ချင်ယီ၏ ခြေလှမ်းများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

ယဲ့မင်၏ မျက်လုံးတစ်စုံထဲတွင် ချင်ယီ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသည့် ခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေသည်။ နာကျင်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုတို့က ဖုံးကွယ်မထားနိုင်လောက်အောင် ထင်ရှားနေသည်။ အလွန်အစစ်အမှန်ဆန်လွန်းလှပြီး... ယဲ့မင်က သူ့ကို အခုထိ ချစ်နေသေးသည့်အလားပင်။

ချင်ယီက ယဲ့မင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ့နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထားသည့်အတွက် ဖြစ်ပေါ်လာသော သွေးစွန်းရာကိုလည်း မြင်လိုက်ရသည်။ သူ တိတ်တဆိတ် နာကျင်ခံစားနေရသည့် မျက်နှာထားကိုလည်း မြင်လိုက်ရသည်။

ယဲ့မင်တစ်ယောက် အခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့စဉ်က ညည်းသံတစ်ချက်တောင် မထွက်မိအောင် ဘယ်လောက်တောင် အားတင်းထားခဲ့ရမလဲဆိုတာကို ချင်ယီ စိတ်ကူးကြည့်နိုင်သလိုပင်။

ထိုမျက်လုံးတစ်စုံထဲရှိ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုနှင့် နာကျင်မှုတို့က သမုဒ္ဒရာကြီးတစ်စင်းလို နက်ရှိုင်းလှသည်။

ဒါဟာ ချင်ယီ မြင်ချင်ခဲ့တဲ့ အကြည့်မျိုးပဲ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်မည်။

သူ့နှလုံးသားထဲတွင် အလွန်အမင်း လိုချင်တောင့်တနေခဲ့သည့် ဆန္ဒတစ်ခု နောက်ဆုံးတော့ အမှန်တကယ် ဖြစ်လာခဲ့ပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒါပေမဲ့... ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။

【ဒင်! ချင်ယီ၏ အမှောင်ကျမှုတန်ဖိုး -၁၀။ လက်ရှိ အမှောင်ကျမှုတန်ဖိုးမှာ ၇၀ ဖြစ်သည်။】

ချင်ယီက မျက်လုံးမှိတ်လိုက်ပြီး ယဲ့မင်ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ ထို့နောက် လက်မဖြင့် ယဲ့မင်၏ နှုတ်ခမ်းကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

မင်း ငါ့ကို ထပ်ပြီး လိမ်ချင်နေတာလား။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည်က တကယ်ကို အဆင့်အတန်းမြင့်လွန်းတယ်ဆိုတာတော့ ငါ ဝန်ခံရမှာပဲ။ မင်းသာ ငါ့ကို တစ်သက်လုံး လိမ်ညာနေဖို့ ဆန္ဒရှိမယ်ဆိုရင်... ငါကလည်း မင်းကို နာကျင်အောင် လုပ်ဖို့တောင် ရက်စက်နိုင်မှာ မဟုတ်လောက်ဘူး။

ချင်ယီ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့် လှုပ်ခတ်သွားသည်။

“မင်း...”

သူ စကားစလိုက်စဉ်မှာပင် ယဲ့မင်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

ယဲ့မင်က ခေါင်းကို အသာမော့ကာ ချင်ယီ၏ မျက်လုံးများနှင့် ဆုံကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးထဲရှိ ဝမ်းနည်းနာကျင်မှုများက လေပြင်းတိုက်ခတ်ပြီး တိမ်များကို လွင့်စင်သွားစေသလို တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ခုနက မြင်လိုက်ရသည့်အရာအားလုံးဟာ ချင်ယီ၏ စိတ်ထင်ယောင်ထင်မှားသာ ဖြစ်ခဲ့သည့်အလားပင်။

ယဲ့မင်က ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါ စဉ်းစားဆုံးဖြတ်ပြီးသွားပြီ။”

