အခန်း (၅၅) - ရေပြင်အလယ်မှ သွေးကြွသော ရမ္မက် (၁)

လင်ယိုယို၏ စကားကို နားထောင်ရင်း လုံယိသည်လည်း မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်အမင်း နေရခက်နေသည်ကို သတိပြုမိလာ၏။

အထူးသဖြင့် အောက်ထျန်းကျင့်စဥ်၏ ပထမအဆင့်ကို အောင်မြင်စွာ ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက်ပိုင်းတွင် ရိုးတွင်းခြင်ဆီများမှ အညစ်အကြေးများ စီးထွက်လာသောကြောင့် အတွင်းခံအဝတ်အစားများမှာ အရေပြားတွင် ကပ်နေပြီး အလွန်ပင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေရပေသည်။

"အနီးအနားမှာ ရေရှိတာ သေချာတယ်... ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီအမှောင်မှော်သားရဲတွေက ရေမသောက်ဘဲနဲ့ အသက်ရှင်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်လို့ပဲ…" လုံယိက ဆိုလိုက်လေသည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးသည် အမှောင်မှော်သားရဲအုပ်စုနောက်သို့ အဝေးမှ ခြေရာခံလိုက်ရာ တောအုပ်အလယ်ရှိ မြစ်ငယ်လေးတစ်စင်းကို အမှန်တကယ်ပင် တွေ့ရှိခဲ့၏။ ထိုမြစ်၏ နှစ်ဖက်စလုံးတွင် ရေလာသောက်ကြသော အမှောင်မှော်သားရဲများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

လုံယိနှင့် လင်ယိုယိုတို့သည် အရိုးစု ၁၈ ခုကို ချက်ချင်းပင် ဦးဆောင်၍ ချဉ်းကပ်သွားကြရာ ခွေးမြင်သည်နှင့် ကြက်များ ထွက်ပြေးသကဲ့သို့ အမှောင်မှော်သားရဲအားလုံးသည် ပျာပျာသလဲ ထွက်ပြေးကြတော့သည်။

အရိုးစု ၁၈ ခု၏ ခြောက်လှန့်နိုင်စွမ်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကြီးမားလှ၏။ ၎င်းတို့သည် အမှောင်မှော်သားရဲ ထောင်ပေါင်းများစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ ထွက်ပေါ်နေသော သေခြင်းတရား၏ သွေးညှီနံ့နှင့် ထူထပ်သော အမှောင်အရှိန်အဝါများကြောင့် အဆင့်နိမ့် အမှောင်မှော်သားရဲများမှာ မခုခံနိုင်ဘဲ ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးသွားကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"အထက်ပိုင်းကို သွားကြရအောင်၊ အထက်ပိုင်းက ရေက ပိုသန့်မယ်…"

ရေကို မြင်သည်နှင့် လင်ယိုယိုသည် ချက်ချင်းပင် ခုန်ဆင်းချင်စိတ် ပေါ်လာသော်လည်း တခဏအစောပိုင်းက အမှောင်မှော်သားရဲများစွာ ရေလာသောက်ခဲ့သည်ကို သတိရကာ အောင့်ထားလိုက်၏။

ထို့နောက် လုံယိဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူသည် မြစ်အထက်ပိုင်းသို့ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"လုံယိ... ငါ နင့်ကို ပြောနေတာနော်…" လင်ယိုယိုက နှုတ်ခမ်းလေးစူကာ ချစ်စဖွယ် ပြောလိုက်လေသည်။

လုံယိက ပြုံးလျက် ပြန်ပြောလေသည်။

"မင်း သတိမထားမိဘူးလား... ခုနက အမှောင်မှော်သားရဲတွေဟာ ဒီနေရာမှာပဲ စုပြီး ရေသောက်နေကြတာ၊ အထက်ပိုင်းမှာ တစ်ကောင်မှ မရှိဘူး... ပြီးတော့ သူတို့ ထွက်ပြေးကြတော့လည်း တစ်ကောင်မှ အထက်ပိုင်းဘက်ကို မပြေးကြဘူး၊ ဘာကြောင့်လဲဆိုတာ မင်းသိလား…"

လင်ယိုယိုမှာ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားရ၏။ သူမသည် ထိုအချက်ကို သေချာမကြည့်မိခဲ့သော်လည်း လုံယိ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက်တွင် ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းနိုင်သွားပြီး ဆိုလိုက်လေသည်။

