အခန်း (၇) - မှော်ပညာရှင် ပါရမီရှင်လား

လုံယိသည် သိုလှောင်လက်စွပ်အတွင်းမှ ပန်းထိုးအင်္ကျီတစ်စုံကို ထုတ်ယူဝတ်ဆင်ပြီးနောက် ဝတ်ဆင်ထားသော သံချပ်ကာများကို လက်စွပ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက်မှသာ သူမည်သည့်လမ်းကို ရွေးချယ်ရမည်ကို စတင်စဉ်းစားတော့သည်။

ကွမ်လုံအင်ပါယာတွင် ဆက်လက်နေထိုင်၍ မဖြစ်နိုင်သည်မှာ ထင်ရှားလှရာ နောက်ဆုံးတွင် မည်သည့်နေရာသို့ သွားရမည်နည်း... မြောက်ဘက်ရှိ အော်ယွဲ့အင်ပါယာသို့ သွားရမည်လား၊ တောင်ဘက်ရှိ နာလန်အင်ပါယာသို့ သွားရမည်လား၊ သို့မဟုတ် အင်ပါယာကြီးများ၏ နယ်စပ်ရှိ နိုင်ငံငယ်လေးများဆီသို့သာ ထွက်ပြေးရမည်လား...

ထို့အပြင် နောင်တွင် ဘာလုပ်ရမည်နည်း... ဤခရမ်းရောင်ကျောက်စိမ်းဒင်္ဂါး တစ်သောင်းတည်းကို အမှီပြုပြီး တစ်သက်လုံး ဖြတ်သန်းရှင်သန်ရန်မှာ လုံယိ၏ ပင်ကိုယ်စရိုက်နှင့် လုံးဝမကိုက်ညီပေ။

အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားသော်လည်း လုံယိသည် ဆုံးဖြတ်ချက်မချနိုင်သေးပေ။ ထို့ကြောင့် လောလောဆယ်တွင် ဤကိစ္စများကို ခေတ္တဘေးဖယ်ထားပြီး အနီးအနားရှိ မြို့တစ်မြို့သို့ အရင်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် ကြေးစားဂိုဏ်းတွင် အမည်စာရင်းသွင်းပြီး နာမည်ကျော် ကြေးစားတစ်ဦး ဖြစ်အောင် ကြိုးစားမည် ဖြစ်သည်။

ထို့နောက်တွင် စွန့်စားရသော တာဝန်များကို လက်ခံကာ သူ၏စွမ်းရည်များကို လေ့ကျင့်ပျိုးထောင်မည် ဖြစ်သည်။ အကြောင်းရင်းမှာ သူ၏ အောင်ထျန်းကျင့်စဥ် ကျင့်စဉ်သည် လက်တွေ့တိုက်ပွဲများမှတစ်ဆင့်သာ ပိုမိုခိုင်မာအောင် ပြုပြင်နိုင်သောကြောင့်ပင်။

ချန်းလန်တိုက်တွင် မှော်ဆရာဂိုဏ်း၊ ကြေးစားဂိုဏ်း၊ စစ်သည်ဂိုဏ်းနှင့် သူခိုးဂိုဏ်း အစရှိသော အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ဂိုဏ်းပေါင်းများစွာ ရှိလေသည်။ နိုင်ငံတိုင်းရှိ မြို့တိုင်းတွင် ထိုဂိုဏ်းများ၏ အခြေစိုက်စခန်းများ ရှိကြသည်။

သို့သော် နိုင်ငံတစ်ခုချင်းစီရှိ ဂိုဏ်းများသည် ကိုယ်ပိုင်စီမံခန့်ခွဲမှုစနစ်ရှိကြပြီး အခြားနိုင်ငံရှိ အလားတူ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းဂိုဏ်းများနှင့် ရန်လိုသော ဆက်ဆံရေးရှိကြပေသည်။

လုံယိသည် သူ၏ဘယ်ဘက်လက်ရှိ လက်စွပ်ကို ပွတ်သပ်ကြည့်လိုက်ရာ ဤလက်စွပ်သည် ဒိုချီကို ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းအထိ မြှင့်တင်ပေးနိုင်သော စွမ်းရည်ရှိသည်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ သို့ဖြစ်လျှင် စမ်းသပ်ကြည့်ရမည် မဟုတ်ပါလား... ထိုမှတစ်ဆင့် ဒိုချီနှင့် တရုတ်ပြည်၏ အတွင်းအားစွမ်းရည်တို့သည် အဆုံးစွန်တွင် မည်သို့ကွာခြားသည်ကို သိရှိနိုင်ပေမည်။