ချင်ယီ၏ နှလုံးသား တစ်ဖန် နစ်မြုပ်သွားသည်။

“မင်း ဘာကို စဉ်းစားဆုံးဖြတ်လိုက်တာလဲ။”

ယဲ့မင်က တည်ငြိမ်အေးဆေးသည့် အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“အရင်တုန်းက ငါ မင်းအပေါ် မှားယွင်းခဲ့တယ်။ မင်းဆီက ပိုက်ဆံလည်း အကြွေးတင်နေတယ်။ အဲဒါကြောင့် မင်းဆီကနေ ထွက်ပြေးဖို့ မကြိုးစားခဲ့သင့်ဘူး။ မင်းက လက်ထပ်ချင်တယ်ဖြစ်ဖြစ်၊ တခြားတစ်ယောက်နဲ့ အတူနေချင်တယ်ဖြစ်ဖြစ် ငါနဲ့ မဆိုင်တော့ဘူး။ စိတ်မပူပါနဲ့။ နောက်ထပ် ပြဿနာမရှာတော့ပါဘူး။”

ချင်ယီ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး နေရာမှာပင် တောင့်တင်းသွားသည်။

ခုနကမှ သူ့နှလုံးသားထဲတွင် ပြန်လည်နွေးထွေးလာခဲ့သည့် ခံစားချက်လေးက နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသည်။ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်မှာ ရေခဲပြင်ကြီးတစ်ခုလို အေးစက်ခြောက်သွေ့နေသည့် အလွတ်နေရာတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

သူ့ဘေးနားတွင် ဆုပ်ထားသည့် လက်သီးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြေလျှော့လိုက်သည်။

ဟုတ်တယ်။ ခုနက အရာအားလုံးက သူ့စိတ်ကူးသက်သက်ပဲ။

သူ့ရဲ့ တောင့်တမှုက ပြင်းထန်လွန်းနေခဲ့လို့ လက်တွေ့မဖြစ်နိုင်တဲ့ စိတ်ကူးယဉ်မှုမျိုးတွေ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့တာ ဖြစ်ရမည်။

အခု သူ့မျက်စိရှေ့မှာ မြင်နေရတာကသာ တကယ့်အမှန်တရားပဲ။

သူ ရရှိနိုင်မည့် အဖြေက ဒီတစ်ခုပဲ ရှိသည်။

ယဲ့မင်က ဒီလောက် နာခံလာတာကို မြင်ရသည့်အခါ သူ ပျော်ရွှင်သင့်သည် မဟုတ်လား။

သို့သော် ချင်ယီက ရုတ်တရက် လက်စားချေလိုစိတ်ကိုပင် ဆုံးရှုံးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ မပျော်ရွှင်နိုင်ခဲ့ပေ။ အဲဒီအစား အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသလိုသာ ခံစားရသည်။

ချင်ယီက စားပွဲပေါ်ရှိ မထိရသေးဘဲ အေးစက်နေသည့် အစားအစာပန်းကန်များကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

သိပ်မကြာခင်မှာပင် အိမ်အကူတစ်ယောက်က အသစ်ချက်ပြုတ်ထားသည့် အစားအစာများကို ယူလာပေးသည်။

ဒီတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ယဲ့မင်က ဂျီမကျတော့ပေ။ တိတ်တဆိတ်သာ အစားအစာကို စားလိုက်သည်။ သူ့အပြုအမူက အလွန်နာခံလွန်းနေခဲ့သည်။

အဲဒီညမှာ ချင်ယီက စာကြည့်ခန်းထဲတွင် အချိန်အတော်ကြာ နေခဲ့သည်။ ယဲ့မင် အိပ်ပျော်သွားပြီးမှသာ သူ့အခန်းထဲသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လာခဲ့သည်။

သူက ယဲ့မင်ကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

ရင်ခွင်ထဲရှိလူက အရင်ကထက် အများကြီး ပိန်သွားခဲ့ပြီ။ အရိုးများပင် ထင်ရှားနေသည်။ အလွန်နုနယ်လွန်းလှသဖြင့် အသာအယာ ထိလိုက်ရုံနဲ့တောင် ကျိုးပဲ့သွားတော့မည့်အလားပင်။

