အခန်း (၅၇) - အေးစက်သော ရေကန်

ကာမစိတ်များ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီးနောက် လင်ယိုယိုသည် လုံယိ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် အားအင်ကုန်ခမ်းစွာဖြင့် ပြိုလဲသွားလေသည်။

သူမသည် ခြေချောင်းလေးများကိုပင် မလှုပ်နိုင်လောက်အောင် အလွန်အမင်း နုံးခွေနေခဲ့၏။ ပထမအကြိမ် တိုက်ပွဲတွင် လုံယိ၏ တန်ပြန်တိုက်စစ်ကြောင့် ရှုံးနိမ့်ခဲ့သော်လည်း သူမသည် လက်မခံနိုင်ခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် စစ်မီးကို တစ်ဖန်ပြန်လည် မွှေနှောက်ခဲ့ရာ ကာမစိတ်များ ပြင်းပြနေသော လုံယိအတွက် အခွင့်အရေးဖြစ်သွားပြီး သူမကို အဆက်မပြတ် လိုက်လံတိုက်ခိုက်တော့သည်။ သူသည် အကြိမ်ကြိမ် ပေါက်ကွဲထုတ်ခဲ့ရာ သူမမှာ သတိလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရပေသည်။

"လုံယိ... နင့်ရဲ့ ကျားလေး ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ…" လင်ယိုယိုသည် လုံယိ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် မှီရင်း အားအင်မရှိသော လေသံဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"အဲဒီကောင်လေးက ခုထိ မနိုးသေးဘူး၊ ဒါကြောင့် သူ့ကို အမှောင်ဖန်တီးထားတဲ့ အတိုင်းအတာထဲ ပစ်ထည့်ထားလိုက်တယ်…"

လုံယိသည် လင်ယိုယို၏ ဖြူဝင်းသော ကျောပြင်လေးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးရင်း ပြန်ပြောလိုက်၏။

"နင့်လက်ဖဝါးထဲက သွေးရောင်ရှိတဲ့ ဦးခေါင်းခွံ အမှတ်အသားထဲမှာလား…" လင်ယိုယိုက မေးလေသည်။

လုံယိက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ "ဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ရာနဲ့ချီပြီး နက်ခရိုမန်စာ မဟာမှော်ဆရာ ဘီတေးရှီဂူ သန့်စင်ဖန်တီးခဲ့တာ၊ အဲဒီထဲမှာ ထူးခြားတဲ့ အရိုးစု ၁၈ ခုလည်း ပါဝင်တယ်…"

"ဘီတေးရှီဂူ ဟုတ်လား... မဆန်းတော့ပါဘူး၊ သူတစ်ယောက်တည်းသာ ဒီလို ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ အရိုးစုတွေကို ဖန်တီးနိုင်မှာ…"

လင်ယိုယိုက အံ့အားတုန်လှုပ်စွာ ရေရွတ်လိုက်၏။ နက်ခရိုမန်စာ ဆိုသည်မှာ အမှောင်မှော်စွမ်းအင် အသုံးပြုသူအားလုံးအတွက် နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး အမှောင်ဝင်ဘုရားကျောင်းတွင် အထူးခြားဆုံးသော အဆင့်အတန်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသူများ ဖြစ်ပေသည်။

နှစ်ဦးသား ဖက်ထားလျက် ဤသည်သည်တကြောင်း၊ ထိုသည်တကြောင်း ပြောဖြစ်ကြပြီး တစ်ဦး၏ အခြေအနေကို တစ်ဦးက အပြန်အလှန် ပြောပြဖြစ်ကြလေသည်။

လုံယိအနေဖြင့် သူသည် အခြားကမ္ဘာမှ လာသူဖြစ်ကြောင်း ပြောပြရန် မဖြစ်နိုင်သလို၊ ကွမ်လုံအင်ပါယာရှိ လူအားလုံးက သူ့ကို 'ကာမခိုးသူ' ခေါ်ကြသည်ကိုလည်း ထည့်မပြောခဲ့ပေ။

သူသည် ကွမ်လုံအင်ပါယာမှ နိုင်ငံသားတစ်ဦးဖြစ်သည်ဟုသာ ပြောခဲ့ပြီး ကျန်သောအချက်များကိုမူ နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့၏။

