အခန်း (၂)
* * *
လွန်ခဲ့သော ခြောက်လခန့်က။
ရှသျှင်သည် ရက်ပေါင်းနှစ်ဆယ်တိုင်တိုင် မြင်းရထားကို စီးနှင်းလာခဲ့ပြီးနောက် တော်ဝင်မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။
ချီယန်၏ ကိုယ်ရံတော်များမှာ ခရီးလမ်းတွင် အချိန်အနည်းငယ်မျှ မနှောင့်နှေးစေရန်အတွက် ပုံမှန်ထက် နှစ်ဆသော အရှိန်နှုန်းဖြင့် ခရီးနှင်ခဲ့ကြပေသည်။
ချီယန်၏ အိမ်တော်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ အစေခံဖြစ်သူက သူ့အား အဓိကဆောင်မကြီးသို့ လမ်းညွှန်ပို့ဆောင်ပေးပြီးနောက် ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားခဲ့၏။
သူသည် တစ်နေ့ခင်းလုံး စောင့်ဆိုင်းနေသော်လည်း မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ မတွေ့ရချေ။
မိုးချုပ်စပြုလာချိန်တွင်မူ သူသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို မတွန်းလှန်နိုင်တော့ဘဲ စားပွဲပေါ်တွင် မှီအိပ်ရင်း အိပ်ပျော်သွားခဲ့ရပေသည်။
မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်အောက်တွင် အပြင်ဘက်မှ ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ ထိုင်လိုက်၏။
ဧည့်သည်ဖြစ်သူမှာ ခြေလှမ်း အလွန်ပေါ့ပါးလှပေသည်။ သူသည် တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ တံခါးကို တွန်းဖွင့်၍ ဝင်လာခဲ့၏။
၎င်းမှာ ချီယန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။
သူသည် တိုင်လုံးကို ပတ်၍ လျှောက်လာရာ ဖယောင်းတိုင်အလင်းရောင်မှာ သူ၏ ခြေထောက်များမှတစ်ဆင့် ခြေသလုံး၊ ခါးနှင့် ပုခုံးများအထိ တဖြည်းဖြည်း လင်းပွင့်လာစေသည်။
နောက်ဆုံးတွင်မူ သူ၏ ခန့်ညားသော မျက်နှာမှာ မှောင်ရိပ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး နူးညံ့သော ဖယောင်းတိုင်အလင်းအောက်တွင် ထင်ရှားလာခဲ့၏။
ခုနစ်နှစ်တာ ကာလများ ကုန်လွန်သွားခဲ့သော်လည်း သူ၏ မျက်ခုံး၊ မျက်လုံးမှာ ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကဲ့သို့ပင် လှပနေဆဲဖြစ်ကာ မြင်ဖူးသူတိုင်း မေ့ပျောက်နိုင်စွမ်း မရှိသည့် ရုပ်ရည်မျိုး ဖြစ်ပေသည်။
ရှသျှင်၏ အကြည့်မှာ သူ၏ ခါးထက်သို့ ရောက်ရှိသွား၏။ သူသည် ရွှေချည်ထိုးထားသော တန်ဖိုးကြီး ခါးပတ်ကို ပတ်ထားပြီး ဝတ်ဆင်ထားသော အဝတ်အစားများမှာလည်း ယခင်ကထက် များစွာ ပိုမိုခမ်းနားနေပေသည်။
သူ၏ လက်ထဲတွင်မူ စားသောက်ဖွယ်ရာ ထည့်ထားသော သေတ္တာတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထား၏။
“စောင့်နေရတာ ကြာသွားပြီလား။ စိတ်မရှိပါနဲ့၊ မကြာခင်ကပဲ ကိစ္စတွေ အရမ်းများနေလို့ပါ။ မင်းရောက်ပြီဆိုတာ ကြားကြားချင်း ချက်ချင်း ပြန်လာချင်ပေမဲ့ တကယ်ကို ရုန်းမထွက်နိုင်လို့...”