"ဒါဆို နင်ပြောချင်တာက မြစ်အထက်ပိုင်းမှာ အလွန်အစွမ်းထက်တဲ့ အမှောင်မှော်သားရဲတစ်ကောင် ရှိနေပြီး အဲဒီနေရာက သူ့ရဲ့ နယ်မြေဖြစ်နေတာပေါ့…"

လုံယိက ခေါင်းညိတ်လျက် ပြောလိုက်၏။

"မှန်တယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီဒေသက အမှောင်မှော်သားရဲတွေအားလုံးက သိပ်ပြီး အစွမ်းမထက်ကြဘူး၊ ဒါကြောင့် အထက်ပိုင်းမှာ သူ့ကိုယ်သူ ဘုရင်လို့ ကြွေးကြော်ထားတဲ့ အမှောင်မှော်သားရဲဘုရင် တစ်ကောင်ရှိမယ်လို့ ငါထင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အစွမ်းကလည်း သိပ်ပြီးတော့ အစွမ်းထက်မယ်မထင်ဘူး…"

"ဒါဆို ငါတို့ သွားကြမလား…" လင်ယိုယိုက မေးလိုက်လေသည်။

"ဒါပေါ့... အတော်လေး ခက်ခက်ခဲခဲ ရှာဖွေခဲ့ရပြီးမှ အစွမ်းအနည်းငယ် ပိုထက်တဲ့ အမှောင်မှော်သားရဲတစ်ကောင်နဲ့ တွေ့ပြီဆိုတော့ ငါ့ရဲ့အရိုးစုတွေအတွက် ထူးထူးခြားခြား အရသာရှိတဲ့ အစာတစ်နပ် ဖြစ်စေမယ်လို့ မျှော်လင့်တာပေါ့…"

လုံယိက ရယ်မောရင်း ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် သူသည် လင်ယိုယိုကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်လိုက်၏။ သူမသည် သူနှင့် ပတ်သက်မှုရှိခဲ့ပြီးနောက် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေပုံရပေသည်။

အကယ်၍ ယခင်ကဆိုလျှင် လင်ယိုယိုသည် အရိုးစုများကို ခေါ်ဆောင်ကာ အထက်ပိုင်းသို့ ချက်ချင်းတက်၍ သတ်ဖြတ်မည်ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ လုံယိက သူမအပေါ် အမြင်မကောင်းမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် သူ့သဘောထားကို အရင်မေးမြန်းနေခြင်း ဖြစ်သည်ဟု သူတွေးမိလေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အရိုးစုများနှင့်အတူ အထက်ပိုင်းသို့ အလျင်အမြန် တက်လာခဲ့ကြပြီး မြစ်ဖျားတွင် ရောက်သောအခါ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ထိုနေရာကို နေရာယူထားသော မြွေကြီးတစ်ကောင်နှင့်တူသည့် အမှောင်မှော်သားရဲကြီးတစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

၎င်း၏ အရှိန်အဝါအရ အောက်ပိုင်းရှိ အမှောင်မှော်သားရဲများထက် များစွာ ပိုမိုအစွမ်းထက်သည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သော်လည်း လုံယိကမူ လုံးဝမစိုးရိမ်ပေ။ အကြောင်းရင်းမှာ သူ့တွင် အမှောင်မှော်စွမ်းအင်ကို ခုခံနိုင်သော အထူးအရိုးစု ၁၈ ကောင် ရှိနေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

အထွတ်အထိပ် အဆင့်-A အမှောင်မှော်သားရဲနှင့် မတွေ့သရွေ့ ကျန်ရှိသော သားရဲများကို အနိုင်မတိုက်နိုင်လျှင်တောင်မှ သူသည် ပြဿနာမရှိဘဲ ခုခံကာကွယ်နိုင်ပေသည်။

အမှန်တကယ်ပင် သူမျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ထိုခေါင်းဆောင်လေးသည် အထူးအရိုးစု ၁၈ ကောင်၏ တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် ၂ မိနစ်ပင် မခံနိုင်ဘဲ အသက်ပျောက်သွားခဲ့တော့သည်။

"ကဲ... ယိုယို၊ အခု ငါတို့ ရေချိုးလို့ရပြီ…" လုံယိက နောက်ပြောင်ကာ ပြောလိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများက လင်ယိုယို၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကို မဖုံးကွယ်ဘဲ မရိုးမသား စိုက်ကြည့်နေတော့၏။

လင်ယိုယို၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲသွားပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် ဆိုလိုက်လေသည်။ "ဘယ်သူက နင် ဒီမှာ ရေချိုးမယ်လို့ ပြောလို့လဲ... ငါ တစ်ယောက်တည်း ချိုးမှာ၊ နင်ကတော့ အောက်ပိုင်းကို ဆင်းပြီး ချိုးတော့…"

