အခန်း (၄၇) - နောက်ထပ် ဇနီးတစ်ယောက် တိုးလာလည်း ပြဿနာမရှိပါ

လုံယိသည် အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ လှုပ်ရှားခြင်းမရှိသည်ကို လင်ယိုယို ခံစားမိလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏နှလုံးသားထဲတွင် ပြည့်လျှံနေသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားလေသည်။

ထို့နောက် ထိုသူနှစ်ဦးသည် မည်သည့်အသံမျှမထွက်ဘဲ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ရင်းနှီးစွာ ပွေ့ဖက်ထားကြ၏။ အတန်ကြာသည်အထိ မည်သူမျှ စကားမပြောကြသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးသည် အလွန်ပင် ထူးဆန်းသော အခြေအနေတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ပေသည်။

မည်မျှကြာသည်ကို မသိရဘဲ လုံယိသည် လင်ယိုယို၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ဆင်းသွားပြီးနောက် သူ၏အဝတ်အစားများကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်လိုက်လေသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူ၏စိတ်များမှာ အလွန်ရှုပ်ထွေးနေ၏။

အကြောင်းရင်းမှာ ကြားဝင်စေ့စပ်ပေးသူမှာ လုရှီးယာ ဖြစ်နေပြီး အတူအိပ်စက်ခဲ့သူမှာမူ လင်ယိုယို ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝမထင်မှတ်ထားသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

"ဒီအတိုင်းပဲ ထွက်သွားတော့မလို့လား…" လုံယိသည် ရှေ့သို့တက်၍ တဲအဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် လင်ယိုယိုသည် သူမ၏စိတ်ကို တတ်နိုင်သမျှ တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း တုန်ရီနေသော အသံများက သူမ၏ ရှုပ်ထွေးနေသော စိတ်ခံစားချက်များကို ဖော်ပြနေဆဲပင် ဖြစ်လေသည်။

လုံယိသည် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းဖွဖွချကာ ညှိုးငယ်သောလေသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။ "တောင်းပန်ပါတယ်…" ထို့နောက်တွင်မူ သူသည် တဲလိုက်ကာကို မကာ၍ အပြင်ဘက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

လင်ယိုယိုသည် တိတ်ဆိတ်စွာပင် သူမ၏အဝတ်အစားများကို ပြန်ဝတ်လိုက်၏။ ပူလောင်သော ထိတွေ့မှုများက သူမ၏ လျှို့ဝှက်သော နေရာများတွင် ကျန်ရစ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏နှလုံးသားတွင်မူ ရုတ်တရက် စူးရှသော နာကျင်မှုတစ်ခု ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သည်းခံနိုင်စွမ်း မရှိတော့လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"အမြဲတမ်း ပြုံးစိစိနဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ များလှတဲ့ အဲဒီလူကို ငါ ဘယ်တုန်းက စပြီး သဘောကျသွားတာလဲ... ငါတို့ ပထမဆုံးတွေ့ပြီး ဝိညာဉ်တိုက်ပွဲ ဖြစ်ခဲ့တုန်းကလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူက ငါ့ကို ရင်ခွင်ထဲ ပွေ့ဖက်ပြီး အမှောင်မှော် မှော်စွမ်းအင်ရဲ့ စူးစမ်းမှုကို ဖြတ်တောက်ပေးခဲ့တုန်းကလား... ငါကိုယ်တိုင်တောင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိတော့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါ လုံယိကို ချစ်တယ်ဆိုတာတော့ ငါသိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူကရော ငါ့ကို နည်းနည်းလေးတောင် သဘောမကျဘူးလား…"

သူမသည် စိတ်ထဲမှ တွေးတောနေမိလေသည်။

လင်ယိုယိုသည် လုံယိကို အပြစ်မတင်ဘဲ အရာအားလုံးသည် သူမ၏ အမှားသာဖြစ်သည်ဟု ယူဆခဲ့၏။ လုံယိ သူမကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားချိန်တွင် ထိုသူသည် လုံယိဖြစ်ကြောင်း သူမ သိပြီးသားဖြစ်ပေသည်။

အစပိုင်းတွင် ရုန်းကန်ခဲ့ခြင်းမှာ သူမ၏ ပင်ကိုယ်ဗီဇကြောင့် ဖြစ်သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် လိုက်လျောခဲ့ခြင်းမှာမူ သူမ၏ အတ္တကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

