အခန်း (၃၄) - လီရန်ဖန်း၏ အတွင်းခံအဝတ်အစားများ

"ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်…" သတိမေ့မြောနေသော လုရှီးယာကို ကျောပိုးကာ လုံယိသည် တံခါးကို အသာအယာ ခေါက်လိုက်လေသည်။ သို့သော် အတော်ကြာသည်အထိ တစ်စုံတစ်ယောက်မှ တံခါးလာမဖွင့်ပေးပေ။

လုံယိသည် တံခါးတွင် နားကပ်၍ နားထောင်ကြည့်သော်လည်း အခန်းအတွင်း၌ လုံးဝတိတ်ဆိတ်နေပြီး မည်သူမျှမရှိသည်ဟု ထင်ရ၏။ အခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့သဖြင့် လုံယိသည် လုရှီးယာကို သူ၏အခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားကာ ကုတင်ကြီးပေါ်တွင် ပက်လက်ချထားလိုက်ပြီးနောက် ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်ကာ ဤအက်လ်ဖ်မလေးကို သေချာစွာ အကဲခတ်ကြည့်လေသည်။

အိပ်ပျော်နေသော လုရှီးယာသည် မွေးကင်းစကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ အေးချမ်းပြီး အပြစ်ကင်းစင်လွန်းလှပေသည်။ အက်လ်ဖ်မျိုးနွယ်စုများသည် သဘာဝတရားနှင့် အနီးကပ်ဆုံးမျိုးနွယ်များဟု ဆိုကြသည်မှာ အံ့ဩစရာမဟုတ်ပေ။ လုရှီးယာ၏ နူးညံ့ပုံရသော နားရွက်ရှည်များကို ကြည့်ရင်း လုံယိသည် စပ်စုချင်စိတ် ပေါ်လာလေသည်။

သူသည် လက်ကိုဆန့်ကာ သူမ၏ နားရွက်ရှည်လေးကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ရာ လုရှီးယာသည် တုန်တုန်ယင်ယင် ဖြစ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ အက်လ်ဖ်များ၏ နားရွက်များသည် ဤမျှအထိ အထိမခံနိုင်လောက်အောင် ထိခိုက်လွယ်လိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ဤအချက်က လုံယိ၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို ပိုမိုနှိုးဆွပေးလိုက်သဖြင့် သူမ၏ နားရွက်ရှည်လေးကို ဆက်တိုက်ထိတွေ့နေပြီး နောက်ဆုံးတွင် အသာအယာ ဆွဲညှစ်လိုက်လေသည်။

လုရှီးယာသည် တိုးတိုးလေး ညည်းညူလိုက်ပြီးနောက် လုံယိ၏ နောက်ပြောင်နေသော လက်ကြီးကို သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်လုံးဖြင့် ဖမ်းဆုပ်လိုက်၏။ ထို့နောက်တွင် မမျှော်လင့်ထားသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

လုံယိ၏ လက်ကို ဖမ်းဆုပ်ပြီးနောက် လုရှီးယာသည် လက်ကို ဖယ်ထုတ်မပစ်ဘဲ သူမ၏ ရင်ခွင်အတွင်းသို့ ဆွဲယူကာ ဖက်ထားလိုက်တော့သည်။

လုံယိသည် ချက်ချင်းပင် မှင်တက်သွားရ၏၊ ဤအက်လ်ဖ်မလေးသည် သူ၏လက်ကို ခေါင်းအုံးတစ်ခုကဲ့သို့ သဘောထားနေသည်လော...

