အခန်းထဲကို ဝင်လာတဲ့သူက လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ယောက် ဖြစ်တယ်။ သူဟာ အနက်ရောင် မျက်မှန်အဟောင်းတစ်လက်ကို တပ်ထားပြီး ဆံပင်တွေထဲမှာလည်း ဖြူနေတဲ့ဆံပင်တွေ အများကြီး ရှိနေတယ်။ အဲဒီလူက ဖန်ရှောင် ကြီးပြင်းလာခဲ့တဲ့ မိဘမဲ့ဂေဟာရဲ့ ဂေဟာမှူးပဲ ဖြစ်တယ်။
ယဲ့မင်ဟာ အံ့အားသင့်သွားပြီး စကားတောင် ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ ဖြစ်သွားတယ်။
“ဂေဟာမှူး... ဂေဟာမှူးလျူလား။”
ဂေဟာမှူးလျူက သူ့ကို စိတ်လှုပ်ရှားမှုနဲ့ ဝမ်းနည်းမှုတို့ ရောယှက်နေတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သက်ပြင်းချရင်း ပြောလာတယ်။
“ကလေးရယ်... နေမကောင်းဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ ဘာလို့ မပြောခဲ့တာလဲကွယ်။”
ယဲ့မင် စိတ်ထဲမှာ အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူ့မှာ အဖေမရှိ၊ အမေမရှိတဲ့အတွက် မိဘမဲ့ဂေဟာကသာ သူ့မိသားစုပဲ။ ဂေဟာမှူးလျူဆိုတာလည်း သူ့အတွက် အဖေတစ်ယောက်လိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ နိုင်ငံခြားကို ထွက်သွားပြီးနောက် လူတိုင်းနဲ့ အဆက်အသွယ်ဖြတ်တောက်ခဲ့တယ်။ ဒါဟာ သူ့အမှားပဲ။
စိတ်ထဲမှာ အတွေးတွေ ရှုပ်ထွေးနေပေမဲ့ ယဲ့မင်ကတော့ တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းပြီး မေးလိုက်တယ်။
“ဂေဟာမှူး... ကျွန်တော် ဒီမှာရှိနေတယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုသိတာလဲ။”
ဂေဟာမှူးလျူရဲ့ မျက်နှာထားမှာ အပြစ်တင်ချင်တဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပေါ်လာတယ်။
“မင်း ငါတို့ကို ဘယ်လောက်ကြာကြာ ဖုံးကွယ်ထားဖို့ စိတ်ကူးထားတာလဲ။ ဥက္ကဌချင်က ငါ့ကို မပြောခဲ့ရင် မင်းနေမကောင်းဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ ငါ လုံးဝသိမှာမဟုတ်ဘူး။ အဲဒီတုန်းက ငါလက်ခံရရှိခဲ့တဲ့ အလှူငွေ ယွမ်တစ်သန်းကလည်း မင်းလှူထားတာဆိုတာ သိမှာမဟုတ်ဘူး။”
ယဲ့မင်ရဲ့ မျက်နှာအရောင် ချက်ချင်းပြောင်းသွားတယ်။
“ခင်ဗျား... သိသွားပြီလား။ ချင်ယီက ပြောပြလိုက်တာလား။”
ဂေဟာမှူးလျူက ယဲ့မင်ရဲ့ မျက်နှာထား မူမမှန်တာကို သတိထားမိပြီး မေးလိုက်တယ်။
“ဟုတ်တယ်လေ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။”
ယဲ့မင်က အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းဖန်တီးလိုက်တယ်။
“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး...”
ဂေဟာမှူးလျူက ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလာတယ်။
“ဥက္ကဌချင်က မင်းဟာ ငါတို့အတွက် အမြဲတမ်း စိတ်ပူပေးနေတယ်လို့ ပြောတယ်...”
