အခန်း (၄၂) - အရေးကြီးတဲ့အချိန်ရောက်မှ ဘာလို့ သေးပေါက်တာလဲ...

ခုနစ်ရက်တိုင်တိုင် ခရီးနှင်ပြီးနောက်တွင် လုံယိနှင့် ၎င်း၏အဖွဲ့သည် နောက်ဆုံး၌ ဟွမ်မန်လွင်ပြင်၏ သဲကန္တာရဒေသသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြလေသည်။ ဟာလေ့၏ မြေပုံအရ ဤနွံတောကို ဖြတ်ကျော်နိုင်သည်ဆိုပါက ဒဏ္ဍာရီလာ ပျောက်ဆုံးမြို့တော်သို့ ရောက်ရှိမည် ဖြစ်ပေသည်။

"ဒီသဲကန္တာရဟာ မြေနဂါးတွေ နေထိုင်တဲ့နေရာဖြစ်လို့ အထူးသတိထားကြရမယ်…" ဟာလေ့က သတိပေးလိုက်၏။

မြေနဂါးဆိုသည်မှာ မိမိနယ်မြေအပေါ် အလွန်အမင်း အစွဲအလမ်းကြီးပြီး အလွန်အန္တရာယ်များသော မှော်သားရဲတစ်မျိုးဖြစ်ကာ နဂါးမျိုးနွယ်၏ သွေးတစ်စက်တစ်ပေါက် ပါဝင်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

သာမန်မြေနဂါးများသည် C-အဆင့် မှော်သားရဲများသာ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတို့အထက်တွင် သံကျောခွံ မြေနဂါး၊ ငွေကျောခွံ မြေနဂါးနှင့် ရွှေကျောခွံ မြေနဂါးဟူ၍ ရှိကြပေသည်။

သံကျောခွံ မြေနဂါးသည် B-အဆင့်၊ ငွေကျောခွံ မြေနဂါးသည် A-အဆင့်ဖြစ်ပြီး ရွှေကျောခွံ မြေနဂါးမှာမူ S-အဆင့် မှော်သားရဲများ ဖြစ်ကြလေသည်။

သာမန်မြေနဂါးများသည် များသောအားဖြင့် ၁၀ ကနေ ၂၀ အထိ အုပ်စုဖွဲ့ နေထိုင်ကြပြီး သံကျောခွံ မြေနဂါးအဖြစ်သို့ အဆင့်တက်သွားပါက အုပ်စုမှခွဲထွက်၍ တစ်ကောင်တည်း နေထိုင်ကြသည်ဟု သိရ၏။

အမှန်စင်စစ် မြေနဂါးများကို မှော်သားရဲဟု ခေါ်ဝေါ်ခြင်းမှာ အနည်းငယ် အတင်းအကြပ် ဖြစ်နေပေသည်။ အကြောင်းရင်းမှာ ၎င်းတို့သည် မည်သည့်မှော်ပညာကိုမျှ အသုံးမပြုဘဲ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်မှုများကသာ အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ခုခံနိုင်စွမ်းမှာလည်း အံ့မခန်း ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

လုံယိနှင့် ၎င်း၏အဖွဲ့ရှိ အင်အားဖြင့်ဆိုလျှင် သာမန်မြေနဂါးအုပ်စုတစ်စု သို့မဟုတ် သံကျောခွံ မြေနဂါးတစ်ကောင်ကို အခက်အခဲများစွာဖြင့် ရင်ဆိုင်နိုင်လိမ့်ပေမည်။

သို့သော် ငွေကျောခွံ မြေနဂါးနှင့် တွေ့ဆုံပါက ထွက်ပြေးခြင်းကသာ အကောင်းဆုံးဖြစ်ပြီး ရွှေကျောခွံ မြေနဂါးနှင့် တွေ့ပါကမူ အသက်ရှင်လျက် ထွက်ပြေးနိုင်ပါ့မလားဟူသည်မှာ မေးခွန်းထုတ်စရာ ဖြစ်လာပေသည်။

မြေနဂါးတို့၏ နေထိုင်ရာဒေသကို အထူးကျွမ်းကျင်နေသည့်အလား ဟာလေ့သည် အားလုံးကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဦးဆောင်ခေါ်ယူသွားလေသည်။ သူသည် မြေကြီးများကို ခဏခဏ ကောက်ယူကာ အနံ့ခံကြည့်တတ်၏။

ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ၎င်းတို့သည် မြေနဂါးအုပ်စု အတော်များများကို ရှောင်ကွင်းနိုင်ခဲ့ကြသည်။ လုံယိသည် မြေနဂါးများကို အဝေးမှ လေ့လာခဲ့ရာ မြေနဂါးဟု ခေါ်သော သတ္တဝါများသည် နဂါးနှင့် တစ်စုံတစ်ရာ မတူဘဲ အဝတ်လျှော်ဘုတ်ကဲ့သို့ အစင်းကြောင်းများ ပါရှိသော ဧရာမ မြေတီကောင်ကြီးများနှင့်သာ တူနေသည်ကို တွေ့ရှိရပေသည်။

မြေနဂါးများနှင့် လူသားများသည် အလုပ်လုပ်ချိန်နှင့် အနားယူချိန် တူညီကြပြီး နေ့ဘက်တွင် လှုပ်ရှားကာ ညဘက်တွင် အနားယူကြသည်ဖြစ်ရာ လုံယိနှင့် ၎င်း၏အဖွဲ့သည်လည်း ၎င်းတို့၏ နေထိုင်မှုပုံစံကို ပြောင်းလဲခဲ့ရပြီး အားလုံးသည် ညဥ့်ငှက်များကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကြတော့သည်။

ဟာလေက နောက်နှစ်ရက်ခန့်ဆိုလျှင် ဤသဲကန္တာရကို ဖြတ်ကျော်နိုင်မည်ဟု ပြောခဲ့သော်လည်း လောကကြီးသည် လူအလိုရှိသလို အမြဲတမ်း ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။ ယခုအချိန်ထိ ကြည်လင်နေသော ကောင်းကင်ယံမှ ရုတ်တရက် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းလာပြီး နှစ်ရက် နှစ်ညတိုင်အောင် မိုးသည်းထန်စွာ ဆက်တိုက်ရွာနေခဲ့လေသည်။

ညနက်သန်းခေါင်ယံတွင်လည်း မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေဆဲဖြစ်ပြီး ပြင်းထန်သော လေတိုက်ခတ်မှုများနှင့်အတူ မိုးကြိုးများလည်း တဒုန်းဒုန်း မြည်ဟည်းနေရာ ဤနေရာတစ်ခုလုံးကို ပျက်စီးအောင် ဖျက်ဆီးနေသကဲ့သို့ပင် ရှိတော့သည်။

လုံယိသည် သူ၏ တဲအကြီးစားအတွင်း၌ ပုန်းအောင်းနေပြီး ကုတင်ပေါ်တွင် သက်တောင့်သက်သာ ထိုင်ကာ တရားမှတ်နေလေ၏။ သူ၏ဘေးတွင်မူ ကျားလေးသည် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေပေသည်။

ရုတ်တရက် လုံယိသည် မှိတ်ထားသော မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး တိုးညင်းသော အသံဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။ "ဘယ်သူလဲ…"

"ငါပါ... လုရှီးယာပါ…" တုန်ရီနေသော အသံတစ်ခု တဲအပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာ၏။

လုံယိသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စဉ်းစားလိုက်သည်။ "ဒီမိန်းကလေးက ညသန်းခေါင်ယံကြီးမှာ မအိပ်ဘဲ ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ…" သူမသည် သူ့အပေါ် ပုံအပ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် လာသည်ဟု သူ လုံးဝမယုံကြည်ပေ။

"ဝင်ခဲ့ပါ…" လုံယိက ဆိုလိုက်လေသည်။ အမှန်စင်စစ် လုံယိသည် တရားမှတ်နေသော်လည်း သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို ဖြန့်ကျက်ထားသောကြောင့် သူမ ရောက်ရှိလာသည်ကို သိရှိနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ မည်သည့်လူ သို့မဟုတ် သတ္တဝါမဆို ဤနယ်ပယ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် သူ ချက်ချင်း အာရုံခံနိုင်ပေသည်။

လုရှီးယာ၏ သေးငယ်သော ကိုယ်ဟန်လေးသည် တဲအတွင်းသို့ ဝင်လာပြီး အဝင်ဝတွင် တုံ့ဆိုင်းစွာ ရပ်နေလေသည်။ လုံယိက မှော်မီးအိမ်ကို ညှိလိုက်ရာ တဲတစ်ခုလုံး ချက်ချင်း လင်းထိန်သွားတော့သည်။

