အခန်း (၃၇) - မှောင်မိုက်သော ညှို့ယူမှု

ည၏ မှေးမှိန်သော အလင်းရောင်သည် ကမ္ဘာမြေထက်သို့ တိတ်တဆိတ် လွှမ်းခြုံလာသော်လည်း အလင်းမြို့မှာမူ ဆူညံစည်ကားနေဆဲပင်။ မြို့အနှံ့တွင် ရောင်စုံမှော်အလင်းတိုင်များ ထွန်းညှိထားသဖြင့် မြို့တော်တစ်ခုလုံးသည် အလွန်ပင် စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းနေလေသည်။

လုရှီးယာသည် ဝေဝေဝါးဝါးဖြင့် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ အကဲခတ်ကြည့်ရှုပြီးနောက် အလန့်တကြား အော်ဟစ်ကာ ထခုန်လိုက်၏။ သူမသည် အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ မလုပ်မီ မိမိ၏ အဝတ်အစားများကို အရင်ဆုံး စစ်ဆေးလိုက်လေသည်။ အဝတ်အစားများ ပုံမှန်အတိုင်း ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသောအခါမှ သက်ပြင်းချကာ စိတ်အေးသွားတော့သည်။ လုံယိနှင့်အတူ အရက်သောက်ခဲ့သည့် အချိန်အထိသာ သူမ မှတ်မိတော့ပြီး ထို့နောက်တွင် ဘာဖြစ်သွားသည်ကို လုံးဝမသိတော့ပေ။

လုရှီးယာ၏ အော်သံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဧည့်ခန်းကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်နေသော လင်ယိုယိုသည် အနားသို့ ရောက်လာလေသည်။

"နင်... နင် ဒီကို ဘယ်လိုရောက်နေတာလဲ... ငါကော ဒီကို ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ…" လုရှီးယာသည် လင်ယိုယိုကို ဤနေရာတွင် တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားပြီး မေးလိုက်လေသည်။

"အဲဒီလူက နင့်ကို ပွေ့ပြီး သယ်လာတာ…" လင်ယိုယိုက အေးစက်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

လုရှီးယာ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲသွားလေသည်။ လင်ယိုယို ဆိုလိုသော 'အဲဒီလူ' သည် မည်သူဖြစ်သည်ကို သူမ ချက်ချင်း သိလိုက်သည်မဟုတ်ပေ။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မယိုယို…" လုရှီးယာသည် လင်ယိုယိုကို ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

လုရှီးယာ၏ ရိုးသားသော အပြုံးများကို ရင်ဆိုင်လိုက်ရသောအခါ လင်ယိုယိုသည် အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားရ၏။ သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ယခုအချိန်ထိ မည်သည့်သူငယ်ချင်းမှ မရှိခဲ့သလို သူမကို အစ်မဟု ခေါ်ဝေါ်မည့်သူလည်း တစ်ဦးမျှ မရှိခဲ့ပေ။

အပြုံးဆိုသည်မှာ လူမှုဆက်ဆံရေးတွင် အစွမ်းထက်သော လက်နက်တစ်ခုဖြစ်ပြီး လုရှီးယာ၏ ချစ်စဖွယ်အပြုံးမှာ အလွန်ပင် သဘာဝကျကာ ရိုးသားလှပေသည်။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ တောက်ပသော အပြုံးကို မြင်ဖူးသူတိုင်းသည် မေ့ပျောက်နိုင်ကြမည် မဟုတ်ပေ။

လုရှီးယာ၏ အပြုံးသည် လင်ယိုယို၏ နှလုံးသားတံခါးကို လျင်မြန်စွာ ဖွင့်နိုင်ခဲ့ပြီး ထို့နောက်တွင် ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ခင်မင်ခဲ့ကြသော ညီအစ်မများကဲ့သို့ပင် တတွတ်တွတ်နှင့် စကားပြောနေကြလေရာ အခြားသူများက လုရှီးယာ၏ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်မှုကို ကြည့်ကာ အံ့သြတသ ဖြစ်နေကြရသည်။