လင်ယိုယိုသည်လည်း အတင်းမမေးသင့်ကြောင်း သိထားသဖြင့် တစ်နေ့တွင် လုံယိကိုယ်တိုင် အရာအားလုံးကို ပြောပြလိမ့်မည်ဟုသာ ယုံကြည်လိုက်လေသည်။

သို့သော် လင်ယိုယိုကမူ သူမ၏အကြောင်းအားလုံးကို ဘာမျှမဖုံးကွယ်ဘဲ လုံယိအား ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပြခဲ့လေသည်။ မူလက သူမသည်လည်း ကွမ်လုံအင်ပါယာ၏ နိုင်ငံသားတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း ငယ်စဉ်ကပင် မိဘနှစ်ပါးလုံး ဆုံးရှုံးခဲ့ရ၏။

ထိုအချိန်တွင် အမှောင်ဝင်ဘုရားကျောင်း၏ အထွတ်အထိပ် ငရဲဘုန်းတော်ကြီးနှစ်ဦးထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သော လာဖာအာက သူမတွင် ကောင်းကင်ဘုံပေးသော အမှောင်ခန္ဓာကိုယ်ရှိသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီး သူမကို ခေါ်ယူစောင့်ရှောက်ခဲ့ရာမှ နောက်ပိုင်းတွင် အမှောင်ဝင်ဘုရားကျောင်း၏ ငရဲသန့်စင်သူတော်စင်မ ဖြစ်လာခဲ့ခြင်းပင်။

ဤရာထူးသည် အလင်းဝင်ဘုရားကျောင်းရှိ သန့်စင်သူတော်စင်မ၏ ရာထူးနှင့် အဆင့်တူပေသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အမှောင်ဘုန်းတော်ကြီးက သူမအား ၎င်း၏သားနှင့် အတင်းအဓမ္မ လက်ထပ်ခိုင်းသောကြောင့် သူမသည် တိတ်တဆိတ် ထွက်ပြေးလာခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

လင်ယိုယိုက ပျောက်ဆုံးမြို့တော်၏ တာဝန်ကို လက်ခံခဲ့ခြင်းမှာလည်း ထိုမြို့အတွင်း၌ အမှောင်မှော်စွမ်းအင် ကျောက်စိမ်းရှိကြောင်းနှင့် ၎င်းကို ပိုင်ဆိုင်သူသည် အဆုံးမဲ့သော အမှောင်မှော်စွမ်းအင်များကို ရရှိနိုင်သည်ဟု ဆိုသောကြောင့်ပင် ဖြစ်လေသည်။

သူမ၏စကားများကို နားထောင်ပြီးနောက် လုံယိသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားခဲ့၏။ အမှောင်ဘုန်းတော်ကြီးဆိုသော ထိုအဖိုးကြီးသည် သူ့မိန်းကလေးကို အတင်းအဓမ္မ ပြုလုပ်ဝံ့သည်လားဟူ၍ တွေးကာ တစ်နေ့တွင် သူ့ကို သင်ခန်းစာပေးမည်ဟု သစ္စာဆိုလိုက်လေသည်။

သို့သော် ထိုသူကြောင့်ပင် လင်ယိုယိုနှင့် တွေ့ဆုံခွင့်ရခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ ဤအချက်အတွက်မူ အမှောင်ဘုန်းတော်ကြီးကို ကျေးဇူးတင်ရမည်ဟု ယူဆမိသည်။ ပျောက်ဆုံးမြို့တော်ရှိ အမှောင်မှော်စွမ်းအင် ကျောက်စိမ်းနှင့် ပတ်သက်၍မူ လုံယိသည် စိတ်မဝင်စားပေ။

ဤကမ္ဘာတွင် ထိုကဲ့သို့သော ရတနာမျိုး ရှိလိမ့်မည်ဟု သူ မယုံကြည်ချေ။ အဆုံးမဲ့မှော်စွမ်းအင်ဆိုသည်မှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော ပေါက်လို့ပဲစားများသာ မဟုတ်ပါလားဟူ၍ တွေးလိုက်လေသည်။

