အခန်း (၄၆) - ရနံ့ကို ခိုးယူခြင်း

ဟွမ်မန်လွင်ပြင်၏ အန္တရာယ်အရှိဆုံးနေရာမှာ ရွံ့နွံတောပင် ဖြစ်သည်။ ထိုဒေသသည် ရွံ့နွံဓာတ်ငွေ့အဆိပ်များ ပြည့်နှက်နေပြီး လူတစ်ယောက် နစ်မြုပ်သွားနိုင်သည့် ကျွံကျမှုများ ရှိရုံသာမက၊ အရေးအကြီးဆုံးမှာ SS-အဆင့်ရှိ ‘ရူးသွပ်သော လျှပ်စီးသားရဲ’ အပါအဝင် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ မှော်သားရဲမျိုးစုံ လွတ်လပ်စွာ သွားလာနေသော နေရာဖြစ်ခြင်းပင်။

ဟာလေသည် မြေပုံကို ထုတ်ယူကာ သေချာစွာ ကြည့်ရှုလေသည်။ ဤကဲ့သို့ အန္တရာယ်များသော နယ်မြေတွင် တစ်ချက်မျှ ပေါ့ဆမိရုံနှင့် လူတိုင်းသည် မြေကျန်ရုပ်ပျက်ကာ သေဆုံးသွားနိုင်ပေသည်။

လူတိုင်းသည် သစ်သားတုတ်တစ်ချောင်းစီကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ရှေ့ရှိ မြေပြင်၏ မာကျောမှုကို သတိထား၍ စမ်းသပ်နေကြသောကြောင့် ခရီးသွားနှုန်းမှာ အလွန်နှေးကွေးနေ၏။

"အားလုံး အရှိန်ကို ထိန်းထားကြ၊ သတိလည်း အထူးထားကြပါ…" ဟာလေသည် ရှေ့ရှိမြေပြင်ကို စမ်းသပ်ရင်း ညွှန်ကြားလိုက်လေသည်။ ၎င်းတို့သည် မြေပုံတွင် ဖော်ပြထားသော လမ်းကြောင်းအတိုင်း သွားနေကြသော်လည်း ဤနှုန်းအတိုင်းဆိုလျှင် အန္တရာယ်ရှိသော ရွံ့နွံတောဒေသကို ဖြတ်ကျော်ရန် အနည်းဆုံး တစ်ဝက်ခန့် ကြာလိမ့်ပေမည်။ ၎င်းမှာ အကောင်းဆုံး တွက်ချက်ထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

"ဟေး... ဟိုဘက်ကို ကြည့်ကြပါဦး၊ အဲဒါ ဘာလဲ…" လုရှီးယာသည် ရှေ့နားရှိ နေရာတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးကာ အံ့အားတကြီး အော်ပြောလိုက်လေသည်။

အားလုံးက လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းတို့နှင့် မဝေးသော နေရာတွင် တောက်ပနေသော အရာများ ပုံလျက်ရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ အနားသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ထိုအရာများသည် အိတ်တစ်အိတ်အတွင်း ပြည့်နှက်နေသော တောက်ပသည့် မှော်အမြုတေများ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။

အများစုမှာ C-အဆင့်များဖြစ်ပြီး B-အဆင့် အနည်းငယ်လည်း ပါဝင်ကာ အထူးသဖြင့် A-အဆင့်ရှိ မီးမှော်အမြုတေတစ်ခုမှာ အခြားအရာများကြားတွင် အထူးတောက်ပနေပေသည်။

"ဘုရားရေ... အဲဒါ မီးလျှံသားရဲရဲ့ မှော်အမြုတေပဲ၊ ဘယ်သူက ဒါတွေကို ဒီမှာ ထားခဲ့တာလဲ…" ဂီလိုတာသည် အံ့အားတကြီး ဖြစ်သွားလေသည်။ သူသည် မီးမှော်ဆရာတစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့် ဤကဲ့သို့ အဆင့်မြင့် မှော်အမြုတေကို မြင်လိုက်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားခြင်းပင်။