လုံယိသည် လူတစ်ကိုယ်စာ အမြင့်၏ တစ်ဝက်ခန့်ရှိသော ဓားကြီးတစ်လက်ကို သိုလှောင်လက်စွပ်အတွင်းမှ ထုတ်ယူလိုက်ပြီး အသံခပ်တိုးတိုးဖြင့် ဟိန်းဟောက်ကာ ကွမ်လုံဒိုချီကို ထုတ်လွှတ်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ကွမ်လုံဓားချက်တစ်ချက်ကို ပိုင်းချလိုက်ရာ လေထုထဲရှိ စွမ်းအင်များသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာ စီးဝင်လာသည်ကို လုံယိ ခံစားလိုက်ရ၏။ အပြာနုရောင် နဂါးပုံသဏ္ဌာန် ဓားချက်သည် တစ်ဖက်ရှိ သစ်ပင်ကြီးဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ တိုးဝင်သွားတော့သည်။

ဓားချက်သည် သစ်ပင်ကြီးအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင်ပင် ပေါက်ကွဲသံကြီးနှင့်အတူ သစ်ပင်ကြီးသည် အတွင်းမှ အပြင်သို့ ပွင့်ထွက်သွားလေသည်။ ထိုစွမ်းအားသည် အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

‘ဒီကမ္ဘာရဲ့ ဒိုချီစွမ်းအားတွေကလည်း အသုံးမကျတာတော့မဟုတ်ပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ ငါ့ရဲ့ အဆင့် ၁ အောင်ထျန်းကျင့်စဥ်နဲ့ ယှဉ်လို့ရတာပဲ... အင်း၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခုမှားနေတယ်၊ ငါ့မှတ်ဉာဏ်အရဆိုရင် ရှီမန်ယုက အလယ်အလတ်အဆင့် စစ်သည်တစ်ယောက်ပဲလေ၊ သူက ဓားသမားတွေရဲ့ အပြာနုရောင် ဒိုချီတွေကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ထုတ်လွှတ်နိုင်တာလဲ...’

လုံယိ တွေးတောလိုက်၏။ သို့သော်လည်း သူသည် ထူးဆန်းသော အဖြစ်အပျက်များစွာနှင့် ကြုံဖူးပြီးဖြစ်သောကြောင့် အလွန်အမင်း အံ့အားမသင့်တော့ပေ။

လုံယိသည် မိမိ၏ ဒိုချီကို ထုတ်လွှတ်ရာတွင် အသုံးပြုခဲ့သော နည်းစနစ်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရပြီးနောက် ဒိုချီနှင့် အတွင်းအားတို့၏ အကြီးမားဆုံး ကွာခြားချက်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားလေသည်။ အတွင်းအားသည် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ အပြင်သို့ စီးဆင်းခြင်းဖြစ်ပြီး ဒိုချီမှာမူ ယင်းနှင့် ပြောင်းပြန်ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရ၏။

ထို့ကြောင့် အစောပိုင်းအဆင့်များတွင် အတွင်းအားသည် ဒိုချီထက် အားနည်းနေနိုင်သော်လည်း အတွင်းအားအဆင့်များ တိုးမြင့်လာသည်နှင့်အမျှ ဒိုချီသည် အတွင်းအားကို မယှဉ်နိုင်တော့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် တရုတ်တို့၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ကျင့်စဉ်စွမ်းအားနှင့် ဒိုချီတို့သည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ပင် ကွာခြားသွားလိမ့်ပေမည်။

‘ကွမ်လုံဒိုချီနဲ့ အောင်ထျန်းကျင့်စဥ်ကို ပေါင်းစပ်လို့ရမလား... အကယ်၍ အောင်မြင်ခဲ့ရင် အတွင်းအားနဲ့ အပြင်အား နှစ်မျိုးလုံးက အခုထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုအားကောင်းလာမှာပဲ...’