လုံယိသည် လမ်းမပေါ်တွင် လေးလံသော ခြေလှမ်းများဖြင့် လျှောက်လာခဲ့ပြီး စည်ကားနေသော လူအုပ်ကြီးသည်လည်း သူ၏ အထီးကျန်သော ကျောပြင်ကို မဖုံးကွယ်နိုင်ခဲ့ပေ။ လုံယိသည် သက်ပြင်းဖွဖွချကာ ဦးနှောက်အတွင်းရှိ ရှုပ်ထွေးနေသော အတွေးများကို ဖယ်ထုတ်လိုက်လေသည်။

တွေ့ဆုံခြင်းနှင့် ခွဲခွာခြင်းသည် ကံကြမ္မာအပေါ်တွင်သာ မူတည်သည်ဟု သူ တွေးလိုက်၏။ ထို့ကြောင့် ဇွဲကြီးကြီးဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားရန် မလိုအပ်တော့ပေ၊ အကြောင်းရင်းမှာ ယောက်ျားနှင့် မိန်းမကြားရှိ အချစ်ရေးသည် အလွန်ပင် ရှည်လျားလှသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် တည်းခိုခန်းအတွင်းသို့ ဝင်လာပြီး အခန်းထဲသို့ ဝင်မည်ပြုစဉ်တွင်ပင် ဘေးခန်းတံခါး ပွင့်လာပြီး တံခါးကြားမှ ခေါင်းလေးတစ်ခု ပြူထွက်လာလေသည်။

"ဘယ်တွေ သွားနေတာလဲ... ဘာလို့ အခုမှ ပြန်လာတာလဲ…" လုရှီးယာက မေးလိုက်လေသည်။

"အပြင်မှာ လမ်းလျှောက်ထွက်လာတာပါ အက်လ်ဖ်မလေး... ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်ရဲ့လား…" လုံယိက စနောက်ကာ မေးလိုက်၏။

လုရှီးယာက နှုတ်ခမ်းလေးစူကာ "မကောင်းဘူး... ခေါင်းက အခုထိ ကိုက်နေတုန်းပဲ…" ပြန်ပြောလေသည်။

"အဲလိုလား... ဒီကို လာခဲ့ဦး…" လုံယိက လုရှီးယာကို လှမ်းခေါ်လိုက်လေသည်။

လုရှီးယာသည် ကျားသစ်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အပြင်သို့ ဝုန်းကနဲ ပြေးထွက်လာခဲ့ပြီး လုံယိအပေါ်တွင်လည်း တစ်စက်ကလေးမျှ သတိထားကာ ခုခံခြင်းမရှိပေ။ အမှန်စင်စစ် အက်လ်ဖ်များသည် လူသားမျိုးနွယ်များကို အလွန်အမင်း ပယ်ကြဉ်ကြသည်။

အကြောင်းရင်းမှာ လူသားတို့သည် အတ္တကြီးပြီး အခြားမျိုးနွယ်စုများကို ရက်ရက်စက်စက် သတ်ဖြတ်ရန် ပရိယာယ်များ အသုံးပြုတတ်ကြသည်ဟု ယူဆထားကြသောကြောင့် ဖြစ်၏။

သို့သော် လုံယိနှင့် ပတ်သက်၍မူ လုရှီးယာသည် စကားလုံးဖြင့် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ရင်းနှီးမှုကို ခံစားနေရပြီး သူ၏ ပျင်းရိပျင်းတိုက်သော အပြုံးများက သူမကို အမြဲတမ်း စိတ်အေးချမ်းစေလေသည်။

လုံယိသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်ရာ လက်ဖဝါးအတွင်း၌ အနည်းငယ်သော အတွင်းအားများ လည်ပတ်လာပြီး ပူနွေးလာလေသည်။ ထို့နောက် သူသည် လုရှီးယာ၏ နားထင်နှစ်ဖက်ပေါ်သို့ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဖိကပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ချီနှင့် သွေးလည်ပတ်မှု ပုံမှန်ဖြစ်စေရန် အတွင်းအားဖြင့် ကူညီပေးလိုက်၏။