အချိန်များကတော့ လျှပ်တပြက်အတွင်း၌ပင် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့၏။ လုံယိ၏ တွက်ချက်မှုအရ သူနှင့် လင်ယိုယိုတို့သည် ဤကျိန်စာသင့်သောနေရာတွင် တစ်လခန့် နေထိုင်ခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုတစ်လအတွင်း၌ သူတို့သည် မြင့်မားသော တောင်တန်းအများအပြားကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ရပြီး ရေတွက်၍မရနိုင်သော အမှောင်မှော်သားရဲများကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြရလေသည်။ ယခုအခါ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ဤကဲ့သို့ သတ်ဖြတ်ရသော ဘဝကို ငြီးငွေ့နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ဤနေရာ၏ ထူးခြားသော ပတ်ဝန်းကျင်ကြောင့် လင်ယိုယိုသည် မဟာမှော်ဆရာအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ရုံသာမက မှော်ဆရာအဆင့်သို့လည်း မရေမရာ တိုးတက်ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

လုံယိ၏ အသိစိတ်ပင်လယ်အတွင်းရှိ အမှောင်မှော်စွမ်းအင်များသည်လည်း ပျစ်နှစ်သော အနှစ်များသဖွယ် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သော်လည်း အကြောင်းရင်းကို မသိရဘဲ သူသည် အဆင့် ၇ မှော်ပညာကိုသာ အမြင့်ဆုံး ထုတ်ဖော်နိုင်သေးပေသည်။

သီအိုရီအရ ဤမျှ ပျစ်နှစ်သော အမှောင်မှော်စွမ်းအင်များရှိပါက သူသည် အမှောင်မဟာမှော်ဆရာအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေရမည် ဖြစ်လေသည်။

ယခုအချိန်တွင် လုံယိနှင့် လင်ယိုယိုတို့သည် ရှေ့တွင် မတ်စောက်သော ချိုးစပ်ကြီးရှိသည့် မြေပြင်ပေါ်၌ မှိုင်တွေစွာ ရပ်နေကြလေသည်။

နှစ်ဦးသား တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စိတ်ပျက်လက်ပျက် ကြည့်နေကြပြီး မရေမတွက်နိုင်သော အခက်အခဲပေါင်းများစွာကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် ရောက်ရှိလာခဲ့သည့် ဤနေရာတွင် အမှန်တကယ်၌ ထွက်ပေါက်လမ်းမရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ဤနေရာတွင်ပင် ထာဝရ ပိတ်မိသွားကြမည်လောဟူသော အတွေးက ဝင်ရောက်လာပေသည်။ သူတို့နောက်တွင်မူ စူပါအရိုးစု ၁၈ ခုက သစ္စာရှိရှိ အစောင့်အရှောက်သဖွယ် ရပ်နေကြ၏။

မရေမတွက်နိုင်သော အမှောင်မှော်သားရဲများ၏ မှော်စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူခဲ့ပြီးနောက် ထိုအရိုးစုအားလုံး၏ အစွမ်းများမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီး ဝတ်ဆင်ထားသော သံချပ်ကာများမှာလည်း ပို၍ထူထဲလာသည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

"လုံယိ... အခု ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ…"

လင်ယိုယိုက သူမချစ်ရသူကို အလေးအနက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။ ဤကျိန်စာသင့်သောနေရာတွင် ကြာရှည်စွာ နေထိုင်ခဲ့ရသဖြင့် အစောပိုင်းက ပြောခဲ့သော သတ္တိရှိသည့်စကားများကို သူမ မေ့လျော့နေပြီဖြစ်ရာ ယခုအခါ ထွက်ခွာနိုင်မည့် အခွင့်အရေးရှိပါက တစ်မိနစ်မျှပင် ဤနေရာတွင် မနေလိုတော့ပေ။

အကယ်၍ သူမဘေးတွင် လုံယိသာ မရှိခဲ့ပါက သူမသည် ရူးသွပ်သွားနိုင်သည်ဟုပင် ဆိုနိုင်ပေမည်။

လုံယိက ပခုံးကို တွန့်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏။ "စိတ်မလောပါနဲ့... ငါတို့ သေချာပေါက် ထွက်သွားနိုင်မှာပါ…"