လုံယိ တွေးလိုက်လေသည်။ သို့သော် လက်ရှိတွင် သူသည် သုတေသနပြုရန် အချိန်မရှိသေးပေ။ အကြောင်းရင်းမှာ ဤကမ္ဘာတွင် ပိုမိုဆန်းကြယ်ပြီး ခမ်းနားလှသော ‘မှော်ပညာ’ ဟူသည့် စွမ်းရည်နှင့် တွေ့ကြုံခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုအစွမ်းထက်လှသော ပညာရပ်အကြောင်းကို သိရှိပြီးနောက် လုံယိသည် အလွန်စိတ်ဝင်စားသွားခဲ့၏။ ထို့ကြောင့် သူသည် မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ သိုလှောင်လက်စွပ်အတွင်းရှိ စာအုပ်စင်မှ မှော်ပညာမိတ်ဆက်စာအုပ်ကို ထုတ်ယူကာ ဖတ်ရှုလိုက်လေသည်။

လုံယိသည် စာအုပ်ကို မည်မျှမြန်မြန် ဖတ်နေသည်ကိုပင် သတိမပြုမိတော့ပေ။ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ဆယ်ကြောင်းခန့် ဖတ်နိုင်သည်ဟု ဆိုလျှင်ပင် မလုံလောက်နိုင်ပေ။ သူသည် မှော်ပညာလောကအတွင်းသို့ လုံးဝနစ်ဝင်သွားခဲ့ပြီး ဖြစ်သောကြောင့် မိမိကိုယ်တိုင်ပင် ဖတ်နှုန်းမည်မျှ မြန်နေသည်ကို သတိမထားမိတော့ပေ။

မကြာမီတွင် လုံယိသည် စာအုပ်ကို ပိတ်ကာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်လေသည်။ မှော်ပညာကို ထုတ်လွှတ်ရာတွင် အဓိကကျသော နည်းလမ်းမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို အသုံးပြု၍ လေထုထဲရှိ မှော်ဓာတ်များကို နှိုးဆွပေးခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ထိုမှတစ်ဆင့် မတူညီသော အာနိသင်များနှင့် စွမ်းအားများကို ဖြစ်ပေါ်စေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် လေထုထဲရှိ မှော်ဓာတ်များကို မည်မျှအထိ နှိုးဆွနိုင်သည်မှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအား၏ အတိမ်အနက်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း စုစည်းထားနိုင်သော မှော်ဓာတ်ပမာဏအပေါ်တွင် မူတည်နေပေသည်။ ထို့ကြောင့် မှော်ဆရာများသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို ပျိုးထောင်ရန်နှင့် မှော်ဓာတ်များကို စုစည်းရန်အတွက် နေ့စဉ် တရားမှတ် ကျင့်ကြံကြရလေသည်။

မှော်ပညာကို လေ့ကျင့်ရန်အတွက် ပထမဆုံးလိုအပ်ချက်မှာ မှော်ခန္ဓာကိုယ်ရှိရန်ပင် ဖြစ်သည်။ မှော်ဓာတ်အမျိုးအစားတစ်ခုစီသည် ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံနှင့် အပြန်အလှန် သက်ဆိုင်သည်ဟု ဆိုကြလေသည်။ ဥပမာအားဖြင့် မီးဓာတ်အခြေခံသော ခန္ဓာကိုယ်ရှိသူသည် မီးဓာတ်မှော်ပညာတွင်သာ ကျွမ်းကျင်နိုင်ပြီး အခြားဓာတ်များတွင်မူ အခြေခံအဆင့်၌သာ ရှိနေမည် ဖြစ်၏။

ယေဘုယျအားဖြင့် မှော်ခန္ဓာကိုယ်ရှိသူသည် လူတစ်ထောင်တွင် တစ်ယောက်သာရှိပြီး အရည်အသွေးမှာလည်း ထိုမျှမကောင်းလှပေ၊ ထို့ကြောင့် ချန်းလန်တိုက် တစ်ခုလုံးတွင် မှော်ဆရာများ၏ အဆင့်အတန်းမှာ မြင့်မားလှပေသည်။

