အခန်း ၃ အာဏာထူထောင်ခြင်း
ချီတိုင်းပြည်၏ဧကရီက ဟူကော်ဘုရားကျောင်းတွင် ကောင်းချီးမင်္ဂလာအတွက် ဆုတောင်းနေပြီး မနက်ဖြန်မှ နန်းတော်သို့ ပြန်ရောက်ရှိလာမည် ဖြစ်သည်။ ဧကရီမယ်တော်ကြီးက သူမ၏နာတာရှည်ရောဂါကြောင့် အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေလေ့ရှိပြီး အခုအချိန်တွင် လူအများအား အရိုအသေပေးခွင့်မပြုသည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ယနေ့က အားလပ်ရက်သဖွယ် ဖြစ်နေလေသည်။
လဲ့ကျစ်က ထူထဲသော လိမ္မော်ရောင်ဖျော့ဖျော့စကတ်ကို ၀တ်ဆင်ထားပြီး လီယောင်က သူမကို လက်နွေးမီးဖိုတစ်ခု ပေးထားသည်။ သူမက လက်နွေးမီးဖိုကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့ပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်လေး တဖြည်းဖြည်း ပူနွေးလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
‘အိပ်ခန်းထဲမှာ ဘာလို့ အပူပေးမီးဖို မထည့်တာလဲလို့ ဟော်တူကို သူမ မမေးရဲဘူး။ သူ မအေးဘူးလား? မဟုတ်သေးဘူး။ သိသာတာက သူ့လက်ဖဝါးကလည်း အေးစက်နေတာလေ၊ သူ ဘယ်လိုမှ မအေးပဲ မနေဘူး။’
သို့သော်လည်း ဟော်တူ၏ ပင်ကိုစရိုက်နှင့် စိတ်နေစိတ်ထားက အလွန်ထူးဆန်းနေသဖြင့် တတ်နိုင်သမျှ ပြဿနာကို ရှောင်ရှားနေလိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းသည်ဟု လဲ့ကျစ် တွေးလိုက်တော့သည်။
ထမင်းစားခန်းသို့ ရောက်လာပြီးနောက် လဲ့ကျစ် မအံသြဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
‘ဒီမှာ ဘာလို့ အပူငွေ့နည်းနည်းလေးပဲရှိတာလဲ? ထမင်းစား စားပွဲပေါ်မှာလည်း ပန်းကန်တစ်ချပ်ပဲ ရှိနေတယ်… အရွက်တွေလား???’
အေးစက်သောလေက ထမင်းစားခန်းအပြင်ဘက်မှ တိုးဝင်လာရာ အအေးဓာတ်က လဲ့ကျစ်၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို ရိုက်ခတ်သွားသည်။
“ဒီအစေခံက ထိုက်ဇီဖေးကို အရိုအသေပေးပါတယ်"
လဲ့ကျစ် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ နန်းတော်မှ မော့မော့အိုကြီးတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက် ရပြီး နန်းတွင်းအစေခံလေးများလည်း ရှိနေသည်။ လဲ့ကျစ်က သူမတို့၏ နှုတ်ခွန်းဆက်စကားများကို ခေါင်းငုံ တုံ့ပြန်ကာ ပြန်မေးလိုက်သည်။
"မင်းက ဘယ်သူလဲ"
အစပိုင်းတွင် လီမော့မော့က အံ့အားသင့်သွားပုံရသည်။
‘သူမ အရင်က ထိုက်ဇီဖေးအကြောင်း စုံစမ်းမေးမြန်းဖို့ တစ်စုံတစ်ဦးကို စေလွှတ်ခဲ့ပေမယ့် ထိုက်ဇီဖေးက ဒီလောက် လှပပြီး ပြိုးပြိုးပြက်ပြက် လက်နေတဲ့ ကျောက်စိမ်းနဲ့ ရုပ်ထုလေးနဲ့ တူနေလောက်အောင် လှပတဲ့ အသွင်အပြင်မျိုး ဖြစ်မယ်လို့တော့ သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့မိဘူး။ အခု လူက ပန်းတွေထက်တောင် ပိုပြီး ချစ်စရာကောင်းနေသေးတယ်။’
‘တာ့ချီက မြောက်ဘက်မှာ တည်ရှိပြီး အမျိုးသမီးအများစုက သူရဲကောင်းဆန်တဲ့ ခမ်းခမ်းနားနား သွင်ပြင်မျိုးတွေပါပဲ။ တောင်ဘက်မှာရှိတဲ့ တာ့လီကတော့ တာ့ချီနဲ့မတူဘူး။ အဲ့တိုင်းပြည်က အမျိုးသမီးတွေက အရမ်းနူးညံ့ပြီး လှပကြတယ်။’
‘အလှတရားက တာ့လီကနေ ဆင်းသက်လာတာဆိုတဲ့ စကားက အမှန်ဖြစ်နေတာပဲ။’
‘ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်… အခု တာ့လီဆိုတဲ့ တိုင်းပြည်က ဘယ်မှာ ရှိတော့လို့လဲ? အဲဒါက ခုတော့ တာ့ချီရဲ့ နယ်မြေတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းသာသာ ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။’
"ဒီအစေခံရဲ့မျိုးရိုးအမည်က လီပါ... အရှေ့နန်းတော်ရဲ့ဘဏ္ဍာစိုးပါ"
သူမ၏ လေသံက အေးစက်ပြီး ရင်းနှီးမှုကင်းမဲ့နေကာ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် မထီမဲ့မြင်ပြုမှုများ ရှိနေသည်။