သူ၏ လေသံမှာ ရင်းနှီးလွန်းလှပေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ဖူးသကဲ့သို့ပင် ယခင်ကအတိုင်း စကားပြောဆိုနေသည်။
ရှသျှင်သည် မိမိ၏ လက်များကို အင်္ကျီလက်ထဲတွင် ဝှက်ထားကာ လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လျက် မလှုပ်ရှားမိစေရန် အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်ထား၏။
ချီယန်သည် စားသောက်ဖွယ်ရာ သေတ္တာကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။
“ဗိုက်ဆာနေပြီလား။ ဒါက အကာရှာအရွက်နဲ့ လုပ်ထားတဲ့ မုန့်အေးလေးတွေပါ။ မင်း အရင်က အဲ့ဒါကို အရမ်းကြိုက်ခဲ့တာ ငါ မှတ်မိနေသေးတယ်”
ရှသျှင်မှာ ထိုစကားကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဖြည်းညင်းစွာ ထိုင်ရာမှထလျက် သူ့အား ရိုသေစွာ ဂါရဝပြုလိုက်၏။
သူသည် တော်ဝင်မြို့တော်တွင် မရှိသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သဖြင့် ယခုခေတ် မှူးမတ်တို့၏ အစဉ်အလာများကို မသိရှိတော့သော်လည်း သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာမူ မစိမ်းသက်လှပေ။
မိမိ၏ ဂါရဝပြုပုံ မှားယွင်းနေသလားသူ တွေးလိုက်မိ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချီယန်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ကြည့်မကောင်းအောင် ပျက်ယွင်းသွားသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။
ရှသျှင်သည် မိမိကိုယ်မိမိ ပြုံးပြလိုက်ပြီး လက်များကို ပြန်ချကာ ဆိုလိုက်၏။
“ကျွန်တော့်ရဲ့ အစ်ကိုကြီးမှာ အိမ်ထောင်ရှိနေပါပြီ။ သူ့မှာ တစ်နှစ်တောင် မပြည့်သေးတဲ့ သမီးလေးတစ်ယောက်လည်း ရှိတယ်”
ရှသျှင် စကားပြောလိုက်သည်နှင့် ချီယန်မှာ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားရလေသည်။
နှစ်ပေါင်းများစွာတိုင်အောင် သူသည် တိုင်းပြည်၏ တောင်ဘက်စွန်းရှိ အပူပိုင်းဒေသဖြစ်သော တောက်ကျိုးတွင် နယ်နှင်ဒဏ် ခံခဲ့ရပေသည်။
ရှသျှင်မှာမူ တော်ဝင်မြို့တော်တွင် မွေးဖွားကြီးပြင်းခဲ့သူ ဖြစ်သဖြင့် ထိုဒေသ၏ ရေမြေနှင့် မတည့်ဘဲ ရောက်ရောက်ချင်းမှာပင် ပြင်းထန်သော ဖျားနာမှုကို ခံစားခဲ့ရ၏။
ရောဂါပျောက်ကင်းသွားသောအခါ သူ၏ လည်ချောင်းမှာ ထိခိုက်ပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီး အသံမှာလည်း အလွန်အမင်း အက်ရှသွားခဲ့ရာ မိမိကိုယ်တိုင်ပင် နားထောင်ရန် ခက်ခဲလှပေသည်။
ချီယန်၏ အသံမှာ နာကျင်မှုများ စွက်ဖက်လျက် “မင်း... ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီလို...”