လုံယိသည် သူမကို လုရှီးယာဟု မှားယွင်းစွာ ထင်မှတ်နေသည်ကို သူမ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိပါလျက်နှင့် သူ့ကို သတိပေးရန် အသံတစ်ချက်မျှ မထွက်ခဲ့ပေ။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လုံယိအား ပေးအပ်လိုက်ရုံဖြင့် သူ၏ အမျိုးသမီး ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု ရိုးရိုးသားသား တွေးတောခဲ့မိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ကြည်လင်သော မျက်ရည်နှစ်စင်းသည် သူမ၏ မျက်ဝန်းအစွန်းမှ စီးကျလာပြီး မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး၏ နက်ရှိုင်းသော သံယောဇဉ်များ ပါဝင်နေကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်း၍ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

လုံယိသည် သူ၏တဲအတွင်း၌ ဂနာမငြိမ်ဘဲ ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်သွားနေလေသည်။ အခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီးနောက်တွင် ထိုအတိုင်း ထားရစ်ခဲ့ခြင်းသည် အရှက်မရှိလွန်းပြီး တာဝန်မဲ့ရာကျသည်ဟု ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရ၏။

သို့သော် သူသည် လူအ မဟုတ်ပေ။ ဤမျှ မမျှော်လင့်ထားသော မှားယွင်းမှုအတွက် လင်ယိုယိုတွင်လည်း တာဝန်ရှိသည်ကို သူ ကောင်းကောင်းသိရှိနေသည်။

သို့သော်လည်း သူမသည် မိန်းကလေးဖြစ်ပြီး သူကသာ အတင်းအဓမ္မ သိမ်းပိုက်ကာ အသာစီးရယူခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ ဤအချက်ကို အကြောင်းပြ၍ ရပါဦးမည်လော...

"ဟူး... အခုတော့ သူမ ငါ့ကို သေလောက်အောင် မုန်းနေတော့မှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်တုန်းက ငါက ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ... သူမကို လက်ထပ်မယ်လို့ ကတိပေးရမှာလား၊ အဲဒါကတော့ လုံးဝမဖြစ်နိုင်တာပဲ…"

လုံယိသည် မိမိနဖူးကို လက်ဖြင့်ရိုက်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် ကုတင်ပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ ပစ်လှဲလိုက်လေသည်။

လုံယိသည် ခေါင်းအုံးထဲတွင် မျက်နှာအပ်ထားရင်း လင်ယိုယိုအပေါ် သူ၏ခံစားချက်ကို သေချာစွာ စဉ်းစားနေမိသည်။ သူမသည် ရုပ်ရည်တွင် သာမန်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ရုပ်ဆိုးသည်တော့ မဟုတ်ဘဲ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာမူ အလွန်ပင် ပြည့်စုံလှပေသည်။

အပြင်ပန်းတွင် အေးစက်နေသော်လည်း စိတ်နှလုံးမှာ နွေးထွေးပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် အလွန်ချစ်စရာကောင်းလှ၏။ သူမသည် မှောင်မိုက်သောမှော်ပညာနှင့် ဝိညာဉ်မှော်ပညာကို လေ့လာသူဖြစ်ရာ ၎င်းက သူမကို သူနှင့် အမျိုးအစားတူ ဖြစ်စေသည်။

ဤကဲ့သို့ဆိုလျှင် သူမကို လက်ခံရန် မဖြစ်နိုင်သည်တော့ မဟုတ်ပေ။ လုံယိသည် စိတ်ထဲတွင် အကြိမ်ကြိမ် တွေးတောပြီးနောက် ဤကဲ့သို့ နိဂုံးချုပ်လိုက်လေသည်။

နောင်တွင် သူမအပေါ် ပို၍ ရင်းနှီးသော ခံစားချက်များ ပျိုးထောင်နိုင်မည်ဟု ထင်ရသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် ဇနီးသုံးဦးအထိ သတ်မှတ်ထားပြီးဖြစ်ရာ နောက်ထပ်တစ်ဦး တိုးလာခြင်းက ပြဿနာမရှိပေ။

ဤကမ္ဘာတွင် အစွမ်းထက်သူဖြစ်ပါက ဇနီးအများအပြား ယူခြင်းကို မည်သူကမျှ ကန့်ကွက်မည်မဟုတ်သည့်အပြင် ၎င်းသည် အဆင့်အတန်းတစ်ခု၏ ပြယုဂ်ပင် ဖြစ်သည်။ မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်အောင် ပြောဆိုပြီးနောက် လုံယိသည် အတွေးမရှိဘဲ အိပ်ပျော်သွားလေသည်။