ဂေဟာမှူးလျူရဲ့ အသံက တုန်ယင်လာတယ်။
“မင်း ငါတို့ကို အရမ်းလွမ်းနေတယ်လို့လည်း ပြောတယ်။ ဒါကြောင့် မင်းကို လာတွေ့ဖို့ ငါ့ကို လွှတ်လိုက်တာပဲ။”
ယဲ့မင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ နီရဲလာတယ်။
ဂေဟာမှူးလျူက သူ့ကို သနားကြင်နာစွာ ကြည့်ရင်း ပြောတယ်။
“မင်းလှူထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေက ငါတို့အတွက် အများကြီး အထောက်အကူဖြစ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းသာ အဲဒီပိုက်ဆံတွေ မလှူခဲ့ရင်တောင် မင်းကို ငါဂရုစိုက်တဲ့စိတ်ကတော့ ပြောင်းလဲသွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဝမ်းနည်းစရာက မင်းဘယ်မှာရှိနေလဲဆိုတာ ငါမသိခဲ့ရတာပဲ။”
“ကျွန်တော်... တောင်းပန်ပါတယ်။”
ယဲ့မင်က မျက်လုံးတွေကို ငုံ့ချလိုက်တယ်။
ထွက်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာဟာ သူ့ရဲ့ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ။ သူချစ်ရတဲ့သူကို စွန့်ပစ်ခဲ့ရုံတင်မကဘဲ သူ့ကို ဂရုစိုက်ပေးခဲ့တဲ့သူတွေကိုပါ နောက်မှာ ထားခဲ့မိတယ်။ ဒီအတွေးကြောင့် သူ့ရင်ထဲမှာ အပြစ်ရှိစိတ်တွေ ပြည့်နှက်နေခဲ့တယ်။
ဂေဟာမှူးလျူက သူ့ရဲ့အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။
“အဲဒီတုန်းက မိဘမဲ့ဂေဟာဟာ ငွေကြေးအခက်အခဲတွေ အကြီးအကျယ် ကြုံနေရတယ်ဆိုတာ မင်းသိမှာမဟုတ်ဘူး။ မင်းလှူထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ မရှိခဲ့ရင် ကလေးတော်တော်များများ ကျောင်းတက်နိုင်ကြမှာတောင် မဟုတ်ဘူး။ အချိန်ရရင် ဂေဟာကို ပြန်လာလည်ပါဦး။ အားလုံးက မင်းကို အရမ်းကျေးဇူးတင်နေကြတယ်။”
ယဲ့မင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။
ဂေဟာမှူးလျူက ဝမ်းနည်းစရာတွေကို ထပ်မပြောချင်တော့တာကြောင့် ယဲ့မင်နဲ့ ပျော်စရာအကြောင်းအရာတွေကိုသာ ပြောဆိုခဲ့တယ်။ အခုတလော ကလေးတော်တော်များများ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်ရခဲ့ကြတဲ့အကြောင်း၊ တချို့ကလည်း မွေးစားမိသားစုတွေရဲ့ လက်ထဲ ရောက်သွားကြတဲ့အကြောင်းတွေကို ပြောပြခဲ့တယ်။
ခဏတာ စကားပြောဆိုပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ဆေးရုံလာလည်မယ့်ရက်ကိုပါ ချိန်းဆိုပြီးနောက် ဂေဟာမှူးလျူ ထွက်သွားခဲ့တယ်။
သိပ်မကြာခင်မှာပဲ တံခါးပြန်ပွင့်လာပြီး ချင်ယီ ဝင်လာတယ်။
ယဲ့မင်က မျက်လုံးမော့ပြီး သူ့ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့မျက်နှာထားကတော့ ရှုပ်ထွေးနေခဲ့တယ်။
