အခန်း ၄ အစ်အောက်ခြင်း

ပင်မခန်းမကြီးက ကျယ်ဝန်းပြီး နေရာလွတ်အများကြီး ရှိနေသည်။ ထိုကြောင့် အန်းရွှယ်၏ စကားများက ပဲ့တင်ထပ်နေပုံရပြီး သူ၏ ဘာမှမထူးခြားသော မျက်နှာက ခံစားချက်မဲ့နေဆဲပင်။

လဲ့ကျစ်က ဟော်တူကို ကြည့်ပြီး သူ မည်သို့ တုံ့ပြန်မည်ကို သိချင်နေသည်။

‘အန်းရွှယ်က သူ့အရင်းနှီးဆုံး ကိုယ်ရံတော်ဖြစ်ပုံရတော့ သူ ခွင့်ပြုမှာလား။’

ဟော်တူက သူမ အံ့သြနေသည်ကို ကြည့်ကာ ရယ်မောနေပြီး သူမကို ပြန်ကြည့်နေသော်လည်း သူကတော့ အံ့သြပုံမပေါ်သလို အကြောင်းပြချက်ကိုလည်း မမေးခဲ့ပေ။ သူက ခပ်ပေါ့ပေါ့ သာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ရတယ်လေ၊ စည်းမျဥ်းစည်းကမ်းတွေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိတယ်မှတ်လား"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်သည်နှင့် အန်းရွှယ်၏အမူအရာက စိတ်သက်သာရာရသွားသလိုဖြင့် မျက်နှာကြောလျော့သွားသည်။ သူက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး “ဟုတ်ကဲ့”ဟု ပြောကာ ကျေးဇူးတင်စကားပင်မပြောဘဲ လှည့်ထွက်သွားသည်။

ဟော်တူက လဲ့ကျစ်ကို ဘေးတိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ မှင်သက်နေပုံရပြီး သူမ၏မျက်နှာတွင် နားမလည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

‘သူမ အံ့ဩနေတာကလည်း အံ့သြစရာ မဟုတ်ပါဘူး’

‘သူနဲ့ သူ့လက်အောက် ငယ်သားတွေမှာ ကိုယ်ပိုင်စည်းမျဉ်းတွေ ရှိကြတယ်။ သူက သူကို သူတပါးက တောင်းပန်တာကို မကြိုက်သလို တခြားသူတွေကို တောင်းပန်ရတာကိုလည်း မကြိုက်ဘူး။ "တောင်းပန်" ဆိုတဲ့ စကားလုံးက အသုံးမဝင်ဆုံးပဲ။’

‘သူက တန်ရာတန်ကြေးနဲ့ ဖလှယ်ရတာကိုပဲ နှစ်သက်တယ်။ သူ့ဆီက တစ်ခုခုကို လိုချင်ရင် တန်းတူတန်ဖိုးရှိတဲ့အရာနဲ့ လဲလှယ်ရမယ်။ ပေးတဲ့ဈေးနဲ့ တန်တာကိုပဲ ရနိုင်မယ်။ ဒါမှ တရားမျှတမယ်လေ’

သို့သော် ဟော်တူက သူ့နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် တွန့်လိုက်ပြီး သူ့ဘေးနားမှ လူကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ယနေ့အချိန်တွင် တိုင်းပြည်ငါးခု ကွဲနေကာ မျိုးနွယ်စုသုံးစုက ချီတိုင်းပြည်နှင့် ဆက်စပ်နေသည်။ လီတိုင်းပြည်က စေတနာတရား၊ အကြင်နာတရားဖြင့် အုပ်ချုပ်သည်ဟု လူတိုင်းက ပြောခဲ့ကြသည်။ လီတိုင်းပြည်၏ သာမန်လူများပင်လျှင် အခြားလူမျိုးများနှင့် ဆက်ဆံရာတွင် ရင်းနှီးဖော်ရွေကြသည်။

