အခန်း (၉)

* * *

ရှသျှင်မှာ မှင်တက်သွားကာ “ဘာပြောတယ်?” မေးလိုက်မိ၏။

၎င်းတို့သည် မွန်းလွဲပိုင်းတွင် စတင်ထွက်ခွာလာခဲ့ကြရာ ချီအိမ်တော်မှ ထွက်လာသည်မှာ တစ်နာရီမျှသာ ရှိသေးပေသည်။

မူလက ကြည်လင်နေသော ကောင်းကင်ယံမှာ မည်သည့်အချိန်ကတည်းက မှောင်မှိုင်းသော တိမ်တိုက်များ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်မသိချေ။ ရှသျှင်သည် မော့ကြည့်လိုက်သော်လည်း နေမင်းမှာ မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိနေသည်ကိုပင် ရှာမတွေ့တော့ပေ။

ချီယန်မှာမူ စိုးရိမ်ပူပန်ပုံမရဘဲ မြင့်မားသော သစ်ပင်ကြီးများကြားသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းနေပေသည်။

ရှသျှင်သည် ခြေလှမ်းရပ်လိုက်ကာ

“မင်း လမ်းမသိတော့ဘူးဆိုရင် ငါတို့ ဘယ်လိုပြန်ကြမလဲ? မင်းက ဘာလို့ ရှေ့ကိုပဲ ဆက်သွားနေတာလဲ၊ ဘယ်ကို သွားချင်နေတာလဲ?” မေးလိုက်၏။

ချီယန်၏ လေသံမှာ တည်ငြိမ်အေးဆေးလှပေသည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့၊ ချီဟွေက ငါတို့ ဝူယွမ်ကို ရောက်မလာတာ မြင်ရင် လိုက်ရှာပါလိမ့်မယ်”

သူသည် ရှသျှင်အား လှည့်ကြည့်ကာ ပြုံးလျက်

“မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက် အလောတကြီး ဖြစ်နေရတာလဲ? ဒီနေ့က ရှားရှားပါးပါး အားလပ်ရက်ပဲဟာ။ မီးလောင်ထားတဲ့ ဝူယွမ်ကို သွားကြည့်တာထက် ဒီလို တောတောင်တောင်ကြားက အလှအပတွေကို ခံစားရတာက ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားဖို့ မကောင်းဘူးလား?”

သူ၏ ဝံ့ကြွားသော အမူအရာကို ကြည့်ပြီး ချီယန်သည် သူ့အား တမင်လမ်းမှားအောင် ခေါ်လာခြင်း ဖြစ်မည်ရှသျှင် သံသယမကင်း ဖြစ်မိပေသည်။

ချီယန်က ဆက်ပြောသည်မှာ

“ဝူယွမ်ဘက်ကနေ စီးဆင်းလာတဲ့ စမ်းချောင်းတစ်ခု ရှေ့မှာ ရှိတယ်လို့ ငါ ဝေဝါးဝါး မှတ်မိနေတယ်။ ရေရှိတဲ့နေရာ ရောက်ရင် စမ်းရေစီးဆင်းရာ အထက်ဘက်ကို လိုက်သွားရင် လမ်းပြန်ရှာတွေ့နိုင်ပါလိမ့်မယ်”

ချီယန် ထိုသို့ဆိုသဖြင့် ရှသျှင်သည်လည်း နောက်မှ လိုက်ပါခဲ့ပေသည်။ လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး စကားမပြောဖြစ်ကြချေ။

ရှသျှင်မှာ တောပန်းတောပင်များကို ခံစားကြည့်ရှုလိုသည့် စိတ်မရှိသလို၊ ပန်းကြည့်ရန် အဆိုပြုခဲ့သော ချီယန်မှာလည်း အပင်များကို ကြည့်ရှုခြင်း မရှိဘဲ လမ်းကိုသာ အာရုံစိုက် လျှောက်နေပေသည်။

ကောင်းကင်ယံမှ မှောင်ရီရိပ်များက အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားမှ ဝန်းရံလာသည်အထိ သူတို့ လျှောက်ခဲ့ကြ၏။ ချီယန် ပြောခဲ့သော စမ်းချောင်းကလေးမှာ နောက်ဆုံးတွင် ရှေ့၌ ပေါ်လာပေသည်။