ရှသျှင်မှာမူ အဖြေမပေးဘဲ ဆက်လက်ပြောဆို၏။
“သူ့ရဲ့ သမီးလေးအတွက်ကြောင့်မို့လို့... ကျုံးရှူး အမတ်မင်းကို ကျွန်တော် တောင်းပန်ချင်ပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်အစ်ကိုကို အခက်အခဲ မဖြစ်စေပါနဲ့။ အကယ်၍ အမတ်မင်းမှာ မကျေနပ်ချက်တွေ ရှိနေသေးရင် ကျွန်တော်ကပဲ သူ့ကိုယ်စား အားလုံးကို ခံယူပေးပါ့မယ်”
ချီယန်၏ အမူအရာမှာ အေးခဲသွားပြီး ရှသျှင်နှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရသဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေမှုများမှာ ခဏချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားရလေသည်။
သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ကြောင်အမ်းနေပြီး ဘာစကားမျှ မပြောနိုင်ဘဲ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေမိ၏။
ရှသျှင်မှာ မျက်လုံးများကို နှိမ့်ချထားကာ သူ၏ အဖြေကို ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေပေသည်။
သူတို့နှစ်ဦးမှာ အလွန်နီးကပ်နေသဖြင့် ချီယန်၏ အဝတ်အစားများထံမှ နံ့သာနံ့ကို ရှသျှင် ရရှိနေ၏။
ထိုအနံ့မှာ သူနှင့် ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်ကာ ချီယန်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အမြဲရှိနေတတ်သော ရနံ့ပင် ဖြစ်ပေသည်။
ချီယန်သည် သူ့အား ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် “...မင်း အရွယ်ရောက်လာပြီပဲ” ရုတ်တရက် ပြောလိုက်၏။
သူ၏ စကားထဲတွင် စိတ်သက်သာရာရမှု အရိပ်အယောင်များ ပါရှိနေပေသည်။
“အရင်ကဆိုရင် မင်းက ငါ့ရဲ့ မေးစေ့အထိပဲ ရှိတာ။ အခုတော့... ငါ့နှာခေါင်းထိပ်အထိ မြင့်လာပြီပဲ”
သူသည် မိမိ၏ မေးခွန်းကို အဖြေမပေးဘဲ အတွေးလွန်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။
ရှသျှင်က ထပ်မံ၍ တောင်းဆိုလိုက်သည်။
“ကျုံးရှူး အမတ်မင်း ကျွန်တော်ပြောတာ ကြားမှာပါ။ အမတ်မင်း ဘယ်လိုသဘောရလဲဆိုတာ”
ချီယန်က သူ၏စကားကို ရုတ်တရက် ဖြတ်ပြောကာ အေးဆေးဟန် ဆောင်လိုက်၏။
“ဒါတွေကို အခု မပြောပါနဲ့ဦး။ လာပြီး မြည်းစမ်းကြည့်ပါဦး၊ အခု မစားရင် အေးသွားလိမ့်မယ်”
သူသည် ထိုင်လိုက်ပြီး သေတ္တာအဖုံးကို ဖွင့်လိုက်၏။ ရွှေဝါရောင် မုန့်လေးများထံမှ အငွေ့များ ထွက်ပေါ်နေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။
သူသည် မုန့်တစ်ဖဲ့ကို ယူကာ ရှသျှင်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်၏။
ရှသျှင်သည် ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ စားပွဲတွင် ဖြည်းညင်းစွာ ထိုင်လိုက်ကာ သူ၏လက်ထဲမှ မုန့်ကို ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဘာအမူအရာမျှ မပြဘဲ တစ်ကိုက်ကိုက်ကာ ဝါးစားနေမိ၏။
ချီယန်သည် သူ့အား မမှိတ်မသုန် စိုက်ကြည့်နေရာ သူ၏ အကြည့်များမှာ ရှသျှင်အား လောင်မြိုက်စေမတတ် ပြင်းထန်လှပေသည်။
ရှသျှင်သည် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မိ၏။ ချီယန်သည် သူ့အပေါ်တွင် သော်လည်းကောင်း၊ သူ၏ အစ်ကိုကြီးအပေါ်တွင် သော်လည်းကောင်း မည်သို့ ပြုမူမည်ကို သူ ခန့်မှန်း၍ မရချေ။