သို့သော်လည်း ယခုအခါ လီတိုင်းပြည်က ပြိုပျက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်၌ သူက အကြာကြီး စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ပြီး လီတိုင်းပြည်၏မင်းသမီးဟောင်းက ထိုနန်းတော်အစေခံများအတွက် တောင်းပန်ပေးမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်းပင်။ သို့သော် လက်အောက်ခံအဖြစ် ဖိနှိပ်ချုပ်နှောင်ခံရမှုက သူမ၏ကြင်နာမှုကို ပျောက်ကွယ်သွားစေခဲ့လား၊ အစပိုင်းထဲက သူမက ကြင်နာတတ်သူ မဟုတ်ခဲ့ခြင်းလား သို့မဟုတ် သူမက အရှက်ရမှုကို ကြံကြံခံပြီး ဟော်ရှအတွက် တစ်ခုခုလုပ်ပေးချင်နေခြင်းလာ သူ သေချာမသိနိုင်သော်လည်း သူမက ဘာမှ မပြောခဲ့ပေ။

အဆုံးတွင် သူက သူမ စကားပြောလာမည့်အချိန်ကို မစောင့်တော့ပေ။

‘ဘယ်လောက်တောင် နှမြောစရာကောင်းလိုက်သလဲ၊ သူမသာ စကားဝင်ပြောရင် သူမကို အဲ့နန်းတွင်းအစေခံတွေရဲ့ နေရာမှာ အစားထိုးခွင့်ပေးလိုက်လို့ ရမှာကို....’

‘ခုတော့....ကြည့်ဦး၊ သူက အရှုံးပေါ်တဲ့ စီးပွားရေးကို လုပ်ဖို့ရန် ကြံစည်မိသွားတယ်...’

‘ဟား.... မနေ့ညကဟာတွေပါ ထည့်တွက်ရင် သုံးခါတောင်ရှိပြီနော်...’

‘သူ့ရဲ့ထိုက်ဇီဖေးက တကယ်ကို ကံကောင်းနေတာပဲ....’.

ဟော်တူ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ကြာရှည်စွာ လှဲနေရသည့် နှင်းဖြူလုံးလေးက မြောင်သံတစ်ချက်ပေးကာ မြူးမြူးကြွကြွ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး ကစားရန် ခန်းမအပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။

ထိုက်ဇီဖေးကို စော်ကားမိသော လီမော့မော့၏အဖြစ်အပျက်က ပျံ့နှံ့သွားပုံရသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် စားဖိုဆောင်ဝန်ထမ်းက အစားအသောက်စာရင်းတခုနှင့် ခန်းမထဲကို တုန်တုန်ယင်ယင် ဝင်လာခဲ့သည်။

“ဒီနိမ့်ကျတဲ့ အမှုထမ်းက ထိုက်ဇီနဲ့ ထိုက်ဇီဖေးကို လေးလေးစားစား အရိုအသေပေးပါတယ်၊ ဒါက ဒီနေ့နေ့လယ်စာအတွက် ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ဟင်းပွဲစာရင်းပါ၊ အရှင် ထပ်ထည့်ချင်ရင် ကျေးဇူးပြုပြီး သေသေချာချာ ညွှန်ကြားပေးပါ”

ဟော်တူက သူ့လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ထိုက်ဇီဖေးကို ပြလိုက်"

လဲ့ကျစ်တစ်ယောက် အစားအသောက်စာရင်းကို မြင်လိုက်သည်နှင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရသည်။

‘ဒါက ချဲ့ကားလွန်းနေပြီ၊ ဒီနေ့ နေ့လယ်စာကို ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ ပွဲကြီးတစ်ခုလို ပြင်ဆင်နေကြတာလား’

‘အစေခံတွေ တော်တော်ထိတ်လန့်သွားကြပုံပဲ။’

"အစားအသောက်က အရမ်းလိုက်ဖက်တယ်"

လဲ့ကျစ်က အနည်းငယ် ဦးညွှတ်ပြီး ဟင်းပွဲစာရင်းကို ဟော်တူအား လှမ်းပြလိုက်သည်။?