ရှသျှင်မှာ ဆက်မလျှောက်နိုင်တော့သဖြင့် စမ်းချောင်းဘေးရှိ ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်ကာ သစ်ပင်တစ်ပင်ကို မှီထားလိုက်၏။

ချီယန်သည် သူ၏ င်္အကျီလက်အတွင်းမှ မီးခတ်ကျောက်ကို ထုတ်ယူလိုက်ကာ

“ချီဟွေက ငါတို့ လမ်းပျောက်နေတာကို သေချာပေါက် သိနေလောက်ပြီ။ သူ လူလွှတ်ပြီး ရှာခိုင်းနေမှာပဲ။ ငါတို့ မီးဖိုကြတာပေါ့။ မီးရောင်ရှိရင် သူတို့ ငါတို့ရှိတဲ့နေရာကို ရှာရတာ ပိုလွယ်သွားလိမ့်မယ်” ဆို၏။

သူသည် မီးခတ်ကျောက်ကို ခတ်လိုက်ရာ မီးပွင့်လေးများ ထွက်ပေါ်လာပေသည်။ သူသည် နီးစပ်ရာ သစ်ကိုင်းအချို့ကို ကောက်ယူကာ မီးရှို့ရန် စုပုံလိုက်၏။ သို့သော် အတော်ကြာအောင် မီးခိုးတိတ်နေသော်လည်း သစ်ကိုင်းများမှာ မီးမကူးချေ။

ရှသျှင်သည် ဘေးမှသာ ကြည့်နေရန် ကြံရွယ်ထားသော်လည်း နွေနှောင်းပိုင်း၏ လေအေးကြောင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လျင်မြန်စွာ အေးစက်လာသဖြင့် အနွေးဓာတ်ကို အရေးတကြီး လိုအပ်လာပေသည်။

သူသည် ထရပ်ကာ မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်အောက်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး မြေပြင်နှင့် ဝေးရာ သစ်ပင်ပေါ်မှ သစ်ကိုင်းအချို့ကို ချိုးယူကာ ချီယန်ထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်၏။

ချီယန်က ထိုသစ်ကိုင်းများကို ဖမ်းယူရင်း

“ဒါတွေက ငါသုံးတဲ့ အကိုင်းတွေနဲ့ ဘာကွာလို့လဲ?” မေးပေသည်။

သူ ထိုသို့ပြောနေစဉ်မှာပင် မီးခတ်ကျောက်မှ မီးပွင့်လေးများမှာ ရှသျှင် ရှာပေးသော သစ်ကိုင်းများပေါ်သို့ ကျရောက်ကာ ချက်ချင်းပင် မီးတောက်သွားတော့သည်။ ချီယန်မှာ အံ့ဩတကြီးဖြင့် ရှသျှင်အား ကြည့်လိုက်မိ၏။

ရှသျှင်သည် ချီယန်၏ လက်ထဲမှ မီးတောက်နေသော သစ်ကိုင်းများကို ယူကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ချလိုက်ပြီး ကျောက်တုံးပေါ်ရှိ ခြောက်သွေ့နေသော ရေညှိအချို့ကို ဆွဲခွာလိုက်ပေသည်။

ရက်အနည်းငယ်အတွင်း မိုးမရွာခဲ့သဖြင့် ရေညှိများမှာ အလွန်ခြောက်သွေ့နေ၏။ သူသည် ရေညှိများကို မီးပုံပေါ်သို့ ဖြန့်လိုက်သောအခါ မီးတောက်များမှာ ပိုမိုတောက်လောင်လာပေသည်။ ထို့နောက် ချီယန် ရှာထားသော သစ်ကိုင်းများကို မီးပုံပေါ်တွင် မျှော်စင်သဖွယ် စုပုံလိုက်၏။ မီးတောက်များမှာ သစ်ကိုင်းများကို ဝါးမြိုကာ တဖြည်းဖြည်း မီးပုံကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာပေသည်။

ချီယန်မှာ ပို၍ပင် အံ့ဩသွားကာ “မင်းက”

