အခန်း ၃၃ - မူးယစ်နေသော လုရှီးယာ

လုံယိ၏ အဖြေကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ယင်ကျန့်သည် အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ပြီး ထိုမေးခွန်းကို ဆက်မမေးတော့ပေ။ သူသည် ပုံစံတကျ ပျော်ပျော်ပါးပါး နေတတ်သော လူရှုပ်တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း လူအတော့ မဟုတ်ပေ။

တစ်ဖက်လူ၏ အမူအရာနှင့် ပင်ကိုယ်ရှိသော မြင့်မြတ်သည့် အရှိန်အဝါကို ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် ထိုသူသည် အဆင့်အတန်း မြင့်မားသူတစ်ဦး ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူ ခန့်မှန်းမိသည်။ ထို့ကြောင့် ဆက်လက် မေးမြန်းနေခြင်းသည် မိုက်မဲခြင်းသာ ဖြစ်လိမ့်ပေမည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် လှည့်ထွက်သွားပြီး ငယ်စဉ်ကတည်းက သူ့ကို မျက်နှာသာ တစ်ခါမျှမပေးခဲ့သော အမျိုးသမီးငယ် ယွီဖုန်းကိုသာ ဆက်လက် နှောင့်ယှက်တော့သည်။

"မမလေး ဖုန်းအာ... ငါ့နဲ့အတူ ညစာ သုံးဆောင်ဖို့ အမှတ်တရ လိုက်ပါပေးနိုင်မလား…" ယင်ကျန့်သည် ရဲတင်းစွာ ပြုံးလျက် ယွီဖုန်းကို မေးလိုက်လေသည်။

"ထွက်သွား…" ယွီဖုန်းက အေးစက်စွာဖြင့် တစ်လုံးတည်း ပြန်ပြောလိုက်၏။ သူမသည် လုံယိကို အကဲခတ်ကြည့်ပြီးနောက် အစေအပါး နှစ်ဦးနှင့်အတူ လှည့်ထွက်သွားလေသည်။ ယင်ကျန့်သည်လည်း အရှက်မရှိစွာဖြင့် သူတို့နောက်သို့ တကောက်ကောက် လိုက်သွားတော့သည်။

လုံယိသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်မိသည်။ ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးသည် သူ့အတွက် အလွန်ပင် ရင်းနှီးနေပေသည်။ ရှီမန်ယုသည်လည်း လုံလင်းအာကို ဤကဲ့သို့ပင် နှောင့်ယှက်ခဲ့ဖူးသည်ကို သူ မှတ်မိနေ၏။

သို့သော် ဤလူသည် ယွီဖုန်းကို အဓမ္မပြုကျင့်ရဲသည်အထိ ကာမရာဂစိတ် ပြင်းထန်မည်မဟုတ်ပေ။ ယွီဖုန်းသည်လည်း လုံလင်းအာကဲ့သို့ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး အားနည်းသော မှော်ဆရာမတစ်ဦး မဟုတ်ပေ။

လုံလင်းအာကို သတိရသွားချိန်တွင် လုံယိ၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် မှိုင်ကျသွားလေသည်။

"လုံယိ... ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ... ငါတော့ ဆာလောင်ပြီး သေတော့မယ်…" လုရှီးယာသည် နှာခေါင်းလေး ရှုံ့ကာ ချစ်စဖွယ် ပြောလိုက်လေသည်။

"သွားကြစို့... ကြောင်လေး…" လုံယိသည် လုရှီးယာ၏ ခေါင်းလေးကို အသည်းယားစွာ ပွတ်သပ်ပေးပြီး စတင် လျှောက်လှမ်းလေသည်။ စောနက မှိုင်ကျနေသော အမူအရာသည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နွေးထွေးသော အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်သွားရာ ထိုဝမ်းနည်းမှုသည် သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် တစ်ခါမျှ ရှိခဲ့ဖူးသည်ဟုပင် မထင်ရပေ။

"ထူးဆန်းတဲ့လူ…" လုရှီးယာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။ လုံယိသည် နွေးထွေးသော လူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်ဟု သူမ အမြဲ ခံစားရသည်။ ထိုခံစားချက်သည် သူမ၏ နှလုံးသားကို ကြည်နူးစေသော အက်လ်ဖ်တောအုပ်မှ လေညင်းလေးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူမသည် လုံယိနှင့်အတူ နေလိုခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အလင်းမြို့၏ တောင်ဘက်ပိုင်းတွင် တည်ရှိသော ဖီးနစ်စံအိမ်၌ ယွီဖုန်းသည် သူမ၏ အခန်းထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေလေသည်။

