ့သော ယွီဖုန်းပင် ဖြစ်သည်။

ယခုတွင် သူမသည် မနေ့ကကဲ့သို့ သနားစရာ ပုံစံမျိုး မဟုတ်တော့ဘဲ ယခင်အတိုင်း တောက်ပသော အနီရောင် သားရေချပ်ဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားခဲ့သည်။ တစ်စုံတစ်ခုကို စိတ်ထဲတွင် အလေးအနက် တွေးတောနေပုံရပြီး ဝိုင်ခွက်များကို တစ်ခွက်ပြီးတစ်ခွက် ဆက်တိုက် သောက်နေလေသည်။

သူမ၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် လှပသော အစေခံမလေး နှစ်ဦးက အနားတွင် ရှိနေကြသည်။ အကယ်၍ လုံယိသာ မနေ့က ရှိနေခဲ့ပါက ဤအစေခံမလေး နှစ်ဦးသည် ယွီဖုန်း၏ အမေနှင့်အတူ လိုက်လာခဲ့သူများ ဖြစ်ကြောင်း အသေအချာ မှတ်မိလိမ့်ပေမည်။

"ဟေး... သူက ဖီးနစ်မျိုးနွယ်ရဲ့ သခင်မလေးပဲ၊ သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားမယ့် အစီအစဉ်ကို လက်လျှော့လိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်၊ မဟုတ်ရင် ဘယ်လိုသေသွားမလဲတောင် သိမှာမဟုတ်ဘူး…"

လုရှီးယာသည် စကားပြောနေစဉ်အတွင်း လုံယိ၏ မျက်လုံးများက အခြားမိန်းကလေးတစ်ဦးထံသို့ ရောက်ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် မတင်မကျ ဖြစ်သွားလေသည်။

"ငါက မင်းကိုပဲ ပစ်မှတ်ထားချင်တာ၊ မင်းက သူ့ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုလှတာပဲ…"

လုံယိက ပြုံးလျက် လှည့်ပြောလိုက်၏။ ချိုသာသော စကားလုံးများ ပြောရုံဖြင့် ပိုက်ဆံပေးစရာ မလိုသောကြောင့် သူက အလိုကျ ပြောလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"ဘယ်လိုလုပ်ပြီး... ငါက သူ့ရဲ့ တစ်ဝက်တောင် မလှပါဘူး…"

လုရှီးယာက ရှက်ရွံ့စွာ ပြန်ဖြေသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးများက လုံယိ၏ ချိုသာသော စကားလုံးများကြောင့် သူမ စိတ်ကျေနပ်သွားသည်ကို အထင်အရှား ပြသနေပေသည်။

လုံယိက ပြုံးရုံသာ ပြုံးလိုက်လေသည်။ လုရှီးယာသည် လှပသည်မှန်သော်လည်း ယွီဖုန်း၏ အဆင့်အတန်းသို့မူ အမှန်တကယ်ပင် မရောက်နိုင်ပေ။ ထို့အပြင် အက်လ်ဖ်များ၏ သက်တမ်းကို သူ မသိသော်လည်း အသက် ၁၅၈ နှစ်ရှိပြီဖြစ်သော လုရှီးယာသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာရော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ အလွန်တရာ နုပျိုနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

"လုံယိ... ငါ ဗိုက်ဆာပြီ၊ သွားစားကြရအောင်လား…" လုရှီးယာက လုံယိ၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲကာ ဆိုလိုက်၏။

"ကောင်းပြီလေ၊ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ငါလည်း ဗိုက်ဆာနေတာနဲ့ အတော်ပဲ…" လုံယိက ခေါင်းညိတ်ကာ ထရပ်လိုက်ပြီး လုရှီးယာနှင့် ပုခုံးချင်းယှဉ်ကာ စွန့်စားသူများ၏ အရက်ဆိုင်မှ ထွက်ပေါက်ဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။

သို့သော် သူတို့ အရက်ဆိုင်အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် လုံယိသည် နောက်ဘက်မှ အရေးတကြီး ခေါ်သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရလေသည်။ "နေဦး၊ ခဏလောက် စောင့်ပါဦး…"

သူတို့နှစ်ဦး လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ယွီဖုန်းနှင့် အစေခံမလေးနှစ်ဦးသည် သူတို့ထံသို့ အသည်းအသန် ပြေးလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ယွီဖုန်းသည် လုံယိနှင့် မနီးမဝေးသော နေရာတွင် ရပ်လိုက်ပြီး လုံယိကို ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး အကဲခတ်ကြည့်လေသည်။

အစောပိုင်းက အရက်ဆိုင်အတွင်း၌ လုံယိ၏ ကျောပြင်ကို မြင်လိုက်ရစဉ်က မနေ့က သူမကို ကယ်တင်ခဲ့သော ကျေးဇူးရှင်၏ ကျောပြင်နှင့် တစ်ထပ်တည်း တူနေသည်ဟု သူမ ခံစားခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် စိတ်မရှည်စွာဖြင့် နောက်မှ လိုက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် လုံယိက လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင်မူ ဤလူသည် မြို့ငယ်လေးတွင် နည်းလမ်းတစ်ခုခုကို သုံး၍ သူမ၏ တောင်ပို့များကို နှိုက်ခဲ့သော ကာမရူးလူသည် ဖြစ်နေသည်ကို ယွီဖုန်း သိလိုက်ရပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် ရွံရှာသော အရိပ်အယောင်များ ချက်ချင်း ပေါ်လာတော့သည်။