သူ ယဲ့မင်ကို ပြန်လည်ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ပြီ။ သူ့အပေါ် လက်စားလည်း ချေခဲ့ပြီ။

ဒါပေမဲ့ သူ ပျော်ရွှင်နေခဲ့ရဲ့လား။

တကယ်တော့ သူ မပျော်ရွှင်ခဲ့ပါဘူး။

သူ ယဲ့မင်ကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်နေခဲ့ပေမဲ့ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူ့ကိုယ်သူပါ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်နေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။

သူ လက်မလွှတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။

သူ လွတ်မြောက်မှုကိုလည်း မရှာဖွေနိုင်ခဲ့ဘူး။

ယဲ့မင်က အိပ်မပျော်မပျော်ဖြင့် လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း နိုးလာပြီး ချင်ယီကို ကြောင်တောင်တောင် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် အရင်ကလို အရှက်ခွဲခံရသည့်အခါ ဆန့်ကျင်ခုခံသည့် အမူအရာမျိုး မရှိတော့ပေ။ ခဏမျှသာ ငြိမ်သက်နေပြီးနောက် ချင်ယီ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် နာခံစွာ ပြန်လည်လှဲလျောင်းကာ ဆက်အိပ်လိုက်သည်။

ယဲ့မင်၏ နာခံလိုက်လျောနေသည့် အပြုအမူကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ချင်ယီ၏ နှလုံးခုန်သံကပင် နှေးကွေးသွားသည်။

သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ရှုပ်ထွေးပြီး စကားလုံးဖြင့် ဖော်ပြရခက်ခဲသည့် ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် သူ ဘာမှမလုပ်ခဲ့ပေ။ ယဲ့မင်ကိုသာ ပွေ့ဖက်ထားရင်း တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်ခဲ့ပါ။

ယဲ့မင်၏ အပြုအမူက တကယ်ပင် အများကြီး ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။

သူက အလွန်နာခံလာခဲ့သည်။ နာခံလွန်းသဖြင့် ချင်ယီ၏ အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးလိုသည့် ဆန္ဒပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

အကြောင်းမှာ သူ့ကို အတင်းအကျပ် လုပ်ဖို့ မလိုအပ်တော့လို့ပင်။

ချင်ယီက သူ့အပေါ် ဘယ်လိုပဲ ပြုမူနေပါစေ ယဲ့မင်က ဂရုစိုက်ပုံမရတော့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် တစ်နေ့မှာတော့ ချင်ယီက ယဲ့မင်၏ လက်ထိပ်ကို ဖြုတ်ပေးလိုက်သည်။

ယဲ့မင်က အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည့်အကြည့်ဖြင့် ချင်ယီကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ချင်ယီကလည်း သူ့ကို ပြန်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

“မင်း ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားရင် ငါ လွယ်လွယ်နဲ့ လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ နားလည်လား။”

ယဲ့မင်က ချက်ချင်းပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“နားလည်ပါတယ်။”

ချင်ယီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လက်ထိပ်ကို အံဆွဲထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ယဲ့မင်ကို ထပ်မကြည့်တော့ပေ။

ယဲ့မင်က တကယ်ကို နာခံလာခဲ့သည်။

သူ ထွက်ပြေးချင်သည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခုတောင် မပြခဲ့ပေ။ အမှန်တရားကို လုံးဝ လက်ခံလိုက်ပြီဖြစ်သည့်အလားပင်။

ချင်ယီက သူ့ကို အပြင်သို့ အကြိမ်အနည်းငယ် ခေါ်ထုတ်သွားခဲ့ရာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိလူများကလည်း ချင်ယီမှာ နာခံတတ်သည့် ချစ်သူတစ်ယောက် ရှိကြောင်း သိလာကြသည်။

