အခန်း (၅၆) - ရေပြင်အလယ်မှ သွေးကြွသော ရမ္မက် (၂)

လုံယိသည် လင်ယိုယိုကို ပွေ့ချီကာ ရေထဲမှ ထွက်လာပြီး မြစ်အလယ်ရှိ ကျောက်တုံးပြားကြီးဆီသို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့လေသည်။ လင်ယိုယိုသည် လုံယိ၏လည်ပင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားပြီး ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် သူ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ခေါင်းဝှက်ကာ မော့မကြည့်ရဲဘဲ နေလေသည်။

"ဒီနေ့ ငါ သူ့ရဲ့မိန်းမ ဖြစ်တော့မယ်ပေါ့... ရင်တုန်လိုက်တာ…"

လင်ယိုယိုက စိတ်ထဲမှ တွေးနေမိ၏။ သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးသည် ပန်းရောင်သန်းနေပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာလည်း အနည်းငယ် တောင့်တင်းနေပေသည်။

လုံယိသည် မြစ်အလယ်ရှိ ကျောက်တုံးပြားပေါ်သို့ ခြေချကာ လင်ယိုယိုကို ဖြည်းညင်းစွာ ချပေးလိုက်သော်လည်း သူမကမူ လက်မလွှတ်ဘဲ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားဆဲပင်။

"ယိုယို... ဘာဖြစ်လို့လဲ…" လုံယိက တိုးတိုးညင်သာစွာ မေးလိုက်လေသည်။

"ငါ... ငါ အရမ်းရင်ခုန်နေလို့ပါ…" လင်ယိုယိုက အနည်းငယ် တုန်ရီသော အသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

"မကြောက်ပါနဲ့... မင်းက ငါ့ကို ပေးအပ်ဖို့ ဝန်လေးနေတာလား…" လုံယိသည် လင်ယိုယိုကို ပွေ့ဖက်ထားရင်း သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ လျော့ပါးသွားစေရန် ကျောပြင်ကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလေသည်။

"မဟုတ်ပါဘူး... ငါ ပေးချင်ပါတယ်…" လင်ယိုယိုက အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင်မူ....

‘စောသည်ဖြစ်စေ နောက်ကျသည်ဖြစ်စေ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကို သူ့ကို ပေးရမှာပဲ... အခုလို စောစောပေးလိုက်တာက ပိုပြီး စိတ်သက်သာရာ ရစေမှာပဲ... ဒါပေမဲ့ အဲဒီညတုန်းကလိုမျိုး ကောင်းမလားဆိုတာကို တွေးပြီး ရင်တုန်နေတာကိုတော့ မထိန်းနိုင်တော့ဘူး…’ ဟူ၍ တွေးနေမိပေသည်။

လုံယိက တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်၏။ သူ၏ လက်တစ်ဖက်က သူမ၏ တင်းတိပ်နေသော မက်မွန်သီးကို ပွတ်သပ်ပေးနေပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ကမူ သူမ၏ အာရုံကြောများ ပြေလျော့သွားစေရန် အတွင်းအားများကို သွင်းပေးလိုက်လေသည်။

ဖြည်းဖြည်းချင်းပင် လင်ယိုယို၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပျော့ခွေသွားပြီး သိမ်မွေ့သော ညည်းတွားသံများ ခဏခဏ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

လင်ယိုယို၏ ညို့ယူဖျားယောင်းသော ညည်းတွားသံများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လုံယိ၏ သွေးများ ပွက်လောရိုက်လာတော့သည်။

ဤမိန်းကလေး၏ ညည်းသံများသည် သူ၏ရိုးတွင်းခြင်ဆီအထိ နက်ရှိုင်းစွာ စိမ့်ဝင်သွားပြီး မူလဗီဇစိတ်များကို နှိုးဆွပေးသည့် ထူးခြားသော မှော်စွမ်းအားတစ်ခုကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

သံမဏိကဲ့သို့ မာတောင်နေပြီဖြစ်သော သူ၏ သခွားသီးလေးမှာလည်း လင်ယိုယို၏ ပေါင်ကြားရှိ နူးညံ့သော နေရာတွင် ဖိကပ်နေပေသည်။