လဲ့ကျစ်က သူမ၏စိတ်ရင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားလည်ခဲ့လိုက်ပြီး ဒေါသထွက် မနေတော့ဘဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး သာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
"ဒါဆို လီမော့မော့ပေါ့ "
"ထိုက်ဇီဖေးက မနက်စာ မစားရသေးဘူးလား"
လီမော့မော့၏ ပါးစပ်တွင် လှောင်ပြောင်ချင်နေသည့် အရိပ်အယောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ခပ်မြန်မြန် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။
"ကျေးဇူးပြုပြီး မြန်မြန်စားပါ"
လဲ့ကျစ်က ထမင်းစား စားပွဲတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ရင်း ထပ်မေးလိုက်သည်။
"အရှင့်သားရော မနက်စား စာပြီးပြီလား?"
လီမော့မော့က ထိုက်ဇီဖေး ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်ဖြင့် ဤမျှတည်ငြိမ်နိုင်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ထိုက်ဇီဖေးက သူမ၏ရာထူးကို ကြောက်လန့်ပြီး ဤအရှေ့နန်းတော်တွင် မောက်မာရဲခြင်း မရှိဟုသာ သူမ ထင်သွားခဲ့သည်။
“ဟုတ်ကဲ့... အရှင်သားလဲ စားပြီးပါပြီ... အရှင်သားက နံနက်စာအတွက် ပင်စိမ်းရွက်ကိုပဲ စားလေ့ရှိပါတယ်"
ထိုစကားက လဲ့ကျစ်ကို မျက်မှောင်ကြုတ်သွားစေခဲ့သည်။
‘ဟော်တူက ဒီသစ်ရွက်တွေကို မနက်စာအဖြစ် စားနေခဲ့တာလား။ သူ မသေနိုင်တဲ့သူတစ်ယောက်လို ချောမောလှပနေတာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ပါဘူး...’
လဲ့ကျစ်က မနေ့ညက သူမ ဟော်တူကို အနံ့ခံသလိုပဲ ငွေရောင်တူများကို ကောက်ကိုင်ပြီး အရွက်များကို သူမ၏နှာခေါင်းရှေ့သို့ ကပ်ကာ ပေါ့ပေါ့တန်တန် အနံခံကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမက ထိုအရွက်၏အဖျားလေးကို သူမ၏သွားထိပ်လေးဖြင့် ကိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
လန်းဆန်းသောရနံ့က လျှာဖျားပေါ် ပျံ့နှံ့လာပြီး ထူးဆန်းသော စူးရှရှ အရသာကို သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။
‘အရသာကတော့ စားချင်စရာ မရှိဘူး။ မသတီစရာကောင်းလွန်းတယ်။’
ဤမျှ လန်းဆန်းစေသော အနံ့က မျိုချရခက်ခဲမည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ လဲ့ကျစ်က ငွေရောင်တူများကို ချလိုက်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
လီယောင်ကလည်း ဘေးမှ မျက်မှောင်ကြုတ်နေခဲ့သည်။
‘ဒီလူတွေက တမင်တကာ လှည့်စားနေပုံပဲ’
သူမက လီမော့မော့အား မျက်လုံးပြူးဖြင့် ကြည့်ကာ စကားဝင်ပြောလိုက်သည်။
"ထိုက်ဇီဖေးက တောင်ပိုင်းကလာတော့ စားသောက်မှုပုံစံ မတူဘူး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး မော့မော့က အစေခံတွေကို ပူပူနွေးနွေး စားစရာတစ်ခုလောက် ချက်ခိုင်းပေးပါ”
သူမက မောက်မာခြင်းလည်း မရှိသလို နှိမ့်ချခြင်းလဲ မရှိဘဲ တည်တည်တံ့တံ့ ပြောလိုက်သည်။
သို့သော်လည်း လီမော့မော့က အလေးအနက် ဆင်ခြင်ပေးနေသေးသည်။
"ဒါက လုပ်ဖို့ခက်တယ် အရှင့်သားထိုက်ဇီက မနက်စာမှာ ပူပူနွေးနွေး အစားစာထည့်တာကို မကြိုက်ဘူး၊ ထိုက်ဇီဖေးက ထပ်ထည့်ဖို့ တောင်းဆိုခဲ့မယ်ဆိုရင်…”
‘ဒါက လွန်လွန်းနေပြီ။’
သူမ၏သခင်မ ဤကဲ့သို့ ပညာပြခံနေရသောကြောင့် လီယောင်တစ်ယောက် လက်များ တုန်ယင်လာသည်အထိ ဒေါသထွက်နေလေသည်။ သူမ ထပ်ပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း လဲ့ကျစ်က သူမကို တားဆီးလိုက်သည်။
“ဒီလိုဆိုရင်တော့ ငါလည်း အရှင့်သားလိုမျိုး အတူတူ စားလိုက်ပါ့မယ်”
လဲ့ကျစ်၏မျက်နှာက ပြုံးနေသော်လည်း ထိုအပြုံးက သူမ၏မျက်လုံးထဲအထိ မရောက်ဘဲ လီမော့မော့ကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။
"လီမော့မော့... ရှင့်ရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... အခု ရှင် ပြန်ထွက်သွားလို့ ရပြီ"
"ဒါက လွန်လွန်းတယ်!"
