အခန်း (၅) - ထွက်ပြေးခဲ့ရသော နေ့ရက်များ

ဧကရာဇ်သည် ရှီမန်ယုက လုံလင်းအာကို အဓမ္မပြုကျင့်ခဲ့သည့် သတင်းကို လျှို့ဝှက်ထားရန် အမိန့်ထုတ်ခဲ့သော်လည်း ထိုသတင်းသည် ပေါက်ကြားသွားပြီး ထန်လုံမြို့တစ်မြို့လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့လေသည်။

ထို့အပြင် ဤသတင်းသည် လူအများ၏ ဒေါသကိုလည်း နှိုးဆွပေးခဲ့ရာ သာမန်ပြည်သူအများအပြားက ပြင်းထန်စွာ အပြစ်ပေးရန် တောင်းဆိုသည့် အသနားခံစာများကို စုပေါင်းတင်သွင်းခဲ့ကြ၏။

ထို့ကြောင့် ဧကရာဇ် လုံကျန့်သည် သေဒဏ်ပေးရန် အမိန့်ချမှတ်ခဲ့လေသည်။ မင်းသမီးတစ်ပါးကို အဓမ္မပြုကျင့်ခြင်းသည် မိသားစုတစ်ခုလုံး မျိုးတုံးအောင် သတ်ဖြတ်ခံရနိုင်လောက်သည့် ကြီးလေးသော ပြစ်မှုဖြစ်သောကြောင့် လူအများက ရှီမန်ယု၏ အဆုံးသတ်သည် နီးကပ်နေပြီဟု ခန့်မှန်းခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ရှီမန်မျိုးနွယ်စုသည် ကွမ်လုံအင်ပါယာ တစ်ခုလုံးတွင် အင်အားအကြီးဆုံး မျိုးနွယ်စုဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့၏ ဩဇာအာဏာမှာလည်း သာမန်မဟုတ်ပေ။ လုံကျန့်အနေဖြင့် ဤမျိုးနွယ်စုကို အရေးမယူနိုင်လျှင်ပင် ရှီမန်ယုအတွက်မူ သူ၏ကံကြမ္မာမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည့် အခွင့်အရေး လုံးဝမရှိတော့ပေ။

"အရှင်... ကျွန်မကို ကူညီပါရှင်၊ ယုအာကို ကယ်တင်ပေးပါ... သူက ကျွန်မတို့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သားလေးပဲမဟုတ်လား…" တုန်းဖန်ဝမ်သည် မျက်ရည်များ စီးကျလျက် ရှီမန်နုကို တောင်းပန်တိုးလျှိုးနေလေသည်။

"ကယ်ရမယ်... ငါက ဘယ်လိုကယ်ရမလဲ။ မင်းက သူ့ကို အလိုလိုက်လွန်းလို့သာ ဒီလိုမိုက်မိုက်မဲမဲ လုပ်ပြီး အခြေအနေဆိုးထဲ ရောက်သွားတာ၊ ငါတို့မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးပါ ပတ်သက်ကုန်တော့မယ်…"

ရှီမန်နုသည် တုန်းဖန်ဝမ်၏ လက်များကို ပုတ်ချကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။ ကျားတစ်ကောင်သည် ရက်စက်သော်လည်း မိမိ၏ သားငယ်ကိုမူ ပြန်မစားပေ။ ရှီမန်ယုသည် မကောင်းသည်မှန်သော်လည်း သူသည် မိမိ၏သားဖြစ်နေဆဲဖြစ်ရာ သားဖြစ်သူ ခေါင်းဖြတ်ခံရသည်ကို မျက်မှောက်တွင် မမြင်လိုသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်ပေသည်။

"ဒါတွေအားလုံး ကျွန်မအမှားပါ... ကျွန်မအမှားတွေပါ... သူ့ကို ဒီလောက် အလိုမလိုက်ခဲ့သင့်ဘူး... အရှင်... သူ့ကို ကယ်တင်ပေးပါ၊ သူက အသက် ၁၈ နှစ်တောင် မပြည့်သေးဘူးလေ…"