မုန့်မှာ ချိုမြိန်ပြီး နူးညံ့လှကာ အကာရှာရွက်၏ ရနံ့မှာလည်း မွှေးပျံ့လှပေသည်။ သို့သော် သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ မည်သည့် အရသာကိုမျှ မခံစားရရှာပေ။
ထိုသို့ တွေးနေစဉ်မှာပင် ချီယန်သည် ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလိုက်၏။
သူသည် မျှော်လင့်မထားဘဲ ရှေ့သို့ တိုးလာကာ ရှသျှင်အား ပွေ့ဖက်လိုက်လေတော့သည်။
ရှသျှင်၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်တက်သွားပြီး သူ၏ လက်မှာလည်း တုန်ယင်သွားသဖြင့် ကျန်ရှိနေသော မုန့်တစ်ဝက်မှာ ချီယန်၏ ပုခုံးပေါ်သို့ ကျကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်၌ အပိုင်းပိုင်း အက်ကွဲသွားရ၏။
ချီယန်၏ လက်မောင်းများမှာ ပိုမို တင်းကျပ်လာသော်လည်း ရှသျှင်မှာမူ ဘာစကားမျှ မဆိုဘဲ အသာအယာ အဖက်ခံထားလိုက်သည်။
အခန်းတွင်းမှာ တိတ်ဆိတ်လျက်ရှိပြီး ဖယောင်းတိုင်မီးစာ လောင်ကျွမ်းသံသာ သဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်နေ၏။
ရှသျှင်၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ တောင့်တင်းနေပြီး အသက်ရှူရန်ပင် သတိထားနေရပေသည်။
ချီယန်သည် ထိုအခြေအနေကို သတိပြုမိသွားကာ တိုးညင်းသော အသံဖြင့် မေးလိုက်၏။
“...မင်း တကယ်တော့ အဖက်မခံချင်ဘူးပဲ။ ဒါဆို ဘာလို့... ငါ့ကို တွန်းမထုတ်တာလဲ”
ရှသျှင်သည် တည်ငြိမ်ဟန် ဆောင်လျက် ဆိုလိုက်၏။
“ကျွန်တော် ပြောခဲ့တဲ့အတိုင်းပါပဲ။ ကျုံးရှူး အမတ်မင်းအနေနဲ့ ကျွန်တော့်အစ်ကိုကို လွှတ်ပေးမယ်ဆိုရင် အမတ်မင်း ကြိုက်တာ လုပ်နိုင်ပါတယ်”
ချီယန်သည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် “ကောင်းပြီ...” ဆို၏။
သူသည် ရှသျှင်အား အားဖြင့် ဆွဲလိုက်ရာ ရှသျှင်သည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ကျရောက်သွားကာ သူ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက်သား ဖြစ်သွားရသည်။ ချီယန်သည် ရှသျှင်၏ ခါးကို ဖက်ထားကာ ခေါင်းကိုမူ ရှသျှင်၏ ပုခုံးကြားတွင် မြှုပ်ထားလိုက်၏။
သူ၏ မျက်နှာမှာ ရှသျှင်၏ ပိန်လှီသော လည်ပင်းနှင့် ထိကပ်နေပြီး လက်တစ်ဖက်မှာမူ ရှသျှင်၏ ခါးနောက်ဘက်ကို ပွတ်သပ်နေပေသည်။
ချီယန်၏ ကိုယ်ငွေ့များမှာ ရှသျှင်အား လွှမ်းခြုံသွားသဖြင့် အတိတ်မှ မှတ်ဉာဏ်များမှာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လှိုင်းလုံးကြီးများကဲ့သို့ ထကြွလာရ၏။
သူသည် မျက်လုံးများကို တင်းကျပ်စွာ မှိတ်ထားကာ သွားကို ကြိတ်လျက် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားမိသည်။
ချီယန်မှာမူ ရပ်တန့်ခြင်းမရှိဘဲ သူ၏ လက်မှာ တဖြည်းဖြည်း အထက်သို့ တက်လာကာ ရှသျှင်၏ ပုခုံးရိုးကို ထိတွေ့ရန် ကြိုးစားလာ၏။
ရှသျှင်မှာ ဆက်လက် အောင့်အည်းနိုင်စွမ်း မရှိတော့ချေ။
သူသည် ချီယန်၏ ပုခုံးကို အားဖြင့် တွန်းထုတ်ကာ ထိုအတင်းအကျပ် ပွေ့ဖက်မှုမှ လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
သို့သော် ချီယန်မှာ လွှတ်မပေးဘဲ သူ့အား ရင်ခွင်ထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ချုပ်နှောင်ထားဆဲ ဖြစ်၏။
“ရှသျှင်...”