လီယောင်က လီမော့မော့၏နောက်ကျောကိုကြည့်ရင်း အံကြိတ်ကာ ထပ်ပြောလိုက်သည်။
"သူက သခင်မကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ အနိုင်ကျင့်နေတာပဲ!"
လဲ့ကျစ်က အပြုံးဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
"အဲ့တော့ ဘာဖြစ်လဲ"
‘အခု သူမက ရန်သူရဲ့တိုင်းပြည်တစ်ခုကို ရောက်ရှိနေပြီး သူမလို လက်အောက်ခံတိုင်းပြည်က မင်းသမီးကို ဘယ်သူမဆို ချနင်းနိုင်တယ်။ အရှေ့နန်းတော်မှာ ဒီလိုမျိုး အာဏာပြတယ်ဆိုတာက ဟော်တူရဲ့ စိတ်ကူးလဲ ဖြစ်နိုင်သေးတယ်။’
‘ပြဿနာမရှိဘူး... လုံးဝ ပြဿနာ မရှိပါဘူးလေ... သူမ အသက်ရှင်နေသမျှ ကာလပတ်လုံး အဲဒါအတွက် အချိန်တွေ အများကြီးကျန်နေအုံးမှာလေ....’
"ကျွန်မ အခန်းထဲမှာ အစာခြောက်တွေ ရှိသေးတယ်... ဒီအစေခံက ချက်ချင်း သွားယူပေးပါ့မယ်..."
သူမ စကားမဆုံးခင်မှာ အစေခံကလေးက ပြေးထွက်သွားပြီး လဲ့ကျစ်၏ မျက်နှာက အနည်းငယ် တင်းမာလာကာ ခေါင်းယမ်းရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
‘လီယောင်ကို ဟော်ရှက ပို့ထားတာ မဟုတ်ရင် ဘယ်လောက်ကောင်းလိုက်မလဲ’
ရုတ်တရက် ငါးနံ့သင်းသင်းလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။ လဲ့ကျစ်လည်း ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားပြီး ထမင်းစားခန်းထဲမှ ထွက်ကာ ထိုမွှေးရနံ့နောက်သို့ လိုက်လာခဲ့သည်။ အခန်းတစ်ခု၏အရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ ငါးအနံ့က အပြင်းထန်ဆုံး ဖြစ်လာသည်။ လဲ့ကျစ်က ခဏလောက်စဉ်းစားလိုက်ပြီး တံခါးကို ညင်သာစွာ တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။
အခန်းတွင်းရှိ အပူပေးမီးဖိုက နွေဦးကဲ့သို့ ပူပူနွေးနွေး တောက်လောင်နေပြီး ပြင်းထန်သော ငါးရနံ့ကလည်းအတူ ရှိနေသည်။
သူမ ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်ရာ နောက်ဆုံးတွင် အတွင်းမှ လူတွေ့လိုက်ရသည်။
‘မဟုတ်သေးဘူး၊ အတွင်းက ကြောင်....’
သူမ မနက်ခင်းတုန်းက တွေ့ခဲ့ရသည့် နှင်းဖြူလုံးလေးက စားပွဲနိမ့်လေးပေါ်မှာ ပျင်းရိစွာ လဲလျောင်းနေသည်။
သူမ တံခါးဖွင့်သည်ကို မြင်လိုက်ချိန်တွင် ထိုနှင်းဖြူလုံးလေးက ချက်ချင်းထရပ်လိုက်ပြီး သူမဆီ ပြေးလာတော့သည်။
‘နှေးနှေးကွေးကွေးနဲ့ ထော့နဲ့ ထော့နဲ ဖြစ်နေပေမယ့်ပေါ့....’
