အခန်း (၄၀) - မီးမှော်စွမ်းအင် အထွတ်အထိပ် မဟာမှော်ဆရာ

လုံယိ စိတ်ပျက်နေရခြင်းမှာ နှစ်ဖက်စလုံးမှ လူများက အစွမ်းကုန် မကြိုးစားကြ၍ မဟုတ်ပေ။ အမှန်တကယ်တွင်မူ သူတို့သည် အသက်ဘေးအန္တရာယ်ကိုပင် ဂရုမစိုက်ဘဲ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် နှစ်ဖက်မှ မှော်ဆရာများသည် တစ်ဖက်နှင့်တစ်ဖက် အကာအကွယ်အတားအဆီးများကိုသာ မှော်တိုက်ခိုက်မှုများဖြင့် ပစ်ခတ်နေကြခြင်း ဖြစ်၏။ အတားအဆီးများပေါ်တွင် ခမ်းနားထည်ဝါသော မှော်စွမ်းအင်များမှာ မီးရှူးမီးပန်းများကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲထွက်နေပြီး အရှိန်အဟုန်မှာ အလွန်ပြင်းထန်လှသည်။

သို့သော်လည်း အချိန်အတော်ကြာအောင် အပြန်အလှန် ပစ်ခတ်နေကြသော်လည်း တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ဒဏ်ရာမရရှိခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ကြည့်ရှုရသည်မှာ သိပ်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစရာ မရှိလှပေ။

ယခုအချိန်တွင် နှစ်ဖက်စလုံးမှ လူထောင်ပေါင်းများစွာ၏ တိုက်ပွဲသည် စစ်ပွဲတစ်ခုထက် မီးရှူးမီးပန်းပွဲတစ်ခုနှင့် ပို၍တူနေသည်။ သို့သော် မှော်စွမ်းအင်များ၏ အစွမ်းမှာမူ အမှန်တကယ်ပင် ထူးကဲလှပြီး တစ်လုံးတစ်ဝတား ပြောရလျှင် အလွန်အင်အားကြီးမားလှပေသည်။

လုံယိနှင့် သူ၏အဖွဲ့သည် အကြိမ်ကြိမ် နောက်ဆုတ်ခဲ့ရပြီး ဖြစ်၏။ ယခုအခါ အတားအဆီး၏ အပြင်ဘက်ရှိ မြေပြင်မှာ လယ်ထွန်ထားသကဲ့သို့ အနိမ့်အမြင့်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။ မှော်စွမ်းအင်များ၏ နောက်ဆက်တွဲ သက်ရောက်မှုကြောင့် ကြည့်ရှုနေသူများ၏ သွေးနှင့် ချီများပင် လှိုင်းထနေရသည်။

ကောင်းကင်သည် တဖြည်းဖြည်း မှောင်ကျလာပြီး လခြမ်းကွေးလေးသည် တိမ်တိုက်များကြားမှ နောက်ပြောင်ကျီစယ်စွာ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ည၏ မှေးမှိန်သော အလင်းရောင်အောက်တွင် ခမ်းနားသော မှော်စွမ်းအင်များမှာ ပို၍ပင် တောက်ပနေလေသည်။

"ဒီလိုမျိုး ကစားနေကြတာ ဘယ်တော့ပြီးမှာလဲ... ကြည့်နေရင်းနဲ့ ဒီနွားကြီး အိပ်ပျော်တော့မယ်…" ဘာဘေးရီးယန်းနွားက ပျင်းရိစွာ ညည်းတွားလိုက်လေသည်။ သူသည် အတော်ပင် မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်၏။

"ဘာလောနေတာလဲ... အကောင်းဆုံး ဇာတ်လမ်းက အခုမှ စမှာ…" လုံယိက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။ နှစ်ဖက်စလုံး၏ အတားအဆီးများမှာ တုန်ခါလာပြီး အကန့်အသတ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။