"အား... လုံယိ…" လင်ယိုယိုက တုန်ရီသော အသံဖြင့် ခေါ်လိုက်ပြီး သူမ၏ အရေးပါသော နေရာတွင် ပူပြင်းမာကျောနေသော အရာတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ တစ်ကိုယ်လုံး အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပေသည်။

လုံယိ၏ သန်မာသော ခါးသည် စတင်လှုပ်ရှားလာပြီး စိုစွတ်နေသော ထိုနေရာတွင် ပွတ်တိုက်ပေးနေသည်။ ထိုအထိအတွေ့ကြောင့် သူသည် အတိုင်းမသိ ပျော်ရွှင်သွားသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ တစ်စုံတစ်ရာသော တောင့်တမှုများ ဖြစ်ပေါ်နေ၏။

ဖြည်းဖြည်းချင်းပင် လုံယိသည် ဤမျှဖြင့် မကျေနပ်တော့ဘဲ လက်များကို သူမ၏ မက်မွန်သီးဆီသို့ ရွှေ့ကာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီးနောက် ပရဒိသု၏ အဝင်ဝသို့ တိုက်ရိုက် တွန်းဖိလိုက်တော့သည်။

"အား... လုံယိ... မလုပ်ပါနဲ့... ခဏလေး စောင့်ပါဦး…" လင်ယိုယိုသည် အားအင်ကုန်ခမ်းနေသော လက်များဖြင့် လုံယိ၏ ရင်ဘတ်ကို တွန်းလိုက်လေသည်။

လုံယိသည် လှုပ်ရှားမှုကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ရမ္မက်ဇောများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် သူမကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ…"

လင်ယိုယိုသည် လုံယိ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ရုန်းထွက်ကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်လေသည်။ သူမ၏ ရှည်လျားသော ဆံပင်နက်များက ပခုံးပေါ်သို့ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ဝဲကျနေပြီး သာမန်ဟု ထင်ရသော သူမ၏ မျက်နှာထက်မှ အမျိုးသမီးတို့၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အလှတရားများက မမျှော်လင့်ဘဲ ပေါ်လွင်လာခဲ့၏။

တင်းတိပ်ရှိသော သူမ၏ တောင်ပို့အစုံမှာ အဆီခဲများကဲ့သို့ တုန်ခါနေပြီး ညို့ယူဖမ်းစားနိုင်သော အရောင်အဝါများဖြင့် တောက်ပနေပေသည်။ လုံယိ၏ အကြည့်များက သူမ၏ ပေါင်နှစ်ချောင်းကြားရှိ ထူထပ်သော အမွှေးအမျှင်များအကြားမှ ပန်းရောင်သားအပျော့လေးကိုပင် မြင်နေရလေသည်။

လုံယိသည် သူမအပေါ်သို့ အတင်းအဓမ္မ ခုန်အုပ်ချင်စိတ်ကို အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်ထားပြီး ရမ္မက်ဇောများကို နှိမ်နင်းလိုက်ရ၏။ လင်ယိုယိုသည် ယခုအချိန်တွင် အမှန်တကယ် ဘာလုပ်ချင်နေသည်ကို သူ သိချင်နေမိပေသည်။

လင်ယိုယို၏ ချစ်စဖွယ်မျက်နှာလေးမှာ နီရဲနေပြီး ကြယ်တာရာများကဲ့သို့ တောက်ပသော မျက်ဝန်းအစုံတွင် မျက်ရည်အစအနည်းငယ် ဝိုင်းနေလေသည်။ သူမသည် လုံယိကို ငေးကြောင်ကြည့်နေပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာ ရှေ့သို့ တိုးလာခဲ့၏။

ထို့နောက်တွင်မူ မှင်တက်နေသော လုံယိ၏ ခါးပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဝင်ထိုင်လိုက်လေသည်။

"လုံယိ... ငါ့ကို ကြည့်ပါဦး…" လင်ယိုယိုသည် ရှက်ရွံ့နေမှုကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသော်လည်း သတ္တိမွေးကာ လုံယိ၏ မျက်နှာကို တည့်တည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