"မပြေးနဲ့၊ မပြေးနဲ့"
လဲ့ကျစ်က အလျင်အမြန် ရှေ့တိုးသွားကာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ့ခေါင်းလေးကို ညင်ညင်သာသာ ပွတ်ပေးချော့မြူပေးလိုက်သည်။
"ဒါဆို နင်က ဒီမှာနေတာပေါ့!"
"မြောင်....မြောင်~"
လဲ့ကျစ်က သူ့ကို ကောက်ပွေ့လိုက်ပြီး ငါးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အစာများ တင်ထားသည့် စားပွဲနိမ့်လေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
‘ငါးကြော် ၊ ငါးခြောက် ၊ ငါးကင် ၊ ငါးစွပ်ပြုတ် ... အားလုံးက အရိုးထွင်ထားတဲ့ငါး တွေပဲ။’
လဲ့ကျစ်၏လက်ထဲမှ နှင်းဖြူလုံးလေးက ငါးရနံ့ကို ရှူရှိုက်ရင်း စားပွဲပေါ်ကို ခုန်တတ်သွားကာ ငါးကြော်ကို ကျေနပ်စွာ စားနေရင်း မြောင်ဟု အော်နေသေးသည်။
"ကလေးလေး၊ နင်က တကယ်ပျော်နေတာပဲ"
လဲ့ကျစ်က သူမ၏ အစာမရှိသော ဗိုက်ကို ကိုင်လိုက်ပြီး ပြုံးကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
ဒီကြောင်ဖြူလေးကို ဟော်တူ မွေးမြူထားတယ်ဆိုတာ သူမ သိတယ်၊ မဟုတ်ရင် သူ ထိုက်ဇီရဲ့အိပ်ခန်းထဲကို ဘယ်လို ဝင်လာနိုင်မှာတုန်း။ ခု ဟင်းတွေကို မြင်လိုက်ရတော့ ပိုသေချာသွားပြီ။
နှင်းဖြူလုံးလေးက မြန်မြန် စားနေပြီး ငါး နင်နေသလိုမျိုး ခေါင်းကို တဆတ်ဆတ် ခါလိုက်ပြန်သည်။ လဲ့ကျစ်က သူမ၏လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး သူ့လည်ပင်းနောက်ဘက်ကို ကိုင်ကာ ချော့မော့လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမက ငွေဇွန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ့လည်ချောင်းထဲမှ ငါးများ လျောကျသွားအောင် ငါးဟင်းရည်တစ်ဇွန်း တိုက်လိုက်သည်။
“ ဂလု …”
လဲ့ကျစ်၏ ဗိုက်က အသံထွက်လာပြန်သည်။
‘တကယ်တော့ သူမ သိပ်ဗိုက်မဆာဘူးလို့ ထင်ထားခဲ့တာ၊ ခုကျတော့ သူမ အရမ်းဗိုက်ဆာနေပုံပဲ။’
နှင်းဖြူလုံးလေးက သူ့ငါးကို ချလိုက်ပြီး မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းဖြင့် သူမကို လှမ်းကြည့်နေသည်။
သူ့၏အပြုအမူလေးကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် လဲ့ကျစ်က သူ့ခေါင်းလေးကို ပုတ်ရင်း ရန်ထောင်လိုက်သည်။
“ဘာလဲ? ငါ ဘာမှ မစားရသေးဘူးလေ"
နှင်းဖြူလေးက နားလည်ပုံပေါ်နေပြီး သူ့ခေါင်းလေးကို ခါယမ်းလိုက်သည်။
"ဪ ဒီမှာ စားစရာ ရှိနေတာပဲ"
လဲ့ကျစ်က ငါးခြောက်သေးသေးလေးတစ်ကောင်ကို တမင်တကာ ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ့၏မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းလေးများရှေ့၌ တွဲလောင်းချကာ စနောက်လိုက်သည်။
"နင် ငါ့ကို မျှကျွေးမယ်ဆိုရင် ဘယ်လိုလဲ"
နှင်းဖြူလုံးလေးက သူမကို မတုံ့ပြန်ဘဲ သူ့၏မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းလေးများက တံခါးဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
လဲ့ကျစ်က သူ ထူးဆန်းနေသည်ကို နားလည်နိုင်သေးသည်။
‘တစ်ယောက်ယောက် လာနေတာ ဖြစ်နိုင်လား’
ထို့နောက် ရင်းနှီးသော ရယ်မောသံတစ်ခု သူမနောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ကြောင်နဲ့တောင် အစာလုစားတော့မယ်ပေါ့လေ”