ဂီလိုတာသည် ထိုနေရာသို့ ချက်ချင်း ပြေးသွားချင်သော်လည်း ဟာလေက သူ့ကို ဆွဲတားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။ "စိတ်မလောပါနဲ့၊ အဲဒီနေရာက မြေပုံမှာ မှတ်ထားတဲ့ ဘေးကင်းတဲ့ လမ်းကြောင်းရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ ရှိနေတာ၊ အန္တရာယ်ရှိနိုင်တယ်…"

ဂီလိုတာသည် ဟာလေထံမှ မြေပုံကို လုယူကာ တခဏမျှ ကြည့်ရှုပြီးနောက် ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏။ "ဟာလေ... ဒီနေရာက သတ်မှတ်ထားတဲ့ လမ်းကြောင်းနဲ့ သိပ်မကွာပါဘူး၊ အဆင်ပြေမှာပါ။ ငါ အခုကတည်းက ကြေညာထားမယ်၊ ဘယ်သူမလိုက်လဲ၊ အဲဒီလူ အစုရှယ်ယာ မရစေရဘူး…" ပြောပြီးသည်နှင့် ဂီလိုတာသည် မှော်အမြုတေအိတ်ရှိရာသို့ ဦးဆောင်ကာ လျှောက်သွားလေသည်။ ရှီယန်သည် အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားသော်လည်း နောက်မှ လိုက်သွားခဲ့ပေသည်။

"မီးလျှံသားရဲရဲ့ မှော်အမြုတေက ငါ့ဟာပဲ၊ ကျန်တာတွေကိုတော့ တစ်ယောက် တစ်ဝက်စီ ခွဲယူကြမယ်…" ရှီယန် နောက်က လိုက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဂီလိုတာက ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်လေသည်။

ဟာလေသည် သက်ပြင်းဖွဖွချကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။ "တကယ်ပဲ ဘာအန္တရာယ်မှ မရှိပါစေနဲ့လို့ပဲ ဆုတောင်းရမယ်…"

လုံယိသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မှော်အမြုတေအိတ်ဆီသို့ သတိထား၍ လျှောက်သွားကြသော ဂီလိုတာနှင့် ရှီယန်တို့ကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းခါယမ်းလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် "မကောင်းမှုလုပ်သူသည် အသက်ရှည်မည်မဟုတ်…" တွေးတောလိုက်၏။

အကယ်၍ အနည်းငယ်မျှ ဆင်ခြင်တုံတရားရှိပါက ထိုနေရာ၏ အန္တရာယ်ကို အလွယ်တကူ သိနိုင်ပေမည်။ အဆင့်မြင့်မှော်အမြုတေများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူသည် သာမန်လူမဟုတ်သည်မှာ သေချာပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်စများကို ကြည့်ရုံဖြင့် ထိုသူသည် သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ခန့်မှန်းနိုင်ပေသည်။

ထိုကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးသည် ဤနေရာတွင် သေဆုံးခဲ့ရခြင်းကပင် ပြဿနာများစွာရှိနေကြောင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြသနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဂီလိုတာနှင့် ရှီယန်တို့သည် မှော်အမြုတေများရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားကြသော်လည်း ဘာမျှဖြစ်မလာခဲ့ပေ။ ဂီလိုတာသည် လုံယိနှင့် အခြားသူများဘက်သို့ လှည့်ကာ ကျေနပ်အားရသော အပြုံးတစ်ခု ပြုံးပြလိုက်ပြီး မှော်အမြုတေအိတ်ကို ကောက်ယူရန် လက်ကမ်းလိုက်လေသည်။

"အာ... ငါသာ ကြိုသိခဲ့ရင် သူတို့နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မှာပဲ…" လန်ထျန်းက မိမိကိုယ်ကိုယ် ကြောက်တတ်လွန်းသည်ဟု ဆိုကာ ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်လေသည်။

