အခန်း (၅၉) - ကြမ်းတမ်းသော လျှပ်စီးသားရဲ

ရှေ့တွင်ရှိနေသော ဧရာမ မှော်သားရဲရုပ်တုကြီးကို ကြည့်ရင်း လုံယိသည် တစ်နေရာရာတွင် မြင်ဖူးသလိုလိုနှင့် ရင်းနှီးနေသည်ဟု ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရ၏။

သို့သော် နောက်ကွယ်မှ လိုက်လံဖမ်းဆီးသူများမှာ အနီးသို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ရာ စဉ်းစားနေရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။

လုံယိသည် နောက်သို့ တစ်ချက်ကြည့်၊ ရှေ့ရှိ ဧရာမ သတ္တဝါကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ သွားကြိတ်၍ ရှေ့သို့ အတင်းတိုးဝင်သွားလေသည်။ နောက်ဆုံးအချိန်တွင် ဘာဖြစ်လာမည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

လုံယိ၏ ကံဆိုးမှုများ ဆက်တိုက်ဖြစ်နေသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်ပြီး သူအနီးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မှော်သားရဲ၏ ကျောက်ဖြစ်နေမှုများမှာ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

လုံယိသည် အားကုန်သုံး၍ အော်ဟစ်ကာ တစ်ကိုယ်လုံး ဝေဝါးသွားသည်အထိ အရှိန်မြှင့်လိုက်ပြီး ကျောက်နံရံနှင့် သားရဲ၏ ခါးကြားရှိ ဟာကွက်လေးမှတစ်ဆင့် ဖြတ်ကျော်သွားလေသည်။

ထိုစဉ် လုံယိသည် မျက်စိရှေ့တွင် ကျယ်ဝန်းသော နေရာတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသော်လည်း အခြေအနေကို သေချာမဆန်းစစ်နိုင်မီမှာပင် ကောင်းကင်ယံမှ လျှပ်စီးဆယ်ကြိုးကျော်သည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်တော့သည်။

တစ်ကိုယ်လုံး ထုံကျင်သွားပြီး ဝတ်စုံများမှာလည်း ချက်ချင်းပင် အစုတ်အပြတ် ဖြစ်သွားကာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အလောင်းကဲ့သို့ နောက်သို့ လန်ကျသွားပြီး အရေပြားပေါ်မှ လျှပ်စီးကြောင်းများမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။

"ဒါက SS-အဆင့် ကြမ်းတမ်းသော လျှပ်စီးသားရဲ ဖြစ်နေတာကိုး... အဲ့ဒါကြောင့် ငါဘာလို့ ရင်းနှီးနေတာလဲလို့ တွေးနေတာ…"

လုံယိသည် နောက်ဘက်သို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။ လက်ရှိတွင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်၌ လှုပ်ရှားနိုင်သည်မှာ မျက်လုံးနှစ်လုံးသာ ရှိတော့ပေသည်။

ထုံကျင်မှုများ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ပစ်ခတ်ခံရသော လျှပ်စီးကြောင်းများထဲမှ မှော်စွမ်းအင် အစိတ်အပိုင်းအချို့သည် သူ၏ အသိစိတ်ပင်လယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး ကျန်ရှိသော အစိတ်အပိုင်းများကိုမူ ခန္ဓာကိုယ်က အကုန်အစင် စုပ်ယူသွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်လေသည်။

လုံယိသည် စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။ ကံကောင်းသည်မှာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် လျှပ်စီးကြောင့် ဒဏ်ရာမရနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ယနေ့ ဤလမ်းကြောင်းတွင် ကြမ်းတမ်းသော လျှပ်စီးသားရဲ မဟုတ်ဘဲ အခြားသော အထွတ်အထိပ် မှော်သားရဲတစ်ကောင်သာ ရှိနေခဲ့ပါက အလင်းနတ်ဘုရားနှင့် တွေ့ဆုံရန် ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ဖြစ်လိမ့်ပေမည်။

မကြာမီတွင် လုံယိ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အာရုံပြန်လည်ရရှိလာလေသည်။ သူသည် မတ်တပ်ရပ်ကာ ထုံကျင်နေသော လက်ခြေများကို ဖြည်းညှင်းစွာ လှုပ်ရှားကြည့်ပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်ရာ လျှပ်စီးသားရဲသည် လမ်းကြောင်းဝင်ပေါက်မှတစ်ဆင့် သူ့ထံသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