သူသည် ပူနွေးသော လက်ဖဝါးများဖြင့် ရှသျှင်၏ ကျောပြင်ကို ပွတ်သပ်ရင်း သူ၏ နာမည်ကို တိုးတိုးလေး ခေါ်နေမိသည်။
“...မင်း တကယ်ပဲ မသေဘူးလား။ တကယ်ပဲ အသက်ရှင်နေတာလား။ တကယ်ပဲ... ငါ့ဆီ ပြန်လာတာလား”
ရှသျှင်သည် သူ၏ ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ထားရင်း ဆိုလိုက်၏။
“အခုကျမှ ဘာလို့ ဒါတွေကို ပြောနေရတာလဲ! ကျုံးရှူး အမတ်မင်း ကိုယ်တိုင်ပဲ ကျွန်တော့်ကို အတင်းအကျပ် ခေါ်လာခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား”
ချီယန်မှာ တိတ်ဆိတ်သွား၏။
သူသည် ရှသျှင်၏ လည်ပင်းတွင် မျက်နှာအပ်ကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလျက် သူ၏ ကိုယ်နံ့ကို ရှူရှိုက်နေပေသည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာလည်း ရှသျှင်၏ နားနောက်သို့ ခဏတာ ထိကပ်သွားရ၏။
ရှသျှင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ စိတ်ထက်ပင် ပိုမို မြန်ဆန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်ပေသည်။ သူ၏ အသိစိတ်က မတုံ့ပြန်မီမှာပင် သူ၏ လက်ခြေများမှာ ပြင်းထန်စွာ ရုန်းကန်နေမိပြီ ဖြစ်၏။
သူသည် ထိုနေရာမှ အမြန်ဆုံး လွတ်မြောက်လိုလှပေသည်။ သို့မဟုတ်လျှင်လည်း ဘေးကင်းသည်ခံစားရမည့် တစ်နေရာရာတွင် ပုန်းကွယ်နေချီမိ၏။
သူသည် အားကုန်ထုတ်၍ တွန်းထုတ်သော်လည်း ချီယန်မှာမူ မလှုပ်မယှက် ရှိနေပေသည်။
သူသည် ချီယန်၏ လက်ကို ဖယ်ရှားရန် ကြိုးစားသော်လည်း ထိုသူက သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖမ်းဆုပ်လိုက်၏။ သူ ထိုင်ရာမှ ထရန် ကြိုးစားသော်လည်း ချီယန်၏ ပေါင်ပေါ်သို့သာ ပြန်လည် ဆွဲချခြင်း ခံလိုက်ရပြန်သည်။
သူသည် အံ့အားသင့်လျက် ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်၏။
“မင်း လိုချင်တဲ့လူကို မင်း မရှာနိုင်ဘူးလား! ဘာလို့ ငါ့ကိုမှ လိုက်ရှာနေရတာလဲ။ မင်း ငါ့ကို ဒီမြို့တော်ကို ခေါ်လာတာ ဒီလိုမျိုး လုပ်ဖို့အတွက်ပဲလား”
ချီယန်က ဆို၏။
“မင်း နားလည်မှု လွဲနေပြီ၊ ငါ မင်းကို ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး! ငါပြောတာကို မင်း နားထောင်စေချင်ရုံတင်ပါ။ အတိတ်က ဖြစ်ရပ်တွေက မင်းထင်သလို မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ အားလုံးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှင်းပြပါ့မယ်”
ရှသျှင်သည် သူ၏ လက်ကို ခါထုတ်လိုက်ကာ လှောင်ပြောင်သော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။
“မင်းပြောတာကို မင်းကိုယ်တိုင်ရော ယုံရဲ့လား။ ဒါ မင်းရဲ့ လက်စားချေမှုလား။ ငါ့အဖေက မင်းအပေါ် မှားခဲ့တယ်ဆိုရင်တောင် သူ သေသွားပြီလေ! သူ့ခေါင်းကို မင်းကိုယ်တိုင် လက်နဲ့ ဖြတ်ခဲ့တာကို မင်း မေ့မသွားလောက်ဘူး မဟုတ်လား!”