တုန်းဖန်ဝမ်သည် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေပြီး အမှန်တကယ် နောင်တရနေလေသည်။ အကယ်၍ ဤကဲ့သို့ ဖြစ်လာမည်ကို ကြိုသိခဲ့ပါက... အဖေဖြစ်သူက သူ့အပေါ် တင်းကျပ်ခဲ့စဉ်က သူမ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မည်မဟုတ်ပေ။ ဤအရာအားလုံးသည် သားဖြစ်သူအပေါ် အလွန်အမင်း ချစ်မြတ်နိုးခဲ့ခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

"ဟူး... ငါကလည်း ယုအာ သေတာကို ဘယ်လိုကြည့်နိုင်ပါ့မလဲ။ ဒါပေမဲ့ ဧကရာဇ်က ငါ့ကို တွေ့ဖို့ ငြင်းနေတော့ ငါလည်း ဘာမှလုပ်လို့မရဘူး…" ရှီမန်နုသည် သက်ပြင်းချလိုက်ရာ ရုတ်တရက် အသက်ကြီးသွားပုံ ပေါ်နေလေသည်။

"ဒါဆိုရင် သူ့ကို ခိုးထုတ်ပြီး တစ်သက်လုံး ပြန်မလာရအောင် တစ်နေရာရာကို ပို့လိုက်ရင်ရော…" တုန်းဖန်ဝမ်၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည် အနည်းငယ် ပေါ်လာလေသည်။

ရှီမန်နု၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွား၏။ ရှီမန်မျိုးနွယ်စု၏ အာဏာနှင့်ဆိုလျှင် သားဖြစ်သူကို ကယ်ထုတ်ရန်မှာ မခက်ခဲလှပေ။ သို့သော် သစ်ပင်မြင့်လေ လေတိုက်ခံရလေဖြစ်သကဲ့သို့ ရှီမန်မျိုးနွယ်စုသည် ဧကရာဇ်၏ သံသယနှင့် မနာလိုမှုများကို အမြဲတစေ ခံနေရသည်။

ထို့ကြောင့် ဧကရာဇ်သည် ဤကိစ္စကို အကြောင်းပြကာ ရှီမန်မျိုးနွယ်စု၏ အင်အားကို လျှော့ချရန် ကြိုးစားမည်ကို ရှီမန်နုက စိုးရိမ်နေမိပေသည်။

"ဒါဆိုလည်း ထားတော့... ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ သူ သင်ခန်းစာရပြီး မိမိအမှားကို သိရှိကာ နောင်တရလိမ့်မယ်လို့ ငါမျှော်လင့်တာပဲ…" ရှီမန်နုသည် သားဖြစ်သူကို ကယ်ထုတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။ အဆုံးစွန်၌ ထိုသူသည် မိမိ၏ သွေးသားရင်းချာပင် ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား...

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်... ယုအာကတော့ အခုဆိုရင် အမှန်တကယ် ပြောင်းလဲသွားမှာပါ…"

တုန်းဖန်ဝမ်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ မှုတ်ထုတ်လိုက်၏။ ဤဘဝတွင် သားဖြစ်သူနှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခွင့်ရရန် မဖြစ်နိုင်တော့သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ သား၏အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

…

အချိန်မည်မျှ ကုန်လွန်သွားသည်ကို မသိရသော်လည်း လုံယိ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ခံစားနေရသော ထုံကျင်နွမ်းလျမှုများမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့နောက်တွင်မှ သူသည် ထိုညက မြင်မက်ခဲ့သော သာယာကြည်နူးဖွယ် အိပ်မက်မှ နိုးထလာခဲ့လေသည်။

"ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ…" လုံယိသည် မိမိမျက်နှာကို အံ့အားသင့်စွာ ပုတ်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် သံတံတိုင်းကို အသာအယာ ထိကြည့်ရာ လျှပ်စစ်စီးကြောင်းများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း မမျှော်လင့်ဘဲ တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။

"ငါ အကုန်လုံးကို စုပ်ယူလိုက်တာလို့ မပြောနဲ့... အံ့သြစရာပဲ…"

လုံယိသည် မိမိလက်နှစ်ဖက်ကို ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။ ဖြူဝင်းနုနယ်သော အသားအရေမှအပ ထူးခြားမှု တစ်စုံတစ်ရာ မတွေ့ရသော်လည်း လျှပ်စစ်စီးကြောင်းများကို စုပ်ယူခဲ့သည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

စုပ်ယူထားသော ထိုလျှပ်စစ်စီးကြောင်းများကို တိုက်ခိုက်မှုအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်မလားဆိုသည်ကို မသိသဖြင့် သူသည် လက်တစ်ဖက်ကို ချက်ချင်း မြှောက်လိုက်လေသည်။ ဇီလာ... လက်မအရွယ်အစားရှိသော လျှပ်စီးတစ်ချက်သည် လက်ဖဝါးမှ ပွင့်ထွက်သွားပြီး သံတံတိုင်းပေါ်တွင် အမှတ်အသားတစ်ခု ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့၏။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုံယိသည် စိတ်လှုပ်ရှားလွန်း၍ ပျော်ရွှင်စွာ ခုန်ပေါက်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်လုံးမှ လျှပ်စီးများကို ထပ်မံထုတ်လွှတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ မည်သည့်အရာမျှ ထွက်မလာခဲ့ပေ။

လုံယိသည် ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားပြီး လျှပ်စီးများကို မည်သို့ထုတ်လွှတ်ရမည်ကို အာရုံစိုက်၍ အသည်းအသန် စဉ်းစားလေသည်။ ခေတ္တအကြာတွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ တစ်စုံတစ်ခုသော ပဲ့တင်ထပ်မှုမျိုးကို ခံစားလိုက်ရ၏။

‘ဒါတွေက လျှပ်စစ်စီးကြောင်းတွေလား... သူတို့မှာ တကယ်ပဲ အသက်ရှိနေတာလား...’

လုံယိသည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင်ထားပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ လျှပ်စစ်စီးကြောင်းများကို အချိန်အတော်ကြာအောင် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လည်ဆင့်ခေါ်လိုက်ရာ ယခုအခါ ထိုအသက်စွမ်းအားကို ရရှိရန်သာ လိုတော့လေသည်။

ရုတ်တရက် တစ်ကိုယ်လုံး ထုံကျင်နွမ်းလျသွားပြီး လျှပ်စစ်အမှုန်အမွှားများ ရှိနေသည်ကို လုံယိ ခံစားလိုက်ရ၏။ ထို့နောက် သူသည် လက်ကို ချက်ချင်းဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ‘ဇီလာ’ ဟူသော အသံနှင့်အတူ ထူထဲသော လျှပ်စီးတစ်ချက် ပွင့်ထွက်လာခဲ့သည်။ ‘ဒီခံစားချက်က... တကယ့်ကို မိုက်တာပဲ...’

သူသည် ထိုအကြောင်းကို ဆက်လက်လေ့လာရန် စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် အကျဉ်းထောင်အပြင်ဘက်မှ ‘ခတ်ခတ်’ ဟူသော သံတိုက်မိသံများကို ကြားလိုက်ရလေသည်။ ထိုအသံသည် သံချပ်ဝတ်တန်ဆာ ဝတ်ဆင်ထားသူတစ်ဦး လမ်းလျှောက်လာသည့် အသံနှင့် အလားတူနေပေသည်။

