အခန်း (၄) - မှားယွင်းသော ဘာသာပြန်ဆိုချက်

အောင်ထျန်းပညာရပ်ကို ဤမျှတိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း အပြည့်အဝ တတ်မြောက်ရန် မဖြစ်နိုင်သည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။ ပထမအဆင့်ဖြစ်သော အခြေခံအဆင့်တွင်သာ သင်ယူရလွယ်ကူပြီး အဆင့်မြင့်လေလေ ခက်ခဲမှုက ပို၍တိုးလာလေလေ ဖြစ်၏။

သာမန်လူတစ်ဦးအနေဖြင့် ပထမအဆင့်ကို အပြီးသတ်ရန် နှစ်နှစ်မှ သုံးနှစ်ခန့် အချိန်ယူရမည်ဖြစ်ပြီး ထို့နောက်တွင်လည်း များစွာသော ကြိုးစားအားထုတ်မှုများ လိုအပ်နေသေးပေမည်။ အကယ်၍ ဉာဏ်ရည်မထက်မြက်ပါက ဒုတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ရန်မှာ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ပေ။

အောင်ထျန်းပညာရပ်သည် မည်မျှခက်ခဲသည်ကို ဤသို့ဖြင့် အထင်အရှား မြင်နိုင်ပေသည်။ လုံယိသည် ယခင်ဘဝတွင် အသက် ၃၀ အရွယ်၌ ပဉ္စမအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သော ကောင်းကင်ဘုံမှ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည့် ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူး၏။

ယခုလက်ရှိ သူပိုင်ဆိုင်ထားသော ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း လျင်မြန်စွာ သင်ယူနိုင်သည့် ထူးကဲသော ပါရမီရှိကြောင်း သူသိသော်လည်း၊ ဒဏ္ဍာရီလာ နဝမအဆင့်သို့ ဤမျှတိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း ရောက်ရှိရန်မှာမူ မဖြစ်နိုင်ပေ။ လုံယိသည် သူ၏ စိတ်ခံစားမှုနှင့် အတွေးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လည်ထိန်းညှိလိုက်လေသည်။

"ဟင်းလင်းပြင်ဖြတ် လက်ဝါးတိုက်ချက်…" လုံယိသည် သူ၏ လက်ဝါးအတွင်းသို့ ချီများကို စုစည်းကာ သတ္တုနံရံပေါ်ရှိ လျှပ်စစ်မီးပွားများကို ပစ်လွှတ်လိုက်ရင်း အော်ဟစ်ဆိုလိုက်၏။

လုံယိ၏ အတွင်းချီမှ ထွက်ပေါ်လာသော လေပြင်းတစ်ချက်သည် နံရံကို ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်လေသည်။ "ဘုန်း…" ဟူသော အသံကြီးနှင့်အတူ သတ္တုနံရံသည် တုန်ခါသွားပြီး တစ်ခန်းလုံး တုန်ဟိန်းသွားစေကာ ဆက်တိုက်ဆိုသလို အသံများ ထွက်ပေါ်လာပေသည်။

လုံယိသည် မိမိကိုယ်မိမိပင် အံ့အားသင့်သွားရ၏။ ဤကမ္ဘာရှိ ပထမအဆင့်၏ စွမ်းအားသည် ကမ္ဘာမြေပေါ်ရှိ ဒုတိယအဆင့် စွမ်းအားနှင့် အဘယ်ကြောင့် တူညီနေရသနည်း... ထို့အပြင် အကျဉ်းထောင်၏ စွမ်းအားပိတ်ဆို့မှု အစီရင်ခံစာ၏ သက်ရောက်မှုလည်း မရှိပေ။

ဝိညာဉ်နှောင်ကြိုးမှ သူလွတ်မြောက်သွားသည်ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က သတိပြုမိခဲ့လျှင်ပင် ဤနေရာမှ ထွက်ပြေးနိုင်သေးသည်ဖြစ်ရာ လက်ရှိအခြေအနေသည် ထူးဆန်းလှသည်ဟု သူခံစားရလေသည်။

ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက်တွင်လည်း ဘာဖြစ်သည်ဟု လာရောက်မေးမြန်းသူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိဘဲ၊ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးသည် လူကို ရူးသွပ်စေနိုင်လောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေပေသည်။

"ကျင်ထျန်း အကျဉ်းထောင်ဆိုတာ သေဒဏ်ကျခံရသူတွေအတွက် ဒီဇိုင်းထုတ်ထားတာများလား... ငါ့ကို အငတ်ဘေးနဲ့ သတ်ချင်နေတာလား…"