ယဲ့မင်က လျှို့ဝှက်ချစ်သူတစ်ယောက်အဖြစ် သူ့အခန်းကဏ္ဍကို အပြည့်အဝ သရုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

သူက ချင်ယီ၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စများကို ဘာတစ်ခုမှ မမေးမြန်းခဲ့သလို မနာလိုဝန်တိုခြင်းလည်း မရှိခဲ့ပေ။ ပြဿနာလည်း မရှာခဲ့ပါ။

တစ်လကြာပြီးနောက် ချင်ယီက အလုပ်ကိစ္စဖြင့် နိုင်ငံခြားသို့ ခရီးထွက်ရမည့်နေ့ ရောက်လာခဲ့သည်။ သူက ယဲ့မင်ကို အိမ်မှာ တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့သည်။

ယဲ့မင်က အခန်းထဲတွင် ခဏလောက် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် ရှုပ်ထွေးနေသည့် မျက်နှာထားဖြင့် အံဆွဲကို ဖွင့်ကာ ချင်ယီပေးထားသည့် ပိုက်ဆံများကို ကြည့်လိုက်သည်။

ပိုက်ဆံများက အံဆွဲထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရှိနေခဲ့သည်။

ခဏကြာပြီးနောက် ယဲ့မင်က မတတ်သာစွာဖြင့် အံဆွဲကို ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။

သူ အဲဒီပိုက်ဆံထဲက တစ်ရွက်တောင် မသုံးခဲ့ပေ။

အိပ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားလျက် မျက်နှာထားကင်းမဲ့စွာဖြင့် လုံခြုံရေးအစောင့်များ၏ အကြည့်အောက်မှ ဥယျာဉ်ထဲသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း သူ ညဘက်တိုင်းလိုလို လမ်းလျှောက်ထွက်လေ့ရှိသည်။ လုံခြုံရေးအစောင့်များကလည်း အကျင့်ပါနေပြီဖြစ်သဖြင့် ထူးထူးခြားခြား မတွေးမိကြပေ။

ယဲ့မင်က ဥယျာဉ်၏ ထောင့်တစ်နေရာသို့ လျှောက်သွားပြီးနောက် ခြံစည်းရိုးကို ကျော်တက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ညအမှောင်ထဲသို့ အလျင်အမြန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ယဲ့မင်မှာ ပိုက်ဆံလည်း မရှိ၊ ကိုယ်ရေးအထောက်အထား စာရွက်စာတမ်းတွေလည်း မရှိပေ။

နောက်ဆုံးတွင် သူက ဟောင်းနွမ်းယိုယွင်းနေသည့် မိုတယ်တစ်ခုသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

ထိုမိုတယ်ကလည်း အလုပ်သမားရှာနေသည့်အချိန်နှင့် တိုက်ဆိုင်နေသည်။ ယဲ့မင်က အလုပ်လုပ်ချင်ကြောင်း ပြောလိုက်သည်။ လစာဘယ်လောက်ရမလဲဆိုတာကိုလည်း ဂရုမစိုက်ပေ။ စားစရာနဲ့ နေစရာ ရှိရုံနဲ့တင် လုံလောက်ပြီဖြစ်သည်။

ဒီလို စည်းကမ်းပိုင်းဆိုင်ရာ အားနည်းသည့် မိုတယ်မျိုးကလည်း ယဲ့မင်၏ အတိတ်အကြောင်းကို သိပ်ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ သူ့ကို လောဘတကြီး လက်ခံထားလိုက်ကြသည်။

ဒီလိုနဲ့ ယဲ့မင်ဟာ အနည်းဆုံးတော့ နေစရာတစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားခဲ့သည်။

သူနေထိုင်ရသည့် အခန်းက အလွန်ဟောင်းနွမ်းပြီး ယိုယွင်းနေသည်။ အရင်က သူ ငှားနေခဲ့သည့် တိုက်ခန်းဟောင်းထက်တောင် သိပ်မသာပေ။

