အခန်း (၉) - ညစ်ညမ်းသော....

ကောင်းကင်ယံသည် တဖြည်းဖြည်း မှောင်ကျလာပြီး နေမင်းသည် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းတွင် ဝင်ရီနေပြီဖြစ်ရာ ရေကန်ဘေးရှိ ထိုမိန်းကလေး၏ ပုံရိပ်ကို ထင်ဟပ်စေရန် အလင်းရောင်ဖျော့ဖျော့သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ထိုအလင်းရောင်က သူမ၏ အလှတရားကို ပိုမိုဝေဝါးစေပြီး ပို၍ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိစေလေသည်။

လုံယိသည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ တုန်ရီသော အသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ပွက်လောရိုက်နေသော သွေးများက ထိုမိန်းကလေးအပေါ်သို့ ခုန်အုပ်ကာ ဖိနှိပ်ပြီး သူမ၏ လှပသော ခန္ဓာကိုယ်အနှံအစုံကို စိတ်ကြိုက် ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်များ ပြင်းပြနေသည်။

နဖူးမှ ချွေးစက်အချို့သည် တစစ်စစ် စီးကျလာပြီး လုံယိ၏ အမြင်အာရုံများကို ဝေဝါးသွားစေလေသည်။

"ဘာလို့လဲ... ငါ့ရဲ့ စိတ်ထိန်းချုပ်မှုက ဘာလို့ ဒီလောက်ထိ ညံ့ရတာလဲ…"

လုံယိသည် စိတ်ထဲမှ အော်ဟစ်လိုက်မိ၏။ ခုနက ပေါ်လာသော မကောင်းသော အတွေးများသည် ဤခန္ဓာကိုယ်၏ ရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်နေသော ပင်ကိုယ်ဗီဇတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေပေသည်။

ရေကျသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လုံယိသည် အကြည့်ကို လွှဲပြောင်းလိုက်ရာ မျက်ဝန်းများ ချက်ချင်းပင် နက်ရှိုင်းသွားလေသည်။ ရေထဲတွင် ရှိနေသော မိန်းကလေးသည် ရေထဲမှ တက်လာခဲ့ပြီး တောက်ပကြည်လင်သော သူမ၏ ကိုယ်လုံးတီး အလှတရားများအားလုံး လေထုထဲတွင် ပေါ်လွင်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

တောက်ပကြည်လင်သော ဖြူဝင်းသည့် တောင်ပို့အစုံသည် ပြောင်းပြန်လှန်ထားသော ကျောက်စိမ်းခွက်တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ တိုက်ခတ်လာသော လေညင်းကြောင့် တောင်ပို့ထိပ်ဖျားများမှာ မာတောင်လာပြီး တုန်ရီနေလေသည်။ သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ပိုင်းသည် မှန်တစ်ချပ်ကဲ့သို့ပင် ဖြူစင်ပြီး ပြန့်ပြူးချောမွေ့နေ၏။

လုံယိသည် ထိုနူးညံ့ချောမွေ့သော ခံစားချက်ကို စိတ်ကူးယဉ်မိလေသည်။ သူမ၏ သွယ်လျသော ခြေထောက်များသည် ကျောက်စိမ်းရောင် သန်းနေပြီး အလွန်ပင် ကျော့ရှင်းလှပေသည်။ လုံယိအတွက် အကြောက်ရွံ့ဆုံး မြင်ကွင်းမှာ ဘေးဘက်မှ မြင်လိုက်ရသော ပေါင်ကြားရှိ အမွှေးအမျှင်များပင် ဖြစ်ပြီး ထိုမြင်ကွင်းကပင် သူ့ကို ပြင်းပြသော တဏှာစိတ်များဖြင့် သွေးကြောများ ပေါက်ကွဲမတတ် ဖြစ်စေခဲ့သည်။

လုံယိသည် တံတွေးကို တစ်ချက် မျိုချလိုက်ပြီး ညာခြေသည် မသိမသာပင် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးသွားခဲ့၏။ အလွန်အမင်း စွဲလန်းသွားသောကြောင့် သူသည် ဆက်လက်၍ အောင့်အည်းမထားနိုင်တော့ပေ။