လုံယိသည်လည်း ထိုမှော်အမြုတေအိတ်ကို အလွန်အမင်း လိုချင်သော်လည်း ထိုနေရာသို့ မသွားခဲ့ခြင်းအတွက် နောင်တမရပေ။ အကြောင်းရင်းမှာ လူတစ်ယောက်သည် သတိရှိပြီး ဂရုတစိုက် နေထိုင်မှသာ အသက်ရှည်နိုင်မည်ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ဂီလိုတာသည် မှော်အမြုတေအိတ်ကို ဆွဲယူလိုက်ပြီးနောက် မျက်နှာတွင် ကာမစိတ်ပြင်းပြသော အိပ်မက်တစ်ခု မက်နေသည့်နှယ် တွန့်လိမ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

ရုတ်တရက် နားမခံနိုင်လောက်အောင် စူးရှသော ပိုးကောင်များ၏ အော်သံများ ကြားလိုက်ရပြီး ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူသည် ရေတွက်၍မရနိုင်သော သွေးနီရောင်ပိုးကောင်များ ဝိုင်းရံထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် မျက်စိရှေ့တွင် သွေးနီရောင်များ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး အသံပင် မထွက်နိုင်မီတွင် တစ်ကိုယ်လုံး သွေးနီရောင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။ ဘေးနားရှိ ရှီယန်သည်လည်း ထိုအခြေအနေမှ မလွတ်ကင်းခဲ့ပေ။

"ဒါ... ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ…" လန်ထျန်းသည် ထိုသူများရှိရာဘက်သို့ ကြောက်ရွံ့သော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။ အခြားသူများ၏ မျက်နှာတွင်လည်း ကြောက်လန့်နေသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေကြ၏။

"ဂီလိုတာနဲ့ ရှီယန်တော့ သွားပြီ…" ဟာလေက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။ သူသည် လွန်ခဲ့သော တခဏက မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် ထိတ်လန့်ဖွယ် မြင်ကွင်းကြောင့် စိတ်မသက်သာနိုင်သေးသည်မှာ သိသာလှပေသည်။

လုံယိသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိ၏။ လွန်ခဲ့သော တခဏက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို သူ အတိုင်းသား မြင်တွေ့ခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား...

ဂီလိုတာသည် မှော်အမြုတေအိတ်ကို ကောက်ယူကာ မိုက်မိုက်မဲမဲ ပြုံးရယ်နေစဉ်၊ ရုတ်တရက် မြေအောက်မှ သွေးရောင်လွှမ်းသော ပိုးကောင်အချို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မရေမတွက်နိုင်သော သွေးရောင်ပိုးကောင်များသည် မီးတောင်ပေါက်ကွဲသကဲ့သို့ မြေအောက်မှ ဝုန်းခနဲ ပျံတက်လာကြလေသည်။

နှစ်စက္ကန့်ပင် မပြည့်မီသော အချိန်အတွင်း ထိုသွေးရောင်ပိုးကောင်များအားလုံး မြေအောက်သို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားကြသော်လည်း ဂီလိုတာနှင့် ရှီယန်တို့မှာမူ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ယခင်အတိုင်း တောက်ပနေဆဲဖြစ်သော မှော်အမြုတေအိတ်လေးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။

"အရမ်းကြောက်ဖို့ကောင်းတာပဲ လုံယိ…" လုရှီးယာသည် လုံယိ၏ လက်ဖဝါးကြီးကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

"ဒါဟာ လောဘရဲ့ အကျိုးဆက်ပဲ…" လုံယိက အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြောလိုက်လေသည်။

ထိုသို့သော အမှားများမှ သင်ခန်းစာယူပြီးနောက် လုံယိနှင့် သူ၏အဖွဲ့သည် ပိုမိုသတိထားလာကြပြီး မြေပုံတွင် ပြထားသော လမ်းကြောင်းအတိုင်း တစ်လက်မမျှပင် မသွေဖည်စေဘဲ အခိုင်အမာ ရှေ့ဆက်ခဲ့ကြသည်။