ရှသျှင်က အေးစက်စွာ ဆို၏။

“မင်းရှာထားတဲ့ သစ်သားတွေက စိုလွန်းတော့ မီးမကူးဘူး။ မီးတောက်လာတဲ့အထိ စောင့်ပြီးမှ အဲ့ဒါတွေကို ထည့်၊ မဟုတ်ရင် မီးခိုးမည်းတွေပဲ ထွက်လာလိမ့်မယ်”

ချီယန်သည် မီးပုံဘေးတွင် ထိုင်နေပြီး မီးတောက်၏ အရိပ်များမှာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လှိုင်းထနေပေသည်။ ခဏမျှ တွေးတောပြီးနောက် သူက “...ဒါတွေကို မင်း ဘယ်လိုသိတာလဲ?” မေးလိုက်၏။

ရှသျှင်က ပြန်မဖြေဘဲ ဘေးသို့ ဖယ်လိုက်ပေသည်။ ကျန်ရှိနေသော အလင်းရောင်အောက်တွင် သူ တစ်စုံတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရ၏။ သူသည် သစ်သားတုံးတစ်ခုကို ကန်ထုတ်လိုက်သောအခါ မမျှော်လင့်ထားသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရပေသည်။

ယုန်တစ်ကောင်မှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက် လဲလျောင်းနေပြီး ၎င်း၏ လည်ပင်းတွင် သွေးများစွာ ထွက်နေပေသည်။ ထိုသွေးအနံ့ကြောင့် အင်းဆက်ပိုးမွှားများနှင့် ပိုးကောင်မည်းလေးများမှာ ၎င်း၏ အညိုရောင် အမွေးများကြားတွင် တွားသွားနေကြ၏။

ချီယန်မှာ သူ၏အနားသို့ လျှောက်လာကာ ထိုအရာကို ငုံ့ကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပေသည်။

“ညစ်ပတ်လိုက်တာ! မကြည့်နဲ့!”

သူသည် ရှသျှင်အား ဆွဲထုတ်ရန် ကြံသော်လည်း ရှသျှင်က သူ၏လက်ကို ခါထုတ်လိုက်ကာ ငုံ့၍ ယုန်နားရွက်မှ ကိုင်ကာ အလောင်းကို မလိုက်ပေသည်။

“ရှသျှင်!” ချီယန်က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် “အဲ့ဒါကို အမြန်ချလိုက်၊ မကိုင်နဲ့! သတိထားဦး!”

ယုန်အလောင်းပေါ်ရှိ ပိုးကောင်များမှာ လန့်ဖျန့်သွားကြ၏။ ရှသျှင်က ၎င်းတို့ကို တည်ငြိမ်စွာ ခါထုတ်လိုက်ရာ ၎င်းတို့မှာ သူ၏ ခြေရင်းသို့ ကျသွားပြီး အလန့်တကြား ထွက်ပြေးသွားကြပေသည်။

ချီယန်က သူ၏လက်ကို ဆွဲဖမ်းကာ

“မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ?! အကိုက်ခံရမှာ မကြောက်ဘူးလား??” မေး၏။

ရှသျှင်က ပြန်မေးလိုက်သည်မှာ “ဘာလုပ်ရမှာလဲ? အိမ်ယူသွားပြီး အလှကြည့်ရမှာလား? စားဖို့ပေါ့”

ချီယန်မှာ မျက်လုံးပြူးသွားကာ

“ဒါကို ဘယ်လိုလုပ် စားလို့ရမှာလဲ?!”

ရှသျှင်သည် ယုန်ကို မလိုက်ကာ ၎င်း၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ဖိကြည့်လိုက်၏။

“ဘာလို့ မစားနိုင်ရမှာလဲ? ဒီယုန်က မြွေပေါက်သတ်ထားတာ၊ အလောင်းက နွေးနေတုန်းပဲဆိုတော့ သေတာ နာရီဝက်တောင် မပြည့်သေးဘူး။ ပိုးကောင်တွေက အပေါ်မှာ လာနားရုံပဲ ရှိသေးတယ်၊ သွေးမစုပ်ခင် ငါ ခါထုတ်လိုက်တာ။ အသားက သန့်စင်ပါတယ်၊ ချက်စားရင် စားလို့ရတယ်”