လုံယိ ပြောပြီးပြီးချင်းပင် နှစ်ဖက်စလုံး၏ မှော်အတားအဆီးများမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး တစ်ချိန်တည်းတွင်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ထို့နောက် နှစ်ဖက်မှ မှော်ဆရာများသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်းတွင် ကျယ်ပြန့်သော တိုက်ခိုက်ရေးမှော်များကို စတင်လွှတ်တင်လိုက်ကြပြီး၊ ကူညီရန် ရောက်ရှိနေသော တိုက်ခိုက်ရေးသမားများမှာလည်း တစ်ဖက်သို့ ရက်စက်သော သားရဲများကဲ့သို့ ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

မှော်ဆရာများ၏ အနီးကပ်တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းမှာ လုံးဝမရှိသလောက်ဖြစ်သည်ကို အားလုံးက သိကြသည်ဖြစ်ရာ အနီးကပ်တိုက်ပွဲတွင် တိုက်ခိုက်ရေးသမားများအတွက် မှော်ဆရာများကို သတ်ဖြတ်ခြင်းမှာ ကြက်သတ်ရသကဲ့သို့ လွယ်ကူလှပေသည်။

အနီးကပ်တိုက်ပွဲ အမှန်တကယ် စတင်လာချိန်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အော်ဟစ်သံများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ ကောင်းကင်ယံမှ ဥက္ကာခဲမိုးများနှင့် မိုးသီးများ စုပြုံကျဆင်းလာပြီး မြေပြင်မှလည်း မြေဆူးများ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထိုးထွက်လာကြ၏။

မြေပြင်တစ်ခုလုံးတွင် အက်ကြောင်းများ ပေါ်ပေါက်လာပြီး ဖြူလွင်သော သန့်စင်သည့်အလင်းတန်းများက ညကောင်းကင်ယံကို လင်းထိန်စေလေသည်။ ဤကဲ့သို့ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုကြောင့် နှစ်ဖက်စလုံးတွင် အထိနာခဲ့ရပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် အော်ဟစ်သံများမှာလည်း မပြတ်တမ်း ကြားနေရပေသည်။

လူတို့သည် ထူးဆန်းသော နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် သေဆုံးကုန်ကြပြီး အချို့မှာ မီးကျွမ်းကာ မီးသွေးတုံးများ ဖြစ်သွားကြသလို၊ အချို့မှာ ရေခဲတုံးများကဲ့သို့ အေးခဲသွားကြ၏။ ထို့အပြင် အချို့မှာမူ မြေဆူးများ၏ ထိုးဖောက်ခြင်းကိုခံရကာ အသားတုတ်ထိုးများသဖွယ် ဖြစ်သွားကြလေသည်။

လုံယိနှင့် သူ၏အဖွဲ့သည် မှော်ဆရာများ၏ ပျက်စီးခြင်းနှင့် ပရမ်းပတာဖြစ်နေသော ဤစစ်ပွဲကို ကြည့်ကာ မှင်တက်နေကြတော့သည်။ အစောပိုင်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေခဲ့သော်လည်း ယခုမူ အခြေအနေက အလွန်အကျွံ ဖြစ်သွားသည်ဟု သူခံစားလိုက်ရ၏။

မှော်ဆရာ ထောင်ပေါင်းများစွာ၏ စွမ်းအားသည် အမှန်တကယ်ပင် ကြီးမားလွန်းလှပေသည်။

"သတိထားကြ၊ အမြန်ဆုံး နောက်ဆုတ်ကြရအောင်…" ဥက္ကာခဲမိုးများ သူတို့ဘက်သို့ ကျဆင်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လုံယိက သတိပေးလိုက်လေသည်။

သူတို့လေးဦး နောက်ဆုတ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် မြေပြင်သည် ရုတ်တရက် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး လေးဦးစလုံး ဟန်ချက်ပျက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျကုန်ကြ၏။ ပို၍ဆိုးသည်မှာ တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားရာနေရာမှ အက်ကြောင်းကြီးများစွာသည် သူတို့ရှိရာဘက်သို့ ပျံ့နှံ့လာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဥက္ကာခဲမိုးများကလည်း သူတို့ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လုံယိက စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်မိသည်မှာ "စပ်စုချင်စိတ်က ကြောင်တွေကိုတင် သတ်တာမဟုတ်ဘဲ လူတွေကိုပါ သတ်နိုင်တာပဲ…" ဟူ၍ ဖြစ်လေသည်။

