အခန်း (၄၈) - သွေးရောင်လွှမ်းသော ပိုးကောင်ပင်လယ်

နတ်ဘုရားများပင် စွန့်ပစ်ထားသော ဤနေရာမှ လွတ်မြောက်ရန်အတွက် လူတိုင်းသည် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် အရှိန်မြှင့်ကာ လျှောက်လှမ်းလာကြလေသည်။

"ဝါး... အားလုံးကြည့်ကြပါဦး၊ ဟိုမှာ ဘာရှိတာလဲ…" လုရှီးယာက အံ့အားသင့်ဝမ်းသာစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

အားလုံး ရပ်တန့်သွားကြပြီး မျက်နှာထက်တွင် ပြုံးရိပ်များ ယှက်သန်းလာကြ၏။ အမှန်တကယ်ပင် အဝေးတစ်နေရာတွင် စိမ်းလန်းစိုပြေသော တောင်ကုန်းများ လှိုင်းထသကဲ့သို့ မြင်နေရသည်။ ၎င်းမှာ ဤစိမ်းစိုသော လွင်ပြင်၏ အဆုံးသတ်သို့ မဝေးတော့ကြောင်း ပြသနေခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

"အားလုံးပဲ... နည်းနည်းလောက် ပိုကြိုးစားကြစို့၊ မကြာခင် ဒီကျိန်စာသင့် လွင်ပြင်ကနေ ထွက်သွားနိုင်တော့မယ်…"

ဟာလေက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အားပေးလိုက်လေသည်။ ဤလွင်ပြင်သည် သူ၏အဖွဲ့ဝင် နှစ်ဦးကို ဝါးမြိုသွားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ထိုသူတို့သည် ကိုယ်တိုင်မှားယွင်းခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သော်လည်း အကူအညီပေးမည့်သူ နှစ်ဦး လျော့နည်းသွားခြင်းက အန္တရာယ်ကို ပို၍တိုးစေသည်ဟု သူခံစားရ၏။

သို့သော် သူတို့သွားမည့် ပန်းတိုင်ဖြစ်သော ပျောက်ဆုံးနေသောမြို့သည် ပို၍အန္တရာယ်များသော နေရာဖြစ်သောကြောင့် ဤလွင်ပြင်သည် ထိုမျှအထိ ကြောက်စရာမကောင်းဟု သူယူဆထားပေသည်။

သို့သော် လူခြောက်ဦးသည် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် လွင်ပြင်အစွန်းသို့ ပြေးထွက်သွားကြစဉ်မှာပင် အားလုံးသည် အသက်ရှူမှားလောက်အောင် အံ့အားသင့်သွားကြပြီး စောနက စိတ်အားထက်သန်မှုများမှာလည်း တစ်စက္ကန့်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

မီတာ ၃၀၀ ခန့် အကွာတွင် စိမ်းလန်းသော မြက်ခင်းပြင်ရှိနေသော်လည်း ထိုမီတာ ၃၀၀ အကျယ်ရှိသော ဧရိယာသည် အမှန်တကယ်တွင် သေမင်းတမန်ဇုန်တစ်ခု ဖြစ်နေပေသည်။ ၎င်းမှာ ရွှံ့နွံများ ပြည့်နှက်နေသော လွင်ပြင်ဖြစ်ပြီး သွေးရောင်ကောင်လေးများ မရေမရေ ရွေ့လျားနေကြ၏။

ဟုတ်ပေသည်။ ဂီလိုတာနှင့် ရှီယန်တို့ကို အရိုးပင်မကျန်အောင် ချက်ချင်းဝါးမြိုသွားခဲ့သော ထိုကြောက်စရာကောင်းသည့် ပိုးကောင်မျိုးပင် ဖြစ်ပေသည်။

"ဟာလေ... ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ။ မြေပုံထဲမှာ ဒါကို ဘယ်လိုဖြတ်ရမလဲဆိုတာ ပြထားလား…"

အဆိုပါ သွေးရောင်ပိုးကောင်ပင်လယ်ကြီးကို ကြည့်ပြီး လန်ထျန်း၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့သွားလေသည်။ သူသည် ဂီလိုတာနှင့် ရှီယန်တို့ကဲ့သို့ အဆုံးသတ်မဖြစ်လိုပေ။

ဟာလေသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး မျက်နှာထား တည်ကြည်သွား၏။ ထို့နောက် မြေပုံကို ထုတ်ယူကာ အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည်စစ်ဆေးကြည့်သော်လည်း သူတို့သည် မြေပုံတွင် ပြထားသော လမ်းကြောင်းအတိုင်း တစ်လက်မမျှ မသွေဖည်ဘဲ လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ် ပိုးကောင်များအကြောင်းကို မြေပုံတွင် မှတ်သားထားခြင်း မရှိပေ။