လက်ဖဝါးအတွင်းမှ နူးညံ့ပြီး ပြောင်းပြန်ကန်သော အထိအတွေ့ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် လုံယိသည် မထိန်းနိုင်ဘဲ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ သူ၏ တည်ငြိမ်နေသော အောက်ပိုင်းသည် ချက်ချင်းပင် နိုးကြားလာလေသည်။ ပေါင်ကြားရှိ ထိုတဲငယ်လေးသည် သူ၏ မကောင်းသောစိတ်ကူးများအပေါ် ရိုးသားစွာ တုံ့ပြန်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေမည်။

"ဆိုးလိုက်တာ... တကယ်ကို ဆိုးတာပဲ…" လုံယိသည် သူ၏လက်ကြီးကို ပြန်ထုတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း နူးညံ့ပြီး မွှေးကြိုင်လှသော အသားလုံးနှစ်လုံးကို လက်လွှတ်ရန် နှမြောနေမိလေသည်။

လုံယိသည် လုရှီးယာ၏ အေးချမ်းလှပသော မျက်နှာ၊ ချစ်စဖွယ် နှာခေါင်းနှင့် အနည်းငယ် တွန့်လိမ်နေသော ဖြူနုပြီး နူးညံ့သည့် နှုတ်ခမ်းလေးများကို ကြည့်နေမိ၏။ လုရှီးယာ၏ ဤရုပ်ရည်သည် အစွမ်းကုန် ချစ်စရာကောင်းလှပေသည်။

"သူမက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်တောင် ရိုးအတာလဲ... ငါ့ကို ဒီလောက်တောင် ယုံကြည်နေတာလား…" လုံယိသည် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်လေသည်။ ထို့နောက်တွင် သူ၏ စိတ်အာရုံများ ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားပြီး လက်ကို အသာအယာ ပြန်ထုတ်ရန် ကြိုးစားပြန်သည်။

သို့သော် အိပ်ပျော်နေသော လုရှီးယာသည် သူ၏လက်ကြီးကို ရတနာတစ်ခုကဲ့သို့ တန်ဖိုးထားကာ လုံးဝလက်မလွှတ်လိုဟန်ဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်ကို သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

လုံယိသည် အသာအယာ ပြုံးလိုက်လေသည်။ သူသည် လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်အဖြစ် မိမိ၏အလိုကို ဖြည့်ဆည်းလိုသော်လည်း ထိုသို့မပြုနိုင်ခဲ့သည်ကို လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ထို့နောက် သူသည် လုရှီးယာ၏ လက်ကလေးများကို အသာအယာ ဆွဲဖယ်လိုက်ပြီး မိမိလက်ကို ပြန်ထုတ်ကာ သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ခေါင်းအုံးတစ်လုံး အစားထိုး ထည့်ပေးလိုက်၏။

ထိုအချိန်တွင် သူ၏ အခန်းတံခါးကို တစ်စုံတစ်ယောက်က လာခေါက်လေသည်။

လုံယိ တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်သောအခါ စိတ်မရှည်သော မျက်နှာထားနှင့် လင်ယိုယိုသည် တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့ရ၏။ သူမသည် လုံယိကို ကြည့်ကာ "တည်ခိုခန်းပိုင်ရှင်က နင် ငါ့ကို ရှာနေတယ်လို့ ပြောတယ်... ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ…" မေးလိုက်လေသည်။

"အတွင်းထဲဝင်လာမှ သိရမယ်…" ဆိုကာ လုံယိက ဘေးသို့ အသာဖယ်ပေးလိုက်သည်။

သို့သော် လင်ယိုယိုသည် မလှုပ်မယှက် ထိုနေရာတွင်ပင် ဆက်ရပ်နေပေသည်။ သူမသည် သတိကြီးစွာ ထားတတ်သူဖြစ်ရာ သူစိမ်းတစ်ယောက်၏ အခန်းထဲသို့ ဇွတ်အတင်း ဝင်ရန် ဝန်လေးနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ဘာလဲ... ငါ တစ်ခုခုလုပ်မှာ ကြောက်နေတာလား... စိတ်ချပါ၊ ငါက ဝူယန် ပုံစံ မိန်းကလေးတွေကို လုံးဝ စိတ်မဝင်စားဘူး…" လုံယိက ပြောလိုက်လေသည်။