ဓာတ်နှစ်မျိုးပါသော မှော်ခန္ဓာကိုယ်မှာမူ ပို၍ပင် ရှားပါးလှပြီး ၎င်းတို့ကို နိုင်ငံတော်၏ ရတနာကဲ့သို့ တန်ဖိုးထားကြရလေသည်။ လုံယိ၏ အဓမ္မကျင့်ကြံခြင်းကို ခံခဲ့ရသော လုံလင်းအာသည် မီးဓာတ်နှင့် မြေဓာတ်ဟူသော ရှားပါးသည့် ဓာတ်နှစ်မျိုးပါသော ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်နင်ပင် ဖြစ်သည်။

မိမိတွင် မှော်ခန္ဓာကိုယ် ရှိ၊ မရှိကို လုံယိ မသိသော်လည်း သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာ လုံးဝ အားနည်းခြင်းမရှိသည်ကိုမူ သိနေပေသည်။

"စမ်းကြည့်ရင် ကောင်းမလား…" လုံယိ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် မှော်ပညာမိတ်ဆက်စာအုပ်ထဲမှ အခြေခံမှော်ဂါထာများကို ပြန်လည်အမှတ်ရအောင် ကြိုးစားလိုက်လေသည်။

"မီးဓာတ်ကို အရင်စမ်းကြည့်မယ်…" လုံယိသည် စိတ်ထဲမှနေ၍ အခြေခံမီးဓာတ်မှော်ပညာဖြစ်သော မီးလုံးပစ်သည့် ဂါထာကို စတင်ရွတ်ဆိုလိုက်၏။ "မီးနတ်ဘုရားကြီး... အမိန့်တော်ကို... ဟစ်…"

ဂါထာရွတ်ဆိုမှုသည် ရုတ်တရက် ပြတ်တောက်သွားပြီး သူ၏လက်ချောင်းထိပ်တွင် ပေါ်လာသော မီးလုံးကြီးကို ကြည့်ကာ လုံယိတစ်ယောက် အံ့အားသင့်လွန်း၍ စကားပင် မပြောနိုင် ဖြစ်သွားလေသည်။ သူသည် ဂါထာကို အဆုံးထိ မရွတ်ရသေးသည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

ထို့အပြင် စာအုပ်ထဲတွင်လည်း အစပိုင်း၌ မီးတောက်လေးတစ်ခုသာ ထွက်လာလျှင်ပင် အလွန်ကောင်းပြီဟု ဆိုထားသည် မဟုတ်ပါလား... သို့သော် သူသည် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှကြီးမားသော မီးလုံးကို ထုတ်ဖော်နိုင်ခဲ့ရသနည်း...

လုံယိ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ပံ့ပိုးမှု ပြတ်တောက်သွားသည်နှင့်အမျှ မီးလုံးသည် လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။ လုံယိ ထုတ်လွှတ်လိုက်သော ကျန်ရှိနေသည့် ဝိညာဉ်စွမ်းအား အနည်းငယ်သည် လေထဲသို့ ဝဲပျံတက်သွားသော မီးခိုးတန်းလေးကိုသာ ထိန်းထားနိုင်တော့ပေသည်။

ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းပြီးနောက် လုံယိက 'ဂါထာတွေကို စိတ်ထဲကနေ တွေးရုံနဲ့တင် လုံလောက်တာလား...’ တွေးတောလိုက်၏။ ထို့နောက် သူသည် စိတ်ထဲမှ ဂါထာကို တစ်ဖန်ပြန်တွေးကာ "မီးလုံးပစ်…" အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဘောလုံးအရွယ်အစားရှိသော မီးလုံးတစ်လုံးသည် သူ၏လက်ချောင်းထိပ်တွင် ထပ်မံပေါ်လာပြန်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် အတွေ့အကြုံကို အသုံးချကာ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို ပစ်မှတ်ထား၍ ပစ်လွှတ်လိုက်၏။