လင်ယိုယိုသည်လည်း ယခုအချိန်တွင် စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် တွေးတောနေသည်ကို သူ မသိခဲ့ပေ။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် လုရှီးယာသည် တရားမှတ်ခြင်းမှ နိုးလာခဲ့သည်။ သူမသည် မတ်တပ်ရပ်ကာ အကြောအခြင်များကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ လင်ယိုယိုကို မတွေ့ရပေ။

တဲအပြင်ဘက်တွင် အေးစက်သော လေတိုက်ခတ်နေပြီး ဤတောဒေသ၏ နံနက်ခင်းလေထုသည် စိုစွတ်သော်လည်း လတ်ဆတ်မှုမရှိပေ။ လုရှီးယာသည် သူမ၏ ကိုယ်ကျပ်အဝတ်အစားများကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပြင်ဝတ်လိုက်ပြီး မော့ကြည့်လိုက်ရာ အဝေးသို့ ငေးကြည့်နေသော လင်ယိုယိုကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"အစ်မယိုယို... အစောကြီး နိုးနေတာပဲ…" လုရှီးယာသည် လင်ယိုယိုထံသို့ လျှောက်သွားကာ ပြောလိုက်လေသည်။

လင်ယိုယိုသည် လှည့်ကြည့်လာပြီး မျက်နှာတွင် အတုအယောင် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် "အင်း... အိပ်လို့မရလို့ လေညင်းခံထွက်လာတာ…" ဟူ၍ ဆိုလိုက်၏။

တစ်ညတာအတွင်း လင်ယိုယို၏ ပုံစံမှာ အလွန်ပင် နွမ်းလျနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လုရှီးယာမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။ "အစ်မယိုယို... မျက်နှာမကောင်းလိုက်ဘူး၊ နေမကောင်းလို့လား…"

လင်ယိုယိုသည် အားငယ်စွာဖြင့် ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ဆိုလိုက်၏။ "အဆင်ပြေပါတယ်... မနေ့က အိပ်လို့ သိပ်မကောင်းလို့ပါ…"

လုရှီးယာ၏ မျက်နှာတွင် အံ့သြရိပ်များ ယှက်သန်းသွားလေသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် မှော်ဆရာများသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ၏ အထောက်အပံ့ရှိသောကြောင့် အိပ်စက်ခြင်း အရည်အသွေး အလွန်ကောင်းမွန်ကြသည် မဟုတ်ပါလား... သို့သော် သူမအနေဖြင့် ထပ်မေးရန် မသင့်ကြောင်း သိသဖြင့် နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်ရပေသည်။

ထိုအချိန်တွင်ပင် သူတို့၏ နောက်ဘက်မှ ပျင်းရိပျင်းတိုက်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ "မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ... လှပတဲ့ မိန်းကလေးတို့ နှစ်ယောက်…"

လုံယိ၏ အသံကို ကြားလိုက်သည်နှင့် လုရှီးယာသည် ဝမ်းသာအားရ လှည့်ကြည့်ကာ အပြေးအလွှား သွားပြီး လုံယိ၏ လက်တစ်ဖက်ကို ဖက်တွယ်လိုက်လေသည်။

"လှပတဲ့ မိန်းကလေးလို့ ခေါ်ပြီး မြှောက်ပင့်နေတာပဲ... နင်တို့နှစ်ယောက်ပဲ အတူတူ ပျော်ပျော်ပါးပါး နောက်ပြောင်နေကြတော့…" လင်ယိုယိုသည် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ လုံယိကို အလျင်အမြန် ကျော်ဖြတ်၍ သူမ၏ တဲဆီသို့ လျှောက်သွားတော့သည်။

"ဟေး... လင်ယိုယို... ထွက်မပြေးနဲ့လေ... နှစ်ယောက်တည်း နောက်ပြောင်တာထက် သုံးယောက်တူတူ နောက်ပြောင်တာက ပိုစိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်…" လင်ယိုယို၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်လျက် လုံယိက ပြောလိုက်လေသည်။

လုံယိ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လင်ယိုယို၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်ခဲသွားပြီး မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ နှလုံးသားသည်လည်း အလိုအလျောက် တဒိန်းဒိန်း ခုန်လာတော့သည်။

'နောက်ဆုံးတော့ သူ့စကားက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ... ငါ့ကို နောက်ပြောင်နေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ့ကို လက်ခံမယ်လို့ အရိပ်အမြွက် ပြောတာလား...' လင်ယိုယိုသည် အလွန်အကျွံ မတွေးဝံ့ဘဲ တဲအတွင်းသို့ အမြန်ဝင်သွားလေသည်။