"အရှင့်သား... ကြည့်ပါဦး၊ အရှင် ထပ်ထည့်ချင်တာရှိသေးလား"

“ထိုက်ဇီဖေး ကျေနပ်ရင် ရပြီ"

စားဖိုဆောင်အမှုထမ်းက သူ့စိတ်ထဲမှ ကျောက်တုံးကို ပစ်ချလိုက်ပြီး ထွက်သွားချင်နေပုံရသည်။

"ခဏစောင့်ဦး"

ဟော်တူက ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"နောက်ထပ် ငါးပါတဲ့ ဟင်းပွဲနည်းနည်း ပြင်ဆင်လိုက်"

......။......။......

လဲ့ကျစ် နူးညံ့သော မဟော်ဂနီကုလားထိုင်ပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ထိုင်ချလိုက်ချိန်တွင် ဟော်တူက အဝေးသို့ ထွက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ လက်ဖဝါးနှင့် နောက်ကျောတို့တွင် အေးစက်သော ချွေးများ စိုစွတ်နေပြီး ကြောက်ရွံ့သည့် ခံစားချက်က သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းခြုံထားသည်။ သူမထံတွင် ကိုယ်ပိုင်အသိဥာဏ်ရှိပြီး သူမနေရာကို သူမ သိထားပြီး ဖြစ်သည်။ ဟော်တူက သူမကို ကာကွယ်ရန် သို့မဟုတ် သူ့အာဏာတည်မြဲရန် လုပ်နေမှန်း မဟုတ်ကြောင်း သူမ သေချာသိနေခဲ့သည်။

‘ဒါဆို သူ ဘာကို အတိအကျ ဆိုလိုချင်နေတာလဲ’

‘သူမ နားမလည်နိုင်တော့ဘူး။’

‘ဟော်တူက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ ဝံပုလွေတစ်ကောင်လို့ ဟော်ရှက သူမကို ပြောပြခဲ့ဖူးတယ်’

‘မဟုတ်ဘူး.... တကယ်က အဲဒါထက် အများကြီး ပိုတယ်’

‘သူ အဲ့နေရာမှာ ထိုင်နေရုံနဲ့ မွန်းကျပ်ဖို့ကောင်းတဲ့ နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းမှုကို ခံစားနေရတယ်’

"သခင်မ!"

လဲ့ကျစ် အာရုံ ပြန်ဝင်လာချိန်တွင် လီယောင်က သူမကို စိုးရိမ်သည့်မျက်နှာဖြင့် ကြည့်နေရှာသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ? အစောင့်တွေက လီမော့မော့နဲ့ တခြားသူတွေကို ခေါ်သွားတာ တွေ့လိုက်ရတယ်…”

"သူတို့ကို ဘယ်ကို ခေါ်သွားတယ်ဆိုတာ မင်း မြင်လိုက်လား"

လီယောင်က ခေါင်းခါပြလာသည်။

“အစောင့်တွေရဲ့ မျက်နှာတွေက နှင်းခဲတွေလို အေးစက်နေတာ၊ သူတို့နောက်ကို လိုက်ဖို့ နေနေသာသာ ကြည့်တောင်မကြည့်ရဲဘူး”

သူမက ခေတ္တတန့်သွားပြီးမှ ပြန်မေးလာသည်။

“ ကျွန်မ သွားမေးလိုက်ရမလား”

“မမေးနဲ့”

လဲ့ကျစ်က ထပ်သတိပေးလိုက်သည်။

“အဲဒါကို မင်း မသိသင့်ဘူး၊ အပြင်မှာလည်း ထပ်မပြောသင့်ဘူး၊ မင်း နားလည်လား?"

‘ဒီကြီးမားလှတဲ့ အရှေ့ဘက်နန်းတော်ကြီးမှာ ဟော်တူရဲ့ နှာခေါင်းအောက်မှာ ဘယ်သူက လှည့်စားနိုင်မှာလဲ?’