ဇိမ်ကျလှသော ကုတင်ကြီးပေါ်တွင် ထိုင်နေသည့် လုံယိကို မြင်သောအခါ လုရှီးယာသည် အံ့အားလွန်ကာ မှင်တက်သွားလေသည်။ သူမတွင်လည်း ၁၀ မီတာကျော် ပမာဏရှိသော အဆင့်မြင့် သိုလှောင်လက်စွပ်တစ်ခု ရှိသော်လည်း ဤကုတင်ကြီးကို သိမ်းဆည်းမည်ဆိုပါက အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ ထည့်သွင်းနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

"နတ်သမီးလေး... ငါ့ကုတင်က မဆိုးဘူးနော်၊ ဒီကိုလာပြီး အိပ်ချင်လား…" လုံယိသည် တစ်ဖက်သို့ အနည်းငယ် တိုးပေးရင်း ပြောလိုက်ပြီး လုရှီးယာ၏ ကိုယ်လုံးလေးကို ရမ္မက်ပြင်းစွာဖြင့် အကဲခတ်လိုက်လေသည်။

လုရှီးယာ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းသွားပြီး ပြောရန် တုံ့ဆိုင်းနေမိ၏။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင်ပင် မိုးကြိုးသံသည် အုန်းအုန်းထန်ထန် မြည်ဟည်းသွားရာ သူမသည် ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ်ကာ ကုတင်ပေါ်သို့ ပြေးတက်ပြီး ပစ်ချလိုက်တော့သည်။

ထို့နောက် လုရှီးယာသည် လုံယိ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ အလျင်အမြန် တိုးဝင်လိုက်ရာ သူမ၏ မက်မွန်သီးသည် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေသော ကျားလေးကို တွန်းထုတ်လိုက်သဖြင့် ကျားလေးသည် ကုတင်ပေါ်မှ ပြုတ်ကျသွားလေသည်။

ကျားလေးသည် လန့်နိုးလာပြီး မိမိ၏ နေရာတွင် လုရှီးယာက ယူထားသည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းပင် ညည်းညူသံအချို့ ပြုလုပ်လေသည်။ သို့သော် မည်သူမျှ ဂရုမစိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ လုံယိ၏ အခြားတစ်ဖက်သို့ ခုန်တက်ကာ ပြန်လည် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

"မိုးကြိုးပစ်တာကို ကြောက်တာလား…" လုံယိက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်လေသည်။ မိုးရွာနေသော ဤကဲ့သို့သော ညမျိုးတွင် နွေးထွေးလှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦးကို ရင်ခွင်ထဲ ပိုက်ထားရသည်ဖြစ်ရာ ထိုကဲ့သို့သော အတွေးမျိုး မဝင်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။

"အင်း…" လုံယိ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် လုရှီးယာက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်၏။ သူမသည် လုံယိ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ အားလုံး အကြိုက်မှီတွဲလိုက်မှသာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ဖြည်းညှင်းစွာ ပြေလျော့သွားလေသည်။

"မနေ့ညကလည်း မိုးကြိုးပစ်ခဲ့တာပဲ၊ အဲ့တုန်းကတော့ မကြောက်ဘူးလား…" လုံယိက သံသယရှိစွာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"မနေ့က အစ်မယိုယိုက ငါနဲ့အတူ ရှိနေလို့လေ... ဒီညတော့ အစ်မက စောစောစီးစီး တရားမှတ်နေတာဆိုတော့ ငါ သူ့တဲထဲကို သွားလို့မရတော့ဘူး…" လုရှီးယာက ခြင်တစ်ကောင်၏ အသံကဲ့သို့ တိုးတိုးလေး ပြန်ပြောလိုက်၏။ သူမ စိတ်လက်ပေါ့ပါးသွားချိန်တွင်မှ လုံယိနှင့် သူမကြားရှိ မရေရာသော အနေအထားကို သတိပြုမိသွားပြီး နှလုံးခုန်သံများ ရုတ်တရက် မြန်လာတော့သည်။

စီဘီ၏ စံပယ်ပန်းရနံ့နှင့်မတူဘဲ လုရှီးယာ၏ ကိုယ်သင်းရနံ့သည် လာဗင်ဒါပန်းကဲ့သို့ သင်းပျံ့ပြီး စွဲထင်စေသည်။

မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး၏ နုပျိုသော ရနံ့များ ဝန်းရံနေပြီး သူမ၏ ပြည့်ဖြိုးဝိုင်းဝန်းသော တောင်ပို့အစုံက ရင်ဘတ်ကို ဖိကပ်ထားရာ၊ လုရှီးယာ၏ ပို၍မြန်လာသော အသက်ရှူသံနှင့် တုန်ယင်မှုများကြောင့် လုံယိသည် ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ဇီဝကမ္မဆိုင်ရာ တုံ့ပြန်မှုများကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။