နေ့တိုင်း လုပ်ရသည့် အလုပ်ကလည်း ပင်ပန်းလွန်းလှသည်။ စားသောက်ရတာလည်း မပြည့်မစုံဖြင့် အဆင်မပြေခဲ့ပေ။

ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ သူ ဟန်ဆောင်နေစရာ မလိုတော့ဘူး။

သူ့ဘဝက တကယ်ကို သနားစရာကောင်းနေခဲ့ပြီ။

【ယဲ့မင် - ငါ ဒီကိုရောက်နေတာ တစ်ပတ်ရှိပြီ။ ချင်ယီက ငါ့ကို အခုထိ ရှာမတွေ့သေးဘူးလား။】

【၈၈၈ - …… မင်းက တကယ်ပဲ ကိုယ့်သေတွင်းကိုယ် တူးဖို့ ဒီလောက်တောင် စိတ်စောနေတာလား။】

【ယဲ့မင် - ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ အခုက အချိန်အခါ အတိအကျကိုက်နေပြီလေ။ အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်ပြရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီ။ သူ့ကို “အမှန်တရား” သိအောင် လုပ်ပေးရမယ်။】

【၈၈၈ က အေးစက်စွာ ရယ်လိုက်သည် - ဟုတ်လား။ ဘယ်လိုအမှန်တရားမျိုးလဲ။】

【ယဲ့မင် - ငါ့ကို အတွေ့အကြုံအမှတ် ၅၀၀ ချေးပေးရင် ပြောပြမယ်။】

【၈၈၈ - မင်းက ငါ့ကို ဒုက္ခပေးထားတာ မလုံလောက်သေးဘူးလား။ အခုတောင် ငါ့ဆီက အတွေ့အကြုံအမှတ်တွေ ချေးဖို့ မျက်နှာပြောင်တိုက်နိုင်သေးတယ်ပေါ့။ ဟဲဟဲ။】

【ယဲ့မင် - ငါ ပြန်မပေးဘူးလို့မှ မပြောသေးတာ...။】

【၈၈၈ - အဲဒီအကြောင်း စဉ်းတောင် မစဉ်းစားနဲ့။】

မိနစ်အနည်းငယ်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ယဲ့မင်က မျက်နှာထားကို လေးနက်သည့်ပုံစံသို့ ပြောင်းလိုက်သည်။

【ယဲ့မင် - ကောင်းပြီ။ အမှန်အတိုင်း ပြောပြမယ်။】

【၈၈၈ - ပြောလေ။】

【ယဲ့မင် - ငါ “ကင်ဆာကလေး” ဆိုတဲ့ ပစ္စည်းကို ဝယ်ဖို့လိုတယ်။ ဒီခန္ဓာကိုယ်မှာ ကင်ဆာရောဂါ ဖြစ်လာအောင် လုပ်ရမယ်။ အဲဒါဆို ငါက ကုလို့မရတော့တဲ့ ရောဂါတစ်ခု ဖြစ်နေပြီး မကြာခင် သေတော့မယ်လေ။ အဲဒါကြောင့် အရင်တုန်းက သူ့ကို မဖြစ်မနေ ထားခဲ့ရတာလို့ ပြောနိုင်ပြီ။ သူ့ကို စိတ်မဆင်းရဲစေချင်လို့ ထွက်သွားခဲ့တာပေါ့။ ဒီလိုဆို ငါကပဲ တကယ့်သားကောင် ဖြစ်သွားပြီလေ။】

【၈၈၈ - ……】

【၈၈၈ - ဒါပဲလား။ ဒါက မင်းစဉ်းစားထားတဲ့ ဉာဏ်တုံးလှတဲ့ အစီအစဉ်ပေါ့။!!!!!!】

ယဲ့မင်က နားကို ပွတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့စနစ်က သူ့ခေါင်းထဲမှာ ရှိနေတာကို သတိရသွားပြီး လက်ကို ပြန်ချလိုက်သည်။