ချီယန်က ဆူပူ၏။

“မိုက်မဲလိုက်တာ! မင်းနဲ့ငါက တောထဲက သားရဲတွေ မဟုတ်ဘူး၊ ဒီလို ညစ်ပတ်တာတွေကို ဘယ်လို စားမလဲ? မင်း တကယ် ဗိုက်ဆာရင် ချီဟွေတို့ မကြာခင် လာရှာတွေ့မှာပါ၊ အဲ့ဒီအခါကျမှ ”

ရှသျှင်၏ မျက်ဝန်းများမှာ သူ၏မျက်ဝန်းများနှင့် ဆုံသွားကာ

“အမတ်မင်းချီက ရွံတယ်ဆိုရင်လည်း ငါစားတာကို ထိုင်ကြည့်နေရုံပေါ့”

သူသည် ချီယန်၏ လက်ကို ခါထုတ်ကာ ယုန်ကို စမ်းချောင်းသို့ ယူဆောင်သွားပြီး သွေးများနှင့် အညစ်အကြေးများကို သေချာစွာ ဆေးကြောလိုက်ပေသည်။ မည်သည့်အချိန်က ချီယန် သူ၏ နောက်သို့ ရောက်လာသည်မသိချေ။

“...မင်း လင်နန်မှာ ရှိတုန်းက... ဒီလိုမျိုးတွေ ခဏခဏ စားခဲ့ရတာလား?”

ပြည်နှင်ဒဏ်ပေးရာ အရပ်ဖြစ်သော တောက်ကျိုးသည် အဆိပ်ငွေ့များ ထူထပ်ကာ ပိုးမွှားများနှင့် မြွေများ ပေါများလှပေသည်။ မြို့နယ်အနီးတစ်ဝိုက်တွင်သာ အဆိပ်ငွေ့များ လျော့နည်းကာ နေထိုင်ရန် သင့်တော်ပေသည်။

ရှသျှင်နှင့် သူ၏ အစ်ကိုကြီးတို့ စတင် ထွက်ပြေးလာစဥ်က လူသိမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လူစည်ကားရာသို့ မသွားဝံ့ဘဲ တောထဲတွင်သာ ပုန်းအောင်းခဲ့ရ၏။ ဒေသခံ မုဆိုးတစ်ဦးက သူတို့ကို လက်ခံကာ သစ်ဖိုထဲတွင် နေခွင့်ပေးပြီး အမဲလိုက်နည်းကို သင်ကြားပေးခဲ့ပေသည်။ ရှသျှင်သည် ထိုအချိန်ကတည်းက အသက်ရှင်သန်နည်းများကို သင်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ချီယန်၏ မေးခွန်းကို ရှသျှင်က စကားမပြောဘဲ နှုတ်ဆိတ်နေခြင်းဖြင့် အတည်ပြုလိုက်ပေသည်။ သူသည် ကမ်းစပ်၌ စမ်းတဝါးဝါး ရှာဖွေကာ ထက်မြက်သော အနားသတ်ရှိသည့် ကျောက်တုံးတစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့၏။

ယုန်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဒဏ်ရာ ရှိနေသဖြင့် ကျောက်တုံးကို အသုံးပြုကာ ထိုနေရာမှ စတင်၍ အရေခွံကို နွှဲနိုင်ပေသည်။ အလောင်းမှာ လုံးဝ မအေးသေးသဖြင့် ရှသျှင်သည် ဒဏ်ရာမှ အရေခွံကို ဆွဲခွာလိုက်၏။ သွေးစိမ်းများမှာ သူ၏ လက်ပေါ်သို့ ဆက်လက် စီးကျလာပေသည်။

ချီယန်မှာ တုန်လှုပ်သွားပုံရကာ ယုန်ကို ရုတ်တရက် လုယူ၍ ဘေးသို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး ရှသျှင်၏ လက်များကို စမ်းရေထဲသို့ တွန်းပို့လိုက်ပေသည်။ သူသည် ရှသျှင်၏ လက်ပေါ်မှ သွေးများကို စင်ကြယ်အောင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပွတ်တိုက်ပေးနေ၏။ သူ၏ ထိတွေ့မှုမှာ ပြင်းထန်လွန်းလှသဖြင့် ရှသျှင်၏ လက်ဖမိုးပေါ်မှ အရေပြားများမှာ လျင်မြန်စွာ နီရဲလာရပေသည်။

“တော်တော့!”