"ဘာဘေးရီးယန်နွား၊ သူတို့ကို ကာကွယ်ပေး…" လုံယိက ချက်ချင်းပင် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ပြောလိုက်၏။ ထို့နောက် သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ဓားကြီးတစ်လက်ကို ထုတ်ယူကာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ တင်း…တင်း…တန်း…တန်း… အသံနှင့်အတူ ကျဆင်းလာသော ဥက္ကာခဲမိုးများကို ပိုင်းဖြတ်လိုက်လေသည်။

ဘာဘေးရီးယန်နွားသည်လည်း သူ၏လက်နက်ဖြစ်သော ပလ္လင်တုတ်ကြီးကို ထုတ်ယူကာ မီးတိုင်များကို ရိုက်ခတ်လိုက်သဖြင့် အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ လွင့်စင်သွားကြတော့သည်။

လုံယိနှင့် အဖွဲ့သည် အလွန်ကံကောင်းခဲ့ကြပြီး မြေပြင်အက်ကြောင်းများသည် သူတို့နှင့် မဝေးသောနေရာတွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့၏။

ဥက္ကာခဲမိုးများက ရုတ်တရက် ကျဆင်းလာသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားရသော်လည်း လေးဦးစလုံးတွင် တစ်စုံတစ်ရာ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ မရရှိခဲ့ဘဲ အနည်းငယ် အခက်တွေ့သွားရုံသာ ရှိပေသည်။

သို့သော် အခြားသော ကြည့်ရှုသူများမှာမူ ထိုမျှ ကံမကောင်းကြဘဲ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပျံ့နှံ့နေသော ပရမ်းပတာ မှော်စွမ်းအားများကြောင့် အသတ်ခံရသူနှင့် ဒဏ်ရာရသူများစွာ ရှိခဲ့လေသည်။

"လုံယိ... ငါတို့ ဒီကနေ ထွက်သွားသင့်ပြီ…" လုရှီးယာက ကြောက်ရွံ့နေဆဲ အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

လုံယိက ခေါင်းညိတ်ကာ ဆိုလိုက်လေသည်။ "ငါလည်း သဘောတူတယ်၊ ဒီနေရာက အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်၊ ငါတို့ နောက်ဆုတ်ကြတာ အကောင်းဆုံးပဲ…"

ထိုအချိန်တွင် လုံယိသည် တစ်ကိုယ်လုံး ထုံထိုင်းသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုသည်လည်း အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။ မှော်စွမ်းအားများ အပြင်းအထန် ပစ်ခတ်နေသော နေရာတစ်ခုလုံးသည် ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အရာအားလုံးက ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ထူးဆန်းနေတော့သည်။

"အား... ပတ်ဝန်းကျင်က မှော်စွမ်းအင်တွေ အကုန်လုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီ…" လင်ယိုယိုက အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

လုံယိကလည်း သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်၍ စစ်ဆေးကြည့်ရာ မှော်စွမ်းအင် တစ်စက်တစ်စုံမျှ စုစည်းခြင်းမရှိသည်ကို အမှန်တကယ် တွေ့ရှိရ၏။

"ဒီမှာ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ…" လုံယိက သံသယစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"ဖြစ်နိုင်ခြေက တစ်ခုတည်းပဲရှိတယ်၊ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကြားဖြတ်နှောင့်ယှက်လိုက်တာပဲ…" လင်ယိုယိုက ပြန်ပြောလိုက်၏။

"ဘယ်သူက ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်တာလဲ…" လုံယိက အံ့သြတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"မဟာမှော်ဆရာကြီး ငါးဦးထဲက တစ်ယောက်ယောက် ဖြစ်ရမယ်၊ ဘယ်သူလဲဆိုတာကိုတော့ မကြာခင် သိရတော့မှာပါ…" လင်ယိုယိုက ဖြေကြားလေသည်။

လင်ယိုယို စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကောင်းကင်ယံ၌ အနီရောင် အရိပ်တစ်ခု လျှပ်တပြက် ဖြတ်သန်းသွား၏။