ချင်ယီက ယဲ့မင်ရဲ့ ကုတင်ဘေးကို လျှောက်လာပြီး ထိုင်ချလိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ နက်မှောင်တဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ယဲ့မင်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး ခဏကြာမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလာတယ်။
“မင်း ငါ့ကို ဆေးကုသဖို့ ပိုက်ဆံသုံးလိုက်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ မင်း ငါနဲ့အတူရှိနေခဲ့တာလည်း ငါ့ပိုက်ဆံကို လိုချင်လို့ပဲလို့ ပြောခဲ့တယ်။”
ယဲ့မင်မှာ ပြန်ပြောစရာစကား မရှိတော့ဘူး။ လက်ရှိအခြေအနေအရ အမှန်တရားကို ဆက်ပြီး ငြင်းဆိုနေလည်း အကျိုးမရှိတော့ဘူး။
ချင်ယီရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ဝမ်းနည်းမှုတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။
“မင်း တကယ်ပဲ ဆေးကုသဖို့အတွက် အဲဒီပိုက်ဆံတွေကို ယူသုံးခဲ့တာဆိုရင်တောင် ငါ ပိုပြီးဝမ်းသာမိဦးမှာ။”
【ဒင်! ချင်ယီ၏ အမုန်းတရားတန်ဖိုး -၁၀၊ လက်ရှိအမုန်းတရားတန်ဖိုးမှာ ၂၀ ဖြစ်သည်။】
ယဲ့မင် ပါးစပ်ဟလိုက်ပေမဲ့ လည်ချောင်းထဲကနေ အသံတစ်သံမှ ထွက်မလာခဲ့ဘူး။
ယဲ့မင်ရဲ့ လေးနက်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ မျက်နှာထားကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ချင်ယီရဲ့ မျက်လုံးတွေ ရုတ်တရက် နီရဲလာတယ်။ သူက စိတ်ကို တင်းထားရင်း မေးလာတယ်။
“ဘာလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကောင်းကောင်းမစောင့်ရှောက်ခဲ့တာလဲ။ ဘာလို့ ဆေးကုသမှုခံယူဖို့ အလေးအနက် မစဉ်းစားခဲ့တာလဲ။ ဘာလို့ ထွက်သွားခဲ့ရတာလဲ။ ဒီလိုမျိုး ထွက်သွားလိုက်တာက အရမ်းတော်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အနစ်နာခံရာရောက်တယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား။ မင်းလုပ်နေတာက သူရဲဘောကြောင်တာပဲ။ မတိုက်ခိုက်ရသေးခင်ကတည်းက ရှုံးနိမ့်ပြီလို့ ဝန်ခံလိုက်တဲ့ သူရဲဘောကြောင်မှုမျိုးပဲ။”
ယဲ့မင်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့လုပ်ရပ်တွေက ချင်ယီကို ဘယ်လောက်ထိ နာကျင်စေခဲ့တယ်ဆိုတာ ဒီလောက်ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သူတစ်ခါမှ မသိခဲ့ဖူးဘူး။ ချင်ယီရဲ့ မေးခွန်းတစ်ခုချင်းစီဟာ ယဲ့မင်ရဲ့နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ထိုးလိုက်သလိုပဲ။ သူ့မှာ ပြန်ချေပဖို့ စကားလုံးတစ်လုံးမှ မရှိခဲ့ဘူး။
သူထွက်သွားခဲ့ရတဲ့ အကြောင်းရင်းတွေ ရှိခဲ့တယ်။ အနည်းဆုံးတော့ အဲဒီလိုဆုံးဖြတ်ချက်ချခဲ့တဲ့အချိန်မှာ သူလုပ်နေတာ မှန်တယ်လို့ ယုံကြည်ခဲ့တာပဲ။
ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူတကယ်ပဲ မှန်ကန်ခဲ့ရဲ့လားဆိုတာ မသေချာတော့ဘူး။