လဲ့ကျစ် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အဖြူရောင်ကျောက်စိမ်းဖြင့် လုပ်ထားသော ဘီးတပ်ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်နေသည့် ဟော်တူက သူမကို မက်မွန်ပွင့်ပုံမျက်ဝန်းများနှင့် ကြည့်နေလေသည်။ သူမ အံ့အားသင့်သွားပြီး ငါးခြောက်ကို ကိုင်ထားသည့် သွယ်လျသော လက်ချောင်းများက အမှတ်တမဲ့ ပြေလျော့သွားသည်။ ထိုသို့ဖြင့် ငါးခြောက်က နှင်းဖြူလုံးလေး၏ခေါင်းပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။
နာကျင်မှုနှင့်အတူ လန့်ဖျပ်သွားသော ကြောင်လေးဆီမှ “မြောင်”ဟူသော အသံထွက်လာပြီး လဲ့ကျစ်က နှင်းဖြူလုံးလေးကို ကြည့်ရန် ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူက သူ့၏ကြောင်ခြေသည်းလေးများကို မြှောက်ပြီး သူ့ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ရန် ကြိုးစားနေကာ သူ့လက်ချောင်းများက ထိုနေရာကို လက်လှမ်းမမီနိုင်လောက်အောင် တိုနေပြန်သည်။
လဲ့ကျစ်က အားနာပါးနာဖြင့် သူ့ခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ နှင်းဖြူလုံးလေးက သူမလက်ဖြင့် ဦးခေါင်းကို ပွတ်သပ်ခံပြီးနောက် ဟော်တူဆီသို့ ပြေးသွားတော့သည်။
ဟော်တူက နှင်းဖြူလုံးလေးကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး သူ့ပေါင်ပေါ်တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက လဲ့ကျစ်ကို ကြည့်ကာ လှမ်းမေးလိုက်သည်။
"မင်း တာ့ချီကို ရောက်တာ ဘယ်လောက်ကြာနေပြီလဲ"
လဲ့ကျစ်က သူ့မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ့ရင်ထဲမှ ခံစားချက်ကို မမြင်နိုင်ပေ။ နှစ်ယောက်သား မနေ့ညက ဆုံတွေ့ကတည်းကပင် သူမ သူပြောသမျှ အပြုအမူတိုင်းကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။
လဲ့ကျစ်၏ ဟော်တူ၏အနားသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး လေးလေးစားစား အရိုအသေပေးရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“အရှင့်သား၊ ကျွန်မ ဒီကိုရောက်တာ တစ်လကျော်ရှိနေပါပြီ”
‘အတိအကျပြောရရင်တော့ သုံးဆယ့်ခုနစ်ရက်ပေါ့....’
"တစ်လ"
ဟော်တူက သူမ၏စကားကို သံယောင်လိုက်ကာ မခို့မခန့် ရယ်နေပြီးမှ ထပ်မေးလာပြန်သည်။
"ဒါဆို မင်းက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်း မှတ်မိသေးလား"
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လဲ့ကျစ် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားရသည်။
‘အခုအချိန်မှာ လူတိုင်းက သူမရှေ့မှာ တာ့လီအကြောင်း မပြောကြတော့သလို သူမကိုလည်း မင်းသမီးလေးလို့ မခေါ်ကြတော့ဘူး။ အားလုံးက သူမကို မေ့ပစ်စေချင်ကြောင်း သူမ သိနေပြီး သူမအတွက်လည်း အဲ့အကြောင်းကို လုံးလုံးလျားလျား မေ့ပစ်လိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ။’
‘အထူးသဖြင့် ဟော်ရှပေါ့....’
‘ဒါပေမယ့် သူမ ဘယ်လိုမေ့နိုင်မှာလဲ။ သူမက သူမရဲ့မိသားစုမှာ အငယ်ဆုံးဖြစ်ပြီး တာ့လီရဲ့ တတိယမင်းသမီးလေး ဖြစ်ခဲ့တာလေ။ သူမက သူမရဲ့ဆွေမျိုးတွေနဲ့ ပြည်သူတွေ သေကြေပျက်ဆီးနေတာကို သူမမျက်လုံးနဲ့ မြင်ခဲ့ရတယ်၊ ပြီးတော့ အခုထက်ထိလည်း သူမ ကယ်တင်ပေးရမယ့် ဆွေမျိုးတွေ ရှိနေသေးတယ်။’
‘သူမ ဘယ်လို မေ့ရမှာလဲ? လုံးဝ မမေ့နိုင်တဲ့အရာတွေလေ...’