လုံယိ၏ ဖျတ်လတ်ပြီး ကျော့ရှင်းသော ပုံရိပ်သည် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အကြိမ်ကြိမ် ပေါ်လာပြန်သည်။ သို့သော် ပထမဆုံး တွေ့ဆုံခဲ့သည့် အထင်အမြင်ကြောင့် သူသည် သူမ၏ ကျေးဇူးရှင် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်ပေ။

အမှန်တကယ်တွင် သူမ၌ အစွဲအလမ်းများသာ မရှိခဲ့ပါက လုံယိ၏ ပင်ကိုယ်အရှိန်အဝါသည် သာမန်လူတစ်ယောက်တွင် ရှိနိုင်သောအရာ မဟုတ်ကြောင်း သူမ သေချာပေါက် သတိပြုမိလိမ့်ပေမည်။

ယွီဖုန်းသည် သူမ၏ အဝတ်တိုက်ကို ဖွင့်ကာ ကျေးဇူးရှင်က သူမကိုယ်ပေါ်သို့ ခြုံပေးခဲ့သော ဝတ်ရုံကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။ သူမသည် ဝတ်ရုံ၏ လည်ပင်းနားကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်နေရင်းမှ လှပသော မျက်နှာလေးသည် အလိုလိုပင် နီမြန်းလာခဲ့၏။

မျက်နှာမြင့်လွန်းသော ဖီးနစ်မျိုးနွယ်စု၏ သမီးပျိုလေးသည် အခန်းထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ပုန်းကွယ်နေပြီး အမျိုးသားတစ်ဦး၏ အဝတ်အစားကို ကိုင်ကာ ထိုသူအကြောင်း တွေးတောနေသည်ကို အခြားသူများသာ သိသွားပါက အံ့အားလွန်ကာ မြေပေါ်သို့ လဲကျသွားကြလိမ့်ပေမည်။

ယွီဖုန်းသည် အတန်ကြာအောင် ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်နေပြီးနောက် ဤဝတ်ရုံ၏ ဒီဇိုင်းနှင့် အသားမှာ အလွန်ရင်းနှီးနေသည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားလေသည်။

သူမ၏ မိသားစုသည် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းမျိုးစုံကို လုပ်ကိုင်ကြသဖြင့် အဝတ်အထည်ပိုင်းတွင်လည်း အတွေ့အကြုံရှိပြီး သူမသည် သမီးအကြီးဆုံးဖြစ်သည်နှင့်အညီ ဤကိစ္စရပ်များတွင် အမြင်စူးရှသူ ဖြစ်သည်။

ယခုမှ သူမ သတိရသည်မှာ ယနေ့တွင် သူမ တွေ့ဆုံခဲ့သော ထိုကာမရူး လူတစ်ယောက်၏ ဝတ်စုံသည် ယခု သူမကိုင်ထားသော ဝတ်ရုံနှင့် ဒီဇိုင်းရော အသားပါ အလွန်တူညီနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်ဟု ဆိုရပေမည်။

"တကယ်ပဲ သူဖြစ်နေတာလား…" ယွီဖုန်းအတွက် ဤအချက်ကို လက်ခံရန် အလွန်ခက်ခဲနေ၏။ အစောပိုင်းက စွဲမှတ်ထားသော အထင်အမြင်ဟောင်းကို ပြောင်းလဲရန်မှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲလှပေသည်။

"ဒီလိုတော့ မဖြစ်ဘူး၊ သူ့ကို တိုက်ရိုက်ပဲ မေးကြည့်ရမယ်…" ယွီဖုန်းသည် စိတ်ထဲတွင် မတင်မကျ ဖြစ်နေဆဲပင်။ ဤအချက်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိရပါက သူမသည် အစားအသောက်နှင့် အိပ်စက်ခြင်းတို့ကို အေးအေးချမ်းချမ်း ပြုလုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုအချိန်တွင် အခန်းတံခါးအပြင်ဘက်မှ အစေခံမလေး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ "မမလေး... သခင်မက ကိစ္စတစ်ခု တိုင်ပင်ဖို့ ခေါ်ခိုင်းပါတယ်…"

ယွီဖုန်း ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်ပြီးနောက် ယနေ့ညတွင် သူ့ကို ထွက်ရှာမည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ အကယ်၍ ထိုသူသည် အလင်းမြို့အတွင်း၌ ရှိနေသေးပါက သူမ သူ့ကို ရှာတွေ့မည်ဟု အပြည့်အဝ ယုံကြည်နေပေသည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ လုံယိနှင့် လုရှီးယာတို့သည် အဆင့်မြင့်ပြီး အသုံးအဖြုန်း အများဆုံးဖြစ်သော ဖီးနစ်စားသောက်ဆိုင်တွင် အတူတကွ အစားအစာများ သုံးဆောင်နေကြလေသည်။