သူမ၏ နှလုံးသားထဲမှ သူရဲကောင်းနှင့် ဤကဲ့သို့သော ကာမရူးတစ်ယောက်ကို မည်သို့ နှိုင်းယှဉ်နိုင်မည်နည်း... ယွီဖုန်းသည် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး တစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် လမ်းဘေးရှိ လူများက ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ ခမ်းနားသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်တစ်ဦးသည် အနက်ရောင် ယူနီကွန်းတစ်ကောင်ကို စီးကာ ရမ်းကားစွာ ပြေးလွှားနေပြီး မာန်တက်စွာဖြင့် အော်ဟစ်နေသည်။

"ဖယ်ကြစမ်း၊ ဒီသခင်လေးအတွက် လမ်းဖယ်ပေးကြ…"

တခဏချင်းအတွင်းမှာပင် အခြေအနေများက ပရမ်းပတာ ဖြစ်သွားပြီး လမ်းဘေးရှိ ဆိုင်ခန်းများစွာ ပြိုလဲကုန်လေသည်။ ပို၍ ဆိုးသည်မှာ အသက် ၆ နှစ် သို့မဟုတ် ၇ နှစ်ခန့်ရှိသော ကလေးငယ်တစ်ဦးသည် လမ်းလယ်တွင် ရပ်နေပြီး ယူနီကွန်းသည် သူ့ထံသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်ကာ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ကျောက်ရုပ်တစ်ခုကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"ကောင်စုတ်…" ယွီဖုန်းက ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး ကလေးငယ်ထံသို့ အစွမ်းကုန် ပြေးသွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူမသည် ကလေးငယ်နှင့် အလွန်ဝေးကွာနေသည်မှာ သိသာလှပြီး ကလေးငယ်သည် မြင်းခွာအောက်တွင် နင်းမိကာ သေဆုံးသွားသည်ကိုသာ အကူအမဲ့ ကြည့်နေနိုင်တော့ပေသည်။

ရုတ်တရက် ယွီဖုန်းသည် လေတိုက်ခတ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ထိုကလေးငယ်၏ ဘေးတွင် လူရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်ကို ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုကဲ့သို့ မြင်လိုက်ရ၏။ ထိုအချိန်မှာပင် ယူနီကွန်းသည် မရပ်တန့်ဘဲ ထိုနေရာကို နင်းခြေကာ ဖြတ်ကျော်သွားလေသည်။

ဤသည်ကို မြင်ရသော လူအများက ထိုနှစ်ဦးစလုံး နင်းခြေခံလိုက်ရပြီဟု ယူဆကာ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်ကြတော့သည်။

သို့သော် မျက်တောင်တစ်ချက်ခတ်အတွင်းမှာပင် လူငယ်တစ်ဦးသည် ကလေးငယ်ကို လက်တွင်ပိုက်ကာ ကောင်းကင်ယံမှ ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းသက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး၊ ထိုပုံရိပ်သည် နတ်ဘုံမှ လူသားတစ်ဦး လူ့ပြည်သို့ ဆင်းသက်လာသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေပေသည်။

လုံယိ ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းသက်လာသည်ကို မြင်ပြီး ယွီဖုန်း တစ်ယောက် ကြောင်အမ်းသွားလေသည်။ ထို့နောက် သူမ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် သူမအား ကျေးဇူးပြုခဲ့သူ၏ ပုံရိပ်က ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး လုံယိ၏ ပုံရိပ်နှင့် ထပ်တူကျနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"ဒီလူရဲ့ အရာအားလုံးက သူ့နဲ့ တူနေတာပဲ... ဒီလို ရူးကြောင်ကြောင် လူမျိုးက ငါ့ရဲ့ ကျေးဇူးရှင် ဖြစ်နိုင်မလား…" ယွီဖုန်း စိတ်ထဲတွင် လက်ခံရန် အလွန်ခက်ခဲနေပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ယူနီကွန်းကို စီးနင်းကာ ကြမ်းတမ်းစွာ ပြေးလွှားနေသော လူငယ်သည် အကွာအဝေးတစ်ခုတွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မြင်းပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။ ထို့နောက် ယွီဖုန်း၏ ကိုယ်ဟန်ကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်ရင်း သူမထံသို့ လျှောက်လာလေသည်။

"မိန်းကလေး ဖုန်းအာ... ခုနက ငါ ခြောက်လှန့်မိသွားတဲ့အတွက် အစားထိုးပေးဆပ်တဲ့အနေနဲ့ ညစာ အတူတူစားဖို့ ဖိတ်ခေါ်ပါရစေ…" ထိုလူငယ်က ယွီဖုန်းကို ဖားယားသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ယင်ကျန့်... မြို့စားကြီးရဲ့ သားဖြစ်နေတာကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး စည်းကမ်းတွေကို အတင်းအဓမ္မ ချိုးဖောက်မနေနဲ့။ ဒီလမ်းမပေါ်မှာ မြင်းစီးတာ တားမြစ်ထားတယ်ဆိုတာ နင် ကောင်းကောင်း သိရမယ်…" ယွီဖုန်းက ဒေါသတကြီး ပြောဆိုပြီးနောက် သူ့ကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်၏။