ရှသျှင်သည် သူ့အား ပြင်းပြင်းထန်ထန် တွန်းထုတ်လိုက်၏။ ချီယန်မှာ ဟန်မပြင်နိုင်ဘဲ လဲကျသွားကာ သူ၏ ဝတ်စုံအောက်နားမှာ စမ်းရေထဲသို့ ကျသွားပြီး စိုရွှဲသွားရပေသည်။

ရှသျှင်က ဒေါသတကြီးဖြင့် “မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ??”

ချီယန်မှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် အတော်ကြာအောင် ထိုင်နေပြီးမှ ခက်ခဲစွာ ထရပ်လိုက်ပေသည်။ ရှသျှင်မှာမူ သူ့အား ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ယုန်ကို ပြန်ကောက်ကာ စမ်းရေထဲတွင် ထပ်မံ ဆေးကြောလိုက်၏။

ချီယန်သည် သူ၏ ဘေးတွင် ဖြည်းညင်းစွာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ထဲမှ ယုန်ကို ထပ်မံ ယူလိုက်ပေသည်။ ကျောက်တုံးကိုလည်း ယူလိုက်၏။

သူက တိုးညင်းစွာဖြင့် “...ငါပဲ လုပ်ပါ့မယ်”

သူ၏ အသံမှာ အလွန်တရာ အက်ကွဲနေပေသည်။ ရှသျှင်မှာမူ သူ ဘာလုပ်ချင်နေမှန်းကို လုံးဝ နားမလည်နိုင်တော့ချေ။

“မင်းက လုပ်မလို့လား? အရေခွံနွှဲဖို့ နေနေသာသာ၊ မင်း တစ်သက်မှာ မီးဖိုချောင်ထဲကိုရော ဝင်ဖူးလို့လား?”

ချီယန်ကမူ ဇွတ်တရွတ်ပင်

“ငါ့ကို လုပ်ခွင့်ပေးပါ၊ မင်းရဲ့ လက်တွေမှာ သွေးတွေ ပေကျံနေတာကို ငါ မမြင်ချင်ဘူး။ မင်းရဲ့ သွေးမဟုတ်ရင်တောင်မှ ငါ မမြင်ချင်ဘူး...”

ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်ပြီးနောက် သူသည် မိမိဘာသာ ရေရွတ်လိုက်၏။

“...တစ်ညတော့ ငါ မင်းအကြောင်း အိပ်မက်မက်ခဲ့တယ်၊ အဲ့ဒါက တစ်ခါတည်းပါပဲ။ မင်းက ငါ့ရှေ့မှာ တစ်ကိုယ်လုံး သွေးတွေနဲ့ မတ်တပ်ရပ်နေတာ...”

သူသည် ဆက်မပြောနိုင်တော့ဘဲ အသက်ကို ခက်ခဲစွာ ရှူလိုက်ပြီးမှ

“အဲ့ဒီမြင်ကွင်းကို ငါ နောက်တစ်ခါ မမြင်ချင်တော့ဘူး၊ တစ်ခါမှ... ဘယ်တော့မှ မမြင်ချင်တော့ဘူး”

သူသည် ကျောက်တုံးကို ယူကာ ယုန်အရေခွံကို ခက်ခဲစွာ စတင် လှီးဖြတ်တော့သည်။ ချီယန်သည် မည်သည့် အလုပ်ကြမ်းကိုမျှ မလုပ်ဖူးသူ ဖြစ်၏။ ရှသျှင်နှင့် စတင်ဆုံတွေ့စဉ် အခြေအနေ အဆိုးရွားဆုံး အချိန်မှာပင် သူ၏ ဘေး၌ ချီဟွေက အမြဲ အလုပ်အကျွေး ပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ရှမိသားစု၏ ကိစ္စဖြစ်ပြီးနောက် ရှသျှင်သည် မိမိကိုယ်မိမိ လှည့်ဖြားကာ အမှန်တရားကို ရှောင်လွှဲခဲ့ပြီး ချီယန်နှင့် သူ၏ဖခင်ကြားရှိ ရန်ငြိုးများကို သိရှိရန် ဆန္ဒမရှိခဲ့ချေ။ သူသည် အစ်ကိုကြီးထံမှ အစအန အချို့ကိုသာ ကြားသိခဲ့ရ၏။