"ယိုယို... မင်းက တကယ်ကို စိတ်မပါဘူးပဲ၊ တံတားကို ဖြတ်ပြီးမှ ဖျက်ဆီးသလိုမျိုး အသုံးချပြီးတော့ ငါ့ကို နှင်ထုတ်ချင်တာလား... ငါကတော့ တကယ်ကို ကံဆိုးလွန်းပါတယ်…" လုံယိသည် လင်ယိုယို၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲကာ ဝမ်းနည်းဟန်ဆောင်၍ ပြောလိုက်၏။

သူချစ်ရသူ၏ သရုပ်ဆောင်မှုကို မြင်သောအခါ လင်ယိုယိုက တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်လေသည်။ အမှန်တကယ်တွင် သူမသည် လုံယိနှင့်အတူ ရေချိုးရန် ငြင်းဆန်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ မိန်းကလေးများ၏ သဘာဝအရ ရှက်ရွံ့နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ရုံဖြင့် နှစ်ယောက်အတူ ရေချိုးရမည့် အခွင့်အရေးသည် သူ့လက်ထဲမှ လွတ်မည်မဟုတ်ကြောင်း လုံယိ နားလည်လိုက်ပေသည်။

"မင်း ရယ်လိုက်ပြီဆိုတော့ သဘောတူတယ်လို့ မှတ်ပြီနော်... ငါ အရင်ဝင်မယ်၊ မင်းလည်း မြန်မြန်လိုက်ခဲ့တော့…"

လုံယိသည် သူ၏ ညစ်ပတ်နေသော အဝတ်အစားများကို အလျင်အမြန်ပင် ချွတ်ပစ်လိုက်ပြီး မြစ်ထဲသို့ ခုန်ဆင်းသွားတော့သည်။

လုံယိ ရေထဲမှ ပြန်မတက်လာသေးသည့် အချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ လင်ယိုယိုသည် သူမ၏ အဝတ်အစားများကို အလျင်အမြန်ချွတ်ပစ်လိုက်ရာ ဂုဏ်ယူဖွယ်ကောင်းလှသော ပြည့်စုံလွန်းသည့် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

သူမ မြစ်ထဲသို့ ခုန်ဆင်းမည်ပြုတွင် လုံယိသည် ရုတ်တရက် ရေပေါ်သို့ တက်လာပြီး သူမကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးအစုံဖြင့် ငေးမောလျက် အံ့သြချီးကျူးသည့် အမူအရာကို ပြသနေလေသည်။

လင်ယိုယိုသည် ချက်ချင်းပင် ရေထဲသို့ ခုန်ဆင်းသွားပြီး ပင်ကိုယ်အသိစိတ်အရ ကိုယ်ကိုကွေးကာ ပုန်းကွယ်နေမိ၏။ သို့သော် လုံယိ၏ စွဲလန်းနေသော အကြည့်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမသည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ အံ့မခန်းလှပသော ကိုယ်ခန္ဓာကို ချစ်ရသူ၏ ရှေ့မှောက်တွင် အကုန်အစင် ဖွင့်ပြလိုက်လေသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမသည် လုံယိနှင့် လက်ထပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးသားဖြစ်သည်အပြင်၊ ထိုညကလည်း သူ့ကို တစ်ကိုယ်လုံး အနှံ့အစပ် ပွတ်သပ်ထိတွေ့ခွင့် ပေးခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ ယခုကဲ့သို့ သူက ကြည့်ချင်နေသည်ဆိုလျှင် အဝဝလင်လင် ကြည့်ခွင့်ပေးလိုက်မည်ဟု တွေးလိုက်တော့သည်။

လင်ယိုယိုသည် လုံယိနှင့် စတင်သိကျွမ်းခဲ့ချိန်မှစ၍ သူမ မည်မျှအထိ အူကြောင်ကြောင်နှင့် သူ့ကို ချစ်မိသွားခဲ့သည်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရရင်း သူ့ထံသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာခဲ့လေသည်။

သူမကို စိုက်ကြည့်နေသော လုံယိသည် တံတွေးများကို အခါခါ မျိုချနေမိ၏။ ဤကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ပြည့်စုံလွန်းလှပေသည်။ တင်းတိပ်တိပ်နှင့် ချောမွေ့ဝိုင်းစက်နေသော အသားဆိုင် နှစ်လုံးပေါ်တွင် ပန်းရောင်ချယ်ရီသီးငယ်နှစ်လုံးက ဆိုးနွဲ့စွာ မတ်တပ်ရပ်နေပြီး၊ အမျိုးသားတစ်ဦး၏ လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ဆုပ်ကိုင်နိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း အသေအချာပင် သိသာလှသည်။