‘လီမော့မော့က အဓိပ္ပာယ်မဲ့တဲ့ စကား နည်းနည်းလေးပဲ ပြောခဲ့တာ၊ သူ ချက်ချင်းဆိုသလို သိသွားခဲ့တယ်၊ သူမ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရူးရူးသွပ် ပြုမူဝံ့မှာလဲ’

လီယောင်က သဘောတူကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် သူမ အင်္ကျီလက်ဝကျယ်ထဲတွင် ထည့်လာသော မုန့်ကို ထုတ်ကာ လဲ့ကျစ်၏ မျက်တွင်းချောင်နေသောမျက်နှာကို ကြည့်ပြီးမှ တိုးတိုးလေး မေးလာပြန်သည်။

"သခင်မ၊ ဒီမုန့်ကို စားချင်သေးလား"

"စားမယ်!"

လေအေးများ လွှမ်းမိုးနေသောကြောင့် လဲ့ကျစ်က လီယောင်ကို မုန့်နှင့်တွဲစားရန် လက်ဖက်ရည်ပူပူတစ်အိုး လုပ်ခိုင်းလိုက်သည်။

မုန့်က ကြမ်းသလိုခံစားရပြီး အရသာလည်းမကောင်းသော်လည်း လဲ့ကျစ်ကတော့ တော်တော်များများကို ပါးစပ်ထဲထည့်ပြီး စားနေဆဲပင်။ သို့သော် အရသာရှိမည့် နေ့လယ်စာကို တွေးမိချိန်တွင်တော့ သူမ လုံးဝ ပြည့်နင့်နေအောင် မစားရဲတော့ပေ။

လက်ဖက်ရည်ပူပူက သူမ ဗိုက်ထဲသို့ ရောက်သွားပြီး သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်လည်း တဖြည်းဖြည်း ပူနွေးလာသည်။ လက်ဖက်ရည်ခွက်ထဲမှ အငွေ့များက သူမ၏မျက်လုံးများကို ဖြန်းခနဲ ဖြန်းခနဲ လာရိုက်နေပြီး သူမ၏အမြင်အာရုံကို မှုန်ဝါးသွားစေပြန်သည်။

“ကျစ်ကျစ်… ကောင်းကောင်းနေနော်၊ ဒါတွေအားလုံးကို မေ့လိုက်တော့၊ မလုပ်နဲ့… လက်စားချေတာမျိုး မလုပ်နဲ့”

ဤသည်မှာ သူမ၏ဖခင်ဘုရင်မင်းမြတ် နောက်ဆုံးပြောခဲ့သော စကားဖြစ်သည်။

သူမက တစ်ဝက်လောက်သာ တည်နိုင်မည့် ကတိစကားလည်း ဖြစ်နေသေးသည်။

‘သူမ ကောင်းကောင်းနေမယ်။ အခုက စပြီး သူမကိုယ်သူမ ဆာလောင်တာမျိုး၊ အအေးမိတာမျိုး၊ ဖျားနာတာမျိုး လုံးဝ ခွင့်မပြုတော့ဘူး။ သူမ အသက်ဆက်ရှင်ဖို့ သူမကိုယ်တိုင် ကြိုးစားအားထုတ်မယ်။

ဒါပေမယ့်…

ဖိနှိပ်ခံခဲ့ရတဲ့ အမုန်းတရားတွေကိုတော့ ဘယ်တော့မှ မေ့မှာ မဟုတ်ဘူး။

တိုင်းပြည်ကို ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရတဲ့ အမုန်းတရားတွေကလည်း ဘယ်တော့မှ ချုပ်ငြိမ်းသွားမှာ မဟုတ်ဘူး’

သူမက နှင်းဖြူဝါဂွမ်းအင်္ကျီကို ဝတ်ထားပြီး ပင်မခန်းမထဲမှ ထွက်လိုက်သည်နှင့် နှင်းပွင့်များ စတင်လွင့်ပျံနေသည်။

သူမ၏အတွင်းအဝတ်အစားများ၏ ကျောပြင်တွင် ချွေးအေးများနှင့် ပြည့်နေသောကြောင့် ရေစိမ်ထားသလို ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ယခု လေအေးများ တိုက်ခတ်နေသဖြင့် လဲ့ကျစ်တစ်ယောက် တောင့်မခံနိုင်တော့ပဲ တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် အိပ်ခန်းဆီသို့ အရှိန်မြှင့်ကာ လမ်းလျှောက်နေရသည်။