ချီယန်၏ မိဘများမှာ မြင့်မြတ်သော မျိုးနွယ်များ ဖြစ်ကြပြီး ရှမိသားစုနှင့် ယှဉ်၍မရပေ။ သူတို့၏ သေဆုံးမှုမှာ ရှဟုန်ရှီးကြောင့် ဖြစ်သည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်၏။ ယခုအခါ ချီယန်သည် အမတ်ကြီး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ရန်သူ၏ သားအတွက် တောထဲတွင် ယုန်အရေခွံကို နွှဲပေးနေပေသည်။

ရှသျှင် မည်သို့ပင် ကြည့်စေကာမူ ဤမြင်ကွင်းမှာ အလွန်တရာ ရယ်စရာကောင်းနေသည်ခံစားလိုက်ရ၏။ သူသည် လက်ပိုက်ကာ အေးစက်စွာ ကြည့်နေပြီး တစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ နေပေသည်။

မှောင်မည်းနေသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ချီယန်သည် သွေးညှီနံ့ကို အောင့်အည်း သည်းခံကာ ယုန်သားကို တဖြည်းဖြည်း လှီးဖြတ်နေပေသည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ အလွန် ထောင့်နှေးလှပြီး အရေခွံပေါ်တွင်လည်း အသားများစွာ ကပ်ပါသွားခဲ့၏။ သွေးများမှာ သူ၏ လက်တစ်ပြင်လုံးတွင် ပေကျံနေသော်လည်း သူ ဆေးကြောရန် အချိန်မရှိဘဲ သူ၏ လက်အင်္ကျီများမှာလည်း အနီရောင်ရင့်ရင့် ပြောင်းသွားရပေသည်။

သူသည် ဆေးကြောပြီးသား ယုန်သားကို ရှသျှင်ထံ ကမ်းပေးလိုက်ရာ ရှသျှင်က သစ်ကိုင်းများဖြင့် ထိုး၍ မီးကင်လိုက်ပေသည်။ မကြာမီမှာပင် အသားကင်နံ့လေးများ ထွက်ပေါ်လာကာ ယုန်သားမှာ ကျက်သွားတော့သည်။ ရှသျှင်သည် ၎င်းကို ယူကာ မှုတ်လိုက်ပြီး ကိုက်ရန် ပြင်လိုက်၏။

ချီယန်က သူ၏လက်ကို တားလိုက်ကာ

“ငါ အရင် မြည်းကြည့်ပါရစေ၊ ငါစားလို့ အဆင်ပြေမှ မင်း စားပါ”

ရှသျှင်မှာ အလွန်တရာ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားကာ

“ငါ ဒါထက် ပိုဆိုးတဲ့ အသားတွေကိုတောင် အများကြီး စားခဲ့ဖူးတယ်။ မင်း မမြင်ဖူးတဲ့ ရွံစရာကောင်းတဲ့ အရာတွေကိုလည်း အများကြီး စားခဲ့တာပဲ။ ငါ အခုထိ အသက်ရှင်နေတုန်းပဲ မဟုတ်လား?”

သူသည် ချီယန်၏ အထိအတွေ့ကို ရှောင်လိုက်ပြီး

“ဒီအနံ့က တခြား သားရဲတွေကို မြန်မြန် ဆွဲဆောင်လိမ့်မယ်၊ စားချင်ရင် မြန်မြန်စား!”

ချီယန်သည် သူ၏လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်ကာ ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် အသားကင် တစ်တုံးကို ယူလိုက်ပေသည်။ ၎င်းတို့တွင် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များ မရှိသဖြင့် အသားကင်မှာ အရသာ မရှိလှပေ။ ချီယန်သည် အသားကို နှာခေါင်းနားတေ့၍ အနံ့ခံကြည့်ပြီးနောက် မတတ်သာဘဲ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်၏။ သူသည် အတော်ကြာအောင် ဝါးနေပြီးမှ ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ပေသည်။

ယုန်သား အနည်းငယ် စားပြီးနောက် ရှသျှင်မှာ အအေးဒဏ် လျော့ပါးသွားသလို ခံစားရသဖြင့် မီးပုံပေါ်တွင် လက်တင်ကာ အနွေးဓာတ် ယူနေမိ၏။