လုံယိသည် လင်ယိုယိုကို အလိုက်တသိ ကြည့်လိုက်ရာ ရုတ်တရက် သူမ၏ မျက်နှာသွင်ပြင် ပြောင်းလဲသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။ သူ၏ မျက်စိများ ဝေဝါးနေသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ချက်ချင်းပင် မျက်စိကို မှိတ်လိုက်ပြီး ပြန်ဖွင့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

ဝုန်း... လုံယိ၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါက်ကွဲမှုတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီး တွေးလိုက်လေသည်။

‘ဘုရားရေ... ငါ ဘာတွေ မြင်နေရတာလဲ၊ ယိုယိုရဲ့ ရုပ်ရည်က ဘာလို့ ရုတ်တရက် ဒီလို ဖြစ်သွားရတာလဲ။ ဒီမျက်နှာလေးက နတ်သမီးတစ်ပါးလိုပဲ၊ မျက်ဝန်းတွေက ရေပြင်လို ကြည်လင်ပြီး နှာတံလေးနဲ့ နှုတ်ခမ်းလေးကလည်း အချိုးကျလွန်းတယ်၊ ပေါင်းစပ်လိုက်ရင်တော့ ပရဒိသုက ဆင်းလာတဲ့ နတ်သမီးတစ်ပါးအတိုင်းပဲ။ ငါ အိပ်မက်မက်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်…’

"ငါ လှလား…" သူမချစ်သူ၏ ငေးကြောင်နေသော ပုံစံကို မြင်သောအခါ လင်ယိုယိုသည် ဝမ်းသာသွား၏။ သူမသည် ဤအခြေအနေကို မျှော်လင့်နေခဲ့ပြီး အနည်းငယ် ဂုဏ်ယူသော လေသံဖြင့် လုံယိကို မေးလိုက်လေသည်။

သူမ၏ ရုပ်ရည်နှင့် ပတ်သက်လျှင် သူမသည် အမြဲတမ်း ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိသည်မဟုတ်ပေ။

"လှတယ်…" လုံယိက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။ ထိုအချိန်တွင် လင်ယိုယို၏ သာမန်ရုပ်ရည်မှာ သူမ ဖန်တီးထားသော အသွင်အပြင်တစ်ခုသာ ဖြစ်ကြောင်း သူ ရုတ်တရက် နားလည်သွားလေသည်။

လင်ယိုယို၏ အလှတရားသည် စီဘီနှင့် မတူပေ။ စီဘီ၏ အလှမှာ နူးညံ့ဖြူစင်ပြီး လောကီအညစ်အကြေး ကင်းစင်ကာ မြို့ပြတွင် တွေ့ရခဲသော အေးစက်ပြီး မာန်ရှိသော အလှမျိုး ဖြစ်ပေသည်။

"ဒါဆိုရင် ငါရဲ့ ဒီလိုလှပတဲ့ ရုပ်ရည်ကို နင် ချစ်ရဲ့လား…" လင်ယိုယိုသည် သူမ၏ နဖူးပေါ်ရှိ ဆံပင်နက်များကို အသည်းယားဖွယ် ပွတ်သပ်ရင်း မေးလိုက်လေသည်။

လင်ယိုယို၏ အစစ်အမှန် ရုပ်ရည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုံယိသည် သူမတွင် ဤကဲ့သို့သော ရုပ်ရည်မျိုး ရှိသင့်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။ ဤမျှ လှပသော မျက်နှာမျိုးသည်သာ သူမ၏ ပြည့်စုံသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်နှင့် လိုက်ဖက်လိမ့်ပေမည်။

သူ့ကိုယ်ပေါ်တွင် ခွစီးထားသော လင်ယိုယိုကို ကြည့်ရင်း သူ၏ အောက်ပိုင်းရှိ သခွားသီးလေးမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာတော့သည်။

သူသည် စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ လင်ယိုယိုကို သူ၏ ညီငယ်လေးဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ပွတ်တိုက်ကာ အလိုရမ္မက်များ ဖြည့်ဆည်းချင်စိတ် ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။