"ယင်ကျန့်…" ထိုလူငယ်၏ အမည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လုံယိသည် ရယ်ချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ ဤအမည်သည် တစ်စုံတစ်ရာ ရင်းနှီးနေသည်ဟု သူ အထင်အကျိုးရှိရှိ ခံစားလိုက်ရပြီး ထိုလူငယ်၏ အပြုအမူများမှာလည်း အလွန်ပင် ရင်းနှီးနေပေသည်။

သေချာ စဉ်းစားကြည့်သောအခါ ဤလူငယ်၏ အပြုအမူများသည် ဤခန္ဓာကိုယ်၏ မူလပိုင်ရှင်နှင့် တစ်ထပ်တည်း ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရှိသွားလေသည်။

"လမ်းကို သေချာမကြည့်ဘဲ လျှောက်လာတဲ့ သာမန်လူတွေနဲ့ တိုက်မိတာကို ဘယ်လို စည်းကမ်းချိုးဖောက်မှုလို့ ခေါ်တာလဲ…"

ယင်ကျန့်က မာန်တက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် လုံယိဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားနေသကဲ့သို့ သူ၏ မျက်ဝန်းများ ရုတ်တရက် တုံ့ဆိုင်းသွားလေသည်။

တခဏအကြာတွင် ယင်ကျန့်သည် လုံယိထံသို့ လျှောက်လာပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ပူးကပ်ကာ မေးလိုက်လေသည်။ "အစ်ကို... အစ်ကို့ကို ကြည့်ရတာ တော်တော်ရင်းနှီးသလိုပဲ၊ အမည်အပြည့်အစုံကို ပြောပြလို့ ရမလား…"

ကွမ်လုံအင်ပါယာ၏ အထက်တန်းလွှာ အသိုင်းအဝိုင်းမှ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး ဖြစ်သည့်အတွက် လုံယိ ဝတ်ဆင်ထားသော ပိုးထည်အင်္ကျီသည် သာမန်လူများ တတ်နိုင်သော အရာမဟုတ်ကြောင်း ယင်ကျန့် သိသည်မှာ သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် လုံယိ၏ ပုံစံမှာ အလွန်ရင်းနှီးနေသောကြောင့် သူသည် မာန်တက်နေသော အမူအရာကို ချက်ချင်းပင် ဖျောက်ပစ်လိုက်ပေတော့သည်။

ယင်ကျန့်က လုံယိအပေါ် ထားရှိသော သဘောထား ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယွီဖုန်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွား၏။ ယင်ကျန့်သည် အလင်းမြို့၏ ဥပဒေများကို တစ်ခါမျှ ဂရုစိုက်ခဲ့ခြင်းမရှိသည့်အပြင် ဤမြို့ရှိ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ အရေးမစိုက်တတ်သူမျိုး ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိထားပေသည်။

"နာမည်က လုံယိပါ... အရင်က အလင်းမြို့ကို တစ်ခါမှ မလာဖူးသလို အရှင်မင်းကြီးနဲ့လည်း တစ်ခါမှ မဆုံဖူးပါဘူး…" လုံယိသည် ဟန်ဆောင်အပြုံးတစ်ခုကို ခြယ်သကာ ပြန်လည် နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။

ဤလူသည် အလင်းမြို့ မြို့တော်ဝန်၏ သားဖြစ်သောကြောင့် အဖေဖြစ်သူနှင့်အတူ ထန်လုံမြို့သို့ သွားရောက်ခဲ့ဖူးနိုင်ပြီး ထိုအချိန်တွင် ရှီမန်ယုနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ခြင်း သို့မဟုတ် မြင်ဖူးခြင်းမျိုး ရှိနိုင်သည်ဟု လုံယိ ခန့်မှန်းမိ၏။

အကြောင်းရင်းမှာ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် တစ်သားတည်းသော စရိုက်ရှိသူများ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်ပေမည်။

လုံယိသည် မိမိ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ထုတ်ပြောရန်လောက်အထိ မိုက်မဲသူ မဟုတ်ပေ။ သူ ထန်လုံမြို့မှ ထွက်ပြေးလာပြီးနောက် အခြေအနေများ တည်ငြိမ်သွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူ့ကို ဖမ်းဆီးရန် ထုတ်ပြန်ထားသော တရားဝင်စာချွန်တော်များမှာ ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းခြင်း မရှိသေးပေ။

ထို့ကြောင့် သူသည် သတိကြီးစွာ ထားရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ၎င်းအပြင် ဤခန္ဓာကိုယ်၏ မူလပိုင်ရှင်အဖြစ် ဟန်ဆောင်နေရန်လည်း အစီအစဉ်မရှိပေ။