လင်ယိုယိုသည် လုံယိကို အေးစက်စွာ ကြည့်ပြီး သူ့ကို တွန်းကာ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ ဝူယန် ပုံစံ မိန်းကလေးဆိုသည်မှာ ဘာကို ဆိုလိုသည်ကို သူမ မသိသော်လည်း ထိုစကားများသည် သူမကို လှောင်ပြောင်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း အလိုအလျောက် သိရှိနေပေသည်။

"ငါ ဝင်လာပြီ... အခု ပြောတော့၊ ဘာလို့ ငါ့ကို ရှာတာလဲ…" လင်ယိုယိုက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ဆိုလိုက်၏။

"အိပ်ခန်းထဲမှာပဲ ပြောကြတာပေါ့…" လုံယိက တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပွင့်နေသော အိပ်ခန်းတံခါးဘက်သို့ ညွှန်ပြလိုက်လေသည်။

လင်ယိုယိုသည် ချက်ချင်းပင် နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်သွားပြီး သတိထားကာ လုံယိကို စိုက်ကြည့်လျက် စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ "နင်... နင် ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ…"

လုံယိသည် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ရယ်မောကာ နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်လေသည်။ "ငါ ဘာလုပ်မယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလဲ... ငါက မင်းကို အကူအညီတစ်ခု တောင်းချင်ရုံတင်ပါ…"

"အကူအညီ... ဘာအကူအညီလဲ…" လင်ယိုယိုသည် သူမ၏ ညာလက်ကို နောက်ပစ်ထားပြီး မှော်စွမ်းအင် အမှောင်ထုကို စုစည်းလိုက်၏။ အကယ်၍ ဤလူသည် သံသယဖြစ်ဖွယ် လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုခု ပြုလုပ်ပါက သူမသည် ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

လုံယိ၏ လက်ဖဝါးအလယ်ရှိ သွေးရောင် ဦးခေါင်းခွံတံဆိပ်သည် တုန်ခါသွားရာ လင်ယိုယို မှော်စွမ်းအင် အမှောင်ထုကို စုစည်းနေသည်ကို သူ ချက်ချင်း သိရှိသွားသည်။ ထို့ကြောင့် သူက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်လေသည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ မင်းကို ဘာအန္တရာယ်မှ မပေးပါဘူး…"

သို့သော် ထိုစကားများသည် ဝံပုလွေကြီးတစ်ကောင်က ယုန်ဖြူလေးတစ်ကောင်ကို "စိတ်မပူနဲ့၊ ငါ မင်းကို မစားပါဘူး…" ဟူ၍ ပြောနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေပေသည်။

"နောက်ဆုံးတော့ ဘာလိုချင်တာလဲ၊ မြန်မြန်ပြော... မဟုတ်ရင် ငါ ပြန်တော့မယ်…" လင်ယိုယိုက အေးစက်စွာ ပြောပြီး တံခါးဘက်သို့ အမြန်ကြည့်လိုက်၏။

လင်ယိုယို၏ ပုံစံကို မြင်သောအခါ လုံယိသည် သူမကို နောက်ပြောင်နေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အိပ်ခန်းတံခါးဘက်သို့ ညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်လေသည်။ "အတွင်းထဲကို ကြည့်လိုက်ပါ၊ ဒါဆိုရင် ငါ ဘယ်လိုအကူအညီမျိုး လိုချင်တာလဲဆိုတာ မင်း သိလိမ့်မယ်…"

လင်ယိုယိုသည် လုံးဝယုံကြည်ခြင်း မရှိသေးသော်လည်း လုံယိ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို အကဲခတ်ရင်း အိပ်ခန်းတံခါးဆီသို့ သတိရှိရှိ လျှောက်သွားလေသည်။

လင်ယိုယို၏ ပုံစံကို မြင်သောအခါ လုံယိသည် မသိမသာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဆိုလိုက်၏။ "နင်ကလည်း အလွန်အကျွံ တွေးနေတာပဲ၊ တကယ်တော့ ငါက လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ…"

