အခန်း (၃၆) - ချစ်ခြင်းနှင့် သဘောကျခြင်း၏ ခြားနားချက်

လူအုပ်စုများ ပိုမိုစုရုံးလာသည်ကို မြင်သောအခါ လုံယိမှာ အတော်ပင် အကြပ်ရိုက်သွားလေသည်။ မျောက်ဖင်ကဲ့သို့ နီရဲနေသော မျက်နှာနှင့်တိုင်အောင် သူ့ကို လက်မလွှတ်နိုင်ဘဲ ဖက်ထားဆဲဖြစ်သော ဤမာနကြီးသည့် မိန်းကလေးကို သူ ပြန်ကြည့်လိုက်၏။

"ငါ့ရဲ့ မာနကြီးတဲ့ မိန်းကလေး... ငါ အရှုံးပေးပါပြီ၊ ဒါကြောင့် နေရာပြောင်းလို့ ရမလား…" လုံယိက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။ မကြာမီတွင် ကောလာဟလများ ပျံ့နှံ့သွားမည်မှာ အသေအချာပင်။ သူကတော့ ဂရုမစိုက်သော်လည်း ဤမိန်းကလေး၏ ဂုဏ်သိက္ခာအတွက် မကောင်းနိုင်ပေ။

"အင်း…" ယွီဖုန်းက အသံတိုးတိုးလေးဖြင့် ပြန်ဖြေလေသည်။ သို့သော် သူမသည် အဘယ်ကြောင့် သူ့ရှေ့တွင် ဤမျှတုန်လှုပ်နေရသည်ကို သူမကိုယ်တိုင်ပင် မသိရှိပေ။

လုံယိသည် ယွီဖုန်းကို ပွေ့ချီကာ ရဲတိမ်တိမ်၏ ကျောပေါ်သို့ အမြန်တက်လိုက်ပြီး ထိုနေရာမှ ချက်ချင်းထွက်ခွာသွားရာ လူအများ၏ အမြင်အာရုံမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

အလင်းဝင်ဘုရားကျောင်း၏ ဘုရားကျောင်းအတွင်း၌ စီဘီသည် သူမချစ်မြတ်နိုးရသော အမျိုးသားက အခြားအမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကိုယ်တိုင်မြင်လိုက်ရ၏။ သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေပြီး တောက်ပသော မျက်ဝန်းအစုံသည်လည်း ချက်ချင်းပင် အရောင်မှိန်သွားလေသည်။

"မိုက်မဲတဲ့ကလေးမလေး... မင်းရဲ့နှလုံးသားထဲကို သေချာပြန်ကြည့်စမ်းပါဦး၊ သူ့ကို တခြားမိန်းကလေးလက်ထဲ ဒီအတိုင်း အလွယ်တကူ ပုံအပ်လိုက်ချင်တာ အမှန်ပဲလား…"

ကိုင်လင်းက စီဘီ၏ ဆံပင်ရှည်များကို ကြင်နာစွာ ပွတ်သပ်ပေးရင်း သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။ စီဘီက နှုတ်က ငြင်းဆိုနေသော်လည်း သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင်မူ လုံယိကို လက်လွှတ်ရန် လုံးဝအလိုမရှိသည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

"သမီး မသိတော့ဘူး... သမီး... သမီး မသိတော့ဘူး…" စီဘီသည် နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ပြိုကွဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ငေးငေးမောမောဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းနေလေသည်။

"အခု သူက သမီးထက် ပိုတော်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ရသွားပြီဆိုတော့ သမီး ပျော်ရမှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား... ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရင်ထဲမှာ နာကျင်နေရတာလဲ... အကြီးအကဲ... ဘာကြောင့်လဲ…" စီဘီသည် လမ်းပျောက်နေသော ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ကိုင်လင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားရင်း မေးခွန်းထုတ်နေလေသည်။

စီဘီ၏ တိုးတိုးလေး ညည်းတွားသံကို ကြားရသောအခါ ကိုင်လင်းသည် ရင်ထဲတွင် နာကျင်သွားပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင်လည်း ဝေဒနာနှင့် လွမ်းဆွတ်မှုများ ဖြတ်ပြေးသွား၏။

"ဒီကလေးမလေးက ငါနဲ့ ကျူးဒီးတို့နဲ့ အတော်လေး တူတာပဲ၊ စီဘီလည်း ငါတို့လိုပဲ တစ်သက်လုံး နာကျင်မှုတွေနဲ့ ရှင်သန်ရဦးမလား…"