"ဟေ... လျှပ်စစ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ပွင့်သွားပြီလား... ငါတို့ အချိန်ကုန် သက်သာသွားတာပေါ့…" အားအင်ကုန်ခန်းနေသော အသံတစ်ခုသည် တံခါးအပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ဆူညံသံအနည်းငယ် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် သံတံခါးသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်လာလေသည်။ ထိုအချိန်တွင် ထူထဲသော သံချပ်ဝတ်တန်ဆာများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် စစ်သည်တစ်စုသည် လုံယိ၏ မျက်စိရှေ့မှ ပေါ်ထွက်လာကြ၏။

၎င်းတို့၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ထိုသို့သော အရှိန်အဝါမျိုးသည် တိုက်ပွဲပေါင်းများစွာကို ဖြတ်သန်းရှင်သန်ခဲ့သူများတွင်သာ ရှိတတ်ပေသည်။ စစ်သည်များ၏ ကြံ့ခိုင်လှသော ပုံစံကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် လုံယိသည် မသိလိုက်ဘဲ သတိရှိသွားမိလေသည်။

"သခင်လေး ရှီမန်... ငါတို့ ရှီမန်မျိုးနွယ်စု အကြီးအကဲဆီက အမိန့်ရထားပါတယ်၊ ဒါကြောင့် ငါတို့နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပေးပါ…"

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်သည် သတ္တုပြားတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ထုတ်ပြလိုက်၏။ ထိုပြားသည် ချန်းလန်တိုက်တွင် မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း သတ်မှတ်ရာတွင် အသုံးပြုသည့် အမှတ်အသားပြား ဖြစ်ပေသည်။

အမှတ်အသားပြား၏အပေါ်တွင် 'ရှီမန်' ဟူသော စာလုံးကြီးကို ခန့်ညားထည်ဝါသော လက်ရေးစတိုင်ဖြင့် ရေးသားထားသည်။ သူ၏ စကားလုံးများက ရိုသေမှုရှိနေသော်လည်း အကြည့်များတွင်မူ အထင်အမြင်သေးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

မှတ်ဉာဏ်များအရ ဤအရာသည် ရှီမန်မျိုးနွယ်စု၏ အမြင့်ဆုံး အမိန့်ပေးစေခိုင်းမှုပြားဖြစ်ပြီး မျိုးနွယ်စုအကြီးအကဲတစ်ဦးတည်းသာ အသုံးပြုခွင့်ရှိကြောင်း လုံယိ သိရှိထားသည်။

ရှီမန်ယု၏ အဖေသည် သားဖြစ်သူကို လာရောက်ကယ်တင်ရန် ဤသူများကို စေလွှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပုံရသော်လည်း သားဖြစ်သူ၏ ဝိညာဉ်သည် အစောပိုင်းကတည်းက ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်းကိုမူ သူ သိနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်၏ မျက်ဝန်းထဲမှ အထင်အမြင်သေးမှုများကို လုံယိက ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ အကြောင်းရင်းမှာ ထိုအကြည့်များ၏ ပစ်မှတ်သည် အသုံးမကျသော ရှီမန်ယုသာ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ သူသည် စစ်သည်များ ဝတ်ဆင်ထားသည်နှင့် တစ်ပုံစံတည်းတူသော သံချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီးနောက် ထိုစစ်သည်များနှင့်အတူ ရောနှောကာ လိုက်ပါလာခဲ့လေသည်။

ယခုအချိန်ထိ သူသည် ဤအကျဉ်းထောင်၏ အတိုင်းအတာကို မသိသေးပေ။ မြေအောက်တွင် တည်ဆောက်ထားသော ဤအကျဉ်းထောင်တွင် အခန်းပေါင်းများစွာ ရှိပြီး အကျယ်အဝန်းမှာ အဆုံးမရှိသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူပိတ်လှောင်ခံထားရသည့် အခန်းနှင့်တူသော အထူးအကျဉ်းခန်း ၅ ခုသာ ရှိပေသည်။