လင်ယိုယိုက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြန်ပြောလေသည်။ "နင်က လူကောင်းဖြစ်နေမယ်ဆိုရင် အံ့သြစရာပဲ…"

ထိုအချိန်တွင် လင်ယိုယိုသည် သူမရှိနေသည့် နေရာမှနေ၍ အိပ်ခန်းအတွင်းရှိ အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသည်။ ယနေ့မှ စတင်တွေ့ဆုံခဲ့သည့် လှပသော အက်လ်ဖ်မလေးသည် ခေါင်းအုံးကို ဖက်လျက် ကုတင်ပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ အိပ်ပျော်နေသည်ကို မြင်သည်နှင့် သူမသည် လုံယိကို လက်ညှိုးထိုးကာ ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"နင်... ဒီလူယုတ်မာ၊ သူမကို ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ…"

လုံယိက အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြန်ဖြေလေသည်။ "ငါ့ကို မတရားမစွပ်စွဲပါနဲ့၊ ငါတို့ အတူတူ စားသောက်ခဲ့ကြတာ၊ သူမ သောက်ပြီး မူးသွားလို့ ငါက မင်းအခန်းထဲမှာ အိပ်ခိုင်းမယ်ဆိုပြီး ခေါ်လာပေးတာ... ဒါပေမဲ့ မင်းက ခုနလေးတင် အပြင်ထွက်သွားတာလေ…"

"လောလောဆယ်တော့ နင့်စကားကို ယုံပေးမယ်…" လင်ယိုယိုသည် အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီးနောက် လုရှီးယာ၏ အဝတ်အစားများ ပုံမှန်အတိုင်းရှိနေပြီး ကုတင်သည်လည်း သပ်ရပ်နေသည်ကို တွေ့သောအခါ လုံယိအား ထိုသို့ ပြောလိုက်၏။

"လင်ယိုယို၊ မင်း ငါ့စကားကို ယုံကြည်သင့်တယ်၊ သိလား... အခု ငါတို့က အဖွဲ့တစ်ခုတည်း ဖြစ်နေပြီ။ အဖွဲ့ဝင်အချင်းချင်း အခြေခံယုံကြည်မှုတောင် မရှိဘူးဆိုရင် ငါတို့အားလုံးရဲ့ အသက်တွေက ပိုပြီး အန္တရာယ်ရှိလာလိမ့်မယ်…"

လုံယိက တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ တာဝန်တစ်ခုကို အောင်မြင်စွာ ပြီးမြောက်စေရန် အဖွဲ့ဝင်များကြားရှိ ယုံကြည်မှုသည် မည်မျှအရေးကြီးကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိရှိပေသည်။

အကယ်၍ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးနှင့် တစ်ဦး သို့မဟုတ် ခေါင်းဆောင်နှင့် အဆင်မပြေဖြစ်ပါက အားလုံး အန္တရာယ်ကျရောက်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလား...

လင်ယိုယိုသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ ပြန်ပြောလေသည်။ "နင့်မျက်နှာက လူတွေ ယုံကြည်လို့မရတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေလို့ပဲ…"

လုံယိသည် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားပြီး မိမိမျက်နှာကို ကိုင်ကြည့်ကာ ခါးသီးစွာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏။ "ဟုတ်လို့လား... ငါ့မျက်နှာပေါ်မှာ 'ငါက လူဆိုးပါ' လို့ ရေးထားလို့လား…"

လင်ယိုယိုသည် လုံယိ၏ စကားများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အိပ်ပျော်နေသော လုရှီးယာကို ညွှန်ပြကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "သူမကို ငါ့အခန်းထဲ ပို့ပေး…"

လုံယိသည် ဘာမျှထပ်မပြောဘဲ လုရှီးယာကို ပွေ့ချီလိုက်လေသည်။ သူ လုရှီးယာကို ပွေ့ချီလိုက်သည့် အချိန်တွင် လင်ယိုယိုက ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရ၏။ "အခွင့်အရေးယူဖို့ မကြိုးစားနဲ့…"