လုံယိသည် သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ အဝတ်အစားတစ်စုံကို ထပ်မံထုတ်ယူကာ ဝတ်ဆင်လိုက်လေသည်။ လျှပ်စီးက သူ့ကို ဒဏ်ရာမပေးနိုင်သော်လည်း ခေတ္တတခဏ ခုခံနိုင်စွမ်းမဲ့သွားစေနိုင်သည်ဖြစ်ရာ သူသည် စိတ်ထဲတွင် အလွန်အမင်း သတိထားနေမိပေသည်။

အကယ်၍ ဤအကောင်ကြီးက သူ့ကို ပြင်းထန်သော လျှပ်စီးတစ်ချက်ဖြင့် တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် ၎င်း၏ ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ဖိချလိုက်မည်ဆိုပါက ချန်းလန်တိုက်တွင် အရှက်ရဆုံးသော သေဆုံးမှုမျိုး ဖြစ်သွားနိုင်သည်မဟုတ်ပေ။

လုံယိသည် လုံအာ့ကို ဆင့်ခေါ်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ အကြောင်းရင်းမှာ ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းသည် အပိုဖြစ်မည်ကို သူသိသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ အထွတ်အထိပ် အရိုးစုများသည် အမှောင်မှော်စွမ်းအင်ကို ခုခံနိုင်သော်လည်း အခြားသော မှော်စွမ်းအင်များကိုမူ ခုခံနိုင်ခြင်းမရှိပေ။

ဤကဲ့သို့ SS-အဆင့်ရှိသော အထွတ်အထိပ် မှော်သားရဲနှင့် ရင်ဆိုင်ချိန်တွင် လုံအာ့ကို ဆင့်ခေါ်လိုက်ပါက ချက်ချင်းပင် အရိုးပုံတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလိမ့်ပေမည်။

လုံယိသည် လျှပ်စီးသားရဲဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်း၏မျက်လုံးများထဲတွင် ရန်လိုမှုမရှိဘဲ ဖော်ရွေသော အမူအရာရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ စာအုပ်များထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော SS-အဆင့် အထွတ်အထိပ် မှော်သားရဲဟု ဖော်ပြထားသည့် ဤသားရဲကို လုံယိ အသေအချာ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်လေသည်။

တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ခရမ်းငွေရောင် အမွှေးအမျှင်များ ရှိပြီး၊ တောင့်တင်းသော လက်ခြေများ၊ အမြီးတိုတိုနှင့် နဖူးပေါ်တွင် လှပသော ပုံဖော်မှုများပါရှိသည့် ငွေရောင်ဦးချိုရှည်တစ်ခု ရှိနေသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ ကြောက်စရာကောင်းပုံမရှိဘဲ အနည်းငယ် ချစ်စရာကောင်းနေသည်ဟုပင် ဆိုရပေမည်။

ထိုအချိန်တွင် လျှပ်စီးသားရဲသည် လုံယိ၏အနားသို့ လျှောက်လာပြီး ၎င်း၏နှာခေါင်းဖြင့် လုံယိ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ဇဝေဇဝါဖြင့် နမ်းရှုံ့ကြည့်လေသည်။ လုံယိ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အလွန်အမင်း အားကောင်းသော လျှပ်စီးအရှိန်အဝါကို ခံစားမိသောကြောင့် လျှပ်စီးသားရဲသည် ရင်းနှီးမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းသည် အမွှေးပွပွ မျက်နှာကြီးဖြင့် လုံယိ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ပွတ်သပ်နေပြီးနောက် ရုတ်တရက် တိုးတိုးလေး ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်သည် လျင်မြန်စွာ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး ခရမ်းငွေရောင်ရှိသော ချစ်စရာ ပီကင်းခွေးလေးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

နဖူးပေါ်ရှိ ငွေရောင်ဦးချိုသည်လည်း ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားပေသည်။

လုံယိမှာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားရလေသည်။ ကြမ်းတမ်းသော လျှပ်စီးသားရဲတွင် ပုံသဏ္ဌာန်ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်းရှိသည်ဟု စာအုပ်များထဲတွင် တစ်ခါမျှ ဖော်ပြထားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ထို့အပြင် သေးငယ်သွားပြီးနောက်တွင် အလွန်ပင် ချစ်စရာကောင်းနေသည် မဟုတ်ပါလား...