လုံယိသည် တစ်စုံတစ်ယောက် လာမလားဟု သေချာနားစွင့်ပြီးနောက် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးလိုက်လေသည်။ ဘေးတွင် မည်သူမျှမရှိသောကြောင့် သူသည် အလွန်အမင်း ဆာလောင်လာသည်ကို စတင်ခံစားရ၏။

အကြောင်းရင်း တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် သတ္တုနံရံပေါ်ရှိ လျှပ်စစ်မီးပွားများကို ကြည့်နေစဉ် လုံယိသည် ရင်းနှီးမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပေသည်။

"ရင်းနှီးမှုဆိုတာ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာပဲ... လျှပ်စီးလက်တာ ခံဖူးတဲ့သူတိုင်းတော့ ရင်းနှီးကြမှာပဲ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတော့ တကယ်ဆာနေပြီ…" လုံယိသည် ညည်းတွားလိုက်ပြီး သူ၏ခြေလှမ်းများသည် မသိစိတ်ဖြင့် ရှေ့သို့ စတင်ရွေ့လျားနေတော့သည်။

လုံယိသည် မိမိပတ်ဝန်းကျင်တွင် တစီစီနှင့် အသံမြည်နေသော ကြောက်မက်ဖွယ် လျှပ်စစ်မီးပွားများကို ကြည့်နေမိ၏။ ထိုမီးပွားများအတွင်း၌ စူးစမ်းလိုစိတ်ပြင်းပြပြီး ပျော်ရွှင်နေသော ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ တက်ကြွလှုပ်ရှားနေသည့် ဝိညာဉ်တစ်ခု ရှိနေသယောင်ပင်။

လုံယိသည် ထိုမြင်ကွင်းကို ငေးမောသွားပြီးနောက် မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ လျှပ်စီးများကို ထိတွေ့ရန် လက်ကို ရှေ့သို့ ဆန့်ထုတ်လိုက်မိသည်။ ထို့နောက်မှ သတိပြန်ဝင်လာပြီး လုပ်ဆောင်တော့မည့် အပြုအမူကို ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်လိုက်လေသည်။

"တောက်... ကြောက်စရာပဲ၊ ငါ့ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က စိတ်ညှို့ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား... မဖြစ်နိုင်တာ၊ အဲဒီလိုဆိုရင် ငါ သတိထားမိမှာပဲ…"

လုံယိသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ပြန်ချလိုက်ရန် ကြိုးစားစဉ် ထူးဆန်းသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့၏။ နံရံပေါ်ရှိ လျှပ်စီးများသည် အမည်မသိသော အင်အားတစ်ခု၏ ဆွဲဆောင်မှုကို ခံရသကဲ့သို့ သူ၏လက်များဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပျံသန်းလာလေသည်။

လုံယိသည် လက်များကို အလျင်အမြန် ပြန်ရုပ်လိုက်သော်လည်း လျှပ်စစ်ဓာတ်အားများသည် သူ့ကို ဓာတ်လိုက်ခြင်းမရှိဘဲ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် လှုပ်ရှားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ထိုသို့ဖြစ်နေစဉ် သူသည် ထိုစွမ်းအင်များကို စုပ်ယူနေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပေသည်။

လုံယိသည် ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် မိမိ၏လက်များကို ကြည့်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် လက်နှစ်ဖက်လုံးကို နံရံပေါ်သို့ တစ်ဖန် ပြန်တင်လိုက်ရာ ငွေရောင်လျှပ်စီးများသည် မိသားစုနှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့သွားသော ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ချောမွေ့စွာ စီးဝင်သွားတော့သည်။ လုံယိသည် ဤဖြစ်စဉ်ကို အထူးတလည် မစဉ်းစားမိသော်လည်း အခြေအနေတစ်ခုအပေါ်တွင်မူ တစ်မျိုးကြီး ခံစားနေရ၏။

လျှပ်စီးများ ပိုမို၍ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်လာသော်လည်း လုံယိသည် မည်သည့်နေထိုင်မကောင်းမှုမျိုးကိုမျှ မခံစားရပေ။ အကြောင်းရင်းမှာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာသော လျှပ်စစ်ဓာတ်အားများသည် အစအနမရှိ ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် လုံယိသည် ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့တွင် နွေးထွေးသော စွမ်းအင်များ စီးဆင်းလာသည်ကို ခံစားရပြီး ၎င်းက သူ့အား သာယာမှုတစ်ခုကို ပေးစွမ်းလာလေသည်။ သူ၏ စိတ်အာရုံအတွင်း၌ တောအုပ်တစ်ခုသို့ ပြန်ရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ထိုနေရာတွင် အဝတ်အစားမပါသော မိန်းကလေးတစ်ဦး လဲလျောင်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

...