‘ဒါပေမယ့် အခု မေးနေတာက ဟော်တူဖြစ်နေတယ်။ ဟော်တူရဲ့ စကားလုံးတွေက သူမကို မင်းသမီးလေးရဲ့ အမှတ်သညာကို မမေ့ဖို့ သတိပေးနေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် စမ်းသပ်မှုတစ်ခုလား။’
ခဏတာမျှ စဉ်းစားနေပြီးနောက် လဲ့ကျစ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခေါင်းညိတ်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"မှတ်မိပါတယ်၊ ကျွန်မက အရှင့်သားရဲ့မြင့်မြတ်တဲ့ ထိုက်ဇီဖေးပါ"
ခေတ္တကြာပြီးနောက် လဲ့ကျစ်က သူမ စကားမှားသွားသည်ကို သတိပြုမိသွားပြီး အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အလျင်စလို ထပ်ဖြေလိုက်သည်။
“ကြင်ယာတော်... ဒီကြင်ယာတော်က အရှင့်ရဲ့မြင့်မြတ်တဲ့ ထိုက်ဇီဖေးပါ”
‘သူမ ချီတိုင်းပြည်ကို ရောက်နေတာ တစ်လကျော်ရှိနေခဲ့ပြီး ကျင့်ဝတ်တွေကို ကောင်းစွာ သင်ယူနိုင်ခဲ့ပေမယ့် ဒီအခေါ်အဝေါ်တွေကတော့ အလွယ်တကူ ပြန်ပြန်မေ့သွားတယ်။’
ဟော်တူက သူမ၏ မှေးမှိန်နေသော မြေခွေးမျက်လုံးလေးများကို ကြည့်ကာ သူမ၏ ရှောင်တိမ်းသော အဖြေကို နားထောင်သော်လည်း နောက်ထပ် မေးခွန်းများ မမေးတော့ဘဲ ခပ်ပေါ့ပေါ့ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
"ကိုယ့်နေရာမှာ၊ အခေါ်အဝေါ်က အရေးမကြီးဘူး"
‘အာ.... အလှလေးက သိမ်မွေ့လွန်းတော့ ငြီးငွေ့စရာကောင်းတယ်...’
‘သူမ သူ့ကို အရမ်းကြောက်နေရင် ဘယ်အချိန် သူ့ကို ပြန်တိုက်ခိုက်ရဲမှာလဲ။’
‘သူက သူမကို ကူညီရမယ်...’
လဲ့ကျစ်တစ်ယောက် ဘာပြောရမှန်းမသိ ဖြစ်နေပြန်သည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ထိုအချိန်တွင် အန်းရွှယ်က အခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး ခေါင်းငုံ ဦးညွတ်ကာ အရိုအသေပေးရင်း အစီရင်ခံလိုက်သည်။
“အရှင်သား၊ အားလုံးက ဒီမှာပါ”
"သွားရအောင်၊ ဒီမင်းသားရဲ့ထိုက်ဇီဖေး "
လဲ့ကျစ် အံ့ဩနေပြီး အရှေ့ဘက်နန်းတော်၏ ပင်မခန်းမဆောင်သို့ လျှောက်နေချိန်တွင် စကားမပြော ဖြစ်ကြပေ။
လီမော့မော့နှင့် နန်းတော်အစေခံအနည်းငယ်တို့က ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ထိုင်နေကြပြီး သူတို့၏ပုခုံးများက ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တုန်ယင်နေကာ ခန္ဓာကိုယ်များကလည်း ဆိုးရွားစွာ တုန်ခါနေကြသည်။
“အရှင့်သား ထိုက်ဇီဖေးကို စော်ကားတဲ့ ဒီကျွန်အုပ်စုကို ဘာလုပ်ရမယ်ဆိုတာ အမိန့်ပေးတော်မူပါ"
ထိုသို့ ပြောပြီးသည်နှင့် အန်းရွှယ်က ဘေးနားတွင် ရပ်နေကာ ညွှန်ကြားချက်ကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။
လဲ့ကျစ်က ဟော်တူကို ကြည့်နေပြီး သူက သူမကို ပြုံးလျက်ကြည့်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း သူမ တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့နောက် သူက သူ့လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
ရင်းနှီးနေပုံရသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကြောင့် သူက သူမ၏ လက်ကို လိမ်ချိုးလိုက်မည်အား ကြောက်ရွံ့နေသော လဲ့ကျစ်၏ မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်လေး ပေါ်လာသည်။ သို့သော် လူတိုင်း၏ရှေ့တွင် သူမ သူ့ဆန္ဒကို မလွန်ဆန်ရဲပေ။
ခန်းမတံခါးကို မပိတ်ထားသောကြောင့် အေးစက်သောလေက အတွင်းဘက်သို့ လွင့်ပျံလာသည်။ လဲ့ကျစ်က တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် သူမလက်ကို သူ့လက်ဖဝါးပေါ် တင်ပေးလိုက်သည်။
‘သူ့လက်ဖဝါးက မနေ့ညကလိုပဲ အေးခဲနေပြန်တယ်’
သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူက သူမလက်ကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူမ၏လက်ခုံကို သူ့လက်ချောင်းများဖြင့် ညင်ညင်သာသာ ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။
‘လေးနက်တဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို အပြည့်အ၀ ဖော်ကျူးနေတဲ့ စုံတွဲတစ်တွဲရဲ့ ပုံရိပ်....’