မိန်းကလေးသည် သူမ၏ သွယ်လျသော ခါးလေးကို ယိမ်းနွဲ့ကာ ကမ်းခြေဘက်သို့ အေးအေးလူလူ လျှောက်လာခဲ့ရာ အတိုင်းအဆမရှိသော ဆွဲဆောင်မှုများ ရှိနေလေသည်။ သူမ ခြေလှမ်းတိုင်းနှင့်အတူ တောင်ပို့များက တုန်ခါနေပြီး ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း လုံယိ၏ နှလုံးခုန်သံများမှာ အရှိန်အဟုန် ပြင်းစွာ ခုန်နေတော့သည်။

"အယ်…" ကမ်းခြေသို့ ရောက်သောအခါ သူမ၏ အဝတ်အစားများကို ရှာဖွေကြည့်သော်လည်း အမြဲဝတ်ဆင်လေ့ရှိသော အတွင်းခံအဝတ်ကို ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ထိုမိန်းကလေးသည် အတွင်းခံမပါဘဲ နေရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်ရ၏။ ကံကောင်းသည်မှာ ယခုအချိန်တွင် ရာသီဥတုက သိပ်မပူသဖြင့် ဝတ်ရုံဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သောကြောင့် မည်သူမျှ ရိပ်မိမည်မဟုတ်ပေ။

လုံယိသည် ထိုမိန်းကလေးက ရိုးရှင်းသော ဘောင်းဘီရှည်ကို ဝတ်ရန် ခြေထောက်ကို မြှောက်လိုက်သည်ကို ကြည့်နေမိ၏။ ထိုဘောင်းဘီ၏ ဒီဇိုင်းမှာ သူ၏လက်ထဲရှိ အတွင်းခံအဝတ်နှင့် တစ်စုံတည်းဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။

လုံယိ၏ အသက်ရှူသံများ ပြင်းထန်လာပြီး ညာလက်ထဲရှိ အတွင်းခံအဝတ်ကို အသုံးပြုကာ တင်းမာထကြွနေသော သူ၏အောက်ပိုင်း ငှက်ပျောသီးထိပ်ဖျားလေးကို ဖိနှိပ်ပွတ်သပ်တော့သည်။

ထိုမိန်းကလေး အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်နေသည်နှင့်အမျှ လုံယိ၏ ညာလက်လှုပ်ရှားမှုများကလည်း ပို၍မြန်ဆန်လာလေသည်။ ထိုမိန်းကလေးက နောက်ဆုံးအဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ပြီး ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည့် အချိန်တွင် လုံယိသည် မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ တောင့်ခဲသွားပြီး၊ တိုးညင်းသော အသံနှင့်အတူ တုန်ခါသွားကာ ပန်းရောင်အတွင်းခံအဝတ်ပေါ်သို့ အဖြူရောင်အရည်များ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပန်းထွက်သွားတော့သည်။

"ဘယ်သူလဲ…" အသံကြားသည်နှင့် ထိုမိန်းကလေးက ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်၏။

လုံယိသည် အတွင်းခံအဝတ်ကို ပစ်ချကာ အစွမ်းကုန် အမြန်ဆုံး ပြန်ဆုတ်ခွာသွားလေသည်။ သူ၏ ပုံရိပ်သည် တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထိုနေရာမှ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

လျှပ်တပြက် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထိုမိန်းကလေးသည် အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ပြီးစီးကာ ကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါ ဖြူစင်သော အလင်းတန်းများ ဝန်းရံလျက် လေထဲတွင် ပျံဝဲနေသကဲ့သို့ လုံယိ ပုန်းအောင်းနေခဲ့သော နေရာသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် တွန့်လိပ်နေသော အတွင်းခံအဝတ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထိုမိန်းကလေး၏ မျက်နှာသည် သေလူကဲ့သို့ ဖြူလျော်သွားလေသည်။ သူမသည် အိမ်ထောင်မပြုရသေးသော်လည်း ဘာမှနားမလည်သည်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။