ထန်လုံမြို့တော်ရှိ နန်းတော်အတွင်း၌ လုံလင်းအာသည် သူမ၏ ဥယျာဉ်ထဲရှိ တောင်ငယ်ပုံစံ အနုပညာလက်ရာတစ်ခုရှေ့တွင် ကျောက်ရုပ်တစ်ခုကဲ့သို့ တောင့်တောင့်ကြီး ရပ်နေလေသည်။ သူမနှင့် အလှမ်းဝေးသော နေရာတွင် အစေခံမလေး လေးငါးဦးက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ကြည့်နေကြ၏။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်လုံးလုံး မင်းသမီးသည် ဤကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူမသည် နန်းတွင်းအစေခံများကို အမျက်မထွက်သော်လည်း နှလုံးကွဲအက်နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကျဆင်းလာသော နှင်းပွင့်လေးများကိုသာ ငေးမောကြည့်နေတော့သည်။

မိမိကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားသော စိတ်ကူးယုံတမ်း ပိုးအိမ်လေးအတွင်း၌ ပိတ်လှောင်ခံထားရသကဲ့သို့ လုံလင်းအာ၏ နှလုံးသားသည် အေးခဲနေခဲ့ပြီး၊ ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးကို ငေးမောကြည့်နေလေသည်။

ဤသည်မှာ ထိုညက ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အိပ်မက်ဆိုးကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူမသည် အမှောင်ထုကို အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့မုန်းတီးလာခဲ့ပြီး၊ ရှီမန်ယု၏ ကာမဂုဏ်လိုက်စားသော ယုတ်မာသည့် အပြုံးကို ပြန်လည်မြင်ယောင်မိတိုင်း ပျို့အန်ချင်စရာကောင်းအောင် ခံစားရလေသည်။

သို့သော် တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူမ၏ရှေ့မှောက်၌ ရုန်းကန်နေရသော သူ၏ နာကျင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် မျက်ဝန်းများနှင့် "မင်းက ငါ့မိန်းမပဲ၊ ဒါကြောင့် မင်းကို ငါမသတ်ဘူး…" ဟူသော မာန်တက်သည့် စကားလုံးများကို ပြန်လည်အမှတ်ရမိပြန်သည်။

ထိုစကားကို တွေးမိတိုင်း သူမသည် ချက်ချင်းပင် ဒေါသတကြီး ဖြစ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မီတာအနည်းငယ်အတွင်းရှိ အရာအားလုံးကို အဆင့်မြင့်မှော်ပညာဖြစ်သော ငရဲမီးများဖြင့် လောင်ကျွမ်းစေတော့သည်။ ထို့ကြောင့် စိုးရိမ်ပူပန်နေသော ဧကရာဇ် လုံကျန့်သည် ထိုလူယုတ်မာ ရှီမန်ယုကို နောက်ထပ်မစောင့်တော့ဘဲ အပြတ်ရှင်းပစ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

လုံလင်းအာသည် ဘာကိုမျှ သတိမထားမိဘဲ ငေးမောရပ်နေစဉ်၊ အလွန်စိတ်ဖိစီးနေသော အစေခံမလေးတစ်ဦးက သူမထံသို့ လျှောက်လာပြီး တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်၏။ "မင်းသမီး... မိန်းကလေးရှီမန် ရောက်ရှိနေပါတယ်…"

"သူမကို ငါ့ဆီ ခေါ်ခဲ့ပါ…" လုံလင်းအာက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။ ရှီမန်ဝူဟန်သည် ဤနေရာသို့ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လာရောက်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ဝင်ခွင့်မရခဲ့ပေ။ သူမသည် အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်းဖြစ်သော်လည်း ထိုလူယုတ်မာ၏ ညီမဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား...

ဖြူစင်သော ဘုန်းတော်ကြီးဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားသည့် ပုံရိပ်တစ်ခုက ကျော့ရှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာ၏။ လေပြေညင်းလေးတစ်ချက်ကြောင့် သူမ၏ ဝတ်စုံသည် လေထဲတွင် တဖျတ်ဖျတ် လွင့်ပျံနေလေသည်။

အနီးကပ်ကြည့်မည်ဆိုလျှင် ထိုမိန်းကလေးသည် အလွန်အမင်း လှပကြောင်း ထင်ရှားလှပြီး၊ အရက်မသောက်ရဘဲနှင့်ပင် အမျိုးသားပေါင်းများစွာကို မိန်းမောသွားစေနိုင်သော မျက်နှာရှိပေသည်။

မိုးမခရွက်ကဲ့သို့သော မျက်ခုံးတန်း၊ ကြည်လင်သော ရေကန်တစ်ခုကဲ့သို့သော မျက်ဝန်းများ၊ ချယ်ရီရောင် နှုတ်ခမ်းများပေါ်ရှိ နှာတံငယ်လေးနှင့် နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဝင်းသော အသားအရေတို့က ပေါင်းစပ်ကာ နွေးထွေးညင်သာသော အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေသဖြင့် ကြည့်ရသူအဖို့ နွေဦးရာသီ၏ လေပြေညင်းအောက်တွင် နေထိုင်ရသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