"မိုက်မဲတဲ့ကလေးမလေး... ဒါဟာ မင်းရဲ့နှလုံးသားက သူ့ကို လက်မလွှတ်နိုင်တာပဲ၊ ဒါကြောင့် သွားတော့... သွားပြီး သူ့ကို ပြန်ခေါ်ခဲ့ပါ…" ကိုင်လင်းက ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။

စီဘီသည် တုန်ရီစွာဖြင့် ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ခါယမ်းလိုက်ပြီး အက်ရှရှအသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

"မဖြစ်ဘူး... သမီး ဒီလောက်အထိ အတ္တမကြီးနိုင်ဘူး... သူ့ရဲ့နှလုံးသားဟာ လွတ်လပ်မှုကို တောင့်တပြီး တက်ကြွနေတာကို သမီး ခံစားလို့ရတယ်၊ အဲဒီတော့ သူ့ရဲ့နှလုံးသားကို သမီးရဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေးထဲမှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပိတ်လှောင်ထားနိုင်မှာလဲ…"

"ဒါပေမဲ့ ကလေးမရယ်... နင့်ရဲ့ ခံစားချက်နဲ့ နင်ကိုယ်နင် အတွက်ကိုရော ထည့်သွင်းစဉ်းစားခဲ့ရဲ့လား…"

ကိုင်လင်းက ငြင်းဆိုလိုက်လေသည်။ သူမသည် စိတ်မကျေနပ်မှုကြောင့် တုန်ရီနေပြီး စိတ်ထဲမှလည်း ဤကဲ့သို့တွေးနေမိ၏။ ‘ဒီမိန်းကလေးရဲ့ အချစ်က တကယ့်ကို ကြီးမားပြင်းပြလွန်းတာပဲ၊ ချစ်သူအတွက်ဆိုရင် ဘာမဆို လုပ်ဝံ့မယ့်သူမျိုးပဲ။ ရှေ့မှာ ငရဲရှိနေရင်တောင် နောင်တမရှိဘဲ တိုက်ရိုက်ခုန်ဆင်းသွားမယ့် အချစ်မျိုးပဲ’

စီဘီသည် ကိုင်လင်းကို ပြန်မဖြေဘဲ ချက်ချင်းပင် ထရပ်လိုက်ပြီး မျက်ရည်များကို ခိုင်မာစွာ သုတ်ကာ ဆိုလိုက်လေသည်။ "အကြီးအကဲ... သမီး အရမ်းသန်မာလာချင်တယ်…"

...................

လုံယိသည် ယွီဖုန်းကို ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မည်သူမျှမရှိသော နေရာတစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် မြင်းပေါ်မှဆင်းကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းနေဆဲဖြစ်သော ယွီဖုန်းကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

"ဘာလို့ ငါကို အဲဒီလို စိုက်ကြည့်နေတာလဲ…" ယွီဖုန်းသည် လုံယိ၏ အကြည့်များကို မခံနိုင်ဘဲ မျက်နှာလွှဲကာ မေးလိုက်လေသည်။

"အခုမှ ရှက်နေတာလား... ခုနကတင် အရမ်းသတ္တိကောင်းနေတာ မဟုတ်ဘူးလား... ပြီးတော့ မင်း ပြန်ရောက်ရင် မာနကြီးလှတဲ့ အထက်တန်းစား အမျိုးသမီးလေးတစ်ယောက်က ယောက်ျားတစ်ယောက်နောက်ကို ဘယ်လိုတကူးတက လိုက်ခဲ့သလဲဆိုတဲ့ ကောလာဟလတွေ အများကြီး ကြားရတော့မှာပဲ…" လုံယိက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး…" ယွီဖုန်းသည် ဩဇာရှိသော မိသားစုမှ သမီးပျိုတစ်ဦးဖြစ်သည်နှင့်အညီ အလျှော့မပေးဘဲ ခေါင်းကိုမော့ကာ လုံယိ၏မျက်နှာကို တည့်တည့်ကြည့်၍ ပြန်ပြောလိုက်၏။