ထိုအချိန်တွင် လုံယိသည် လမ်းဆုံ၌ စောင့်ကြိုနေသော လိုက်လံဖမ်းဆီးသူ ရုပ်တုတစ်ရာကျော်ကို သတိပြုမိသွား၏။ သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ ၎င်းတို့သည် အတွင်းသို့ ဝင်မလာဘဲ လမ်းအဝင်ဝတွင်သာ ရပ်နေကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအခါမှ လုံယိသည် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရလေသည်။

အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း အသက်အမျိုးမျိုးမှ ထိုလူများသည် ကျောက်ရုပ်ဖြစ်နေသည့် အခြေအနေမှ လွတ်မြောက်သွားကြပြီ ဖြစ်သော်လည်း လူတိုင်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ သေဆုံးနေသူများကဲ့သို့ သက်မဲ့နေပြီး ဝိညာဉ်ကင်းမဲ့နေပုံရပေသည်။

သို့သော် သူ၏ခြေထောက်ခြေရင်းတွင် ပတ်ချာလည်နေသော ဤလျှပ်စီးသားရဲမှာမူ သိသိသာသာ ကွဲပြားနေပြီး စောနက ပြသခဲ့သော ပြည့်စုံသည့် အမူအရာများက ၎င်းတွင် ဝိညာဉ်ရှိနေကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

လုံယိသည် သေးငယ်သွားသော လျှပ်စီးသားရဲကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး ကြည်လင်သော မျက်လုံးလေးများကို စိုက်ကြည့်ကာ စိတ်ထဲတွင် ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။

ကြမ်းတမ်းသော လျှပ်စီးသားရဲတို့၏ သဘာဝမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည်ဟု စာအုပ်များတွင် ဖော်ပြထားသော်လည်း ယခုမူ ထိုသို့သော အရိပ်အယောင် တစ်ချက်မျှပင် မတွေ့ရပေ။

လုံယိက ပွေ့ချီထားသည်ကို တွေ့သောအခါ လျှပ်စီးသားရဲသည် သူ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို လျှာဖြင့် ရင်းနှီးစွာ လျက်ပေးလေသည်။

သို့သော် ထိုတခဏ၌ပင် လျှပ်စီးသားရဲသည် သူ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို ထက်မြက်သော သွားများဖြင့် ရုတ်တရက် ကိုက်ချလိုက်၏။ လုံယိမှာ ဒေါသနှင့် အံ့အားတုန်လှုပ်မှုကြောင့် ၎င်းကို လွှင့်ပစ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း နောက်ဆက်တွဲ ဖြစ်ပေါ်လာသော ထူးဆန်းသည့် ဖြစ်စဉ်တစ်ခုက သူ့ကို အံ့အားသင့်စေပြီး တားဆီးလိုက်လေသည်။

လက်ကောက်ဝတ်မှ ပျက်စီးသွားသော ဒဏ်ရာမှ သွေးတစ်စက်သည် ထူးဆန်းစွာ လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး သွေးနီရောင် အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာကာ ရုတ်တရက် နှစ်ခြမ်းကွဲသွား၏။

ထို့နောက် သွေးစက်တစ်ခုစီသည် လုံယိနှင့် လျှပ်စီးသားရဲတို့၏ မျက်မှောင်ကြားရှိ ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းသို့ အသီးသီး ဝင်ရောက်သွားကြလေသည်။ ထိုအချိန်တွင် လုံယိသည် ဤလျှပ်စီးသားရဲနှင့် သွေးချင်းဆက်နွှယ်သွားသည့် ခံစားချက်မျိုးကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရပေသည်။

"သွေးကတိစာချုပ်... ဒါက ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ…"

လုံယိက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။ မှော်သားရဲတစ်ကောင်က လူပြောများသော ကတိစာချုပ်မှော်ပညာကို တတ်မြောက်နေသည်မှာ အံ့ဩစရာဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ အမြင့်ဆုံးအဆင့်ရှိသော သွေးကတိစာချုပ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

လုံယိသည် ဤကတိစာချုပ်မှော်ပညာနှင့် ပတ်သက်၍ စာအုပ်များတွင် မရေမရာသော မှတ်တမ်းအချို့ကို တွေ့ဖူး၏။ လွန်ခဲ့သော အချိန်အတော်ကြာက ချန်းလန်တိုက်ရှိ မှော်ဆရာအားလုံးနီးပါးသည် ဤကတိစာချုပ်မှော်ပညာကို အသုံးပြုနိုင်ခဲ့ကြသည်ဟု ဆိုပေသည်။