အလွန်တရာ ခမ်းနားထည်ဝါသော မီးတောက်နီရောင် မှော်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်များကလည်း မီးတောက်ကဲ့သို့ နီရဲနေသော အဖိုးအိုတစ်ဦးသည် အော်ယွဲ့မှော်အဖွဲ့အစည်းနှင့် နာလန်မှော်အဖွဲ့အစည်းတို့၏ တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားရာနေရာသို့ ရောက်ရှိလာလေသည်။

သူ၏ မှော်ဝတ်ရုံပေါ်ရှိ လက်ရာမြောက်သော အလှဆင် ပုံစံများကို ကြည့်ရုံဖြင့် သူသည် အမှန်တကယ်ပင် မဟာမှော်ဆရာကြီးတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်ပေသည်။

"မီးဓာတ်မဟာမှော်ဆရာကြီး ပူရှုစီ…" လင်ယိုယိုနှင့် လုရှီးယာတို့က တစ်ပြိုင်နက်တည်း အံ့သြတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။

"ပူရှုစီ ဟုတ်လား…" လုံယိက အလွန်တုံးအသော မေးခွန်းတစ်ခုကို မေးလိုက်လေသည်။ ဘာဘေးရီးယန်နွားတောင်ပင် သူ့ကို တောသားတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ကြည့်လာပြီး ပူရှုစီ၏ အမည်ကို မသိခြင်းသည် ကြီးလေးသော ပြစ်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေသကဲ့သို့ ကြည့်လေသည်။

လုံယိသည် မျက်နှာတွင် ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။ ထို့နောက် သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ကို ပြန်လည်ရှာဖွေကြည့်ရာ ထိုအမည်ရှိသူတစ်ဦးကို မှိန်ဖျဖျ မှတ်မိနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

သို့သော် ဤကိစ္စအတွက် လုံယိကို အပြစ်မတင်ဘဲ အသိဉာဏ်ကင်းမဲ့ပြီး အရည်အချင်းမရှိသော ရှီမန်ယုကိုသာ အပြစ်တင်သင့်ပေသည်။ ထိုကောင်လေး၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် မိန်းကလေးများမှအပ ကျန်သောအရာအားလုံးသည် အလွန်ပင် ဝေဝါးနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ပူရှုစီသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စုတ်ပြတ်သတ်နေသော အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး နဖူးရှိ သွေးကြောများပင် တဖျတ်ဖျတ် တုန်ခါလာရလေသည်။ နှစ်ဖက်စလုံးမှ သေဆုံးဒဏ်ရာရသူ အရေအတွက်သည် လူတစ်ရာကျော်သွားပြီဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့ထဲတွင် မဟာမှော်ဆရာများပင် ပါဝင်နေ၏။

သူကိုယ်တိုင်သည် အော်ယွဲ့အင်ပါယာ၊ နာလန်အင်ပါယာ သို့မဟုတ် ကွမ်လုံအင်ပါယာတို့မှ လူတစ်ဦးမဟုတ်ဘဲ လူဦးရေ တစ်သန်းပင်မပြည့်သော မီယာ အမည်ရှိ နိုင်ငံငယ်လေးမှ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူသည် မဟာမှော်ဆရာကြီး ဖြစ်နေသောကြောင့် အင်ပါယာကြီး သုံးခုအပါအဝင် အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံများက သူ၏ နိုင်ငံငယ်လေးကို အလွန်ပင် ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ ဆက်ဆံကြရလေသည်။

"ဒါဟာ မင်းတို့နှစ်နိုင်ငံရဲ့ မှော်အဖွဲ့အစည်းတွေကြားက ကိစ္စဖြစ်လို့ ငါ့မှာ စွက်ဖက်ပိုင်ခွင့်မရှိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့အားလုံးက ငါ့ရဲ့ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် အနှောင့်အယှက် ပေးခဲ့ကြတယ်... အခုချက်ချင်း အားလုံး လူစုခွဲကြ၊ တိုက်ပွဲကို ဆက်ပြီး နှောင့်ယှက်နေမယ်ဆိုရင်တော့ ငါ့ဘက်က ယဉ်ကျေးမယ်လို့ မမျှော်လင့်နဲ့တော့…" ပူရှုစီက မာန်ပါပါ ပြောလိုက်လေသည်။

ပူရှုစီ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အောက်ရှိ လူတစ်ထောင်ကျော်ထဲမှ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ပြန်လည်မချေပရဲကြပေ။ အားလုံးသည် မိမိတို့အဖော်များ၏ အလောင်းများကို တိတ်တဆိတ်ပင် စတင်သိမ်းဆည်းကြလေသည်။ ၎င်းတို့၏ အမြင်တွင် မဟာမှော်ဆရာသည် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား...