ဤနည်းဖြင့် သူတို့သည် ဆယ်ရက်တိုင်တိုင် လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြပြီး လမ်းခရီးတွင် ကြမ်းတမ်းသော ရွံ့နွံတောမှ မှော်သားရဲအချို့နှင့် ပုံစံမျိုးစုံဖြင့် တိုက်ခိုက်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

အချို့မှာ ရွံ့နွံတောနှင့် တစ်သားတည်းဖြစ်အောင် အသွင်ပြောင်းကာ ပုန်းကွယ်နေပြီး သူတို့အနားသို့ ရောက်လာချိန်တွင်မှ ရုတ်တရက် အလစ်အငိုက် တိုက်ခိုက်လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကံကောင်းထောက်ခံမှုကြောင့် အားလုံး ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ထိခိုက်ဒဏ်ရာရရှိမှုထက် လန့်ဖျန့်သွားခြင်းက ပို၍များခဲ့ပေသည်။

ရွံ့နွံတောအတွင်းရှိ ညဖက်များသည် အလွန်ပင် မှောင်မိုက်လှ၏။ အကြောင်းရင်းမှာ ညအချိန်တိုင်း ကောင်းကင်ယံကို ဖုံးလွှမ်းထားသော ပါးလွှာသည့် အနက်ရောင် မြူနှင်းများသည် ပိုမိုထူထပ်လာပြီး လရောင်ကို လုံးဝဖုံးကွယ်ထားနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

လုံယိသည် တဲအတွင်းရှိ ခုတင်ကြီးပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေရင်း စိတ်ထဲတွင် အလွန်ပင် မကျေမနပ် ဖြစ်နေလေသည်။

"အဲဒီ လင်ယိုယိုကတော့ တကယ်ကို မုန်းစရာကောင်းတာပဲ။ ငါနဲ့ လုရှီးယာက ရင်းနှီးနေတာကို သိရက်နဲ့ ဒီမိန်းမက ညတိုင်း လုရှီးယာကို ဆွဲခေါ်သွားတာပဲ။ အခုတော့ ငါ့ရဲ့ မကောင်းတဲ့ အကြံအစည်တွေကို လက်တွေ့အကောင်အထည်ဖော်လို့ မရတော့ဘူး…"

လုံယိသည် သူ၏ ကာမစိတ်ဆန္ဒများကို တွေးတောလေလေ၊ ပို၍ပင် မထိန်းချုပ်နိုင်လေဖြစ်ပြီး အောက်ပိုင်းမှလည်း ပူလောင်သော မီးတောက်များ တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်လာတော့သည်။

ညသည် အတော်ပင် နက်ရှိုင်းနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း လုံယိသည် ခုတင်ပေါ်မှ ခုန်ထလိုက်ပြီး အမျိုးသမီးများ အိပ်စက်ရာ အခန်းသို့ စွန့်စားသွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။ လင်ယိုယိုသည် မှော်ဆရာတစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့် သေချာပေါက် တရားမှတ်နေမည်ဖြစ်ပြီး၊ သူသည် တိတ်တဆိတ်ဝင်ကာ လင်ယိုယို မသိစေဘဲ အက်လ်ဖ်မလေးကို ခိုးထုတ်လာနိုင်မည်ဟု တွက်ဆထားလေသည်။

အပြင်ဘက်တွင်မူ လက်တစ်ကမ်းအကွာရှိ လက်ဝါးကိုပင် မမြင်ရလောက်အောင် မှောင်မဲနေပြီး၊ စွန်းရွှံတောတိုက်အတွင်း ညဖက်တွင် မီးမထွန်းရဟူသော စည်းကမ်းရှိပေသည်။

သို့မဟုတ်ပါက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မှော်သားရဲအမျိုးမျိုးကို ဆွဲဆောင်ရာရောက်ပြီး ထိုအချိန်တွင် ငိုကြွေးနေရုံမှတစ်ပါး အခြားဘာမျှ လုပ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