ထိုအချိန်တွင် လင်ယိုယိုသည် ချက်ချင်း ပြေးထွက်လာပြီး လုရှီးယာကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲကာ သူမ၏နောက်သို့ ဖယ်ထုတ်လိုက်လေရာ ကြည့်ရသည်မှာ ကြက်သားပေါက်လေးကို ကာကွယ်ပေးနေသော ကြက်မကြီးတစ်ကောင်နှင့် အလားသဏ္ဌာန်တူနေပေသည်။

"မိန်းကလေး... မင်း ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ…" လုံယိက အားကိုးရာမဲ့စွာ မေးလိုက်လေသည်။

"နင် လုရှီးယာကို ဘာလုပ်ခိုင်းနေတာလဲ... ငါရှိနေသရွေ့ နင် သူမကို အနိုင်ကျင့်ဖို့ ဒါမှမဟုတ် အခွင့်အရေးယူဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ မှတ်ထားလိုက်…" လင်ယိုယိုက အေးစက်စွာ ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်၏။

လုံယိသည် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားပြီး 'ဒီမိန်းမက ဘာလို့ ဒီလိုတွေ နောက်ပြောင်နေတာလဲ... ငါက ဒီအက်လ်ဖ်မလေးအပေါ် အခွင့်အရေးယူနေတာကို သူမ ဘယ်မျက်စိနဲ့ မြင်လို့လဲ' စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်လေသည်။

"အစ်မယိုယို... အထင်မှားနေပြီ၊ လုံယိက ငါ့အပေါ် အခွင့်အရေးယူနေတာ မဟုတ်ပါဘူး…" လုရှီးယာက လုံယိဘက်မှ အလျင်အမြန် ကာကွယ်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အစ်မယိုယို ဟုတ်လား…" လုရှီးယာက လင်ယိုယိုကို ထိုသို့ခေါ်ဝေါ်သည်ကို ကြားသောအခါ သူ အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားပြီး 'ဒီမိန်းကလေး နှစ်ယောက်ရဲ့ ပတ်သက်မှုက ဘယ်အချိန်က ဒီလောက်တောင် ရင်းနှီးသွားတာလဲ' တွေးမိလေသည်။

"ဟေး မိန်းကလေး... ငါက အက်လ်ဖ်မလေးရဲ့ ခေါင်းကိုက်တာကို ကုပေးချင်ရုံတင်ပါ... မင်းက ဘာလို့ ငါ့ကို ဒီလောက်တောင် မယုံတာလဲ၊ ငါ့ကို နည်းနည်းလောက် ယုံကြည်ပေးပါဦး... အာ... မင်း ငါ့ကို ယုံကြည်မယ်လို့ ပြောခဲ့တာ မှတ်မိသေးတယ်နော်…" လုံယိသည် မကျေမနပ်သော အကြည့်များဖြင့် လင်ယိုယိုရှိရာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်လေသည်။

လင်ယိုယိုသည် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားပြီး သူမ ထိုစကားကို ပြောခဲ့သည်ကိုလည်း မှတ်မိသွား၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လုံယိသည် သူမ၏ အတွင်းခံများကို မြင်ခဲ့ပြီး သူမအပေါ် အတင့်အတင့် ပြုမူခဲ့သည်ကိုလည်း ပြန်လည် အမှတ်ရသွားပေသည်။