"ပြီးပြီ... ငါတို့ရဲ့ ကြိုးစားမှုတွေ အကုန်အလဟဿ ဖြစ်ကုန်ပြီ…" လန်ထျန်းက သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။ နောက်ဆုံး မီတာ ၃၀၀ အကွာအဝေးကို ဖြတ်ကျော်နိုင်မည်ဟု သူ လုံးဝယုံကြည်မှု မရှိတော့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ဘာဘေးရီးယန်းနွား၊ လုရှီးယာနှင့် လင်ယိုယိုတို့သည် လုံယိဘက်သို့ အလိုအလျောက် ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

သူတို့၏ စိတ်အခြေအနေအရ လုံယိကိုသာ တစ်ဦးတည်းသော ခေါင်းဆောင်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားပြီးဖြစ်ရာ ဟာလေကိုမူ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးအဖြစ် ယုံကြည်မှု မရှိကြတော့ပေ။

လုံယိသည်လည်း သွေးရောင်တောက်နေသော ပိုးကောင်ပင်လယ်ကြီးကို ငေးကြောင်ကြည့်နေမိလေသည်။

အစောပိုင်းက အဝေးမှ ကြည့်စဉ်က သတိမထားမိခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ထိုသွေးရောင်ပိုးကောင်များသည် မီတာ ၃၀၀ အကျယ်ရှိသော ရွှံ့နွံတောအတွင်း၌သာ နေထိုင်ကြပြီး သတ်မှတ်ထားသော နယ်နိမိတ်မျဉ်းကို ကျော်ဖြတ်ခြင်းမရှိသည်ကို သတိပြုမိသွား၏။

ထို့ကြောင့် ဤအခြေအနေသည် လူသားတို့ ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူတွေးမိသည်။ သို့မဟုတ်ပါက ဤပိုးကောင်များက အဘယ်ကြောင့် ဤမျှအမိန့်နာခံနေကြမည်နည်း...

"ငါတို့အားလုံးသာ အထွတ်အထိပ် မဟာမှော်ဆရာတွေလို ပျံသန်းနိုင်တဲ့ မှော်ပညာကို သုံးနိုင်မယ်ဆိုရင် တစ်မျိုးပေါ့၊ အခုတော့ ဒီနေရာကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး…" ဟာလေက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ဆိုလိုက်လေသည်။

"ငါတို့အားလုံး ပျံသန်းနိုင်တဲ့ မှော်ပညာရှိရင်တောင် ဒီနေရာကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ဆိုတာ အတော်လေး ခက်ခဲလိမ့်မယ်…" လုံယိက ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ…" ဟာလေက မေးလိုက်လေသည်။

လုံယိသည် သူ၏အင်္ကျီအောက်နားမှ အဝတ်စတစ်စကို ဆုတ်ဖြတ်လိုက်ပြီး မြေကြီးတစ်ဆုပ်စာကို ထုပ်ပိုးလိုက်သည်။ ထို့နောက် အားလုံး၏ နားမလည်နိုင်သော အကြည့်များအောက်တွင် ထိုအထုပ်ကို ပိုးကောင်ပင်လယ်၏ အထက်ကောင်းကင်သို့ အစွမ်းကုန် ပစ်ပေါက်လိုက်လေသည်။

ထိုရွှံ့ထုပ်သည် ပိုးကောင်ပင်လယ်၏ ကောင်းကင်ယံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ပိုးကောင်များက နားကွဲလောက်သော အသံများကို ချက်ချင်းထုတ်ဖော်လိုက်ကြ၏။

ထို့နောက် လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပျံတက်လာပြီး ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို အနီရောင်တိမ်တိုက်များသဖွယ် ဖုံးလွှမ်းသွားလေသည်။

သို့သော် တခဏအကြာတွင် ထိုသွေးရောင်ပိုးကောင်များ ပြန်လည်ကျဆင်းသွားပြီး ပစ်ပေါက်လိုက်သော ရွှံ့ထုပ်မှာမူ အစအနပင် မကျန်တော့ပေ။

"တွေ့ပြီလား... ငါတို့ ကောင်းကင်ယံ မီတာ ၅၀၀ အမြင့်အထိ ပျံသန်းနိုင်မှသာ ဒီနေရာကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ ဖြစ်နိုင်လိမ့်မယ်…" လုံယိက ပြောလိုက်လေသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြ၏။ ပျံသန်းပြီး ဖြတ်ကျော်ရမည်ဆိုလျှင် သူတို့တွင် ထိုသို့ပျံသန်းနိုင်သော စွမ်းရည် သို့မဟုတ် နည်းလမ်းရှိပါသလား... တကယ်ပင် အရှုံးပေးပြီး နောက်ဆုတ်ရတော့မည်လော...