လုံယိသည် မိမိ၏ အာရုံခံစားမှုကိုသာ အမှီပြု၍ တဲမှထွက်လာပြီး၊ လက်ဖြင့် စမ်းတဝါးဝါး ရှာဖွေရင်း ညနေက လင်ယိုယိုနှင့် လုရှီးယာတို့ ဝင်သွားခဲ့သော တဲရှိရာဘက်သို့ ဦးတည်လျှောက်လှမ်းခဲ့ရာ မကြာမီပင် ထိုတဲကို ရှာတွေ့သွားတော့သည်။

လုံယိသည် စမ်းတဝါးဝါး ရှာဖွေပြီးနောက် တဲ၏အဝင်ဝကို နောက်ဆုံးတွင် တွေ့ရှိခဲ့ပြီး၊ သူ၏ ထက်မြက်သော အာရုံခံနိုင်စွမ်းဖြင့် တဲပတ်လည်တွင် တည်ဆောက်ထားသော ဝိညာဉ်မှော် အတားအဆီးများကို သတိပြုမိလိုက်၏။ အကယ်၍ အတင်းအဓမ္မ ဝင်ရောက်မည်ဆိုပါက လင်ယိုယို သိရှိသွားမည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် လုံယိသည် ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးကို အတွင်းအားများဖြင့် ဖုံးအုပ်လိုက်လေသည်။ အောက်ထျန်းကျင့်စဥ်၏ အတွင်းအားသည် မှော်စွမ်းအင်များကို ပေါင်းစပ်နိုင်ပြီး စုပ်ယူနိုင်သော စွမ်းရည်ရှိကြောင်း သူသိထားသဖြင့် ဤဝိညာဉ်မှော်အတားအဆီးသည်လည်း ချွင်းချက်ရှိမည်မဟုတ်ဟု တွက်ဆထားခြင်း ဖြစ်လေသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် လုံယိသည် ဤဝိညာဉ်မှော်အတားအဆီးကို အလွယ်တကူ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့ပြီး၊ သင်းပျံ့သော ရနံ့တစ်ခုသည် နှာခေါင်းထဲသို့ တိုက်ရိုက် စီးဝင်လာခဲ့၏။ လုံယိသည် ရနံ့နှစ်မျိုးကို အဝဝ ရှူရှိုက်လိုက်ရာ ထိုအနံ့များထဲမှ သန့်စင်သော လာဗင်ဒါရနံ့သည် လုရှီးယာ၏ ရနံ့ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိရှိလိုက်ရပေသည်။

မှောင်မဲနေသော အမှောင်ထုထဲတွင် လူတစ်ဦးသည် တရားမှတ်ကာ တင်ပလယ်ခွေလျက် ထိုင်နေပြီး၊ နောက်တစ်ဦးမှာမူ အိပ်ပျော်နေသည်ကို လုံယိ အဝေးမှ မှေးမှေးဖျဖျ မြင်လိုက်ရ၏။

လုံယိသည် ပြုံးလိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်လေသည်။ "ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ... တရားမှတ်နေတဲ့သူက လင်ယိုယို ဖြစ်ရမယ်၊ အိပ်ပျော်နေတာကတော့ ငါ့ရဲ့ အသည်းတုံးလေး အက်လ်ဖ်မလေးပေါ့…"

ထို့နောက် လုံယိသည် အိပ်ပျော်နေသော လုရှီးယာရှိရာဘက်သို့ တိတ်တဆိတ် တိုးသွားပြီး သူမကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်၏။

သူ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသော မိန်းကလေးသည် အော်ဟစ်ရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း၊ လုံယိသည် ဤအခြေအနေကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်ရာ သူမ၏ပါးစပ်ကို အလွယ်တကူ ပိတ်ဆို့လိုက်လေသည်။

"အင်း…" လှပသော မိန်းကလေး၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး ပို၍ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရုန်းကန်တော့သည်။