ချင်ယီက ယဲ့မင်ရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။
“ပြောလေ။ ဘာလို့ ပြန်မဖြေတာလဲ။ မင်းရဲ့ မဟုတ်မမှန်တဲ့ လိမ်ညာမှုတွေကို ဆက်ပြောပါဦးလား။ ငါ့ကိုပြောစမ်း၊ ဘာလို့ ထွက်သွားခဲ့တာလဲ။ မင်းနေမကောင်းဖြစ်နေလို့ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်တစ်ခုတည်းပဲလို့တော့ မပြောနဲ့။”
ယဲ့မင်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေ လှုပ်ရှားသွားတယ်။ တစ်ခုခုပြောချင်နေပုံရပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ အသံဩဩနဲ့ စကားတစ်ခွန်းသာ ထွက်လာခဲ့တယ်။
“မင်း အားလုံးကို သိပြီးနေပြီပဲ။ ငါ ထပ်ပြောနေလည်း ဘာထူးမှာလဲ။”
ချင်ယီက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ စိတ်ပျက်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေခဲ့တယ်။ အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှောင်ပြောင်သလို ရယ်လိုက်တယ်။
“ငါ အားလုံးကို သိပြီးပြီပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဝမ်းနည်းစရာက မင်းတွက်ချက်ထားတာ မှားသွားတယ်။ မင်းလုပ်ခဲ့သမျှအတွက် ငါ မင်းကို ကျေးဇူးတင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”
ငါ မင်းနဲ့အတူရှိဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့အချိန်ကစပြီး ငါလိုချင်ခဲ့တာ ရိုးသားမှုနဲ့ အပြန်အလှန်လေးစားမှုရှိတဲ့ အချစ်ရေးတစ်ခုပါ။
မိုးရွာရွာ၊ မိုးသီးကြွေကြွေ ဘယ်လိုအခက်အခဲမျိုးပဲ ကြုံရပါစေ ငါတို့နှစ်ယောက် အတူတူရင်ဆိုင်ပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဘယ်တော့မှ စွန့်မသွားကြဖို့ မျှော်လင့်ခဲ့တာ။
ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ တစ်ယောက်တည်း ထွက်သွားဖို့ပဲ ရွေးချယ်ခဲ့တယ်။
ငါ မင်းကို ချစ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းကို ခွင့်မလွှတ်နိုင်ဘူး။
ယဲ့မင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ မှေးမှိန်သွားတယ်။ ချင်ယီရဲ့ တုံ့ပြန်မှုက နားလည်လို့ရပါတယ်။ သူအခုအချိန်အထိ လုပ်ခဲ့သမျှတွေဟာ နောက်ဆုံးမှာ ဘာအကျိုးမှ မရှိတော့သလို ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တဲ့ အနစ်နာခံမှုက သူချစ်ရတဲ့သူကို ပိုပြီးနာကျင်စေခဲ့ရုံပဲ။ ဒါပေမဲ့လည်း နောက်ဆုံးအချိန်မှာ တစ်ခုခုကိုတော့ ပြန်ကယ်တင်ဖို့ သူကြိုးစားချင်နေသေးတယ်။
ယဲ့မင်က ပြောလိုက်တယ်။
“မင်းရဲ့ ကျေးဇူးတင်စကားကို ငါမလိုချင်ဘူး။ အတိတ်ကအရာတွေအားလုံးက အရေးမကြီးတော့ဘူး။ ငါတို့နှစ်ယောက်လည်း လမ်းခွဲပြီးသွားပြီပဲ။”
ယဲ့မင် ခဏတုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် အတင်းပြောလိုက်တယ်။