လှပသွယ်လျသော ခါးအလှ၊ ချောမွေ့သော ဝမ်းဗိုက်နှင့် သူမ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးသော လျှို့ဝှက်ချက်နေရာရှိ သပ်ရပ်သိပ်သည်းသော အမွှေးအမျှင်များ၊ ထို့အပြင် ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တိုင်း မရေမရာ ပေါ်လွင်နေသော ပန်းရောင်ချိုင့်ဝှမ်းလေးအထိ အရာအားလုံးသည် ပြီးပြည့်စုံနေပေသည်။

လုံယိ၏ အောက်ပိုင်းရှိ အဖော်သည်လည်း မတ်တပ်ရပ်နေပြီဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ကာမစိတ်မီးတောက်များက ပြင်းထန်စွာ လောင်မြိုက်နေလေသည်။ ဤအရာကို မည်မျှကြာအောင် ထိန်းချုပ်ထားခဲ့ရသည်ကို ကောင်းကင်ဘုံသာ သိလိမ့်ပေမည်။

ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိပြီးစတွင် လုံလင်းအာနှင့် မေ့လျော့စွာ ဖြေဖျောက်ခဲ့သည်မှအပ၊ နောက်ပိုင်းတွင် အခွင့်အရေးမရဘဲ အချိန်အတော်ကြာအောင် ဖိနှိပ်ထားခဲ့ရသည်ဖြစ်ရာ ယခုကဲ့သို့ လှပသော မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သားရဲတစ်ကောင်အလား ဖြစ်မသွားဘဲ မည်သို့နေနိုင်ပါမည်နည်း...

လင်ယိုယိုသည် မြစ်ထဲသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်ဆင်းသွားရာ မကြာမီပင် ကြည်လင်သော မြစ်ရေများက သူမ၏ လှပသော ကိုယ်ခန္ဓာကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး နွေဦးအလှတမျှ ပေါ်လွင်သော မြင်ကွင်းမှာ ဝေဝါးစွာသာ ကျန်ရစ်တော့လေသည်။

"လုံယိ... ငါ ကျောပွတ်ပေးမယ်…" လင်ယိုယို၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းနေပြီး လုံယိ၏ ပြင်းပြသော အကြည့်များကို တည့်တည့်မကြည့်ရဲဘဲ သူ့နောက်သို့ တိုးသွားကာ ဂရုတစိုက်ဖြင့် ကျောပြင်ကို ပွတ်တိုက်ပေးလေသည်။

သူမ၏ အနည်းငယ် အေးစက်သော လက်ကလေးများသည် လုံယိ၏ ကျောပြင်ပေါ်တွင် ပွတ်တိုက်ရွေ့လျားနေပြီး ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့် အားအင်များ ပြည့်နှက်နေသော ကြွက်သားတစ်ခုချင်းစီကို အထင်အသား ခံစားနေရ၏။

တခဏမျှ ပွတ်တိုက်ပေးပြီးနောက် သူမသည် ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ တိုးကာ သူမ၏ တင်းရင်း၍ မတ်မတ်ရှိသော တောင်ပို့အစုံကို လုံယိ၏ ကျောပြင်ပေါ်သို့ ဖိကပ်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် သူမ၏ နုနယ်သော လက်ကလေးများက လုံယိ၏ တောင့်တင်းသော ရင်ဘတ်ကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးတော့သည်။

"လုံယိ…" လင်ယိုယိုက တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်ရာ ပြင်းပြသော ထွက်သက်များက လုံယိ၏ လည်ပင်းပေါ်သို့ ဝေ့ဝဲကျရောက်လာလေသည်။

လုံယိသာ ယခုထိ အောင့်အည်းသည်းခံနေဦးမည်ဆိုလျှင် ယောက်ျားတစ်ယောက်ဟုပင် ဆို၍ရတော့မည်မဟုတ်ပေ။ သူသည် ချက်ချင်းပင် လှည့်လိုက်ပြီး လင်ယိုယိုကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလေးများကို အငမ်းမရ စုပ်ယူနမ်းရှိုက်လိုက်လေသည်။

လုံယိ၏ လက်ကြီးများက ပိုးသားကဲ့သို့ နူးညံ့ချောမွေ့သော လင်ယိုယို၏ အသားအရေကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးနေပြီး၊ သူ၏ တောင့်တင်းနေသော ဖိုးသခွါးသီးလေးသည်လည်း သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်းတွင် စိတ်ကြွစွာဖြင့် ပွတ်တိုက်နေလေသည်။