"မလှုပ်နဲ့နော်…" လင်ယိုယိုသည် လုံယိ၏ လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း မြူဆွယ်သောလေသံဖြင့် ဆိုလိုက်တော့သည်။

လုံယိ၏ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေသော မျက်နှာထားကို မြင်သောအခါ လင်ယိုယိုသည် ရှက်သွေးဖြန်းသွားပြီး ခြင်တောင်သံကဲ့သို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

"ငါဘာသာပဲ လုပ်မယ်... နင်မလှုပ်ပါနဲ့…"

လင်ယိုယိုသည် သူမဘာသာ လုပ်ဆောင်ရန် ကြံရွယ်နေခြင်းလောဟု တွေးကာ လုံယိ တစ်ချက်မှန်သွားတော့သည်။

အစားအစာနှင့် အဝတ်အထည် ပြည့်စုံနေသကဲ့သို့ပင် လင်ယိုယို မည်သို့လုပ်ဆောင်မည်ကို သူလည်း စိတ်ဝင်စားသွားသဖြင့် သူမအပေါ်ရှိသော ရမ္မက်တဏှာများကို အောင့်အည်း သည်းခံလိုက်ရပေသည်။

လင်ယိုယိုသည် သူမ၏ မက်မွန်သီးများကို နောက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ရွှေ့လိုက်ရာ လုံယိ၏ မာတောင်နေသော သခွားသီးကြီးသည် သူမ၏ မျက်စိရှေ့တွင် အထင်းသား ပေါ်လာတော့သည်။

ထိုအရွယ်အစားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လင်ယိုယိုသည် စိတ်ထဲမှ အံ့အားသင့်သွားပြီး တစ်ဖက်တွင်လည်း စိုးရိမ်စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

ဤမျှ ထူထဲသော အရာကြီးသည် သူမ၏ မြို့တွင်းသို့ ဝင်နိုင်ပါ့မလားဟူ၍ တွေးကာ လင်ယိုယိုသည် အောက်နှုတ်ခမ်းကို အသာအယာ ကိုက်ထားလေသည်။

ထို့နောက် သူမ၏ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဝင်းအေးစက်သော လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပူပြင်းမာတောင်နေသော သခွားသီးကြီးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အထက်အောက် ဖြည်းညှင်းစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်လေသည်။

သူမက ထိုသို့ နှိုးဆွလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ သခွားသီးကြီးသည် ပို၍ပင် ကြမ်းတမ်းလာပုံရ၏။

လင်ယိုယိုသည် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းလျက် မက်မွန်သီးများကို အနည်းငယ် မြှောက်လိုက်ပြီး လုံယိ၏ မာတောင်နေသော သခွားသီးကြီးနှင့် ချိန်ညှိကာ သတ္တိရှိရှိပင် ထိုင်ချလိုက်တော့သည်။

လုံယိသည် သူ၏ အောက်ပိုင်းရှိ အတားအဆီးတစ်ခုကို ဖောက်ထွင်းကာ ကျဉ်းမြောင်းပြီး ပူနွေးသော လမ်းကြောင်းလေးအတွင်းသို့ တိုးဝင်သွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။ ထိုသို့သော ပြင်းပြသော ခံစားချက်ကြောင့် သူသည် အော်ဟစ်၍ ညည်းတွားချင်စိတ် ပေါ်ပေါက်လာပေသည်။

သို့သော် သူသည် အသံမထွက်အောင် ထိန်းထားလိုက်ရ၏။ အကြောင်းရင်းမှာ လင်ယိုယို၏ နာကျင်မှုကြောင့် ထွက်ပေါ်လာသော တိုးတိုးလေး ဆည်းလည်းသံကို ကြားလိုက်ရပြီး ဖြူဖျော့သွားသော သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်စများ ဝိုင်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

အရာရာကို အကောင်းဆုံး လုပ်ချင်လွန်းသော ဤအူတူတူ မိန်းကလေးသည် မည်သူမဆို ဤကဲ့သို့ မြင်းစီးဟန်ဖြင့် လုပ်ဆောင်နိုင်သည်ဟု ထင်နေခဲ့ခြင်းလော...