ယွီဖုန်း၏ တောက်လောင်နေသော မျက်ဝန်းများကို ကြည့်ရင်း လုံယိသည် အမှန်တကယ်ပင် မခံစားနိုင်ဖြစ်နေရသည်။ သူမသည် သူ၏မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ရိပ်မိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူ ခန့်မှန်းမိသည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူမ၏ သဘောထားသည် တစ်ရက်တည်းနှင့် ဤမျှအထိ ပြောင်းလဲသွားစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

"ငါကို ကယ်ခဲ့လို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်…" ယွီဖုန်း၏ အသံသည် ရုတ်တရက် နူးညံ့သွားပြီး လုံယိကို ကြည့်နေသော သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ပို၍ပင် ပြင်းပြသော ခံစားချက်များ ပေါ်လွင်လာသည်။ ထိုစဉ်က မြင်တွေ့ခဲ့ရသော သူ၏ ကျောပြင်ပုံရိပ်ကို သူမသည် တစ်သက်လုံး မေ့ဖျောက်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

လုံယိသည် အံ့အားသင့်ဟန်ဆောင်ကာ အော်ပြောလိုက်လေသည်။ "မင်း တစ်ခုခု မှားနေပြီထင်တယ်... ငါ မင်းကို ကယ်ခဲ့တာ မမှတ်မိပါဘူး…"

"နင်... လူယုတ်မာ၊ အသုံးမကျတဲ့ကောင်…" ယွီဖုန်းသည် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသွားပြီး လုံယိ၏ရှေ့သို့ ပြေးဝင်ကာ သူ့ကို တရစပ် လက်သီးဖြင့် ထိုးတော့သည်။

ယွီဖုန်း၏ အားမရှိသော လက်သီးချက်များကို ခံစားရင်း လုံယိသည် စိတ်ထဲမှ အော်ဟစ်နေမိ၏။ ‘ဒါကတော့ အချစ်ရသူတစ်ယောက်က ချွဲနွဲ့ပြနေတဲ့ ပုံစံပဲ’

နာကျင်မှုမရှိသော်လည်း သူမကို ဆက်တိုက် အထိုးခံနေ၍ မဖြစ်သဖြင့် လုံယိသည် သူမ၏ လက်သီးငယ်လေး နှစ်ဖက်လုံးကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်လေသည်။

"ကဲ... တော်တော့၊ နောက်ဆုံးတော့ မင်း ဘာလိုချင်တာလဲ…" လုံယိက အားကိုးရာမဲ့စွာ မေးလိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့ပြောလိုက်ခြင်းသည် သူသည် သူမ၏ ကျေးဇူးရှင်ဖြစ်ကြောင်း သွယ်ဝိုက်သောနည်းဖြင့် ဝန်ခံလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

လုံယိ၏ စကားကို ကြားသည်နှင့် ယွီဖုန်းသည် တစ်ဖန် ပြန်၍ သောင်းကျန်းလာပြန်လေသည်။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူမသည် အားကိုးတကြီး ပို၍ ထိုးနှက်လာပြီး လုံယိ၏ အရှက်မရှိမှုကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြစ်တင်ရှုံ့ချတော့သည်။

ဖြားယောင်းပြီးမှ ပစ်ပယ်ခဲ့သည်။ ဇနီးနှင့် သားသမီးကို ပစ်ထားခဲ့သည်။ သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို မြင်ပြီးမှ ထွက်ပြေးချင်နေသည် စသည်ဖြင့် တတွတ်တွတ် ညည်းညူနေတော့သည်။

လုံယိသည် ယွီဖုန်း၏ မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေသော လက်သီးငယ်များကို အကြိမ်ကြိမ် ဖမ်းဆုပ်ထားရင်း ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ မေးလိုက်လေသည်။ "ဒါဆို မင်း ဘာဖြစ်ချင်တာလဲ…"

"ဒါကိုတောင် ပြောနေရဦးမလား... နင် လုပ်ခဲ့တာတွေအတွက် တာဝန်ယူရမယ်…" ယွီဖုန်းသည် ခေါင်းငုံ့လိုက်၏။ ဖီးနစ်မျိုးနွယ်၏ သမီးအကြီးဆုံးဖြစ်ပါလျက်နှင့် အိမ်ထောင်ပြုစေရန် ပရိယာယ်သုံး၍ အတင်းအကျပ် လုပ်ဆောင်နေရသည်ကို သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ရယ်ချင်နေမိပေသည်။