အတွင်းခံအဝတ်ပေါ်ရှိ နို့နှစ်ရောင် အစွန်းအထင်းများက အရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ ပြောပြနေပြီး၊ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမ၏ အတွင်းခံကိုယူကာ ညစ်ညမ်းသောကိစ္စအတွက် အသုံးပြုခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ မျက်ဝန်းများက နီရဲလာပြီး ငိုကြွေးတော့မည့်ဆဲ ဖြစ်နေတော့သည်။

"နံစော်နေတဲ့ အောက်တန်းစားကောင်... နင့်ကို ဒီအတိုင်းတော့ လွှတ်မပေးနိုင်ဘူး…"

ထိုမိန်းကလေးသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေလေသည်။ သူမ၏ အတွင်းခံသည် ရေစီးအတိုင်း မျောပါသွားပြီးနောက် ထိုရွံစရာကောင်းသော အမျိုးသားက ကောက်ယူသွားခြင်း ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူမ ခန့်မှန်းမိ၏။

ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် သူမ ရေချိုးနေသည်ကို ချောင်းကြည့်ရန် အထက်ဘက်သို့ ပြန်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်လိမ့်ပေမည်။ သို့သော် သူမ မည်မျှပင် စဉ်းစားပါစေ၊ သူမ ခင်းကျင်းထားသော သန့်စင်သော အလင်းတားဆီးရေး အတားအဆီးကို သူမ မသိလိုက်ဘဲ ဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့သူမှာ မည်သူဖြစ်မည်ကို နားမလည်နိုင်ပေ။

ဤအလင်းတားအဆီးသည် အဆင့်မြင့် အလင်းစနစ် မှော်ပညာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ မှော်နတ်ဘုရား သို့မဟုတ် ဓားနတ်ဘုရားတစ်ဦး မဟုတ်ပါက မည်သည့်မှော်လှိုင်းတစ်ခုမျှ မထွက်ပေါ်စေဘဲ ဤအတားအဆီးကို ဖျက်ဆီးရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

သို့သော် ချန်းလန်တိုက်တွင် ဓားနတ်ဘုရားနှင့် မှော်နတ်ဘုရားများ ပေါ်မလာခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်း ရာနှင့်ချီနေပြီ ဖြစ်သည်။ ယခင်မျိုးဆက်မှ ပုန်းကွယ်နေသော ပညာနင်တစ်ဦး ဖြစ်နိုင်မလား... နှစ်ပေါင်း ရာနှင့်ချီသက်တမ်းရှိသော သရဲအိုတစ်ကောင်က သူမ၏ ကိုယ်လုံးတီး အခြေအနေကို ကြည့်နေသည်ဟု တွေးမိသောအခါ ထိုမိန်းကလေးသည် အရှက်ရမှုနှင့် ဒေါသတို့ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

လျှပ်စီးကဲ့သို့သော အရှိန်ဖြင့် လုံယိသည် မူလနေရာသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့၏။ မိန်းကလေးတစ်ဦး ရေချိုးနေသည်ကို ချောင်းကြည့်ခဲ့ပြီး သူမ၏ အတွင်းခံကို အသုံးပြုကာ သာယာမှုရှာခဲ့သည်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရမိသောအခါ သူသည် တစ်ဖန် ပြန်လည်စိတ်လှုပ်ရှားလာပြီး စိတ်ထဲတွင် အရှက်ရသွားလေသည်။ မိမိကိုယ်မိမိ အဘယ်ကြောင့် ဤကဲ့သို့ ဖြစ်နေရသည်ကို သူကိုယ်တိုင်ပင် နားမလည်နိုင်တော့ပေ။

"အိုက်... တကယ့်ကို လှပတဲ့ ကိုယ်လုံးလေးပဲ၊ ဒါပေမဲ့ နှမြောစရာပဲ…"

လုံယိသည် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် သူသည် အတော်အတန် ကျက်နေပြီဖြစ်သော မီးယုန်သားကို လှန်လိုက်၏။ ပြီးနောက် သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ အမွှေးအကြိုင်များကို ထုတ်ကာ အသားပေါ်သို့ ဖြူးလိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် မစမစားနိုင်လောက်အောင် မွှေးကြိုင်သော အနံ့များ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ရက်အတော်ကြာ ဘာမှမစားခဲ့ရသည့်အပြင် ခုနတင်ပင် အလွန်အကျွံ သာယာမှုရှာခဲ့သဖြင့် လုံယိ၏ သွားရည်များ တစိမ့်စိမ့် ကျလာလေသည်။