သူက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီအစီအစဉ်က ဘယ်နေရာမှာ ဉာဏ်တုံးလို့လဲ။ ဒါက ဂန္ထဝင်နည်းလမ်းတစ်ခုပဲ။ ဂန္ထဝင်လို့ ခေါ်ရတဲ့အကြောင်းရင်းကို သိလား။ ထိရောက်မှုရှိလို့ပေါ့။ ချင်ယီသာ ဒီအကြောင်းကို သိသွားတာနဲ့ သူ့ရဲ့ အမှောင်ကျမှုတန်ဖိုး ချက်ချင်း လျော့သွားမယ်လို့ ငါ လောင်းရဲတယ်။ လူတစ်ယောက် သေသွားတာနဲ့ အမုန်းမီးတောက်က ငြိမ်းသွားမှာပဲ။ အမုန်းအားလုံးလည်း ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်။ ဒါ့အပြင် သူက ငါ့အပေါ် ခံစားချက်တွေ ရှိနေသေးတယ်လေ။”

【၈၈၈ က အေးစက်စွာ ရယ်လိုက်သည် - တကယ်လား။ ငါ့အမြင်တော့ သူက မင်းကို ကိုယ်တိုင် အောက်ကမ္ဘာကို ပို့မပေးရင်တောင် ကံကောင်းလှပြီ။ မင်း သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်လိမ်ခဲ့တာကို မမေ့နဲ့ဦး။】

【ယဲ့မင် - ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ငါ့ကို ယုံပေးပါကွာ။】

【၈၈၈ - မင်းကို ယုံရမယ် ဟုတ်လား။】

【ယဲ့မင် - ……】

【ယဲ့မင် - အစ်ကိုရှစ်! သခင်ရှစ်! အဖေကြီးရေ!】

【O(∩_∩)O~】

【၈၈၈ - ……】

【ယဲ့မင် - ငါ အကြွေးစာချုပ် ရေးပေးမယ်လေ။ အတွေ့အကြုံအမှတ် ၅၀၀ ချေးပေးရုံနဲ့ ငါ ဒီမစ်ရှင်ကို အောင်မြင်အောင် လုပ်နိုင်ပြီ။ မင်းရဲ့ စနစ်အကဲဖြတ်ရလဒ်ကို ကယ်တင်နိုင်ရုံတင်မကဘူး၊ စနစ်ဆီက အတွေ့အကြုံအမှတ် ၁၀,၀၀၀ ဆုကိုပါ ရနိုင်မယ်။ ဒါက အမြတ်အစွန်း အများကြီးရမယ့် ကိစ္စပဲလေ။】

【ယဲ့မင် - အတွေ့အကြုံအမှတ် ၅၀၀ ပဲလေ။ မင်း ဘာမှဆုံးရှုံးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီထက်ကောင်းတဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုမျိုး ဘယ်မှာရှိဦးမှာလဲ။ ငါ့ရဲ့ အတွေ့အကြုံအမှတ်တွေ ပြန်သုံးလို့ရတာနဲ့ နှစ်ဆပြန်ပေးမယ်။ အတိုးနှုန်းမြင့်တဲ့ ချေးငွေတောင် ဒီလောက်အကျိုးအမြတ် မပေးနိုင်ဘူး။ မင်းသာ မချေးပေးရင် ဒီမစ်ရှင်က သေချာပေါက် ကျရှုံးတော့မှာ။ စဉ်းစားကြည့်လေ။ အတွေ့အကြုံအမှတ် ၅၀၀ နဲ့ လှပတဲ့ရလဒ်တစ်ခုကို လဲလှယ်နိုင်မယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ငါ့ကိုလည်း ကယ်တင်နိုင်မယ်။ မင်း ဘာလို့ တွန့်ဆုတ်နေတာလဲ။】

【ယဲ့မင် - နောက်ပြီး မင်းသာ ငါ့ကို မချေးပေးရင် ငါသေသွားတာကို ကြည့်နေရက်တဲ့ လူဆိုးကြီး ဖြစ်သွားမှာနော်။ QAQ】