သို့သော်လည်း သူမ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်လှမ်းပြီးနောက် ပိန်ပိန်ပါးပါးပုံရိပ်တစ်ခုက သူမကို ရပ်တန့်စေခဲ့သည်။ သူမ ရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် ထိုနန်းတော်အစေခံက သူမရှေ့၌ ဒူးထောက်ကာ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလာခဲ့သည်။

“အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့ ကြင်နာမှုအတွက် ကျွန်မက ထိုက်ဇီဖေးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင့်”

‘အသက်ကယ်တဲ့ ကြင်နာမှုလား?’

လဲ့ကျစ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြန်မေးလိုက်သည်။

“မင်းက ဘယ်သူလဲ”

နန်းတွင်းအစေခံက ခေါင်းကို အနည်းငယ် မော့လိုက်သည်။ ထိုအစေခံတွင် ကြည်လင်တောက်ပသော မျက်လုံးများရှိနေသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ၏မျက်နှာက ဖြူဖျော့နေသော်လည်း သူမ၏ နူးညံ့သော အသွင်အပြင်လေးက သိသာထင်ရှားနေဆဲပင်။

လဲ့ကျစ်က အနည်းငယ် ရင်းနှီးသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ကျွန်မက ကျင့်ရှင်းပါ"

အိပ်ခန်းထဲရှိ မင်္ဂလာခုတင်ပေါ်ရှိ နှင်းဖြူလက်ကိုင်ပုဝါကို အထူးရှာဖွေခဲ့သော နန်းတွင်းအစေခံက သူမ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

‘မထင်မှတ်ပဲ၊ သူမကို ကာကွယ်ပေးခဲ့တာ အန်းရွှယ်မှန်း သူမ မသိခဲ့ဘူးပေါ့။’

“အရင်ထပါ”

လဲ့ကျစ်က အေးစက်နေသော မြေပြင်ကို ကြည့်ကာ ထပ်မေးလိုက်သည်။

"မင်းကို ငါ ကယ်ခဲ့တာလို့ ဘယ်သူက ပြောလိုက်တာလဲ"

"အစောင့်တွေက ကျွန်မတို့ကို ခေါ်သွားရင်း လမ်းတစ်ဝက်မှာ သူတို့က ကျွန်မကို ပြန်လွှတ်ပေးတယ်၊ ထိုက်ဇီဖေးက ကျွန်မအတွက် တောင်းပန်ပေးတယ်လို့ ပြောကြတယ်"

ကျင့်ရှင်းက ဒူးထောက်နေရာမှ မထခင် လဲ့ကျစ်ကို တဖန်ပြန်မော့ကြည့်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုယိုတောင်းပန်နေပြန်သည်။

"ထိုက်ဇီနဲ့ ထိုက်ဇီဖေးတို့ရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာအချက်အလက်တွေကို စုံစမ်းဖို့ ကျွန်မကို လီမော့မော့က အတင်းအကြပ် ခိုင်းစေခဲ့တာပါ... ဒါပေမယ့် အဲ့တာက ခွင့်မလွှတ်နိုင်တဲ့ အပြစ်တစ်ခုပါပဲ၊ ထိုက်ဇီဖေးရဲ့ကြီးမားတဲ့ ကြင်နာမှုအတွက် ထိုက်ဇီဖေးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

‘အန်းရွှယ်က အဲ့အကြောင်းကို သူမဆီကနေ တမင်တကာ ဖုံးကွယ်ထားပုံရတယ်။’

"ထပါ"

လဲ့ကျစ်က လီယောင်အား သူမကို ကူညီပေးရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမကို ထပ်‌မေးလိုက်သည်။

"မင်း အခု ဘယ်မှာ တာဝန်ကျနေတာလဲ"

"ကျွန်မက ထမင်းစားဆောင်မှာ တာဝန်ကျနေတာပါ"

လဲ့ကျစ်က ခေါင်းညိတ်ရင်း ထပ်ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ၊ မင်း အခု ပြန်သွားလို့ရပြီ၊ ခုတလော အပြင်မှာ အေးနေပြီ၊ အဝတ်အစားကို ထူထူဝတ်ထားသင့်တယ်"