ချီယန်သည် ရှသျှင်၏ ပုခုံးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ သူ့အား မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်အောင် လုပ်ဆောင်လိုက်၏။
“ငါ မင်းကို လက်စားချေဖို့ ဘယ်တုန်းကမှ မစဉ်းစားခဲ့ဘူး၊ ငါ မင်းကို တောင်းပန်ပါတယ်”
“တော်တော့!”
ရှသျှင်သည် ဆက်လက် နားမထောင်နိုင်တော့ဘဲ စားပွဲပေါ်ရှိ မုန့်သေတ္တာကို တွန်းချလိုက်ရာ မုန့်အေးများ ထည့်ထားသော ကြွေပန်းကန်မှာ စားပွဲပေါ်၌ အက်ကွဲသွားသော အသံ စူးရှစွာ ထွက်ပေါ်လာ၏။
အပြင်ဘက်မှ တစ်စုံတစ်ဦးက ထိုအသံကို ကြားသဖြင့် အခြေအနေကို လာရောက် စစ်ဆေးရန် ကြိုးစားလေသည်။
ချီယန်က သူတို့အား တားမြစ်လိုက်၏။
“အားလုံး ပြန်ကြတော့၊ ဘယ်သူမှ အထဲကို ဝင်မလာစေနဲ့”
မကြာမီမှာပင် အခန်းအပြင်ဘက်၌ လူသူ ကင်းရှင်းသွားရပေသည်။
ရှသျှင်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ ချီယန်၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ရုန်းထွက်လိုက်၏။ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ဒေါသကြောင့် တောက်လောင်နေပေသည်။
“မင်း စိတ်တိုင်းကျ ငါ့ကို ရိုက်နှက်တာဖြစ်ဖြစ်၊ သတ်ပစ်တာဖြစ်ဖြစ် လုပ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုစကားမျိုးတွေနဲ့တော့ ငါ့ကို လိမ်ဖို့ မကြိုးစားပါနဲ့တော့!”
ချီယန်၏ အမူအရာမှာ ရှုပ်ထွေးနေပြီး သူ့အား စိုက်ကြည့်နေ၏။ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် သံယောဇဉ်နှင့် ဝမ်းနည်းမှုတို့ ရောပြွမ်းနေပေသည်။
သူသည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ရှသျှင်အား ရုတ်တရက် အားဖြင့် ဆွဲယူကာ စားပွဲပေါ်သို့ ဖိချလျက် မျက်နှာကို နမ်းရန် ကြိုးစားလေသည်။
ရှသျှင်မှာ ရှောင်လွှဲ၍ မရတော့သဖြင့် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် စားပွဲပေါ်ရှိ ကြွေထည်အပိုင်းအစတစ်ခုကို ကောက်ယူကာ ပြင်းထန်စွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။
တောက်ပသော သွေးစက်များ သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားကာ ချီယန်၏ ညာဘက်လက်မှာ သူ၏ လက်ချက်ဖြင့် ရှသွားရပေသည်။
နာကျင်မှုကြောင့် ချီယန်သည် သူ့အား လွှတ်ပေးလိုက်ရ၏။
ရှသျှင်သည် ထိတ်လန့်တကြား ထိုင်ရာမှထကာ နောက်သို့ အနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်သည်။ သူသည် လက်ထဲတွင် ကြွေထည်အပိုင်းအစကို ကိုင်ထားကာ ချီယန်အား သတိကြီးစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်ရင်း အကွာအဝေးတစ်ခု၌ ရပ်နေမိ၏။
ကြွေထည်အပိုင်းအစ၏ အနားသတ်မှာ အလွန်ထက်လှပေသည်။ ချီယန်၏ လက်ဖဝါးမှာ နက်ရှိုင်းစွာ ရှသွားသဖြင့် သွေးနီရောင်များ တောက်လျှောက် စီးကျနေ၏။
သို့သော် ချီယန်မှာ ထိုဒဏ်ရာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ရှသျှင်၏ ထံသို့ အလျင်အမြန် တိုးကပ်လာခဲ့သည်။
ရှသျှင်မှာ ရှောင်လွှဲရန် အချိန်မရလိုက်ဘဲ သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်မှာ ဖမ်းဆုပ်ခြင်း ခံလိုက်ရပြန်၏။
“မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ!”