“သူတို့က ထိုက်ဇီဖေးကို စော်ကားလိုက်တာဆိုတော့ ထိုက်ဇီဖေးကိုပဲ ကိုင်တွယ်ခွင့်ပေးလိုက်မယ်"
နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အသံတွင် အပြည့်အဝ နှိမ့်ချမှုနှင့် ကာကွယ်မှု၏ အဓိပ္ပာယ်များ ပါဝင်နေသည်။
ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသောလူတိုင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး သူတို့ခေါင်းကို မော့ကာ လဲ့ကျစ်ကို ထိတ်လန့်စွာ ကြည့်နေကြသည်။ အထူးသဖြင့် လီမော့မော့ ဖြစ်သည်။ ထိုက်ဇီက ဤလက်အောက်ခံမင်းသမီးလေးကို အလေးအနက်ထားမည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားသည်မှာ ထင်ရှားနေသည်။
လဲ့ကျစ်က သူ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အသွင်အပြင်ကြောင့် အရူးလုပ် မခံချင်တော့ပေ။
‘သူမမှာ လှပတဲ့မျက်နှာလေး ရှိမှန်း သူမ သိပြီး လူတိုင်းက သူမကို သဘောကျတာကိုလည်း သူမ သိတယ်။ ဒါပေမယ့် မနေ့ညကို ကျော်လွန်လာပြီးတဲ့ နောက်မှာတော့ ဟော်တူက တပ်မက်မှုအတွက်နဲ့ အလွယ်တကူ ခေါင်းညိတ်မယ့်လူ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူမ သေချာသဘောပေါက်သွားပြီးပြီ။’
‘ဒီလှုပ်ရှားမှုက သူ ဘာကိုဆိုလိုမှန်း သူမ မသိဘူး။’
ထို့အတွေးများကြောင့် လဲ့ကျစ်က သူ့ကို ချက်ချင်း စကားပြန် မပြောရဲသေးပေ။
“ကျွန်မက ဒီမှာ လူသစ်ဖြစ်နေပြီး အရှေ့နန်းတော်ရဲ့ စည်းမျဉ်းတော်တော်များများကို နားမလည်သေးတဲ့အတွက် ဒါကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းဖို့က အရှင့်သားအပေါ်မှာပဲ မူတည်ပါတယ်”
လဲ့ကျစ်က “ကျွန်မ” ဟူသော အခေါ်အဝေါ်ကို တမင်တကာ အသုံးပြုခဲ့သည်။ ပထမအချက်အနေဖြင့် ဟော်တူက သူမကို ထိုသို့ခေါ်ရန် ခွင့်ပြုခဲ့သည်။ ဒုတိယအနေဖြင့် ထိုက်ဇီ၏ရှေ့မှောက်တွင် သူမက အခေါ်အဝေါ်ကိုပင် လျစ်လျူရှုနိုင်သည်ဟု အရှေ့နန်းတော်ရှိလူတိုင်းအား အသိပေးရန်ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ဦးနှောက်အားနည်းသော ဤကျွန်များက သူမကို ထပ်မံ အနိုင်ကျင့်ဝံ့တော့မည် မဟုတ်ပေ။
ပြစ်ဒဏ်ပေးခွင့်၏အာဏာကို ဟော်တူဘက်သို့ ပြန်တွန်းပို့လိုက်ခြင်းအားဖြင့် သူမက မျက်နှာသာရလျှင်ပင် မာနကြီးလာမည်မဟုတ်ကြောင်း ပြသလိုက်နိုင်ပေလိမ့်မည်။
‘တကယ်တော့ သူမက ခြွင်းချက်မရှိတဲ့ ဇာတ်ကွက်လေးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်တာပါ။’
သူမ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဟော်တူက ချက်ချင်း စကား ပြန်မပြောသေးဘဲ ခဏအကြာတွင် သူ ရုတ်တရက် ပြုံးလာပြန်သည်။ ထိုနောက်မှ အသံထွက်လာသည်။
"ဒါဆို စည်းကမ်းဟောင်းအတိုင်းပဲ"
ဘေးမှ အန်းရွှယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အမိန့်ကို နားလည်ကြောင်း တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့”
ထိုအချိန်တွင် အဝါဖျော့ဖျောနန်းတွင်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် နန်းတွင်းအစေခံတစ်ဦးက ပါးပြင်ပေါ်တွင် မျက်ရည်များစီးကျကာ ရုတ်တရက် ခေါင်းကို မော့ရင်း အံ့အားဖွယ် အော်ပြောလာခဲ့သည်။
“အရှင့်သား၊ ဒါက လီမော့မော့ရဲ့ အကြံအစည်ပါ”
ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် သူမက သူမ၏လက်ကို မြှောက်ကာ အခြားနန်းတွင်းအစေခံများကို ညွှန်ပြရင်းဝန်ခံနေခဲ့သည်။
“သူ(မ)က အရှင့်ရဲ့မင်္ဂလာဆောင်ကုတင်ပေါ်က နှင်းဖြူလက်ကိုင်ပုဝါအကြောင်းကို ပြောခဲ့တာ ကျင့်ရှင်းပါ… သူ(မ)ပြောခဲ့တာက နှင်းလက်ကိုင်ပုဝါက.....”