ကျင့်ရှင်းက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး လှည့်မထွက်မီ နောက်ထပ် အခမ်းအနားအပြည့်ဖြင့် အရိုအသေ ပေးခဲ့သည်။

နှင်းများ ပိုပိုသည်းထန်လာပြီး လဲ့ကျစ်၏ အနက်ရောင်ဆံပင်နှင့် မျက်တောင်များကိုပင် ဖုံးအုပ်လာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမ အိပ်ခန်းဆီသို့ အမြန်လျှောက်လာခဲ့သည်။

အိပ်ခန်းထဲသို့ လှမ်းဝင်ကာ ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် လဲ့ကျစ်တစ်ယောက် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြန်သည်။

‘ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ ဟော်တူက အိပ်ခန်းထဲမှာ မရှိနေဘူး’

လီယောင်က သူမ၏ စိုထိုင်းနေသော အဝတ်အစားများကို လဲပေးခဲ့ပြီး ပန်းရောင်နန်းတွင်းဝတ်စုံတစ်စုံကို ယူလာပေးသည်။ သူမ အဝတ်အစားလဲပြီးနောက် လီယောင်က သူမကို နှင်းဖြူရောင်အမွှေးပွအပေါ်ရုံဖြင့် ပြန်ထုပ်ပိုးပေးခဲ့ပြီး အအေးဓာတ်လည်း တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

သိပ်မကြာခင်မှာပင် နန်းတွင်းအစေခံတစ်ယောက် ခန်းမထဲသို့ ဝင်လာပြီး နေ့လယ်စာစားရန် ထမင်းစားခန်းကို လာဖို့ ဖိတ်ခေါ်နေခဲ့သည်။

မနက်စာနှင့် မတူသည်က ယခုအချိန်တွင် အရသာရှိသည့် အစားအသောက်များ ပြည့်နေသည့် စားပွဲတစ်ခု ရှိနေခြင်းပင်။ ဟော်တူက သူ ထမင်းစားချိန်အတွင်း အနီးနားတွင် လူများရှိနေခြင်းကို မကြိုက်ပေ။ အတွင်း၌ တာဝန်ထမ်းဆောင်နေသော နန်းတွင်းအစေခံများက အမိန့်စောင့်ဆိုင်းရန် ခန်းမအပြင်ဘက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူမနှင့် ဟော်တူတို့သာ ထမင်းစားခန်းထဲ၌ နှစ်ယောက်တည်း ကျန်နေခဲ့သည်။

လဲ့ကျစ်က လေးနက်သော အကြည့်ဖြင့် သူမ၏ အစားအစာများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျော်ပျော်ပါးပါး တစ်လုပ်ချင်း စားနေခဲ့သည်။

သူ့ဘေးနားမှ လူက ငွေတူကို ရုတ်တရက် ချလိုက်ရင်း အသံထွက်လာပြန်သည်။

“လဲ့ကျစ်”

သူ့စကားကို ကြားလိုက်သည်နှင့် လဲ့ကျစ်က သူမ၏ငွေတူများကို အလျင်စလို ချကာ မျက်လုံးများကို မော့ကြည့်ရင်း ပြန်ထူးလိုက်သည်။

“အရှင့်သား၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ပြောပါ”

ဟော်တူက ညင်သာစွာ ပြုံးရင်း ပြောလာခဲ့သည်။

"မင်း စကားပြောရတာကို လုံးဝ မကြိုက်တာလား ဒါမှမဟုတ် မင်း ငါ့ကို အရမ်းကြောက်နေတာလား"

#######

ဒီစာရေးသူမှာ ပြောစရာရှိပါတယ်။

မပြောချင်ဘူးနော်… အခန်း (၄) ရောက်နေတာတောင် နင်က နင့်မိန်းမကို သတ်ချင်နေသေးတယ်။

ဟော်တူ: ………

🌟🌟🌟🌟🌟 Thank you for always being my greatest supporter. 🌟🌟🌟🌟🌟