"အင်း…" လင်ယိုယိုသည် ညည်းညူသံလေးများ ပြုလုပ်ရင်း လုံယိ၏ နမ်းရှိုက်မှုကို ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် တုံ့ပြန်နေပြီး သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ကလည်း လုံယိ၏ ကျောပြင်ကို ပွတ်သပ်ပေးနေလေသည်။

နှုတ်ခမ်းနှင့် လျှာတို့သည် အချိန်အတော်ကြာအောင် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ရစ်ပတ်နမ်းရှိုက်နေကြပြီးနောက် လုံယိက သူမကို လွှတ်ပေးလိုက်ကာ နီမြန်းနေသော သူမ၏ မျက်နှာလေးကို ကြည့်လိုက်၏။

ထို့နောက် သူ၏ ဝေဝါးနေသော မျက်ဝန်းများတွင် စွဲလန်းမှုများ ဖြာထွက်လာပြီး၊ သူ၏ စုပ်ယူနမ်းရှိုက်မှုကြောင့် ဖူးပွနေသော ပန်းရောင်နှုတ်ခမ်းလေးများသည် သူ့အတွက် အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိနေပေသည်။

လုံယိသည် မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ လင်ယိုယို၏ လည်ပင်းသားလေးများကြားထဲသို့ မျက်နှာအပ်ကာ နမ်းရှိုက်လိုက်ရာ ပန်းရောင်အမှတ်အသားများ ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။ သူမ၏ ညို့ဓာတ်ပြင်းသော ကိုယ်ခန္ဓာသည် သူ့ကို လုံးဝ စွဲလန်းသွားစေခဲ့၏။

သူ၏ နှုတ်ခမ်းများသည် တုန်ရီနေသော တောင်ထိပ်လေးများဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းသက်သွားလေသည်။ လုံယိ၏ ဦးခေါင်းသည် ရေထဲသို့ ငုပ်ဝင်သွားပြီးနောက် ပန်းသီးရောင် ချယ်ရီသီးလေးကို ပါးစပ်အတွင်းသို့ ယူကာ ကျွမ်းကျင်သော လျှာဖြင့် ဝိုင်းပတ်လျက် စုပ်ယူလေသည်။

လက်တစ်ဖက်က အခြားတောင်ပို့တစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ပွတ်တိုက်ပေးနေပြီး ချယ်ရီသီးလေးကို လက်ချောင်းများကြားတွင် ညှပ်၍ ကစားနေလေသည်။ မကြာမီပင် ဖူးပွနေသော ချယ်ရီသီးနှစ်ခုစလုံးသည် တင်းမာလာပြီး သူမသည်လည်း ထိုစမ်းသပ်မှုများကို မခံစားနိုင်တော့ပေ။

လင်ယိုယိုသည် ညည်းညူသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူမကိုယ်တိုင်ပင် ဤမျှ ကာမစိတ်ကြွသော အသံများကို ထုတ်ဖော်နေသည်ဟု မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေလေသည်။

လုံယိသည် ဖြည်းညှင်းစွာ အောက်ဘက်သို့ နမ်းရှိုက်ဆင်းသက်လာပြီး လက်များကလည်း လင်ယိုယို၏ တောင်ပို့များကို ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲပင်။ ရေအောက်တွင် လွင့်မျောနေသော အမည်းရောင် အမွေးအနုလေးများကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် လုံယိသည် နှာခေါင်းထဲမှ တစ်ခုခု စီးကျလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

သူ၏ နှုတ်ခမ်းများသည် နုနယ်သော ချက်တဝိုက်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ လျှို့ဝှက်ဥယျာဉ် အစပ်သို့ နမ်းရှိုက်လိုက်ရာ ရေထဲတွင် လွင့်မျောနေသော အမွေးနုလေးများသည် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကပ်သွားတော့သည်။

လုံယိ၏ နှုတ်ခမ်းများက သူမ၏ လျှို့ဝှက်ဥယျာဉ် အစပ်တွင် ထိတွေ့လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရချိန်၌ လင်ယိုယိုသည် သူမ၏ ကမာလေးမှ နွေးထွေးသော စီးဆင်းမှုတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသဖြင့် "မလုပ်နဲ့... မလုပ်ပါနဲ့…" ဟူ၍ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

ထိုသို့ အော်ဟစ်ပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမ၏ ခြေထောက်များမှာ အားအင်ကုန်ခမ်းကာ ရေထဲသို့ ပစ်လဲကျသွားတော့သည်။