အများစုမှာ ဤကဲ့သို့သော အတိုင်းအတာအထိ ကြီးမားသည့် မှော်ဆရာများ၏ တိုက်ပွဲကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ကြုံဖူးခြင်းဖြစ်ရာ၊ အချို့မှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ရင်း အသံများပင် ပျောက်ဆုံးသွားပြီးမှသာ စိတ်တည်ငြိမ်သွားကြလေသည်။

ဖြည်းညှင်းစွာ လူစုခွဲသွားကြသော လူအုပ်ကို ကြည့်ရင်း ပူရှုစီသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ခေါင်းခါယမ်းလျက် ဆိုလိုက်၏။ "ချန်းလန်တိုက်ဟာ နောက်ထပ် ငြိမ်းချမ်းအေးချမ်းတော့မှာ မဟုတ်ဘူးထင်တယ်…"

နိုင်ငံနှစ်ခု၏ မှော်အဖွဲ့အစည်းများကြား ဖြစ်ပွားသော ဤအကြီးစားစစ်ပွဲသည် ထိုနှစ်နိုင်ငံ၏ ဆက်ဆံရေးကို များစွာတင်းမာစေမည်ဖြစ်ကြောင်း ပူရှုစီ သိရှိပေသည်။

အခြေခံအားဖြင့် မှော်ဆရာများမှာ အလွန်ရှားပါးပြီး ပျိုးထောင်ရန်လည်း မလွယ်ကူလှရာ၊ ယခုကဲ့သို့ ရုတ်တရက် အသေအပျောက်များသွားခြင်းသည် နိုင်ငံရေးဆက်ဆံရေးအပေါ် သေချာပေါက် သက်ရောက်မှု ရှိလာလိမ့်ပေမည်။

ပူရှုစီ ထွက်ခွာတော့မည့် အချိန်တွင် သူ၏ကိုယ်ပေါ်သို့ ထူးခြားသော အကြည့်တစ်စုံ ကျရောက်နေသည်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသဖြင့် အလိုအလျောက် နောက်သို့လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

ထိုအခါ အဝေးတစ်နေရာမှ ချောမောသော လူငယ်တစ်ဦးသည် သူ့ကို အကဲခတ်လျက် စူးစမ်းလိုစိတ်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ပူရှုစီ အံ့အားမရဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူ၏ အဆင့်အတန်းနှင့်ဆိုလျှင် အင်ပါယာကြီး သုံးခု၏ ဧကရာဇ်များပင်လျှင် သူ့ကို အလွန်အမင်း ရိုသေလေးစားစွာ ဆက်ဆံကြသည်ဖြစ်ရာ၊ မည်သူက ဤကဲ့သို့သော အကြည့်မျိုးဖြင့် ကြည့်ရဲမည်နည်း...

ထို့ကြောင့် ထိုလူငယ်၏ အရည်အချင်း မည်မျှရှိသည်ကို စမ်းသပ်ကြည့်ချင်စိတ် ပေါ်လာလေသည်။ သူသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို စုစည်းကာ မျက်လုံးနှစ်ဖက်မှတစ်ဆင့် ချွန်ထက်သော ဓားသွားများကဲ့သို့သော အနှစ်သာရနှစ်ခုကို လုံယိထံသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်လေသည်။

သို့သော်လည်း လုံယိ၏ မျက်ဝန်းများတွင် အလင်းတစ်ချက် လက်သွားသည်မှအပ တစ်လက်မမျှ အလျှော့မပေးဘဲ ပူရှုစီကို မျက်နှာချင်းဆိုင်ပင် ဆက်လက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့ရပြန်သည်။

"အို... တကယ့်ကောင်လေးပဲ…" ပူရှုစီက အံ့သြတကြီး ဆိုလိုက်လေသည်။