ဆိုင်အမည်ကို ကြည့်ရုံမျှဖြင့် ဤစားသောက်ဆိုင်သည် ဖီးနစ်မျိုးနွယ်စု၏ ပိုင်ဆိုင်မှုဖြစ်ကြောင်း အလွယ်တကူ သိနိုင်ပေသည်။ ဤစားသောက်ဆိုင်ကို မြစ်ကမ်းနားတွင် တည်ဆောက်ထားသဖြင့် လှပသော ရှုခင်းများကို ကြည့်ရှုနိုင်၏။

လုံယိနှင့် လုရှီးယာတို့သည် ပြတင်းပေါက်ဘေးရှိ စားပွဲကို ရွေးချယ်ခဲ့ကြပြီး လှပသော ရှုခင်းများကို ကြည့်ရင်း အရသာရှိသော အစားအစာများကို သုံးဆောင်နေကြလေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင်လည်း စကားပြောဆို ရယ်မောနေကြသည်မှာ အလွန်ပင် သဘာဝကျပြီး ပေါ့ပါးပျော်ရွှင်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

လုံယိကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ နုနယ်သိမ်မွေ့ပုံရသော လုရှီးယာသည် မျှော်လင့်မထားဘဲ ဝိုင်ကို အလွန်ပင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း သောက်နိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"နတ်သမီးလေး... မင်းရဲ့ သောက်နိုင်စွမ်းက တော်တော်လေး ကောင်းတာပဲ…" လုံယိက ချီးကျူးလိုက်လေသည်။

အရက်ရှိန်ကြောင့် လုရှီးယာ၏ လှပသောမျက်နှာထက်တွင် နီမြန်းသော အရောင်အဝါတစ်ခု ဖြာကျနေပြီး ထိုပန်းရောင်သန်းနေသော အသွင်သည် အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိလှပေသည်။ လုံယိ၏ ချီးကျူးစကားကို ကြားသောအခါ သူမသည် ချိုမြိန်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဆိုလိုက်လေသည်။

"ဒါပေါ့... ငါက အရင်က ဝိုင်အိုးထဲမှာ စိမ်နေခဲ့တာလေ... အက်လ်ဖ်တောအုပ်ထဲမှာ ရှိတုန်းက ငါတို့တွေ ဝိုင်မြေအောက်ခန်းထဲကို ခဏခဏသွားပြီး ပန်းတစ်ရာဝိုင်တွေကို ခိုးသောက်ခဲ့ကြတာ... ပန်းတစ်ရာဝိုင်ကို သိလား... အဲဒီဝိုင်က အခုသောက်နေတဲ့ ဝိုင်တွေထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုအရသာရှိတယ်…"

လုရှီးယာက ဂုဏ်ယူစွာ ပြောဆိုနေသော်လည်း သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာမူ အနည်းငယ် ဝေဝါးနေပြီး ဇာအနုတစ်လွှာ ဖုံးအုပ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေရာ သူမ၏ သောက်နိုင်စွမ်း အကန့်အသတ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

'ပန်းတစ်ရာဝိုင်' ဟူသော စကားလုံးသုံးလုံးကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လုံယိ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ထူးခြားသော အရောင်အဝါများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွား၏။ သူသိထားသမျှအရ အက်လ်ဖ်မျိုးနွယ်စု၏ တော်ဝင်မိသားစုဝင်များသာ ဤပန်းတစ်ရာဝိုင်ကို သုံးဆောင်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလား...

သို့ဆိုလျှင် လုရှီးယာက မည်သို့၍ ခိုးသောက်နိုင်မည်နည်း... သူမကိုယ်တိုင်က အက်လ်ဖ်မျိုးနွယ်၏ တော်ဝင်မိသားစုဝင် ဖြစ်နေ၍သာ ဖြစ်လိမ့်ပေမည်။ ဖြစ်နိုင်သည်က သူမသည် အက်လ်ဖ်မျိုးနွယ်စု၏ မင်းသမီးပင် ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

မူးနေသော လုရှီးယာ၏ နှုတ်မှ စကားလုံးများက တရစပ် ထွက်ပေါ်လာပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူမ၏ ကလေးဘဝက ပျော်စရာဖြစ်ရပ်များကို ပြောပြသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ ပြီးခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ချန်းလန်တိုက်တွင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် အတွေ့အကြုံများကို ပြောပြလေသည်။

စကားပြောနေရင်းဖြင့် သူမသည် ဝိုင်နှစ်ခွက်ကိုပင် သောက်ပြီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် လုံယိသည် သူမကို တားဆီးရုံတင်မကဘဲ သူမ၏ ခွက်ထဲတွင် ဝိုင်ကုန်သွားတိုင်း အရှက်မရှိဘဲ ထပ်ခါတလဲလဲ ငှဲ့ပေးနေခဲ့ပေသည်။