မီးလုံးသည် လှပသော အကွေးတစ်ခုအဖြစ် ပျံသန်းသွားပြီး သစ်ပင်ကြီးကို တိုက်ရိုက်ထိမှန်သွားလေသည်။ "ဘုန်း…" ဟူသော အသံနှင့်အတူ မီးပွားများ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ လွင့်စင်သွားပြီး သစ်ပင်ကြီးပေါ်တွင် မီးလောင်ကျွမ်းထားသော အမှတ်အသားတစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့ကာ မီးလုံးသည် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"ငါ မျှော်လင့်ထားတာနဲ့တော့ တခြားစီပဲ... ကြက်တစ်ကောင်ကိုတောင် သတ်ဖို့ပဲ အသုံးတည့်ပြီး လူတစ်ယောက်ကို သတ်ဖို့ဆိုတာတော့ အတော်လေး အားနည်းလွန်းနေတယ်…"

လုံယိက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ရယ်မောလိုက်လေသည်။ အမှန်စင်စစ် ဤသည်မှာ အခြေခံမှော်ပညာသာ ဖြစ်သောကြောင့် ၎င်း၏ စွမ်းအားမှာ အကန့်အသတ်ရှိနေသည် မဟုတ်ပေ။

စမ်းသပ်မှုအပြီးတွင် လုံယိသည် မိမိ၏ မှော်ပါရမီအပေါ် အတော်လေး ကျေနပ်သွားပြီး အခြားသော မှော်ပညာများကိုလည်း ထပ်မံစမ်းသပ်ကြည့်ရန် စိတ်အားထက်သန်လာခဲ့၏။

"ရေလုံးစွမ်းရည်…" လုံယိက စိတ်ထဲမှ ဂါထာကို ရွတ်ဆိုရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။ ထိုအခါ လေထုထဲရှိ ရေဓာတ်များ အလျင်အမြန် စုစည်းလာပြီး ပန်းကန်လုံးအရွယ်အစားရှိသော ရေလုံးတစ်လုံး ပေါ်ထွက်လာသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်မဟုတ်လား...

"အလင်းပေးစွမ်းရည်…" လုံယိက အလင်းဓာတ်၏ အခြေခံမှော်ပညာကို တွေးတောလိုက်ရာ နူးညံ့သော အလင်းရောင်များ ဖြာထွက်နေသည့် နို့နှစ်ရောင် အလင်းလုံးလေးတစ်ခုသည် သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်တွင် ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

"မြေကာကွယ်ရေးစွမ်းရည်…" ဆိုလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မြေပြင်မှ ထူထဲသော မြေလွှာတစ်ခု ပွက်ပွာထွက်လာပြီး သူ၏ ရှေ့မှောက်တွင် အကာအကွယ်တစ်ခုအဖြစ် ပိတ်ဆို့ပေးလိုက်လေသည်။

မှော်ပညာမိတ်ဆက်စာအုပ်တွင် အမှောင်ဓာတ်မှော်နှင့် သေမင်းမှော်ပညာများ ပါဝင်ခြင်းမရှိပေ။ အကြောင်းရင်းမှာ ထိုမှော်ပညာနှစ်ခုလုံးသည် တားမြစ်ထားသော မှော်ပညာများ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ဤမှော်ပညာများကို အသုံးပြုနေသည်ဟု သိရှိသွားပါက ပရော်ဖက်ရှင်နယ်ဂိုဏ်း အသီးသီးမှ အဖွဲ့ဝင်များက တစ်တိုက်လုံး အနှံ့လိုက်လံ၍ သတ်ဖြတ်ကြမည် ဖြစ်သည်။

ရှားပါးလှသော ဝိညာဉ်မှော်နှင့် ဟင်းလင်းပြင်မှော်ပညာများအတွက်မူ စာတစ်ကြောင်း၊ နှစ်ကြောင်းမျှသာ ဖော်ပြထားပြီး မည်သည့် ဂါထာမန္တန်မျှ ပါဝင်ခြင်းမရှိပေ။

"ငါ ဒီဓာတ်လေးခုရဲ့ အခြေခံမှော်ပညာတွေကို သုံးနိုင်တာပဲ... ငါ့မှာ ဓာတ်လေးခုစလုံး ပိုင်ဆိုင်တဲ့ မှော်ခန္ဓာကိုယ် ရှိနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်…"

လုံယိက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်၏။ သူသည် ချန်းလန်တိုက်၏ ပထမဆုံးသော ဓာတ်လေးမျိုးသုံး မှော်ဆရာ ဖြစ်လာနိုင်သည်ဟု ယူဆမိပြီး ထိုအချက်ကို တွေးတောရင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။