သူသည် ယုန်ခြေထောက်တစ်ဖက်လုံးကို ဆွဲဖြတ်ကာ ကိုက်စားလိုက်သော်လည်း လုံယိ၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုမိန်းကလေး၏ ပုံရိပ်ကသာ ပြန်လည်ပေါ်လာခဲ့၏။ သူသည် တစ်ဖန် သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး နှမြောစရာကောင်းသည်ဟု ပြန်တွေးမိပြန်သည်။

အမှန်စင်စစ် ထိုမိန်းကလေး၏ မျက်နှာတစ်ခြမ်းတွင် သွေးရောင်ကဲ့သို့ နီရဲသော မွေးရာပါ အမှတ်အသားကြီးတစ်ခု ရှိနေပြီး ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ကြောက်စရာ ကောင်းလှပေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာ ညာဘက်ခြမ်းသည် နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ဘယ်ဘက်ခြမ်းမှာမူ မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

အကယ်၍ ထိုမွေးရာပါ အမှတ်အသားသာ မရှိခဲ့လျှင် သူမသည် အပြစ်ပြောစရာမရှိသော အလှပိုင်နင်တစ်ဦး ဖြစ်လိမ့်ပေမည်။

မွေးရာပါအမှတ်အသား... မွေးရာပါအမှတ်အသား ဟုတ်လား... လုံယိသည် ရုတ်တရက် ထခုန်လိုက်မိလေသည်။ ချန်းလန်တိုက်ရှိ အလင်းဘုရားကျောင်းတွင် သူတော်စင်မ ၃ ဦးရှိကြောင်း သူမှတ်မိသွား၏။ ထိုအထဲမှ တစ်ဦးတွင် အစိမ်းရောင် မွေးရာပါအမှတ်အသားရှိပြီး နောက်တစ်ဦးတွင်မူ မျက်နှာဘယ်ဘက်ခြမ်း၌ အနီရောင် မွေးရာပါအမှတ်အသား ရှိလေသည်။

အလင်းဘုရားကျောင်းမှ သူတော်စင်မ ၃ ဦးမှာ တုန်းဖန်ခယ်ရှင်း၊ နာလန်ရုယွီနှင့် အော်ယွဲ့အင်ပါယာမှ စီဘီတို့ ဖြစ်ကြသည်။ တုန်းဖန်ခယ်ရှင်းမှာ သူ၏ဝမ်းကွဲညီမဖြစ်ပြီး ငယ်စဉ်ကတည်းက ကျန်းမာရေးချို့တဲ့ကာ ရောဂါပေါင်းစုံ ခံစားခဲ့ရသဖြင့် အလင်းဘုရားကျောင်း၏ ပုပ်ဘုရားဟော ချားလ်စ်က မွေးစားခဲ့သည်ဟု သူကြားဖူးပေသည်။

ဒုတိယမြောက် သူတော်စင်မမှာ နာလန်အင်ပါယာမှ မင်းသမီး နာလန်ရုယွီဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးတစ်ဦးမှာ စီဘီပင် ဖြစ်၏။ ထိုသူတော်စင်မ ၃ ဦးစလုံးသည် အလင်းဓာတ်မှော်ပညာတွင် ပါရမီရှင်များဖြစ်ကြပြီး စီဘီသည် ၎င်းတို့အကြားတွင် အထူးချွန်ဆုံးဖြစ်ကာ အဆင့်မြင့်မှော်ပညာရပ်များကို အသုံးပြုနိုင်စွမ်းရှိသည်ဟု ဆိုကြလေသည်။

ဤသည်ကို တွေးမိသည်နှင့် လုံယိသည် အလိုအလျောက် ချွေးစေးများ ပြန်လာခဲ့၏။ အလင်းဓာတ်မှော်ပညာတွင် တိုက်ခိုက်ရေးမှော်များ နည်းပါးသည်ဟု ဆိုသော်လည်း အချို့သော တိုက်ခိုက်ရေးမှော်များ ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလား...