လုရှီးယာ၏ မျက်ဝန်းများက မူးယစ်မှုကြောင့် ဝေဝါးလာပြီး အမူအရာမှာလည်း တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးတောနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသောအခါ လုံယိက အခွင့်အရေးဟု ယူဆကာ မေးလိုက်လေသည်။

"အက်လ်ဖ်မလေး... ငါ့ကိုပြောပါဦး... မင်းရဲ့အမေက အက်လ်ဖ်ဘုရင်မလား…"

လုရှီးယာသည် ဝေဝါးနေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် လုံယိကို ကြည့်ကာ အူကြောင်ကြောင် ပြုံးလိုက်၏။ ထို့နောက် သူမ၏ ဦးခေါင်းသည် စားပွဲပေါ်သို့ ရုတ်တရက် မှောက်ကျသွားပြီး သတိလစ်သွားတော့သည်။

လုံယိသည် သူမ အတန်ကြာအောင် တောင့်ခံနိုင်လိမ့်မည်ဟု မှားယွင်းစွာ ယူဆခဲ့မိသဖြင့် အားမလိုအားမရ ပြုံးလိုက်မိပေသည်။ သို့သော် သူမက ဖြေမသွားခဲ့သော်လည်း ခုနက ပြောပြချက်များအရ သူမသည် အက်လ်ဖ်မျိုးနွယ်စု၏ မင်းသမီးဖြစ်ရန် အခွင့်အလမ်း အလွန်များကြောင်း လုံယိ ခန့်မှန်းမိသည်။

သို့သော် အက်လ်ဖ်ဘုရင်မက သူမ၏ တစ်ဦးတည်းသော သမီးတော်ကို ဤကဲ့သို့ အန္တရာယ်များသော ခရီးကို ခွင့်ပြုပါ့မလား... သို့မဟုတ် ဤအက်လ်ဖ်မလေးသည် အိမ်မှ ထွက်ပြေးလာခြင်းလောဟူ၍ တွေးတောနေမိလေသည်။

လုံယိသည် စားသောက်ခကို ပေးချေပြီးနောက် လုရှီးယာကို ပွေ့ချီကာ ဆိုင်ပြင်ပသို့ ထွက်လာခဲ့လေသည်။ လမ်းမပေါ်တွင် လေပြင်းအရှိန်အဟုန်သုံးခြင်းနှင့် ကိုယ်အလေးချိန်လျှော့ချခြင်း နည်းစနစ်များကို အသုံးပြုရန် မသင့်တော်သဖြင့် လမ်းလျှောက်လာခဲ့ရရာ လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသော မျက်လုံးများစွာ ရှိနေခဲ့၏။

လှပသော အက်လ်ဖ်မလေးတစ်ဦးကို ပွေ့ချီကာ လမ်းလျှောက်လာသည်ဖြစ်ရာ လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရမည်မှာ မဆန်းပေ။ အထူးသဖြင့် ထိုအက်လ်ဖ်မလေးမှာ သတိမေ့မြောနေသည်ဖြစ်ရာ လူအများ၏ မကောင်းသော အထင်အမြင်များကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်မှာ သဘာဝပင် ဖြစ်ပေသည်။

လုရှီးယာ မည်သည့်နေရာတွင် နေထိုင်သည်ကို လုံယိ မသိရှိသောကြောင့် သူမကို သူတည်းခိုနေသော တည်းခိုခန်းသို့ တိုက်ရိုက်ခေါ်ဆောင်လာခဲ့၏။

ထို့နောက် သူမအတွက် တည်းခိုရန် အခန်းတစ်ခန်း ရှာပေးရန် မန်နေဂျာကို အကြောင်းကြားလိုက်လေသည်။ ဤအလှလေးကို မိမိအခန်းထဲတွင် အိပ်စက်စေရန် လုံယိက စိတ်မရှိသော်လည်း ၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ ဆွေမျိုးလည်းမဟုတ်၊ မိတ်ဆွေလည်းမဟုတ်ကြသဖြင့် သံသယဖြစ်ဖွယ်ရာ တစ်စုံတစ်ရာ မဖြစ်စေရန်အတွက် ဤကဲ့သို့လုပ်ဆောင်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထို့နောက် မိမိအနီးအနားတွင် ရှိနေသော လင်ယိုယိုဟူသည့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အမျိုးသမီးကို သတိရသွားပြီး လုရှီးယာကို ယနေ့ညတွင် သူမ၏ အခန်း၌သာ တည်းခိုစေရန် လုံယိ ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။