၎င်းတို့သည် အစွမ်းထက်သော မှော်သားရဲများနှင့် ကတိစာချုပ်ချုပ်ဆိုကာ တိုက်ပွဲဖော်များအဖြစ် ပြုလုပ်ခဲ့ကြပြီး အခြားမျိုးနွယ်စုများကို တိုက်ခိုက်ရာတွင်ပင် အမျိုးမျိုးသော ကတိစာချုပ်မှော်ပညာများကို အသုံးပြုနိုင်ခဲ့ကြသည်ဟု သိရပေသည်။

ယခုအခါတွင်မူ မည်သူမျှ ထိုအကြောင်းကို မယုံကြည်နိုင်တော့ပေ။ အကြောင်းရင်းမသိရသော အကြောင်းတစ်ခုကြောင့် ဤကတိစာချုပ်မှော်ပညာသည် သမိုင်းစာမျက်နှာများအတွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသည်မှာ အလွန်ပင် နှမြောစရာကောင်းလှပေသည်။

လုံယိသည် ခေတ္တမျှ အာရုံခံကြည့်သော်လည်း မိမိခန္ဓာကိုယ်အတွင်း တစ်စုံတစ်ရာ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိသည်ကို တွေ့ရ၏။ စမ်းသပ်ကြည့်ရန်အတွက် သူသည် စိတ်ထဲမှနေ၍ ကြမ်းတမ်းသော လျှပ်စီးသားရဲအား လမ်းပေါက်ဝရှိ လူများကို တိုက်ခိုက်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။

ကြမ်းတမ်းသော လျှပ်စီးသားရဲသည် လုံယိ၏ လက်ထဲမှ ခုန်ဆင်းသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ ချက်ချင်းပင် ကြီးမားလာကာ ပြင်းထန်သော လျှပ်စီးကွန်ရက်တစ်ခုက လမ်းပေါက်ဝရှိ လူများကို ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

ထိုအခါ အနောက်ဘက်ရှိ လူအနည်းငယ်မှအပ ကျန်ရှိသူအားလုံးသည် မည်သူမျှ ချွင်းချက်မရှိဘဲ ထိုလျှပ်စီးကွန်ရက်ကြောင့် မီးကျွမ်းကာ မီးသွေးတုံးများ ဖြစ်သွားကြလေသည်။

လုံယိကို ပို၍ အံ့အားသင့်စေသည်မှာ ဤလျှပ်စီးကွန်ရက်သည် သူ၏ လျှပ်စီးမှော်ပညာကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲပြီး ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ စွမ်းအားကို အဆက်မပြတ် ထုတ်လွှတ်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ၎င်း၏ လွှမ်းမိုးမှုအောက်ရှိ ရုပ်တုအားလုံးသည် မီးသွေးပုံကြီးများ ဖြစ်သွားကြ၏။ ဤအချက်က လျှပ်စီးမှော်ပညာကို အသုံးပြုနိုင်မည့် အခြားနည်းလမ်းတစ်ခုကို လုံယိအတွက် သိရှိစေခဲ့ပေသည်။

ကြမ်းတမ်းသော လျှပ်စီးသားရဲသည် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို ဆက်လက်နှိမ်နင်းတော့မည် ဖြစ်သော်လည်း လုံယိက စိတ်ထဲမှ အမိန့်ပေးကာ တားဆီးလိုက်လေသည်။

လုံယိသည် သေးငယ်သွားသော ကြမ်းတမ်းသော လျှပ်စီးသားရဲကို ပြန်လည်ပွေ့ချီလိုက်ရာ သားရဲသည် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် အကျယ်ကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

အမှန်တကယ်တွင် သူ၏ ကံကြမ္မာသည် မဆိုးလှပေ၊ အကြောင်းရင်းမှာ SS-အဆင့်ရှိ အထွတ်အထိပ် မှော်သားရဲကို ရရှိခဲ့သည့်အပြင် အထွတ်အထိပ် အရိုးစုများကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

အလင်းရောင်အောက်တွင် ကြမ်းတမ်းသော လျှပ်စီးသားရဲကို အသုံးပြုနိုင်ပြီး အမှောင်ထုထဲတွင်မူ အထွတ်အထိပ် အရိုးစုများကို အသုံးပြုနိုင်ပေမည်။