【၈၈၈ - ……】

【ယဲ့မင် - လုပ်ပါကွာနော်။ (づ¯3¯)づ】

၈၈၈ - ဒီကောင်ရဲ့ မျက်နှာကို ခြေထောက်နဲ့ တက်နင်းပစ်ချင်လိုက်တာ...။

အနက်ရောင်ကားတစ်စီးက ယိုယွင်းပျက်စီးနေသည့် မိုတယ်ရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

အနီးအနားမှ ဖြတ်သွားကြသည့် လူများအားလုံးက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် လှည့်ကြည့်လာကြသည်။

ဒီလောက် ဇိမ်ခံကားမျိုးကို မောင်းလာနိုင်တဲ့သူက ဘာလို့ ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ လာနေမှာလဲ။

ချင်ယီက အနက်ရောင်မှန်ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် မိုတယ်ကို လှမ်းကြည့်နေသည်။

ခုနကမှ ယဲ့မင် ဒီနေရာမှာ ပုန်းအောင်းနေကြောင်း သတင်းရရှိထားခဲ့သည်။

ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ယဲ့မင်က မိုတယ်အပြင်သို့ တစ်လှမ်းတောင် မထွက်ခဲ့ပေ။ ဖုန်းလည်း မသုံးခဲ့သလို အင်တာနက်ပေါ်လည်း မတက်ခဲ့ပါ။

သူ့ကို ရှောင်ရှားဖို့အတွက် အပြင်လောကနဲ့ အဆက်အသွယ်ဖြတ်ပြီး နေထိုင်နေခဲ့တာပဲ။

ချင်ယီက သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ယုံကြည်ပေးခဲ့မိပြန်သည်။ ဒါပေမဲ့ ယဲ့မင်ကလည်း အရင်အတိုင်းပင် သူ့ကို ထပ်မံသစ္စာဖောက်ခဲ့သည်။

နာခံနေခဲ့တယ်ဆိုတာကလည်း အတုအယောင်သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ ချင်ယီကို လှည့်စားထားရင်း ထွက်ပြေးဖို့ အခွင့်အရေးကို စောင့်နေခဲ့တာပဲ။

အရာအားလုံးက အတုအယောင်တွေပဲ။

လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်ကလိုပင်။

ချင်ယီ၏ မျက်လုံးများက ရေခဲတမျှ အေးစက်သွားသည်။

သူက ကားတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ အနက်ရောင်သားရေဖိနပ်က မိုတယ်၏ ညစ်ပတ်နေသည့် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ချလိုက်သည်။

ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းချင်းဖြင့် ယဲ့မင် နေထိုင်နေသည့် နေရာဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

အခန်းတံခါးမှာ သော့ခတ်မထားပေ။ သူက အသာလေး တွန်းလိုက်သည်နှင့် တံခါးပွင့်သွားခဲ့သည်။

အခန်းထဲရှိလူက အသံကြားသဖြင့် လှည့်ကြည့်လာသည်။

သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့ဩသွားသည့် အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာပြီးနောက် ရှုပ်ထွေးသည့် မျက်နှာထားဖြင့် ချင်ယီကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ချင်ယီက ပြုံးလိုက်သည်။ သူက ယဲ့မင်ဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားပြီး သူ့ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။

မမျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း သူ့အသံက အလွန်နိမ့်ကျပြီး နူးညံ့နေခဲ့သည်။

“ငါ မင်းကို ရှာတွေ့လာမယ်လို့ မထင်ထားဘူး မဟုတ်လား။”

ယဲ့မင်က နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားလိုက်သည်။

သို့သော် သူက ထပ်ပြီး ထွက်ပြေးဖို့ မကြိုးစားတော့ပေ။

ချင်ယီ ပထမဆုံး ပေါ်လာသည့်အခိုက်မှာပင် သူ့အနေနဲ့ ဘယ်ကိုမှ ထွက်ပြေးလို့ မရတော့ဘူးဆိုတာ သိလိုက်ပြီဖြစ်သည်။