သူသည် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ပေသည်။
ချီယန်သည် သူ၏ သွေးစွန်းနေသော လက်ဖြင့် ရှသျှင်ကိုင်ထားသော ကြွေထည်အပိုင်းအစကို ဖယ်ရှားကာ အဝေးသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်၏။
“ဒါက အရမ်းထက်တယ်၊ မင်းကိုယ်မင်း မရှမိစေနဲ့!”
ရှသျှင်သည် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။
မိမိ၏ ဒဏ်ရာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ရှသျှင် ထိခိုက်မိမည်ကိုသာ ချီယန်က စိုးရိမ်နေသည်တဲ့လား။
သူ့အပေါ်တွင် ဤကဲ့သို့ ပျော့ညံ့မှုကို ပြသနေခြင်းမှာ သူ့အား လိမ်လည်ရန် နည်းလမ်းသစ်တစ်ခုကို စဉ်းစားနေခြင်းလော။
ရှသျှင်သည် သူ၏ လက်များကို နောက်ကျောတွင် ဝှက်ထားလိုက်ကာ “ဂရုစိုက်မနေပါနဲ့!” ဆိုလိုက်၏။
ချီယန်သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး ပြန်ဖွင့်လိုက်သောအခါ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ ခံစားချက်အားလုံးမှာ မှောင်မိုက်မှုနှင့် တည်ငြိမ်မှုများကြားတွင် ပျောက်ကွယ်သွားရလေသည်။
သူသည် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားပြီ။
ရှသျှင် သူ့အား စတင်တွေ့ရှိခဲ့စဉ်က ဤအမူအရာမှာ သူ၏ အဖြစ်အများဆုံး အမူအရာပင် ဖြစ်ပေသည်။
အေးဆေးတည်ငြိမ်ပြီး ဘာကိုမျှ မတုန်လှုပ်ဘဲ မိမိ၏ အကြိုက်နှင့် အမုန်းကို ဖုံးကွယ်ထားတတ်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။
ရှသျှင်သည် မိမိကိုယ်မိမိ လှောင်ပြောင်သလို တွေးမိသည်မှာ သူသည် ချီယန်၏ ပြိုင်ဘက် မည်သည့်အခါကမျှ မဖြစ်ခဲ့ဖူးချေ။ ချီယန် ဘာတွေးနေသည်ကို သူ ခန့်မှန်း၍ မရရုံသာမက မိမိ၏ ပျော်ရွှင်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှု အားလုံးကိုလည်း မျက်နှာတွင် အထင်အရှား ဖော်ပြနေတတ်သဖြင့် လိမ်လည်လှည့်ဖြားခံရခြင်းမှာ မဆန်းလှပေ။
သူ ကြောင်အမ်းနေစဉ်မှာပင် ချီယန်သည် လက်ကို မြှောက်ကာ သူ၏ လက်ဖမိုးဖြင့် ရှသျှင်၏ မျက်နှာကို ဖိကပ်လိုက်ပြီး ပူနွေးသော သွေးများကို ရှသျှင်၏ မေးစေ့ပေါ်သို့ ပွတ်သပ်လိုက်လေသည်။
သူသည် လက်ချောင်းများဖြင့် သွေးများကို သုတ်ပေးလိုက်သော်လည်း သွေးစက်များမှာ သွေးကွက်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ ရှသျှင်၏ အရေပြားပေါ်တွင် ကျန်ရစ်နေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။
သူသည် တမင်တကာ လုပ်ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်၏။ ရှသျှင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် သူ၏ သွေးများကို ပေကျံနေစေရန် တမင် ရည်ရွယ်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ရှသျှင်သည် သူ့အား မယုံကြည်နိုင်သလို စိုက်ကြည့်နေမိ၏။
ချီယန်သည် ခဏတာမျှသာ ကြာသော အပြုံးလေးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်သည်။