“မင်းဘဝကို ရှေ့ဆက်သွားသင့်တယ်။ မင်းမှာ ကိုယ့်အလုပ်အကိုင်နဲ့ ကိုယ်ပိုင်စေ့စပ်ထားတဲ့သူလည်း ရှိနေပြီ။”
“ငါ့အတွက် အချိန်တွေကို ထပ်မဖြုန်းသင့်တော့ဘူး။”
ချင်ယီရဲ့ ရင်ဘတ်က ဖောင်းတက်သွားတယ်။ သူ ရုတ်တရက် ယဲ့မင်ရဲ့ ပခုံးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းတွေကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် နမ်းချလိုက်တယ်။ သူ့ကို ကိုက်ဖြတ်ပစ်တော့မတတ် နမ်းနေခဲ့တာပဲ။
ဒီလူက ဘာလို့ သူကြားချင်နေတဲ့ စကားတွေကို ဘယ်တော့မှ မပြောပေးချင်ရတာလဲ။
ယဲ့မင်ဟာ အသက်ရှူဖို့တောင် ခက်ခဲလာတဲ့အထိ အနမ်းခံလိုက်ရတယ်။ နောက်ဆုံးမှာ ချင်ယီကို တွန်းဖယ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ ချင်ယီက အတော်ကြာမှသာ သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်တယ်။
ချင်ယီက ယဲ့မင်ကို အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်အားငယ်နေတဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ ကြည့်ရင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလာတယ်။
“ငါ့ဘဝကို ဘယ်လိုဖြတ်သန်းမလဲ၊ ငါ့အချိန်တွေကို ဘယ်လိုအသုံးချမလဲ၊ ဘယ်သူ့ကို ချစ်မလဲဆိုတာတွေကို မင်းက ဆုံးဖြတ်ပေးလို့မရဘူး။”
ချင်ယီက ယဲ့မင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေကို စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။ သူ့မျက်လုံးထဲက နာကျင်မှုတွေဟာ အလွန်ပြင်းထန်လွန်းလို့ အသက်ရှူကျပ်လာရသလိုတောင် ခံစားရတယ်။
“မင်း ငါ့ကို နည်းနည်းလေးပဲဖြစ်ဖြစ် ဂရုစိုက်နေသေးတယ်ဆိုရင် ငါ့အတွက် အသက်ဆက်ရှင်ပေးပါ။ ငါပြောတဲ့အတိုင်း ကောင်းကောင်းမွန်မွန် အသက်ဆက်ရှင်ပေးပါ။”
【၈၈၈ — “သူ အားလုံးကို သိသွားပြီဆိုပေမဲ့ အမုန်းတရားတန်ဖိုး ၂၀ ကျန်နေသေးတယ်။”】
【ယဲ့မင် — “သူ အားလုံးကို သိသေးတာ မဟုတ်ဘူးလေ။ စိတ်မပူနဲ့၊ ငါ့အစီအစဉ်အတိုင်း ဖြစ်နေတုန်းပဲ~”】
【၈၈၈ — “ငါတော့ မင်းရဲ့နည်းလမ်းက ထိရောက်မယ်လို့ မထင်ဘူး။ မင်း ဘယ်လိုအကြောင်းပြချက်ပဲ ပေးပေး ဒီလိုမျိုး ထွက်သွားခဲ့တာက မင်းရဲ့အမှားပဲ။ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် မင်းက အချစ်ကို အကြောင်းပြပြီး သူ့ကို နာကျင်အောင် လုပ်ခဲ့တာ။ ချင်ယီရဲ့စရိုက်ကို ကြည့်ရင် သူမျှော်လင့်နေတာက မင်း သူ့ကို ယုံကြည်ပြီး အားကိုးဖို့ပဲ။ မင်းပြောနေတဲ့ ကိုယ်ကျိုးစွန့်မှုမျိုး မဟုတ်ဘူး။”】