မကြာမီ ကောင်းကင်ယံသည် တဖြည်းဖြည်း မှောင်ရီပျိုးလာသော်လည်း သူတို့သည် အဖြေရှာမတွေ့သေးပေ။ သို့သော် ဟာလေ၏ ညွှန်ကြားချက်အရ အားလုံးသည် ထိုနေရာ၌ပင် ညအိပ်စခန်းချပြီး ယနေ့ညတွင် နည်းလမ်းရှာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတော့သည်။

အားလုံး တဲများထိုးပြီး အနားယူရန် ပြင်ဆင်ပြီးချိန်တွင် နေမင်း၏ နောက်ဆုံးရောင်ခြည်သည် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းအောက်သို့ ငုပ်လျှိုးသွားပြီး တစ်ကမ္ဘာလုံး မှောင်အတိ ဖြစ်သွားလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် လုံယိနှင့် အခြားသူများသည် ပိုးကောင်ပင်လယ်ကြီးကို ကြည့်ကာ ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် အံ့အားသင့်နေကြလေသည်။

"ဝါး... လှလိုက်တာ…" လုရှီးယာက မနေနိုင်ဘဲ ရေရွတ်လိုက်၏။ လူကို အရိုးပါမကျန်အောင် ဝါးမျိုတတ်သော ရက်စက်သည့် ပိုးကောင်များက ညဘက်တွင် ဤမျှတောက်ပလာလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြပေ။

၎င်းတို့သည် သန့်စင်သော အနီရောင် ပတ္တမြားများကဲ့သို့ လှပနေလေသည်။ သန်းပေါင်းများစွာသော ပိုးကောင်များက အနီရောင်အလင်းတန်းများ ထုတ်လွှတ်ကာ အဆုံးမဲ့သော အနီရောင်ပင်လယ်အတွင်း လူးလွန်းနေသည့် မြင်ကွင်းသည် ညဉ့်နက်၌ အလွန်လှပပြီး စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

ထိုကဲ့သို့ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ဖွယ် အခြေအနေတွင် လူခြောက်ဦးစလုံးသည် ညဉ့်နက်သ၌ တိုးဝှေ့စီးဆင်းလာသော ပိုးကောင်ပင်လယ်ကြီးကို ကြည့်ကာ တစ်စုံတစ်ယောက်မျှ စကားမပြောဘဲ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေကြလေသည်။

အချိန်မည်မျှ ကြာသွားသည်မသိဘဲ မီးလျှံကဲ့သို့ နီရဲနေသော ပိုးကောင်ပင်လယ်အတွင်းမှ ရုတ်တရက် လေပူဖောင်းများ ပေါ်လာပြီးနောက် ရွှံ့နွံများကြားမှ မိကျောင်းနှင့်တူသော တွားသွားသတ္တဝါတစ်ကောင် တိုးထွက်လာခဲ့၏။

၎င်းသည် အလွန်တရာ ရုပ်ဆိုးလှပြီး တြိဂံပုံစံ မျက်လုံးများမှ အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေကာ ရှည်လျားသော ပါးစပ်အတွင်း၌ ထက်မြက်သော သွားများ အပြည့်ရှိနေသည်ကို တွေ့ရပေသည်။

ကမ္ဘာပေါ်ရှိ ပါးစပ်ရှည်မိကျောင်းများနှင့် ဆင်တူသော်လည်း ပို၍ ကြမ်းတမ်းရက်စက်ပုံရလေသည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ သွေးရောင်လွှမ်းနေသော ပိုးကောင်များသည် ၎င်းကို တိုက်ခိုက်ခြင်းမရှိဘဲ တွေ့သည်နှင့် လမ်းဖယ်ပေးကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်ဟု ဆိုရပေမည်။

"အဲဒါ ဘာကောင်လဲ…" လုံယိက မေးလိုက်လေသည်။ မိကျောင်းနှင့်တူသော ထိုသတ္တဝါကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တစ်စုံတစ်ခုကို သိနေသကဲ့သို့ ခံစားရသော်လည်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမှတ်မိပေ။

"ဒါက ရွှံ့နွံလူသားစားသားရဲပဲ... များသောအားဖြင့် အကောင်ပေါင်း ထောင်ချီပြီး အုပ်စုလိုက် နေတတ်ကြတာ... တစ်ယောက်ယောက်သာ သူတို့ရှိတဲ့ ရွှံ့နွံထဲကို ကျသွားမယ်ဆိုရင် ဓားသူတော်စင်ဖြစ်စေ၊ အထွတ်အထိပ် မဟာမှော်ဆရာဖြစ်စေ သေဘေးကနေ လွတ်ဖို့ ခဲယဉ်းတယ်... အစကတည်းက ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ပိုးကောင်တွေက ငါတို့ကို ခေါင်းခဲအောင် လုပ်နေတာ၊ အခုတော့ လူသားစားသားရဲတွေပါ ပေါ်လာပြန်ပြီ။ ငါတို့ တကယ်ပဲ ဒီနေရာမှာတင် ရပ်လိုက်ရတော့မလား... ငါတော့ တကယ်ပဲ လက်မလျှော့ချင်သေးဘူး…"