“မကြောက်ပါနဲ့၊ ငါ မင်းကို ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး။ ဒီဆောင်မကြီးက မင်းနေဖို့အတွက် သီးသန့် ပြင်ဆင်ထားတာပါ။ ခရီးဝေးက လာရတာဆိုတော့ မင်း ပင်ပန်းနေရောပေါ့။ နားလိုက်ပါဦး”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ရှသျှင်အား ဆက်မကြည့်တော့ဘဲ လှည့်ထွက်သွားလေတော့သည်။
သူ ရောက်လာစဉ်က ခြေလှမ်းများမှာ စိတ်အားထက်သန်နေသော်လည်း ပြန်ထွက်သွားချိန်တွင်မူ အားကိုးရာမဲ့နေသည့်နှယ် ခံစားရပေသည်။
တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပြီး ရှသျှင်အား ဆိုလိုက်၏။
“ဟို အကာရှာမုန့်တွေကို မစားနဲ့တော့၊ မနက်ဖြန်ကျရင် ငါ မင်းအတွက် အသစ် ထပ်ဝယ်ပေးမယ်”
တံခါးမှာ ပွင့်သွားပြီးနောက် ပြန်ပိတ်သွားကာ သူ၏ ပုံရိပ်မှာ ကွယ်ပျောက်သွားရလေသည်။
ထို့နောက်တွင်မူ ကွဲအက်နေသော ကြွေထည်အပိုင်းအစများကို လာရောက် သိမ်းဆည်းသော အစေခံမှလွဲ၍ မည်သူမျှ ဝင်မလာတော့ချေ။
ရှသျှင်မှာမူ စိတ်လျှော့ရန်အတွက် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေဆဲ ဖြစ်၏။
သန်းခေါင်ကျော်သွားပြီးနောက် အပြင်ဘက်တွင် ဘာလှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိတော့မှသာ သူသည် သက်ပြင်းအရှည်ကြီးကို ချလိုက်နိုင်လေတော့သည်။
တောက်ကျိုးမှ ဤနေရာအထိ လာခဲ့ရသော ခရီးလမ်းကြောင့် သူသည် အလွန်ပင်ပန်းနေပြီ ဖြစ်၏။ သူသည် ကုတင်ဆီသို့ ခဲယဉ်းစွာ လျှောက်သွားကာ လှဲချလိုက်လေတော့သည်။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်နွမ်းနယ်နေသော်လည်း တင်းမာနေသော စိတ်မှာမူ လျှော့ချ၍ မရသေးပေ။
သူသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ မျက်နှာကြက်ကို ငေးကြည့်နေမိ၏။
အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်တွင်မူ ဤအခန်းအတွင်းရှိ အဆောင်အယောင်များမှာ လွန်ခဲ့သော ခုနစ်နှစ်ကနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်နေသည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။
ချီယန်က တမင်တကာ လုပ်ဆောင်ထားခြင်းလော။
ဤသို့ လုပ်ဆောင်ရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အဘယ်နည်း။
ရှသျှင်၏ စိတ်ထဲတွင် စဉ်းစား၍ မရနိုင်တော့ချေ။
သူသည် လက်ကို မြှောက်ကာ လက်ဖဝါးကို ဖြန့်လိုက်၏။ သူ၏ လက်ထဲတွင် မုန့်ထဲမှ ခုနက တွေ့ရှိခဲ့သော စာတိုလေး တစ်စောင် ရှိနေပေသည်။
သူသည် ချီယန်၏ အာရုံကို လွှဲရန်နှင့် ထိုစာတိုကို ဝှက်ရန်အတွက် တမင်တကာ ဒေါသထွက်ဟန်ဆောင်ကာ မုန့်သေတ္တာကို မှောက်ချခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
ထိုစက္ကူပါးလေးပေါ်တွင် စာတစ်ကြောင်းတည်းသာ ရေးသားထားပေသည်။
မင်းရဲ့ အခြေအနေကို သိရှိထားပါတယ်၊ ဂွမ်နင်းအိမ်တော်ကို လာရောက်ပြီး စကားပြောဆိုနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။
သူသည် ထိုစာကို ခဏတာ တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေပြီးနောက် ဖယောင်းတိုင်မီးပေါ်တွင် တင်ကာ မီးရှို့ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်လေတော့သည်။