ဥပမာအားဖြင့် အဆင့်မြင့်အလင်းဓာတ်မှော်ဖြစ်သော 'ပြင်းထန်သောအလင်းစွမ်းရည်' သည် ဂါထာရွတ်ဆိုရန် အချိန်အနည်းငယ်သာ လိုအပ်ပြီး ၎င်း၏စွမ်းအားမှာလည်း အလွန်ကြီးမားလှပေသည်။ အကယ်၍ ထိုစဉ်က သူသာ လက်ပူးလက်ကျပ် အဖမ်းခံခဲ့ရပါက ရလဒ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ခန့်မှန်းရခက်မည် ဖြစ်လေသည်။

"ဒီမှာ ဆက်နေလို့ မဖြစ်တော့ဘူး၊ အချိန်မဖြုန်းဘဲ အမြန်ဆုံး ထွက်သွားမှ ဖြစ်မယ်…"

လုံယိသည် မီးယုန်သား အကြွင်းအကျန်များကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာရန် မတ်တပ်ရပ်လိုက်လေသည်။ ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ယံ၌ မှောင်အတိ ကျနေပြီ ဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက် ကောင်းကင်တွင် အလင်းတန်းအချို့ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး တောက်ပသော အလင်းလုံး ၅ လုံးသည် လုံယိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝိုင်းရံသွားလေသည်။ ထို့နောက် ပူဇော်ရေးဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားသော နူးညံ့သိမ်မွေ့သည့် ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာ၏။ သူမသည် မည်သူဖြစ်သည်ကို ခန့်မှန်းနေစရာပင် မလိုဘဲ စီဘီဖြစ်ကြောင်း သူသိလိုက်လေသည်။

လုံယိသည် စိတ်ထဲတွင် တေးတေးတိတ် ညည်းတွားနေသော်လည်း မျက်နှာတွင်မူ ထိုသို့သော အရိပ်အယောင်မျိုး မပြဘဲ မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်ကာ မေးလိုက်လေသည်။ "မှော်ဆရာမလေး... ဒီကို ဘာကိစ္စနဲ့ ရောက်လာတာလဲ…"

စီဘီသည် သူမ၏ အလင်းစွမ်းအည်လုံးများဖြင့် ဝိုင်းရံထားသော ထိုလူငယ်လေးကို အကဲခတ်လိုက်၏။

'ဒီလူဟာ မိုင်အနည်းငယ်အတွင်းမှာရှိတဲ့ တစ်ဦးတည်းသော လူသားပဲ... ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ သန့်စင်သောအလင်းအတားအဆီးကို သူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားနဲ့ ဖောက်ထွက်နိုင်ပါ့မလား... သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ဒိုချီ ဒါမှမဟုတ် မှော်စွမ်းအားတွေရဲ့ လှုပ်ခတ်မှုကို ငါ လုံးဝမခံစားရဘူး၊ မျက်နှာအမူအရာကလည်း ပုံမှန်ပဲ။ ဒါကြောင့် သူ မဖြစ်နိုင်ဘူး...'

အမှန်တကယ်တွင် လုံယိ၌ မှော်စွမ်းအား သို့မဟုတ် ဒိုချီ လှုပ်ခတ်မှုများ လုံးဝမရှိသည်မှာ မှန်ပေသည်။ အကြောင်းရင်းမှာ အောက်ထျန်းကျင့်စဥ်သည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း အလိုအလျောက် အလုပ်လုပ်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ မည်သည့်အရှိန်အဝါကိုမဆို အလိုအလျောက် ထိန်းချုပ်ထားသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။ သာမန်လူတစ်ဦးအတွက် ဤအချက်ကို ရိပ်မိရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲလှပေသည်။

"နင်က ဘယ်သူလဲ... ဘယ်ကလာတာလဲ... ပြီးတော့ ဒီကို ဘာကိစ္စနဲ့ ရောက်လာတာလဲ…"

စီဘီက အေးစက်စွာ မေးလိုက်လေသည်။ သူမ ရှာဖွေနေသူ မဟုတ်လျှင်ပင် ယခင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို တွေးမိပြီး အမျိုးသားအားလုံးအပေါ်တွင် သူမ၌ ကောင်းသော အမြင်မျိုး လုံးဝမရှိတော့ပေ။