"အိပ်ရာပေါ်မှာ ဓားတင်ထားတာလား... ငါ့ကို တစ်ခုခုက ဖိထားသလိုပဲ…" လုရှီးယာသည် သူမ၏ ဆီးခုံအောက်ပိုင်းတွင် မာကျောသော အရာတစ်ခုခု ဖိကပ်နေသည်ကို ခံစားရသဖြင့် လုံယိ အိပ်ရာပေါ်တွင် တင်ထားသော ဓားဖြစ်သည်ဟု မှားယွင်းစွာ ထင်မှတ်သွားလေသည်။

လုံယိသည် ကြောင်အသွားပြီးနောက် လုရှီးယာ ဆိုလိုသော ‘ဓား’ ဆိုသည်မှာ အဘယ်အရာဖြစ်သည်ကို ချက်ချင်းပင် နားလည်သွား၏။ ထို့ကြောင့် သူသည် လှည့်ကွက်တစ်ခုကို ကြံစည်ကာ ပြုံးလျက် ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။ "ဟုတ်တယ်... ငါ့ဓားကို အမြဲတမ်း ကိုယ်နဲ့မကွာ ယူထားတာ…"

"ဖယ်လိုက်ပါဦး... ဒီလိုဆိုရင် ငါ နေလို့မသက်သာဘူး…"

လုရှီးယာက ဆိုရင်း သူမ၏ လက်ကလေးကို အောက်သို့ ဆန့်လိုက်ရာ ပူနွေးပြီး ရှည်လျားသော အရာတစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်မိသွားလေသည်။ လုရှီးယာသည် ထူးဆန်းသော ဓားလက်ရန်းသည် တုန်ခါနေသည်ကို ခံစားရသဖြင့် စူးစူးစိုက်စိုက် နှိပ်နယ်ကြည့်ပြီးနောက် လန့်ကာ လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"လုံယိ... နင့်ရဲ့ဓားက ဘာနဲ့လုပ်ထားတာလဲ၊ ဘာလို့ ပူနေပြီး လှုပ်ရှားနေရတာလဲ…"

"ထပ်ပြီး ပွတ်သပ်ကြည့်ရင် သိလိမ့်မယ်…" လုံယိက တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်လေသည်။ ထိုအပြုံးသည် ရိုးသားဖြူစင်သော လုရှီးယာကို ကြည့်ကာ မကောင်းသော အကြံရှိနေသည့် အမေဝံပုလွေတစ်ကောင်နှင့်ပင် တူနေတော့သည်။

လုံယိ၏ ထူးဆန်းသော အပြုံးကို မြင်သောအခါ လုရှီးယာသည် တစ်ခုခု မှားနေပြီဟု ခံစားလိုက်ရသဖြင့် မျက်လုံးများကို ကစားကာ စောင်ကို ရုတ်တရက် လှန်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"နင်... နင်ဟာ လူယုတ်မာပဲ…" လုံယိ၏ ပေါင်ကြားရှိ ထောင်မတ်နေသော အရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမသည် မည်မျှပင် အူတူတူဖြစ်နေပါစေ ထိုအရာသည် အဘယ်အရာဖြစ်သည်ကို ချက်ချင်းပင် သိရှိသွားလေသည်။

နီမြန်းလှပသော လုရှီးယာ၏ မျက်နှာလေးကို ကြည့်ကာ လုံယိသည် သူမကို ရင်ခွင်ထဲသို့ အတင်းဆွဲယူလိုက်တော့သည်။

"နင်... နင် ဘာလုပ်ချင်တာလဲ…" လုရှီးယာသည် သူမ၏ အောက်နှုတ်ခမ်းကို တစေ့စေ့ကိုက်ကာ လုံယိ၏ လှုံ့ဆော်မှုအပြည့်ရှိသော မျက်နှာထားကို တည့်တည့်မကြည့်ရဲဘဲ ဖြစ်နေလေသည်။ ထိုသို့ စိတ်အားထက်သန်နေသော အကြည့်များက သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို အရည်ပျော်ကျစေတော့မည့်အတိုင်းပင်။