အက်လ်ဖ်မလေး ရုန်းကန်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် လက်ကြီးများကို အသာအယာ လျှောတိုက်၍ သူမ၏ တောင်ပို့အိအိလေးများကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။ ပါးလွှာသော အဝတ်အစားများ ခြားနေသော်လည်း သူသည် အသာအယာ ညှစ်ပေးပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်၏။

ထိုအခါ တောင်ပို့ထိပ်ဖျားရှိ ချယ်ရီဖူးလေးများမှာ သူ၏လက်ထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း တင်းမာလာပြီး ထောင်ထလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပေသည်။

ဤမိန်းကလေး၏ ခံစားမှုအာရုံသည် အလွန်ပင် ထက်မြက်လှပေသည်။ တခဏအကြာတွင် သူမသည် ရုန်းကန်ခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ပျော့ခွေသွားတော့သည်။ လုံယိသည် မိမိကိုယ်မိမိ ဂုဏ်ယူသွားပြီး သူ၏ ကျွမ်းကျင်သော အထိအတွေ့များအောက်တွင် ဤမိန်းကလေးသည် သူ၏စနောက်မှုကို မခံနိုင်တော့ဘဲ အရှုံးပေးလိုက်ရပြီဟု တွေးလိုက်လေသည်။

လုံယိသည် နတ်သမီးလေး၏ နှုတ်ခမ်းဖူးလေးများကို စုပ်ယူရင်း သူမ၏ မွှေးပျံ့သော ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ အသားအရေနှင့် တစ်သားတည်းဖြစ်အောင် ပူးကပ်ကာ ရှုပ်ထွေးဝေဝါးနေသော မိန်းကလေး၏ ရနံ့များကို အငမ်းမရ ရှူရှိုက်နေလေသည်။

သူသည် ရေဝှာတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပတ်ခွံထားပြီး နှစ်ဦးသား၏ နှာခေါင်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသက်ရှူသံများသည် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာနှင့် ရင်ခုန်သံများကို ပိုမိုပြင်းထန်စေခဲ့သည်။

လုံယိသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အပြင်းထန်ဆုံးသော ညှို့ယူဖျားယောင်းမှုနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ မိမိကိုယ်ကိုယ် မည်သို့မျှ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။

လုံယိသည် ကာမစိတ်များ လွှမ်းမိုးကာ မူးယစ်နေပြီး သူတို့သည် လင်ယိုယို၏ ဘေးတွင် ရှိနေသေးသည်ကိုပင် မေ့လျော့သွားလေသည်။

သူ၏ လက်နှစ်ဖက်သည် အခွင့်ကောင်းယူကာ အောက်ဘက်သို့ ပွတ်သပ်ဆင်းသွားပြီး ခါးပတ်ကို အသာအယာ ဖြေလျော့လိုက်ရာ ချောမွေ့သော ဝမ်းဗိုက်မှတစ်ဆင့် မိန်းကလေး၏ လျှို့ဝှက်ဥယျာဉ် အနားသတ်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

နတ်သမီးလေးသည် ယခင်အကြိမ်ကဲ့သို့ ခြေထောက်များကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပိတ်မထားဘဲ ပူးပေါင်းကူညီသည့်အနေဖြင့် သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော နေရာကို ဖွင့်ပေးထားလေသည်။

ထို့အပြင် သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်သည် သူ့ကို နက်ရှိုင်းသော လျှို့ဝှက်ချက်များကို ရှာဖွေစူးစမ်းရန် ဖိတ်ခေါ်နေသကဲ့သို့ အသာအယာ တွန်းတင်နေပေသည်။

လုံယိ၏ ငှက်ပျောဖူးလေးသည် ပို၍ပင် ပြင်းထန်စွာ ထောင်ထလာသောကြောင့် သူသည် ခါးပတ်ကို ဖြည်ချလိုက်ပြီး လေကောင်းလေသန့် ရှူရှိုက်ခွင့် ပေးလိုက်လေသည်။