"ဝူဟန်... နင်က အဲဒီလူယုတ်မာအတွက် ဆင်ခြေပေးဖို့ လာတာဆိုရင် ဘာမှမပြောနဲ့တော့။ ငါ သူ့ကို ဘယ်တော့မှ ခွင့်မလွှတ်နိုင်ဘူး…" ရှီမန်ဝူဟန် စကားမပြောရသေးမီမှာပင် လုံလင်းအာက ချက်ချင်းဖြတ်ပြောလိုက်လေသည်။ အကြောင်းရင်းမှာ ဤညီမငယ် စကားစပြောသည်နှင့် ငြင်းဆန်ရန် မဖြစ်နိုင်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။

ရှီမန်ဝူဟန်က သက်ပြင်းအသာတယချကာ ဆိုလိုက်သည်။ "လင်းအာ... ငါက ခွင့်လွှတ်မှု လာတောင်းတာမဟုတ်ပါဘူး... သူ နင့်အပေါ် ဘာပဲလုပ်ခဲ့လုပ်ခဲ့၊ သူ အကျိုးဆက်ကို ခံစားရမှာပဲ။ ငါတို့ ရှီမန်မိသားစု နင့်အပေါ် ပြုမူခဲ့တာတွေအတွက် ငါ တကယ်တောင်းပန်ပါတယ်…"

ရှီမန်ဝူဟန်၏ ညင်သာသော စကားလုံးများကို ကြားရသောအခါ လုံလင်းအာ၏ စိတ်ထဲတွင် နာကျင်မှုနှင့် မကျေနပ်မှုများ တစ်ဖန် ပြန်လည်လွှမ်းမိုးလာခဲ့သည်။ သူမသည် ရှီမန်ဝူဟန်ကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားရင်း ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးတော့သည်။

ရှီမန်ဝူဟန်သည် လုံလင်းအာ၏ ကျောပြင်ကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးနေလေသည်။ အမှန်အတိုင်းဆိုရလျှင် သူမသည် သူမ၏ ပီတိမရှိသော ဖအေတူမအေကွဲ အစ်ကိုဖြစ်သူအပေါ် အလွန်ပင် ရွံရှာလှ၏။ ထိုသူသည် ရှီမန်မိသားစုအတွက် အမှန်တကယ်ပင် အရှက်ရစရာ ဖြစ်ပေသည်။

အဖေဖြစ်သူက အဘယ်ကြောင့် ဤမျှအထိ အလိုလိုက်ခဲ့ရသည်ကို သူမ နားမလည်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေရသည်၊ ထိုသူ၏ အမေဖြစ်သူမှာ တုန်းဖန်မိသားစု၏ အကြီးတန်းအကြီးအကဲ ဖြစ်နေသောကြောင့်လောဟူ၍ တွေးတောနေမိ၏။

"ဝူဟန်... ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ... ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ…"

လုံလင်းအာသည် ရှီမန်ဝူဟန်ကို မျက်နှာချင်းဆိုင်ကြည့်ရင်း ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း စကားပြောနေစဉ်အတွင်း ငိုကြွေးနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ ကွမ်လုံအင်ပါယာရှိ အမျိုးသမီးများအတွက် အပျိုစင်ဘဝသည် တစ်သက်တာလုံးတွင် အလွန်အရေးကြီးလှပေသည်။

ဤမျှ ကြီးမားသော အနိဋ္ဌာရုံမျိုးသည် မည်သည့်အမျိုးသမီးကိုမဆို စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းစေမည်ဖြစ်ပြီး သူမကဲ့သို့ မာန်တက်တတ်သော မင်းသမီးတစ်ပါးအတွက်မူ ပို၍ပင် ပြင်းထန်လိမ့်ပေမည်။

လုံလင်းအာသည် ပို၍ ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်ကို မြင်သောအခါ ရှီမန်ဝူဟန်သည် သူမ၏လက်ကို အမြန်ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး လုံလင်းအာ၏ ကိုယ်ထဲသို့ တောက်ပသော အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုကို ပို့လွှတ်ပေးလိုက်လေသည်။ ဤသည်မှာ မကောင်းသော ဝိညာဉ်များကို နှင်ထုတ်ပေးနိုင်ပြီး လူကို စိတ်တည်ငြိမ်စေသော အခြေခံအဆင့် မန္တန်တစ်ခုဖြစ်သည့် 'ဝိညာဉ်အစောင့်အရှောက်' ပင် ဖြစ်ပေသည်။