လင်ယိုယို၏ လျှပ်စစ်ဓာတ်များ ပါဝင်နေသော မာနထောင်လွှားသည့် အကြည့်များအောက်တွင် လုံယိ၏ နှလုံးသားသည် အနည်းငယ် ထုံထိုင်းသွားရပြီး ဤမိန်းကလေး၏ အကြည့်များက ဤမျှအထိ စွမ်းအားပြင်းလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ထို့နောက်တွင် လုံယိသည် လုရှီးယာကို တစ်ဖန် ပြန်ခေါ်လိုက်ပြီး သူမ၏ နားထင်ပေါ်သို့ လက်ဖဝါးများကို ထပ်မံတင်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် သူ၏ အတွင်းအားများသည် အကြောမှတ်များမှတစ်ဆင့် သူမ၏ ဦးနှောက်အတွင်းသို့ စိမ့်ဝင်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဝိုင် အကြွင်းအကျန်များကို ဖယ်ရှားကာ ပိတ်ဆို့နေသော လမ်းကြောင်းများကို ဖွင့်ပေးလိုက်လေသည်။

"အား... ပူပူနွေးနွေးလေးနဲ့ တကယ် နေလို့ကောင်းတာပဲ…" လုရှီးယာသည် သူမ၏ ဦးနှောက်အတွင်းသို့ ပူနွေးသော လေစီးကြောင်းတစ်ခု ညင်သာစွာ စီးဝင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး အလွန် သက်တောင့်သက်သာရှိလှသဖြင့် အသံထွက်၍ ညည်းညူလိုက်လေသည်။

လုံယိသည် အတွင်းအားကို အသုံးပြုကာ လုရှီးယာကို ခေတ္တမျှ နှိပ်နယ်ပေးခဲ့၏။ သူက ကုသမှုပေးခြင်းကို ရပ်တန့်တော့မည့် အချိန်တွင် အရသာတွေ့သွားသော လုရှီးယာက မကျေနပ်ဘဲ တားမြစ်လိုက်လေသည်။

"လုံယိ... မရပ်ပါနဲ့ဦး... တကယ် နေလို့ကောင်းတာပဲ…" ထို့နောက် သူမက လင်ယိုယိုဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။ "အစ်မယိုယို... အစ်မလည်း စမ်းကြည့်ပါလား... တကယ်ကို နေလို့ကောင်းတာနော်…"

လုံယိမှာ ရယ်ရမလို ငိုရမလို ဖြစ်သွားပြီး လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်ကာ လုရှီးယာ၏ နှာခေါင်းလေးကို ဆော့ကစားရင်း ဆိုလိုက်၏။ "နတ်သမီးလေး... ငါ့ကို အခမဲ့ နှိပ်နယ်ပေးတဲ့သူလို့ ထင်နေတာလား…"

လုရှီးယာသည် ခေါင်းကို အသာအယာခါယမ်းလိုက်ပြီး စိတ်ကြည်လင်လန်းဆန်းသွားကာ ခေါင်းကိုလည်း အနည်းငယ်မျှ မနာတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမက စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

"လုံယိ... အဲဒါ နင့်ရဲ့ မှော်စွမ်းအင်လား... နင်က တိုက်ခိုက်ရေးသမား မဟုတ်ဘူးလား... နင်က မှော်စွမ်းအင်နဲ့ တိုက်ခိုက်ရေး နှစ်မျိုးလုံးကို လေ့ကျင့်ထားတဲ့ ပေါင်းစပ်ကျင့်ကြံသူလို့တော့ မပြောနဲ့နော်…"

လင်ယိုယိုသည်လည်း လုံယိကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်နေမိ၏။ မှော်စွမ်းအင်နှင့် တိုက်ခိုက်ရေး နှစ်မျိုးလုံးကို လေ့ကျင့်သော ပေါင်းစပ်ကျင့်ကြံသူဆိုသည်မှာ အချို့သောသူများတွင် မှော်ခန္ဓာကိုယ်ရှိပြီး ဒိုချီကို လေ့ကျင့်နိုင်သော ပါရမီလည်း ရှိကြရာ ထိုသို့သောသူများကသာ နှစ်မျိုးလုံးကို လေ့ကျင့်နိုင်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယေဘုယျအားဖြင့် နှစ်မျိုးလုံးကို လေ့ကျင့်ပါက တစ်ဖက်ဖက်တွင် အားနည်းသွားတတ်သဖြင့် ထိုသို့သော အရည်အချင်းရှိသူများပင် တစ်မျိုးတည်းကိုသာ ရွေးချယ်ကျင့်ကြံလေ့ ရှိကြပေသည်။