ထိုအခန်းများသည် ပြင်းထန်သော ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းရှိသည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ရာဇဝတ်သားများအတွက်သာ ဖြစ်မည်ဟု ယူဆရပေသည်။ ကံကောင်းထောက်မ၍ သူသည်လည်း ဤကဲ့သို့သော အထူးအကျဉ်းခန်းထဲတွင် ပိတ်လှောင်ခံခဲ့ရသည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် မြေပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာကြပြီး လုံယိသည်လည်း စစ်သည်အဖွဲ့နောက်မှ အထင်အရှား လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ ထန်လုံမြို့နှင့် ပတ်သက်၍ ရှီမန်ယု၏ မှတ်ဉာဏ်များ ရှိနေသော်လည်း ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ရချိန်တွင်မူ သူသည် အလွန်ပင် အံ့အားသင့်သွားရလေသည်။

မြို့သည် အလွန်စည်ကားပြီး အဆောက်အအုံများမှာ တရုတ်ပြည်၏ ထန်မင်းဆက် လက်ထက်က အဆောက်အအုံများနှင့် ဆင်တူနေပေသည်။ တည်ဆောက်ပုံများမှာ ခန့်ညားထည်ဝါသကဲ့သို့ တစ်ဖက်တွင်လည်း အလွန်ပင် နုနယ်သိမ်မွေ့လှပေသည်။

မြို့တံခါးပြင်ပသို့ အတော်အတန်ဝေးသော ခရီးကို ရောက်ရှိလာပြီးနောက်တွင် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ရပ်တန့်ရန် အချက်ပြလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် သူသည် လုံယိဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"သခင်လေးရှီမန်... မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်နဲ့ ကတော်တို့က ရှေ့မှာ စောင့်နေကြပါတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး တစ်ဦးတည်း ကြွလှမ်းသွားပေးပါ…"

လုံယိသည် ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် ညွှန်ပြသော လမ်းအတိုင်း လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။ တခဏအကြာတွင်မူ သူသည် မဏ္ဍပ်တစ်ခုကို လှမ်းမြင်လိုက်ရပေသည်။ ထိုမဏ္ဍပ်အတွင်း၌ လူလေးဦး ရှိနေကြ၏။

တစ်ဦးမှာ ခရမ်းရောင် သမင်သားဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းထားပြီး မုတ်ဆိတ်မွေးများ လေထဲတွင် တဖျတ်ဖျတ် လွင့်ပျံနေသော ခန့်ညားထည်ဝါသည့် လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်၊ နောက်တစ်ဦးမှာ မျက်နှာထက်တွင် လှပသော အပြုံးများ ရှိနေပြီး အလွန်ပင် လှပကျော့ရှင်းသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။

နောက်ထပ်တစ်ဦးမှာမူ အနက်ရောင် သံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်ခုံးတန်းများက ပြတ်သားသော ဇွဲနဘဲရှိသည့် လူငယ်စစ်သူကြီးတစ်ဦး ဖြစ်ကာ နောက်ဆုံးတစ်ဦးမှာ ဖြူစင်သော ဝတ်ရုံဖြူကို ဆင်မြန်းထားသည့် လှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ သူမသည် နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ပင် ထင်မှတ်ရ၏။

သူတို့သည် သူ၏ မိဘများ၊ အစ်ကိုနှင့် ညီမတို့ ဖြစ်ရပေမည်။ သူသည် သူတို့ကို မည်သို့ရင်ဆိုင်ရမည်ကို မသိသောကြောင့် မသိလိုက်ဘဲ ခြေလှမ်းများ နှေးကွေးသွားလေသည်။ ထိုသူတို့သည် ဤခန္ဓာကိုယ်အတွက် အရေးကြီးသော မိဘနှင့် မောင်နှမများ ဖြစ်ကြသော်လည်း လုံယိအတွက်မူ လုံးဝစိမ်းသက်နေသူများသာ ဖြစ်ပေသည်။