လင်ယိုယိုသည် လုံယိ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ မှီချလိုက်ပြီး သနားစဖွယ် အသံလေးဖြင့် ဆိုလိုက်လေသည်။ "ကို... တကယ် နာတာပဲ…"

လင်ယိုယိုက သူ့ကို 'ကို' ခေါ်လိုက်သည်ကို ကြားရသောအခါ လုံယိ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ချစ်ခြင်းမေတ္တာများ ပိုမိုပွင့်လန်းလာခဲ့၏။

သူသည် တစ်ဖက်မှ လင်ယိုယို၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ အထိမခံနိုင်သော နေရာများကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးရင်း၊ အခြားတစ်ဖက်မှလည်း သူမ၏ နားအနားတွင် ချစ်မေတ္တာစကားများကို မနားတမ်း တိုးတိုးလေး ပြောကြားပေးနေလေသည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် ထိုပူနွေးသော လမ်းကြောင်းလေးသည် စိုစွတ်လာသည်ကို လုံယိ ခံစားလိုက်ရပြီး လင်ယိုယိုသည်လည်း နီမြန်းနေသော သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို စတင်လှုပ်ရှားလာလေသည်။

လုံယိသည်လည်း သဘာဝအတိုင်း လိုက်၍ လှုပ်ရှားပေးရာ အောက်ပိုင်းမှတစ်ဆင့် ပြင်းပြသော သာယာမှုများ ရရှိလာပြီး အလွန်အမင်း စိတ်ကျေနပ်မှု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့၏။

အစပိုင်းတွင် ခံစားရသော မသက်မသာဖြစ်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် လင်ယိုယိုသည်လည်း လုံယိ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ မှီချလိုက်ကာ သာယာမှု၏ အရသာကို စတင်ခံစားလာနိုင်တော့သည်။

လုံယိ၏ လှုပ်ရှားမှုများ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်နှင့်အမျှ လင်ယိုယိုသည်လည်း အလိုရမ္မက်ပြင်းစွာဖြင့် တစ်ဖန် ညည်းညူလိုက်လေသည်။ သူမသည် မျက်ဝန်းများကို တင်းတင်းပိတ်ထားပြီး ပါးပြင်နှစ်ဖက်မှာမူ မိုးကုတ်အစွန်ရှိ အလှပဆုံးသော ပန်းရောင်တိမ်တိုက်များကဲ့သို့ နီမြန်းနေ၏။

"ကို... ငါ့ကို ချစ်ပေးပါ…" လင်ယိုယိုသည် လုံယိကို ရုတ်တရက် ဖက်လိုက်ပြီး သူမ၏ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဝင်းသော မက်မွန်သီးအလှများဖြင့် အပေါ်အောက် အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ လှုပ်ရှားပေးလေသည်။ သူမသည် သာယာမှု နှင်းဆီခင်းထဲတွင် လုံးဝ နစ်မြုပ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

လုံယိသည် ယောက်ျားတစ်ဦးဖြစ်ရာ မိန်းကလေးတစ်ဦးက သူ့အပေါ်တွင်သာ ဆက်တိုက် စီးနင်းနေသည်ကို မည်သို့သည်းခံနိုင်ပါမည်နည်း...

သူသည် ဟိန်းဟောက်လျက် ကိုယ်ကိုလှန်ကာ လင်ယိုယိုကို အောက်သို့ ဖိချလိုက်ပြီး သူမ၏ လှပသော ခါးသိမ်လေးကို လက်ဖြင့်ဆုပ်ကိုင်ကာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စတင် နွားသိုး တိုးဝှေ့တော့လေသည်။

တောင်ပို့အစုံ၏ လှုပ်ခါနေသော အလှတရားများက စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာ ဖြစ်နေပြီး လင်ယိုယို တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်ကာ အော်ဟစ်ညည်းညူနေစဉ်မှာပင် သူသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပန်းထုတ်လိုက်တော့သည်။