လုံယိသည် ချိုးစပ်နံရံကို မှီလျက် အတွေးထဲတွင် နစ်မြောနေလေသည်။ သူသည် ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောဆိုနေသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ စိတ်ထဲ၌ အနည်းငယ်မျှပင် ယုံကြည်မှုမရှိပေ။

ဤနေရာသည် ဝင်လာလျှင် ဝင်နိုင်သော်လည်း ပြန်ထွက်၍မရသော သေမင်းတမျှ ခြောက်ခြားဖွယ်နေရာတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

လင်ယိုယိုသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝိုက်ကြည့်ရှုရင်း မနီးမဝေးတွင်ရှိသော ရေကန်ငယ်တစ်ခုကို တွေ့ရှိသွားသဖြင့် လက်ဆေးရန် ထိုနေရာသို့ သွားလေသည်။ သို့သော် သူမ၏လက်ကို ရေထဲသို့ နှစ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အော်ဟစ်ကာ လက်ကို ချက်ချင်း ပြန်ရုတ်လိုက်ပေသည်။

လုံယိသည် သူမ တစ်စုံတစ်ရာ အန္တရာယ်ကြုံရသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ လန့်ဖျပ်သွားပြီး သူမရှေ့သို့ ချက်ချင်းပြေးကပ်လာကာ စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်လေသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ…"

"ဒီရေက... အရမ်းအေးတာပဲ…" လင်ယိုယိုက သူမ၏လက်ကို အုပ်ကိုင်ရင်း ပြန်ဖြေလေသည်။

လုံယိသည် သက်ပြင်းချကာ အားမလိုအားမရ ပြုံးလိုက်မိ၏။ လင်ယိုယိုက ဤမျှလောက် ပျာပျာသလဲ ဖြစ်နေသဖြင့် တစ်ခုခုဖြစ်သွားသည်ဟု သူ ထင်မှတ်ခဲ့ခြင်းပင်။ သူသည် သူမ အုပ်ထားသောလက်ကို ဆွဲယူကြည့်လိုက်ရာ မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားလေသည်။

အကြောင်းရင်းမှာ သူမ၏လက်ချောင်းများမှာ မမျှော်လင့်ဘဲ နှင်းခဲနာ ဖြစ်နေသောကြောင့်ဖြစ်ပြီး ဤရေသည် သာမန်အေးသောရေ မဟုတ်ကြောင်း ပြသနေပေသည်။

လုံယိသည် သူမ၏လက်ကို ကိုင်ထားပြီး အော်တျန်းကျွယ်၏ အတွင်းအားကို အသုံးပြုကာ လက်ချောင်းများရှိ အအေးဓာတ်ကို ပျောက်ကွယ်စေရန် ပြုလုပ်ပေးလိုက်၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏စိတ်ထဲ၌ မေးခွန်းကြီးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

သူမ၏ နှင်းခဲနာဖြစ်နေသည့် အခြေအနေကို ကြည့်မည်ဆိုလျှင် ဤရေကန်၏ အပူချိန်သည် အနည်းဆုံး အနှုတ် ၁၀၀ ဒီဂရီ စင်တီဂရိတ်အောက်တွင် ရှိရမည်ဖြစ်သော်လည်း ထူးဆန်းသည်မှာ ရေများမှာ ခဲနေခြင်းမရှိဘဲ အအေးဓာတ်များလည်း ထွက်ပေါ်မနေပေ။

ထိုရေကန်၏ အနားတွင် ရပ်နေလျှင်ပင် အအေးဓာတ်ကို အနည်းငယ်မျှပင် မခံစားရသည်မှာ အံ့ဩစရာပင် ဖြစ်ပေသည်။

လုံယိသည် သစ်ကိုင်းတစ်ခုကို ကောက်ယူကာ ထိုရေကန်ထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်လေသည်။ သစ်ကိုင်း၏အရောင်သည် လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် ရေအောက်သို့ နစ်မြုပ်သွားခဲ့၏။