လုံယိက ပုခုံးကို တွန့်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။ "တကယ်တော့ ဒါက မှော်စွမ်းအင်လည်း မဟုတ်သလို ဒိုချီလည်း မဟုတ်ဘူး... ဒါက ဘာလဲဆိုတာကိုတော့ မင်းတို့ သိစရာမလိုပါဘူး…"

ထိုအချိန်တွင် သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ဖဝါးပေါ်ရှိ သွေးရောင် ဦးခေါင်းခွံ အမှတ်အသားသည် ရုတ်တရက် တုန်ခါလာပြီး ပြင်းထန်သော အမှောင်မှော် မှော်စွမ်းအင် လှိုင်းတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရကာ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ စောင့်ကြည့်ခြင်းကို ခံနေရသည်ဟူသော ခံစားချက်က သူ့ကို ချက်ချင်း လွှမ်းမိုးသွား၏။

သူသည် မသိစိတ်ဖြင့် လင်ယိုယိုဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် အနည်းငယ် တုန်ရီနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့သော် အမှောင်မှော် မှော်စွမ်းအင် လှိုင်းများသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း မဟုတ်ပေ။

လုံယိသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး ထိုသို့ စောင့်ကြည့်ခံနေရသည့် ခံစားချက်သည် လင်ယိုယိုကို ပစ်မှတ်ထားနေခြင်း ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်လေသည်။

သူသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတက်ကာ လင်ယိုယိုကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖမ်းဆွဲပြီး ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အတွင်းအားကို အသုံးပြု၍ အမှောင်မှော် မှော်စွမ်းအင် လှိုင်းများကို ဖြတ်တောက် ပယ်ဖျက်လိုက်လေသည်။

လင်ယိုယိုသည် သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းခြုံထားသော အမှောင်မှော် မှော်စွမ်းအင်၏ 'အမှောင်တုန့်ပြန်မှု' ကို ခုခံရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေခဲ့လေသည်။

ဤကဲ့သို့သော မှော်ပညာသည် လူတို့၏ ဆင်ခြင်တုံတရားကို ပျောက်ကွယ်စေပြီး မန္တန်ရွတ်ဖတ်သူ၏ ရုပ်သေးရုပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေနိုင်သည်။

ထို့အပြင် အမှောင်မှော် မှော်စွမ်းအင်ကို ကျင့်ကြံသူများအား ၎င်းတို့၏ စွမ်းအားများကို မထိန်းချုပ်နိုင်အောင် ပြုလုပ်ပေးနိုင်သဖြင့် အမှောင်မှော်မှော် မှော်ပညာကို ကျင့်ကြံကြောင်း လူအများ သိရှိသွားစေနိုင်ပေသည်။

သူမကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် သူမ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည်ကို အတည်ပြုနိုင်ရန် ဤနည်းလမ်းဖြင့် စမ်းသပ်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း လင်ယိုယို သိလိုက်၏။ သို့သော် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ မှော်စွမ်းအင်များကို ဆက်လက်၍ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့သည့် အချိန်တွင် လုံယိက သူမကို ရုတ်တရက် ပွေ့ဖက်လိုက်လေသည်။

သူမသည် အံ့အားသင့်လွန်း၍ ဆွံ့အသွားပြီး လုံယိက သူမကို အခွင့်ကောင်းယူသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း မကြာမီပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ နွေးထွေးသော လေစီးကြောင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းခြုံကာ အမှောင်တုန့်ပြန်မှုကို ဖြတ်တောက်ပယ်ဖျက်လိုက်သည်ကို သတိပြုမိသွားပေသည်။

ထို့နောက်တွင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အမှောင်မှော် မှော်စွမ်းအင်များသည်လည်း လုံးဝ ငြိမ်ကျသွားတော့သည်။