ဟာလေက ခေါင်းခါယမ်းရင်း ပြောဆိုကာ ၎င်း၏တဲအတွင်းသို့ ဝင်သွားလေသည်။

သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် လုံယိသည် တရားမှတ်ခြင်းမှ နိုးလာခဲ့၏။ ဤရွှံ့နွံတောကို ဖြတ်ကျော်နိုင်မည့် နည်းလမ်းတစ်ခုကို သိနေသည်ဟု သူ အမြဲခံစားနေရသော်လည်း ထိုအရာသည် ဝေဝါးနေပြီး အရေးကြီးသော အချက်ကို ဖမ်းဆုပ်ရတော့မည့်ဆဲ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

လုံယိသည် တဲအတွင်းမှ ထွက်လာခဲ့ရာ မီးလျှံကဲ့သို့ နီရဲနေသော ပိုးကောင်ပင်လယ်ကြီးသည် ယခင်အတိုင်း တောက်ပနေဆဲပင်။ သူသည် ရွှံ့နွံတော၏ အစွန်းသို့ လျှောက်သွားကာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး ပိုးကောင်များနှင့် လူသားစားသားရဲများကို ငေးကြည့်နေလေသည်။

လူသားစားသားရဲများသည် လုံယိရှိနေသည်ကို သတိပြုမိသွားကြပြီး အကောင်ပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းခန့်သည် သူ့ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာကြသော်လည်း ပိုးကောင်များကဲ့သို့ပင် ထိုနယ်နိမိတ်မျဉ်းကို ကျော်ဖြတ်ရန် မဝံ့ရဲကြပေ။

လင်ယိုယိုသည် ရွှံ့နွံတောအစွန်းတွင် ထိုင်နေသော ပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အလွန်ရှုပ်ထွေးသော မျက်နှာထားဖြင့် ခြေလှမ်းများကို အလိုအလျောက် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်လေသည်။

သူမသည် ပျောက်ဆုံးမြို့တော်သို့ သွားသည့် ဤတာဝန်ကို အသက်စွန့်ပြီး လုပ်ဆောင်ရခြင်းမှာ သူမကိုယ်တိုင်တွင် ပန်းတိုင်တစ်ခု ရှိနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤရွှံ့နွံတောကို ဖြတ်ကျော်၍မရခြင်းအပေါ် အလွန်စိတ်ပျက်နေခဲ့၏။

သို့သော် ထိုစိတ်ပျက်မှုသည် ထိုအမျိုးသားအပေါ် သူမခံစားနေရသော စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဘာမျှမဟုတ်ပေသည်ဟု ဆိုရပေမည်။

ဤရက်ပိုင်းအတွင်း လုံယိက သူမကို အဆက်မပြတ်စနောက်နေခြင်းက သူမကို ပျော်ရွှင်စေခဲ့သော်လည်း လုံယိကို မျက်နှာချင်းဆိုင်ရန်မူ သူမ မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။ လုံယိ၏ အပြုအမူများက သူသည် သူမကို လက်ခံထားပြီးဖြစ်ကြောင်း အထင်အရှား ပြသနေသော်လည်း သူမသည် ရုတ်တရက် ကြောက်ရွံ့စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့၏။

တစ်ဖက်တွင် ဤအရာသည် နေရောင်ခြည်ထိသည်နှင့် ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားမည့် လှပသော ဆပ်ပြာပူဖောင်းလေးတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်နေမည်ကို စိုးရိမ်ပြီး၊ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ သူမကြောင့် လုံယိပါ ဒုက္ခရောက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေမိလေသည်။

"နိုးပြီလား... ဒီဘက်လာပြီး ထိုင်ပါဦး…" လင်ယိုယို နောက်သို့ ဆုတ်ခွာရန် ကြိုးစားလိုက်စဉ်မှာပင် လုံယိ၏ အသံသည် သူမ၏ နားအနီးသို့ ရုတ်တရက် ပျံ့လွင့်ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

လင်ယိုယိုမှာ လန့်ဖျတ်သွားပြီး ခေါင်းမော့ကာ ကြည့်လိုက်ရာ လုံယိသည် မူလနေရာတွင်ပင် ထိုင်နေဆဲဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့ဆိုလျှင် သူ၏အသံကို သူမ၏ နားဘေးတွင် အဘယ်ကြောင့် ကြားနေရသနည်း...

လုံယိ၏ အဆုံးမရှိသော အံ့အားသင့်ဖွယ် စွမ်းရည်များကို သူမ နေသားကျနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် လင်ယိုယိုသည် တခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် လုံယိ၏ ဘေးနားသို့ လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။