လုံယိသည် ကိုယ်ကိုကိုင်း၍ လုရှီးယာ၏ နားရွက်နုနုလေးအနီးတွင် အသာအယာ မှုတ်လိုက်ပြီးနောက် တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်၏။ "ကိုယ် မင်းကို နမ်းချင်တယ်... ရမလား…"

လုရှီးယာ၏ တစ်ကိုယ်လုံးသည် ပျော့ခွေသွားပြီး တုန်ယင်လာလေသည်။ ထို့နောက် သူမသည် မသိစိတ်ဖြင့် ခေါင်းကို အသာအယာ ငြိမ့်ပြလိုက်သော်လည်း ချက်ချင်းပင် ပြန်၍ ခါယမ်းလိုက်ပြန်ပေသည်။

လုံယိသည် လုရှီးယာ၏ အပေါ်မှ တစ်ဝက်တစ်ပျက် ဖိကပ်ထားပြီး နှာတံချင်း အသာအယာ ထိကပ်နေစဉ် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။ "မင်းက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်၊ ခါလိုက်နဲ့... ဒါက ရတယ်လို့ ပြောတာလား၊ မရဘူးလို့ ပြောတာလား…"

လုရှီးယာ၏ ထွားမတ်သော တောင်ပို့များက အသက်ရှူမဝဘဲ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေပြီး ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကိုလည်း တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပူးကပ်ထားလေသည်။ သူမ၏ အရေးပါသော နေရာလေးသည် ပျော့ခွေထုံကျင်နေပြီး အရည်အချို့ စိမ့်ထွက်လာကာ အတွင်းခံဘောင်းဘီကို စိုစွတ်စေသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

"လုံယိ…" လုရှီးယာသည် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။ သူမသည် အသည်းအသန် မျှော်လင့်နေခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူမ မျှော်လင့်နေသည်မှာ လွတ်မြောက်စေချင်ခြင်းလား သို့မဟုတ် ပို၍ ရှေ့ဆက်စေချင်ခြင်းလား ဆိုသည်ကိုမူ မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်သည်နှင့် လုံယိသည် ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ လုရှီးယာ၏ နှုတ်ခမ်းများကို နမ်းရှိုက်လိုက်တော့သည်။ လုရှီးယာ၏ ဦးနှောက်သည် ချက်ချင်းပင် ဗလာဖြစ်သွားပြီး အတွေးအားလုံးသည် ကမ္ဘာ့အဆုံးသို့ လွင့်စင်သွားကာ သူမသည်လည်း ပင်ကိုယ်ဗီဇအတိုင်း ပြင်းပြစွာ တုံ့ပြန်လိုက်လေသည်။

မဆိမ့်မစိမ့်နှင့် မွှေးပျံ့သော လျှာနှစ်ခုသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ရစ်ပတ်ယှက်နွယ်နေကြ၏။ မည်သည့်အချိန်တွင် ဖြစ်သွားသည်မသိဘဲ လုံယိ၏ လက်ကြီးများသည် လုရှီးယာ၏ လုံးဝန်းသော တောင်ပို့များပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ကိုယ်လုံးလေးမှာ သေးငယ်သော်လည်း တောင်ပို့များမှာမူ သေးငယ်ခြင်း မရှိပေ။

နူးညံ့ချောမွေ့သော ကျောက်စိမ်းရောင် တောင်ပို့များသည် သူ၏ လက်ဖဝါးအောက်တွင် ပုံစံအမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲနေပြီး ထိပ်ဖျားရှိ နီရဲသော အဖုလေးသည်လည်း ဂုဏ်ယူစွာ ပွင့်လန်းနေလေသည်။

လုံယိသည် နီရဲရောင်ရှိပြီး ဖူးရောင်နေသော နှုတ်ခမ်းများမှ ခွာလိုက်ပြီး ဖွင့်ဟနေသော တောင်ပို့အစုံ၏ လှပသော ကျောက်စိမ်းတောင်ထိပ်များကို စိုက်ကြည့်နေ၏။ ထို့နောက် သူသည် ပါးစပ်ကို ဟကာ ထိုတောင်ပို့ထိပ်ဖျားရှိ ပုလဲလုံးလေးကို ငုံ့ပြီး အသာအယာ စုပ်ယူလိုက်လေသည်။

ပြင်းပြသော အသက်ရှူသံများကြားတွင် လုရှီးယာသည် "အင့်…" အသံထွက်ပေါ်လာပြီး သူမ၏ ချစ်စဖွယ် ကိုယ်လုံးလေးသည် မသိစိတ်ဖြင့် တုန်ယင်သွားကာ ခြေထောက်များကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ပူးကပ်ထားလေသည်။