【ယဲ့မင် — “အစကတော့ ငါ့အမှားဖြစ်ခဲ့တာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူလည်း ငါ့ကို လက်စားချေပြီးပြီလေ။ အဲဒီနောက် ငါ့ကို အရှက်ရစေတဲ့ အရာမျိုးစုံ လုပ်ခိုင်းခဲ့သေးတယ်။ ငါ့ကို ဒေါသထွက်အောင် သူ့ရဲ့လက်ထပ်မယ့်ကိစ္စကိုတောင် အသုံးချခဲ့တာပဲ။ ငါလည်း ရင်ကွဲရ၊ ဝမ်းနည်းရတာပဲလေ။ သူ့အမုန်းတရားတန်ဖိုးက ထပ်မလျော့ဘူးဆိုရင် ငါ့အတွက် မတရားလွန်းတာပေါ့ QAQ”】
【၈၈၈ — “……”】
အစတုန်းကတော့ ၈၈၈ ဟာ ယဲ့မင်ကို နည်းနည်းလောက် သနားမိသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူလုပ်ခဲ့သမျှအတွက် ကိုယ်တိုင်အကျိုးဆက်ခံနေရတာပဲလို့သာ ခံစားမိတော့တယ်။
ထားလိုက်ပါတော့။ ဒီကိစ္စကို သူလည်း ထပ်မစိတ်ဝင်စားချင်တော့ဘူး။
နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းမှာ ယဲ့မင် မနက်စာစားနေတုန်း တံခါးဝက ကိုယ်ရံတော်တစ်ယောက် ဝင်လာပြီး သတင်းစာတစ်စောင် ပေးတယ်။
“ဥက္ကဌချင်က ဒါကို လူနာဆီ ပေးခိုင်းလိုက်ပါတယ်။”
ယဲ့မင်က သတင်းစာကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ ခေါင်းစီးသတင်းမှာ ချင်ယီရဲ့ စေ့စပ်ပွဲ ဖျက်သိမ်းလိုက်ပြီလို့ ရေးထားတယ်။
သူက ချောင်းအသာဆိုးလိုက်တယ်။ တကယ်ကို ထိရောက်တာပဲ။ မနေ့က ချင်ယီကို ဒီကိစ္စကို မမေ့ဖို့ သတိပေးလိုက်ရုံပဲ ရှိသေးတယ်။
သူတို့ရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေကို ပိုကောင်းလာစေချင်တယ်ဆိုရင် အဲဒီစေ့စပ်ပွဲကို ဆက်ရှိနေခွင့်ပေးလို့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ။ အရေးအကြီးဆုံးက ချင်ယီဟာ လူမြင်ကွင်းကနေ ရှောင်နေတဲ့အပြုအမူကြောင့် တချို့လူတွေရဲ့ သံသယနဲ့ လက်တုံ့ပြန်မှုတွေကို မလွဲမသွေ ကြုံရနိုင်တယ်။
ယဲ့မင်က နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို အသာကွေးပြီး သတင်းစာကို ချလိုက်တယ်။
ချင်ယီဟာ အလုပ်များလွန်းပေမဲ့ ယဲ့မင်နဲ့အတူ ဆေးရုံမှာ အချိန်ပိုကုန်ဆုံးနိုင်ဖို့အတွက် သူ့အလုပ်တွေကို ဆေးရုံအထိ ယူလာလုပ်လေ့ရှိတယ်။
ဒီရက်ပိုင်း ဆေးရုံမှာ နေ့တိုင်းလိုလို မြင်တွေ့ရတဲ့ မြင်ကွင်းတစ်ခု ရှိလာခဲ့တယ်။ ယဲ့မင်က သူ့အလုပ်သူ အာရုံစိုက်လုပ်နေပြီး ချင်ယီကတော့ သူ့ကုတင်ဘေးမှာ ထိုင်ကာ အလုပ်လုပ်နေတတ်တယ်။
သူတို့နှစ်ယောက်ကြားက ထူးဆန်းတဲ့လေထုနဲ့ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးအတွက် သိပ်မသင့်တော်တဲ့ နေရာဆိုတာတွေကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်မယ်ဆိုရင်တော့ သက်တမ်းကြာ အိမ်ထောင်သည်ဇနီးမောင်နှံတစ်တွဲလိုပဲ သဟဇာတဖြစ်ပြီး အေးချမ်းနေတဲ့ မြင်ကွင်းတစ်ခုပါပဲ။
ဒီညနေမှာလည်း ချင်ယီဟာ ထုံးစံအတိုင်း ဘောပင်နဲ့ စာရွက်စာတမ်းတွေကို ယူလာခဲ့တယ်။ ပစ္စည်းတွေကို ဆိုဖာပေါ် အလွယ်တကူ တင်ထားလိုက်ပြီး အပေါ်အင်္ကျီကို ချွတ်ကာ ဗီရိုထဲမှာ ချိတ်ထားလိုက်တယ်။ သူ့အိမ်ကို ပြန်ရောက်လာသလိုမျိုး သဘာဝကျလွန်းနေတယ်။