ချီယန်မှာ မီးပုံကို ကြည့်ရင်း တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးတောနေပေသည်။ ခဏအကြာတွင် သူက ရုတ်တရက် ဆို၏။

“မင်းကို ငါ ပထမဆုံး မြင်ဖူးတာက မြက်တောထဲမှာ ယွိကျူးကို ပွေ့ချီပြီး ပုန်းနေတုန်းကပေါ့။ မြက်ပင်တွေ လှုပ်နေတာကို ကြည့်ပြီး တစ်နေရာရာက ယုန်တစ်ကောင် ထွက်လာတာလားလို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ”

ရှသျှင်က လက်ယမ်းပြကာ “အတိတ်က အကြောင်းတွေကို ထပ်မပြောပါနဲ့တော့!”

ချီယန်မှာမူ မကြားဟန်ပြုကာ ခေါင်းခါလျက် သက်ပြင်းချလိုက်၏။

“ရှမိသားစုက မင်းအပေါ် မကောင်းခဲ့ဘူး၊ အထူးသဖြင့် မင်းရဲ့ ဒုတိယအစ်ကို ရှရှင်းပေါ့၊ သူက မင်းကို အမြဲ အနိုင်ကျင့်ခဲ့တာ။ ငါ အဲ့ဒါကို သိတော့ အလွန် စိတ်မကောင်း ဖြစ်ခဲ့ရပေမဲ့ ကူညီပေးလို့ မရခဲ့ဘူး”

သူသည် အတိတ်ကို ပြန်လည် တမ်းတနေသည့်အလား စိတ်ကူးများမှာ ရှုပ်ထွေးနေပေသည်။

“...အဲ့ဒီတုန်းက ငါ့ကိုယ်ငါ ကတိပေးခဲ့တယ်။ ရှအိမ်တော်မှာ မင်း မရခဲ့တဲ့ အရာအားလုံးကို ငါ ပြန်ပေးမယ်၊ ပြီးတော့ ရှရှင်း မင်းအပေါ် လုပ်ခဲ့သမျှကိုလည်း သူ ပြန်ခံစားစေရမယ်လို့ပေါ့”

ရှရှင်းအကြောင်း ပြောသောအခါ ချီယန်၏ မျက်ဝန်းများတွင် ရက်စက်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာပေသည်။ ရှသျှင်က ထိုအရာကို သတိပြုမိသွား၏။

“မလိုအပ်တာတွေ မပြောပါနဲ့၊ ရှရှင်း သေသွားပါပြီ”

ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်ပြီးနောက် သူက ချီယန်အား တိုးညင်းစွာ မေးလိုက်၏။

“...သူ့ကို မင်း သတ်လိုက်တာလား?”

သူ၏ စကားကြောင့် ချီယန်မှာ အတိတ်မှ ပြန်လည် နိုးထလာသလို ရှိပေသည်။ ချီယန်မှာ အတော်ကြာအောင် ပြန်မဖြေဘဲ ကောင်းကင်ယံမှ မိုးဖွဲလေးများ စတင် ကျဆင်းလာတော့သည်။ သူသည် ထရပ်ကာ မီးပုံထဲမှ အကြီးဆုံး သစ်သားတုံးကို မီးရှူးတိုင်အဖြစ် ယူလိုက်၏။

“ငါ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ပြီးပြီ။ ရှေ့နားမှာ ဂူတစ်ခု ရှိတယ်။ မိုးရွာနေပြီဆိုတော့ ဂူထဲမှာ သွားပုန်းကြရအောင်”

ချီယန်မှာ သူ၏ မေးခွန်းကို ရှောင်လွှဲသွားခြင်း ဖြစ်၏။ ရှသျှင်လည်း ထပ်မမေးတော့ပေ။ အဖြေမှာ ရှင်းလင်းနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် ချီယန် မပြောလျှင်ပင် သူ သိနေသည် မဟုတ်ပါလား။ ဇွတ်အတင်း မေးနေခြင်းမှာ မိမိဘာသာ ဒုက္ခရှာခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူသည် မျက်တောင်ပေါ်မှ မိုးရေများကို သုတ်လိုက်ကာ ချီယန်၏ နောက်မှ ဂူအတွင်းသို့ လိုက်ဝင်ခဲ့သည်။