ဖြည်းညှင်းစွာပင် လုံယိ၏ လက်ကြီးများသည် အောက်ဘက်သို့ ရွှေ့လျားလာသော်လည်း လုရှီးယာ၏ ပေါင်နှစ်ဖက်က တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသောကြောင့် လုံယိသည် သူမ၏ ကမာအောက်ခြေ ပတ်ဝန်းကျင်တွင်သာ ဝဲလည်နေရပေသည်။

လုရှီးယာ အနည်းငယ် လျော့ရဲသွားချိန်တွင် လုံယိသည် ထိုအခွင့်အရေးကို အမိအရဆုပ်ကိုင်ကာ သူမ၏ ပေါင်ကြားထဲသို့ လက်သွင်းလိုက်လေသည်။ ထိုနေရာရှိ ဘောင်းဘီသည် စိုစွတ်ပြီး ပူနွေးနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ ဤနတ်သမီးလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အလွန်တုံ့ပြန်မှု မြန်သည်ဟု လုံယိ တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်တော့သည်။

လုံယိသည် လုရှီးယာ၏ လျှို့ဝှက်ဥယျာဉ်လေးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်စနောက်ပေးနေလေသည်။ ဘောင်းဘီတစ်ထည် ခြားနေသော်လည်း ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များကို ပထမဆုံး ကြုံတွေ့ဖူးသည့် နတ်သမီးလေးတစ်ပါးအတွက်မူ ထိုသို့သော လှုံ့ဆော်မှုကို မည်သို့ တောင့်ခံနိုင်ပါမည်နည်း...

သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အသားအရေတို့သည် ပန်းရောင်သန်းလာပြီး မသိစိတ်ဖြင့် ခါးကို အထက်အောက် လှုပ်ရှားရင်း နှုတ်ခမ်းမှတစ်ဆင့် ညည်းညူသံများ တိုးတိုးလေး ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

လုံယိသည် လုရှီးယာ၏ ခါးပတ်ကို ဖြည်ချလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ လက်ကြီးဖြင့် ဘောင်းဘီအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် နှိုက်သွင်းလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် နုနယ်သော အမွှေးအမျှင်များကြားမှတစ်ဆင့် စိုစွတ်နေပြီဖြစ်သော သူမ၏ ရှည်လျားကျဉ်းမြောင်းသည့် နုနယ်သော ကမာလေးပေါ်သို့ လုံယိ၏ လက်ခလယ်ဖြင့် တိုက်ရိုက် ဖိနှိပ်လိုက်၏။

"မလုပ်ပါနဲ့…" လုရှီးယာ၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်သည် လုံယိ၏ လက်ကြီးကို တင်းကျပ်စွာ ဖမ်းဆုပ်ထားလေသည်။

လုံယိသည် လက်ကို ပြန်မထုတ်ခဲ့ပေ။ သူ၏ အတွေ့အကြုံအရ အမျိုးသမီးတစ်ဦးက မလုပ်ပါနှင့်ဟု ပြောခြင်းသည် များသောအားဖြင့် အပျော်သဘောဖြင့် ငြင်းဆိုခြင်းသာ ဖြစ်နိုင်သောကြောင့် လက်ကို ဆက်လက် လှုပ်ရှားပေးနေခဲ့သည်လေသည်။

"ငါ တောင်းပန်ပါတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး မလုပ်ပါနဲ့တော့…" လုရှီးယာက အလေးအနက် ပြောလိုက်၏။ သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်နှင့် ခြေထောက်နှစ်ဖက်သည် သူမ၏ လျှို့ဝှက်သော နေရာတွင်ရှိနေသည့် သူ၏လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ဆို့ထားလေသည်။

လုံယိသည် မှင်တက်သွားပြီး လုရှီးယာ၏ တကယ်ပင် မလိုလားသော ပုံစံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မေးလိုက်လေသည်။ "ဘာလို့လဲ…"

လုရှီးယာ၏ လှပသော မျက်နှာလေးသည် ပို၍ပင် နီမြန်းလာပြီး နှုတ်ခမ်းကို တစေ့စေ့ ကိုက်ကာ ခြင်တစ်ကောင်၏ အသံကဲ့သို့ တိုးတိုးလေးဖြင့် ဆိုလိုက်တော့သည်။

"ငါ... ငါ အပေါ့သွားချင်လို့…"