'ဒီမိန်းကလေးကတော့ တကယ်ကို စိတ်ပူတတ်တာပဲ' လုံယိသည် စိတ်ထဲမှ တွေးတောရင်း လုရှီးယာကို ပွေ့ချီကာ လင်ယိုယို၏ အခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားလေသည်။

"နေဦး၊ အထဲကို မဝင်နဲ့…" လုံယိသည် အက်လ်ဖ်မလေးကို ပွေ့ချီကာ လင်ယိုယို၏ အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် သူမ၏ တားမြစ်သံကို ကြားလိုက်ရပြီး လင်ယိုယိုသည် အခန်းထဲသို့ အလျင်အမြန် အရင်ဝင်သွားတော့သည်။

သို့သော် အချိန်နှောင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ စူးရှသော မျက်လုံးများသည် ကုတင်ပေါ်ရှိ အရောင်အသွေးစုံလင်ပြီး ကျော့ရှင်းသော အတွင်းခံအဝတ်အစား အနည်းငယ်ကို မြင်လိုက်ရပြီး၊ ထိုအဝတ်အစားများပေါ်တွင် လီရန်ဖန်း အမှတ်တံဆိပ် ပါရှိသည်ကိုပင် တွေ့လိုက်ရလေသည်။

၎င်းက လုံယိအား စီဘီကို ချက်ချင်း သတိရသွားစေခဲ့သည်။ အကြောင်းရင်းမှာ စီဘီသည်လည်း လီရန်ဖန်း အမှတ်တံဆိပ် အတွင်းခံများကို ဝတ်ဆင်ခဲ့သောကြောင့်ပင်။

လင်ယိုယိုသည် သူမ၏ အတွင်းခံများကို ဗီရိုထဲသို့ အလျင်အမြန် ဝှက်လိုက်ရာ ပါးပြင်နှစ်ဖက်စလုံးသည်လည်း နီရဲလျက်ရှိတော့သည်။

လုံယိသည် စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ရယ်မောနေသော်လည်း အပြင်ပန်းတွင်မူ မျက်တောင်တစ်ချက်ပင် မခတ်ဘဲ လုရှီးယာကို ကုတင်ပေါ်သို့ တင်ပေးကာ အိပ်ခန်းထဲမှ ပြန်ထွက်လာခဲ့၏။

"လုံယိ... ငါ... ငါ နင့်ကို ယုံကြည်ကြည့်မယ်…" ဟူ၍ လင်ယိုယို၏ အနည်းငယ် တောင့်တောင့်တောင့်တောင့် ဖြစ်နေသော အသံသည် နောက်မှ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

လုံယိသည် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်၏။ လင်ယိုယိုအတွက် ဤစကားများကို ပြောရန် မလွယ်ကူကြောင်း သူသိပေသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် နောက်သို့လှည့်ကာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်လေသည်။

"လုရှီးယာကို ဂရုစိုက်ပေးပါ၊ သူမကလည်း ငါတို့အဖွဲ့ဝင်ပဲလေ…"

လင်ယိုယိုသည် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ဤလူသည် သူမအတွက် အလွန်အမင်း မုန်းစရာကောင်းသူ မဟုတ်တော့ဟု ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရပေသည်။

လုံယိသည် တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် နောက်သို့လှည့်ကာ ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ "လီရန်ဖန်းရဲ့ အတွင်းခံတွေက တကယ်ကောင်းတာပဲ…"

ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် တံခါးအပြင်ဘက်သို့ ချက်ချင်းပြေးထွက်သွားကာ တံခါးကို ဝုန်းခနဲ ပိတ်ချလိုက်တော့သည်။

"ဒီအယုတ်တမာ နှာဘူး…" လင်ယိုယိုသည် အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံးလည်း ပူထူလာတော့သည်။