ယခုဆိုလျှင် ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် သူသွားလေရာ၌ မည်သည့် အထွတ်အထိပ် မဟာမှော်ဆရာဖြစ်စေ၊ ဓားသူတော်စင်ဖြစ်စေ တစ်ချက်တည်း တိုက်ခိုက်လိုက်ရုံဖြင့် ကြောက်လန့်တကြား ပုဆိုးဝတ်ကာ ဆီးရည်ထွက်ကြလိမ့်ပေမည်။

စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြေလျော့သွားပြီးနောက် လုံယိသည် ကျယ်ဝန်းသော ခန်းမကဲ့သို့သော ဤအခန်းကို စတင်လေ့လာလေသည်။ ဤအခန်းထဲတွင် မည်သည့်ပစ္စည်းမျှ မရှိဘဲ လုံးဝ ဗလာဖြစ်နေပြီး နံရံလေးဘက်နှင့် ကန်တော့ပုံ မျက်နှာကြက်များပေါ်တွင် စာသားအချို့ကို ရေးခြစ်ထားသည်ကို တွေ့ရ၏။

လုံယိသည် ထိုရေးခြစ်ထားသည်များကို အတန်ကြာ သေချာစွာ ဖတ်ရှုကြည့်သော်လည်း တစ်လုံးတစ်ပါးမျှ နားမလည်နိုင်သည်ကို တွေ့ရှိရပေသည်။

လမ်းပေါက်ဝမှအပ ဤခန်းမတွင် အခြားထွက်ပေါက် မရှိပေ။ သို့သော် ဤသည်မှာ မဖြစ်နိုင်ဟု သူယူဆသည်။ ဤနေရာသည် ဤမျှအထိ လျှို့ဝှက်စွာ ဖုံးကွယ်ထားပြီး ကြမ်းတမ်းသော လျှပ်စီးသားရဲကပင် စောင့်ကြပ်နေသည်ဖြစ်ရာ တစ်စုံတစ်ရာသော လျှို့ဝှက်ချက် ရှိနေရမည်မှာ အသေအချာပင်။

လုံယိသည် အစကတည်းက ပြန်လည်စဉ်းစားပြီး ဤခန်းမကို ပတ်၍ လိုက်ကြည့်လေသည်။ ဤနေရာတွင် တစ်စုံတစ်ရာသော ယန္တရား သို့မဟုတ် ထိုကဲ့သို့သော အရာတစ်ခုခု ရှိနေရမည်ဟု သူယုံကြည်သော်လည်း ရှာမတွေ့သေးခြင်းသာ ဖြစ်လိမ့်ပေမည်။

အကြိမ် နှစ်ဆယ်ခန့် ပတ်ကြည့်ပြီးသည့်တိုင် လုံယိသည် မည်သည့်သဲလွန်စကိုမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။ သူသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို စုစည်းကာ ထိုရေးခြစ်ထားသည်များကို ကြည့်လျှင် တစ်စုံတစ်ရာ တွေ့နိုင်မည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ရလဒ်မှာ ဘာမျှမတွေ့ရသည့်အပြင် ခေါင်းပင် မူးဝေလာရလေသည်။

လင်ယိုယိုသည် အေးစက်သောရေကန်အပြင်ဘက်တွင် သူ့ကို စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် စောင့်မျှော်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း သတိရလိုက်သည်ဖြစ်ရာ လုံယိ၏ စိတ်ထဲတွင် ပို၍ ပူပန်လာလေသည်။

လျှပ်စီးနဂါးသားရဲကို ရရှိခဲ့စဉ်က ခံစားခဲ့ရသော ပျော်ရွှင်မှုများသည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ၎င်း၏နေရာတွင် လေးလံသော စိတ်သောကများက အစားထိုးဝင်ရောက်လာခဲ့၏။

"ကောင်းကင်ဘုံက ငါလုံယိကို ဒီနေရာမှာပဲ သေစေချင်တာလား…"

လုံယိသည် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် ခန်းမ၏ အလယ်ဗဟိုသို့ သွားရောက်ကာ လက်ခြေများကို ဖြန့်ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပုံစံမကျစွာ လှဲလျောင်းလိုက်ပြီး အဖြေမပေးနိုင်သော ထိုချွန်ထက်သည့် အမိုးခုံးကြီးကို စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။