ချင်ယီက ယဲ့မင်၏ ပခုံးနှစ်ဖက်ပေါ်တွင် လက်တင်ဖိလိုက်သည်။ သူ့လက်အောက်မှာ တုန်ယင်မှုလေးတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ချင်ယီ၏ မျက်လုံးများက အလွန်နက်မှောင်နေပြီး အသံကလည်း လှောင်ပြောင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူ့နှုတ်ခမ်းပေါ်ရှိ အပြုံးကတော့ မျက်လုံးများအထိ မရောက်ခဲ့ပေ။

“ကြောက်နေတာလား။ မင်း ငါ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်လိမ်ခဲ့တာကို သိနေလို့ ကြောက်နေတာလား။”

မဟုတ်ဘူး။ သူ မကြောက်ပါဘူး။

သူ ဝမ်းနည်းနေတာပဲ။

နောက်ဆုံးတော့ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ ပြန်လှည့်လို့မရတော့တဲ့ အမှတ်ကို ကျော်ဖြတ်လာခဲ့ကြပြီ။

ယဲ့မင်က မျက်လုံးကို အသာမော့ပြီး ချင်ယီကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ခံစားချက်မျိုးစုံ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

နူးညံ့ကြင်နာမှု၊ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၊ မခွဲခွာချင်သည့် စိတ်နှင့် အပြုံးတစ်ခု...

ချင်ယီက သူ့မျက်လုံးထဲရှိ အပြုံးကို မြင်လိုက်သည့်အခါ သွေးများက ခေါင်းထဲသို့ တရှိန်ထိုး တက်လာသည်။

ဒီလူက ဘယ်လိုလုပ် အခုထိ ပြုံးနေနိုင်ရတာလဲ။

သူ့ကို ဘာမှလုပ်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်တောင် ယုံကြည်နေနိုင်ရတာလဲ။

ချင်ယီက လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ယဲ့မင်ကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ တွန်းချလိုက်သည်။

ထို့နောက် ကိုယ်ကို ကိုင်းညွတ်ကာ ခေါင်းငုံ့ပြီး ယဲ့မင်၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“အခုမှ ကြောက်နေပြီဆိုလည်း နောက်ကျသွားပြီ။”

ယဲ့မင်က နာကျင်မှုကြောင့် မျက်ခုံးနှစ်ဖက်ကို တွန့်ချိုးလိုက်သည်။ သူ့နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရှားသွားပြီး ပြုံးဖို့ ကြိုးစားသည့်ပုံပေါ်သော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။

သူ့ရင်ထဲတွင် နာကျင်မှုလှိုင်းတစ်ခု ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာသည်။ ထို့နောက် အပြင်းအထန် ချောင်းဆိုးလာခဲ့သည်။

သူ့လည်ချောင်းထဲတွင် သွေးအရသာတစ်ခု ပြည့်နှက်လာသည်။

သို့သော် ချင်ယီကို သတိထားမိသွားစေချင်ခြင်း မရှိသဖြင့် လက်ဖြင့် ပါးစပ်ကို အုပ်ထားလိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုပဲ ထိန်းချုပ်ပါစေ ချောင်းဆိုးခြင်းက ပိုမိုပြင်းထန်လာခဲ့သည်။

ချင်ယီက သူ့ကို မထီမဲ့မြင်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ယဲ့မင်၏ အားအင်မဲ့နေသည့် လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း အားသုံးကာ လက်ကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

သူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်း ဘယ်အချိန်အထိ ဟန်ဆောင်နေဦးမှာလဲ—”

နောက်တစ်ခဏမှာပင် သူ့အကြည့်က ယဲ့မင်၏ လက်ပေါ်ရှိ သွေးစွန်းရာဆီသို့ ကျရောက်သွားသည်။

ချင်ယီ၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များ ရုတ်တရက် ကျယ်ပြန့်သွားခဲ့သည်။