"လုံယိ... အစ်မယိုယို တစ်ခုခုကို စိတ်ထဲမှာ နှမြောတသ ဖြစ်နေပုံပဲ…" လုရှီးယာက စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"အင်း... ရှိမှာပေါ့... မင်းတို့ မိန်းကလေးတွေဆိုတာ လစဉ် ရောက်လာတတ်တဲ့ နေ့ရက်တွေမှာ စိတ်အခြေအနေ မကောင်းဘဲ ဂျီကျတတ်ကြတာ နင်လည်း သိတာပဲ…" လုံယိက နောက်ပြောင်သော အမူအရာဖြင့် ရယ်မောလိုက်၏။

လုရှီးယာသည် မျက်နှာနီမြန်းသွားပြီး စိတ်တိုတိုဖြင့် ဆိုလိုက်လေသည်။ "မုန်းစရာပဲ... အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောမနေနဲ့... အစ်မယိုယိုရဲ့ အဲ့ဒီနေ့က အခုမဟုတ်ဘူး…"

"အော်... ဒါဆို ဘယ်တုန်းကလဲ…" လုံယိက စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါ... အဲ့ဒါကို နင်က ဘာလို့ သိချင်နေတာလဲ လူယုတ်မာကြီး…" လုရှီးယာသည် မျက်စောင်းထိုးကာ ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါဆို မင်းရဲ့ ရက်ကိုပဲ ပြောလေ…" လုံယိက နောက်ပြောင်သော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

လုရှီးယာသည် ဘာဘေးရီးယန်းနွား၊ ဟာလေနှင့် အခြားသူများ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မရှိသည်ကို သေချာစေရန် ဘယ်ဝဲယာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခြေဖျားထောက်ကာ လုံယိ၏ နားနားသို့ ကပ်သွားလေသည်။

"ဒီ... ရက်မှာ... ကျေနပ်ပြီလား၊ ငါ အစ်မလင်ယိုယိုဆီ သွားကူညီတော့မယ်…" ပြောပြီးသည်နှင့် လုရှီးယာသည် လုံယိ၏ စိတ်အားထက်သန်သော အကြည့်များကို တည့်တည့်မကြည့်ဝံ့ဘဲ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲလျက် အမြန်ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

မနက်စာကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စားသောက်ပြီးနောက် လုံယိနှင့် ခရီးသွားအဖွဲ့သည် ခရီးကို ပြန်လည်စတင်ခဲ့ကြလေသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လုံယိသည် လင်ယိုယိုကို စနောက်ရန် အခွင့်အရေးကို အကြိမ်ကြိမ် ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း ထိုကောင်မလေးမှာမူ သူ့ကို လုံးဝဥပေက္ခာပြုရန် ဆုံးဖြတ်ထားပုံရပေသည်။

"ဟာလေ... ဒီစိမ့်မြေဒေသကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ ဘယ်လောက်ကြာဦးမလဲ…" လန်ထျန်းက အားအင်ကုန်ခမ်းစွာဖြင့် မေးလိုက်၏။ သူသည် ကိုယ်ခန္ဓာကြံ့ခိုင်မှု အားနည်းသောကြောင့် မကြာမီတွင် မတ်တပ်ပင် မရပ်နိုင်တော့မည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပေသည်။

ဟာလေသည် မြေပုံကို ထုတ်ယူ၍ ခေတ္တမျှ သေချာစွာ ကြည့်ရှုပြီးနောက် "မကြာခင် ရောက်တော့မယ်... အခုသွားနေတဲ့ အရှိန်အတိုင်းဆိုရင် တစ်ရက်အတွင်း ဒီစိမ့်မြေကို ဖြတ်ကျော်နိုင်လိမ့်မယ်…" ပြန်လည်ဖြေကြားလေသည်။

တစ်ရက်အတွင်း ဤစိမ့်မြေဒေသကို ဖြတ်ကျော်နိုင်မည်ဟူသော စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အားလုံး၏ စိတ်ဓာတ်များ ပြန်လည်တက်ကြွလာကြ၏။ အကြောင်းရင်းမှာ ဤစိမ့်မြေဒေသကို ဖြတ်ကျော်ပြီးသည်နှင့် ပျောက်ဆုံးမြို့တော်သို့ ရောက်ရှိမည်ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ ထို့ကြောင့် လူတိုင်း၏ စိတ်အခြေအနေသည် ချက်ချင်းပင် ကြည်နူးသွားကြပြီး လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ပျော်ရွှင်စွာ စကားစမြည် ပြောဆိုလာကြတော့သည်။