ယွီဖုန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ လုံယိသည် အနည်းငယ် ငေးကနဲ ဖြစ်သွားလေသည်။ ယခင်က စီဘီသည်လည်း ဤကဲ့သို့သော အကြောင်းပြချက်မျိုးဖြင့် သူမကို လက်ထပ်ရန် တောင်းဆိုခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် သူက လက်ခံရန် ကြိုးစားသောအခါတွင်မူ သူမသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော အကြောင်းပြချက်တစ်ခုပေးကာ သူ့ကို ထားရစ်ခဲ့လေသည်။

"နင် ဘာဖြစ်သွားတာလဲ…" လုံယိ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ရုတ်တရက် ဝမ်းနည်းရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ယွီဖုန်းက အနေရခက်စွာ မေးလိုက်လေသည်။

လုံယိက ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်၏။ "ငါ့မှာ ဇနီးရှိပြီးသားပါ…"

"ဘာ... ဘာပြောတယ်... နင် အိမ်ထောင်ရှိပြီလား... ဒါဆို ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ…" ယွီဖုန်းသည် အလွန်တုန်လှုပ်သွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာများ ပျက်ယွင်းသွားလေသည်။ ချန်းလန်တိုက်တွင် ဇနီးအများအပြား ယူခြင်းကို ကန့်သတ်မထားသော်လည်း သူမသည် မိမိ၏ ခင်ပွန်းကို အခြားမိန်းကလေးတစ်ဦးနှင့် မျှဝေရန် လုံးဝ အလိုမရှိပေ။

ယွီဖုန်း၏ အမူအရာကို ကြည့်ပြီး သူမ ဘာတွေးနေသည်ကို လုံယိ ခန့်မှန်းမိလေသည်။ စီဘီသည် သူ့ကို ပို၍ ထူးချွန်သော အမျိုးသမီးများကို ရှာဖွေနိုင်ရန်နှင့် မိန်းကလေးများစွာနှင့် ပျော်ရွှင်နိုင်ရန်အတွက် ထားရစ်ခဲ့သည်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရကာ သူမအကြောင်းကို ပို၍ တွေးတောမိသွားသည်။ 'ဒါက အချစ်နဲ့ အကြိုက်ရဲ့ ကွာခြားချက်ပဲ' သူ တွေးလိုက်၏။

"မင်း သင့်တော်သလိုပဲ လုပ်ပါ…" လုံယိက ပြောလိုက်ပြီးနောက် ဘာမျှ ထပ်မပြောတော့ပေ။

ယွီဖုန်းသည် ဆွံ့အသွားလေသည်။ သူမ သဘောတူလျှင်ပင် သူမ၏ အမေက လုံးဝ သဘောတူမည် မဟုတ်ပေ။ ရှေးယခင်ကတည်းက ဖီးနစ်မျိုးနွယ်တွင် အမျိုးသမီးများကသာ အုပ်ချုပ်ကြပြီး အမျိုးသားများကသာ သူမတို့ မျိုးနွယ်ထဲသို့ လက်ထပ်ဝင်ရောက်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် မယားငယ်ဖြစ်ရန် နေနေသာသာ သူမအနေဖြင့် အပြင်သို့ လက်ထပ်ထွက်ခွာသွားရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ သို့သော် သူ့ကို ဤအတိုင်း လွှတ်ပေးနိုင်ပါ့မလား... သူသည် သူမ အလွန်စိတ်ဝင်စားခဲ့ရသော ပထမဆုံး အမျိုးသားဖြစ်သော်လည်း ဇနီးနှင့် ခွဲခွာစေရန် အတင်းအကျပ် မလုပ်နိုင်ပေ။

ထိုသို့ဆိုလျှင် ယခု သူမ ဘာလုပ်ရပါမည်နည်း...

"ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ယောက်ျားတွေ အများကြီးရှိတာပဲ... မင်း ပိုကောင်းတဲ့သူတစ်ယောက်နဲ့တောင် တွေ့လိမ့်မယ်…" လုံယိသည် ထိုစကားကို အမှတ်အသားတစ်ခုသဖွယ် ပြောကြားပြီးနောက် နောက်သို့ပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ယွီဖုန်း၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံလာပြီး သူမလည်း လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။ သို့သော် မျက်ရည်များကို အတင်းအကျပ် ထိန်းထားရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

"ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ပိုကောင်းတဲ့ ယောက်ျားတွေ အများကြီး ရှိနိုင်ပေမဲ့... ငါကတော့ နင့်ကိုပဲ ကြိုက်တာ…"