လုံယိသည် ခေတ္တမျှ တစ်ယောက်တည်း တိုးတိုးရေရွတ်နေပြီးနောက် လက်ဝါးကို အတွင်းအားဖြင့် အုပ်ကာ ရေကန်ထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ နှိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ အတွင်းအားဖြင့် ကာကွယ်ထားသော်လည်း ရုတ်တရက် ထိုးခိုလာသော အအေးဓာတ်ကို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း သည်းခံနိုင်စွမ်းရှိသည့် အတိုင်းအတာအတွင်း၌သာ ရှိပေသည်။

ဤရေကန်ငယ်လေးသည် သူတို့ အပြင်သို့ ထွက်နိုင်၊ မထွက်နိုင်ခြင်း၏ သော့ချက်ဖြစ်သည်ဟု သူ၏ပင်ကိုယ်သိစိတ်က ပြောနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

"ယိုယို... ဒီမှာ ခဏစောင့်နေပါဦး၊ ငါ အောက်ဆင်းပြီး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်မယ်…" လုံယိသည် လင်ယိုယိုဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

လင်ယိုယိုသည် လုံယိ၏လက်မောင်းကို ချက်ချင်းပင် တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားပြီး ကန့်ကွက်လေသည်။

"မသွားပါနဲ့... ဒီရေကန်က ထူးဆန်းနေတယ်၊ တကယ်လို့ တစ်ခုခုဖြစ်ပြီး အန္တရာယ်ရှိသွားရင် ငါ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ…"

"အဆင်ပြေပါတယ်၊ ဒီရေကန်က နည်းနည်းအေးပေမဲ့ ကိုယ့်အတွက်တော့ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ပြီးတော့ အပြင်ထွက်မယ့်လမ်းကလည်း ဒီထဲမှာပဲ ရှိမှာ သေချာတယ်…"

လုံယိသည် လင်ယိုယို၏ ပါးပြင်လေးကို လက်ဝါးကြီးဖြင့် အသာအယာ ပွတ်သပ်ကာ ချော့မော့၍ ဆိုလိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့…"

"မင်း ငါ့ကို မယုံသေးဘူးလား... ဒီမှာ စောင့်နေပါ၊ ငါ အမြန်ဆုံး ပြန်တက်လာခဲ့မယ်…" လုံယိက လင်ယိုယို၏စကားကို ကြားဖြတ်ပြောလိုက်လေသည်။

လုံယိ၏ ပြတ်သားသော မျက်နှာထားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြောင်းလဲစေရန် မဖြစ်နိုင်တော့ကြောင်း လင်ယိုယို သိလိုက်ရပေသည်။ ထို့ကြောင့် ယခုအချိန်တွင် သူမ၌ သူ့ကို ယုံကြည်ပေးရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

သူမသည် သူမ၏ပါးပြင်ပေါ်ရှိ လုံယိ၏လက်ဝါးကြီးပေါ်သို့ လက်ကလေးတင်ကာ ပါးလေးကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကိုယ်တော့်ကို ယုံပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သတိထားပါနော်... တကယ်လို့ တစ်ခုခုဖြစ်သွားခဲ့ရင် ငါလည်း တစ်ယောက်တည်း အသက်မရှင်နိုင်ဘူး…"

လင်ယိုယိုသည် ပြောသည့်အတိုင်း လုပ်မည့်သူဖြစ်ကြောင်း လုံယိ သိထားသဖြင့် တည်ကြည်သောလေသံဖြင့် အာမခံလိုက်လေသည်။

"မင်း ငါ့ရဲ့ အလောင်းကို မမြင်ရသရွေ့ ငါ သေပြီလို့ မယုံနဲ့နော်။ မင်းရဲ့ခင်ပွန်းက အသက်ရှည်တဲ့သူဆိုတာ မင်းသိသားပဲ…"

"အင်း…" လင်ယိုယိုသည် စိတ်ထဲမှ ခံစားချက်အပြည့်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

ယခုအချိန်မှစ၍ ဤစကားလုံးများသည် သူမ၏နှလုံးသားထဲတွင် အမြဲတမ်း စွဲထင်နေတော့မည်ဖြစ်ပြီး လုံယိ၏အလောင်းကို မမြင်ရသရွေ့ သူသေပြီဟု သူမ ဘယ်သောအခါမျှ ယုံကြည်မည်မဟုတ်ပေ။