သူမ ဆက်လျှောက်တင်ချင်သော်လည်း မပြောရဲတော့ပေ။
ထိုစကားကို ကြားရပြီးနောက် လဲ့ကျစ်၏မျက်နှာက အနည်းငယ် နီရဲသွားပြီး ချက်ချင်း ပြန်ဖြူဖျော့သွားသည်။
‘နှင်းဖြူလက်ကိုင်ပုဝါက ဘာကိုကိုယ်စားပြုတယ်ဆိုတာ သူမလည်း သိတာပေါ့။’
ဘေးနားရှိ အန်းရွှယ်က တလျှောက်လုံး လျစ်လျူရှုနေခဲ့သော်လည်း အစေခံက ကျင့်ရှင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ချိန်တွင် သူ့မျက်လုံးထဲ၌ အေးစက်သောအလင်းရောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားသည်။
“ဆူညံနေတာပဲ”
ဟော်တူက ပေါ့ပေါ့တန်တန် စကားတစ်ခွန်း ထုတ်ပြောလိုက်သည်။
အန်းရွှယ်နှင့် အပြင်မှ အစောင့်များက ထိုနန်းတွင်းအစေခံများအားလုံးကို ခေါ်ထုတ်သွားကြသည်။
ခန်းမကြီးက အေးစက်တိတ်ဆိတ်ခြင်းသို့ တဖန် ပြန်ရောက်သွားပြန်သည်။
ဟော်တူက လဲ့ကျစ်၏လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး သူ့ဒူးပေါ်ရှိ နှင်းဖြူလုံးလေးကို ပြန်ပွေ့ဖက်လိုက်ထားသည်။ လဲ့ကျစ်က သူမ၏ အေးစက်ပြီး ချွေးစေးများ ပြည့်နေသော လက်များကို သူမ၏ အင်္ကျီလက်ဝများအတွင်းသို့ အမြန် ပြန်ဝှက်ထားလိုက်သည်။
နန်းတွင်းအစေခံအဖွဲ့ကို ဘယ်ခေါ်သွားမှန်း သူမ မသိပေ။ ဟော်တူ ပြောလိုက်သည့် စည်းမျဉ်းဟောင်းကလည်း ဘာတွေပြောနေမှန်း သူမ မသိရသေးပေ။
‘တကယ်တော့ သူမ ထိုက်ဇီဖေး ဖြစ်နေရင်တောင် သူတို့ထက် အများကြီး ပိုကောင်းနေမယ်လို့တော့ သူမ မထင်ဘူး။ ဟော်တူ သူ့လက်ချောင်းတွေကို လှုပ်လိုက်တာနဲ့ သူမလည်း အချိန်မရွေး အဲဒီနန်းတွင်းအစေခံတွေလို ဖြစ်သွားနိုင်တယ်။’
သိပ်မကြာခင်မှာပင် အန်းရွှယ် ပြန်ရောက်လာသည်။
သူက တလေးတစား အရိုအသေပေးလိုက်သော်လည်း သူ ပြောလိုက်သည့်စကားက လဲ့ကျစ်ကို အံ့သြသွားစေသည်။
သူက ဟော်တူကို ဦးညွှတ်နေရင်း အလေးအနက် တောင်းဆိုနေသည်။
"အရှင့်သား... ကျွန်တော်က ကျင့်ရှင်းကို ကာကွယ်ပေးချင်ပါတယ်"
သူ တောင်းပန်နေတာ လုံးဝ မဟုတ်ဘူးနော်၊ သူ့လေသံမှာ တောင်းပန်နေတဲ့ အရိပ်အမြွက်တောင် မရှိဘူး။
#######
ဒီစာရေးသူမှာ ပြောစရာရှိပါတယ်။
လီမော့မော့: ဝူး၊ ဝူး၊ ဝူး။ ငါ မစရသေးဘူးလေ.... နေ့လယ်စာ ထမင်းထုပ်လေး ရနိုင်မလား???
ကျစ်ကျစ် : အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ ဖရဲသီးရှိပုံရတယ်။
ဟော်တူ : အဲဒါက တကယ့်ကို ကိုးရိုးကားရားနိုင်တာပဲ... လက်ခံနိုင်စရာ အကြောင်း မရှိဘူး၊ ငါက ငါ့မိန်းမကို ကူညီပေးခဲ့တာလေ သူ(မ)က ငါ့ကိုတောင် ပြန်မကြည့်ဘူး။ (ပြုံးလျက်)
🌟 Thank you🌟