လက်တစ်ဖက်က မိန်းကလေး၏ ပေါင်ကြားတွင် နောက်ပြောင်ကျီစယ်နေပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ကမူ သူမ၏ လက်ကလေးကို ဆွဲကာ သူ၏ အဖုတ်အဖူးလေးဆီသို့ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည်။

လက်ကလေးသည် လုံယိ၏ အရာနှင့် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် အလိုအလျောက် ပြန်လည်ရှောင်ဖယ်သွားသော်လည်း လုံယိက ထိုသို့ အဖြစ်မခံပေ။ သူသည် ထိုလက်ကလေးကို ပစ်မှတ်ဆီသို့ ပြန်လည်ဆွဲခေါ်လာပြီး တိုးတိုးညင်သာစွာ ညည်းတွားကာ ဆိုလိုက်၏။ "လိမ္မာတဲ့ မိန်းကလေး…"

ဤတစ်ကြိမ်တွင် လက်ကလေးသည် ထွက်ပြေးခြင်းမရှိတော့ဘဲ ထိုအရာကြီးကို ငြိမ်သက်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလေသည်။ လုံယိသည် စိတ်မရှည်တော့ဘဲ သူမ၏ လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အထက်အောက် ပွတ်တိုက်ပေးလိုက်သည်။

အကြိမ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်တွင် လက်ကလေး၏ ပိုင်ရှင်သည် ဘာလုပ်ရမည်ကို သိသွားသကဲ့သို့ တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် အထက်အောက် စတင်လှုပ်ရှားပေးတော့သည်။

လုံယိသည် သက်တောင့်သက်သာရှိစွာ ညည်းတွားလိုက်ပြီး ယနေ့ညတွင် နတ်သမီးလေးသည် အနည်းငယ် ပြောင်းလဲနေသည်ဟု တွေးလိုက်လေသည်။ အစပိုင်းတွင် အနည်းငယ် ရုန်းကန်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ သူမသည် အလွန်ပင် စိတ်အားထက်သန်နေပြီး ယခင်ကကဲ့သို့ ရှက်ရွံ့နေခြင်း မရှိတော့ပေ။

ဖြည်းညှင်းစွာပင် လုံယိ၏ စိတ်ခံစားမှုသည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး မိန်းကလေး၏ ဘောင်းဘီကို အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းစွာ ဆွဲချကာ သူမ၏အပေါ်သို့ တစ်ကိုယ်လုံး ဖိကပ်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် လုံယိ၏ ငှက်ပျောဖူးလေးသည် ကျဉ်းမြောင်းပြီး စိုစွတ်နွေးထွေးသော ကမာလေးအတွင်းသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ တိုးဝင်သွားတော့သည်။

ထိုအခိုက်တွင် လုံယိသည် တိမ်တိုက်များကို စီးနင်းကာ မြူခိုးများကြားသို့ တက်လှမ်းနေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပေသည်။

လုံယိသည် နတ်သမီးလေး၏ ပါးပြင်ကို နမ်းရှိုက်ပြီး သူမ၏ ထိခိုက်လွယ်သော နားရွက်ရှည်လေးများဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ရွှေ့သွားလေသည်။ နားရွက်ကို နမ်းလိုက်သည့် တခဏချင်းတွင် သူ၏ ခါးလှုပ်ရှားမှုသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ချွေးစေးများ ပြန်လာပြီး လုံယိသည်လည်း ထိုတခဏချင်းတွင်ပင် မှိုင်ကျသွားလေသည်။ ယခုမှ သူသည် ပွေ့ဖက်ထားသောသူမှာ လုရှီးယာ မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရ၏။

လုရှီးယာ၏ နားရွက်များမှာ ရှည်လျားသော်လည်း သူပွေ့ဖက်ထားသူမှာမူ လူသားတို့၏ နားရွက်မျိုး ရှိနေသည်မှာ ထင်ရှားပေသည်။ လုရှီးယာ မဟုတ်သည်ဆိုလျှင် ၎င်းမှာ လင်ယိုယို သာလျှင် ဖြစ်ရပေမည်။