နောက်ဆုံးမှာ ယဲ့မင် သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး။ သူ့လက်ထဲက သတင်းစာကို မြှောက်ပြပြီး ရှားရှားပါးပါးအနေနဲ့ စပြီးမေးလိုက်တယ်။
“ဒါက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။”
ချင်ယီက သတင်းစာကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေတယ်။
“အဓိပ္ပာယ်က သတင်းစာထဲမှာ ရေးထားပြီးသားပဲလေ။”
ယဲ့မင်က သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက် ချလိုက်တယ်။
“ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ။”
ချင်ယီက ယဲ့မင်ကို ကြည့်ပြီး ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်တယ်။
“ဘာလို့လဲဆိုတာ မင်း သိသင့်ပါတယ်။”
ယဲ့မင်က ချင်ယီရဲ့ မျက်လုံးတွေကို စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။ အဲဒီမျက်လုံးတွေဟာ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ပေါင်းများစွာကလိုပဲ နွေးထွေးပြီး ခံစားချက်တွေအပြည့်နဲ့ ရှိနေတုန်းပဲ။
ဒါပေမဲ့... ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။
သူ ထွက်သွားခဲ့တာ သုံးနှစ်တောင် ရှိပြီလေ။ သူ့အတွက် ဒီလိုမိုက်မဲတဲ့အရာမျိုးကို လုပ်နေဖို့ ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိတော့မှာလဲ။
ယဲ့မင်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်တယ်။
“ဘာလို့လဲဆိုတာ ငါမသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုလုပ်တာက တာဝန်မဲ့လွန်းတယ်ဆိုတာတော့ သိတယ်။ အမျိုးသမီးဘက်ကိုလည်း မတရားရာကျတယ်။”
ချင်ယီရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေ လှုပ်ရှားသွားပြီး တိုးညင်းစွာ ရယ်လိုက်တယ်။
“မင်းက တကယ်ပဲ သူတော်စင်ကြီးပါလား။ ကိုယ့်အသက်ရှင်မရှင်တောင် မသေချာတော့တဲ့အချိန်မှာ ငါ့အိမ်ထောင်ရေးနဲ့ ငါကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေနေရဲ့လားဆိုတာကိုတောင် စိတ်ပူနေသေးတယ်။ ဒီလိုဆိုမှတော့ ငါလည်း မင်းကို ပြောပြလိုက်မယ်။”
သူက ယဲ့မင်ရှေ့အထိ လျှောက်သွားပြီး အလေးအနက် လေသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
“အဲဒီစေ့စပ်ပွဲက အတုအယောင်ပဲ။ မိသားစုကို စိတ်ကျေနပ်အောင် လုပ်ပေးဖို့အတွက်ပဲ။ ငါနဲ့ သူမကြားမှာ ဘာဆက်ဆံရေးမှ မရှိဘူး။ ဒါကြောင့် တာဝန်ယူရမယ်ဆိုတာမျိုးလည်း မရှိဘူး။ ငါ့အတွက်တော့ မသိတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ထက် မင်းအပေါ် တာဝန်ယူပေးဖို့က ပိုအရေးကြီးတယ်။”
ယဲ့မင် တောင့်တင်းသွားတယ်။ သူ့ပါးစပ်ကနေ မယုံနိုင်သလို စကားတစ်ခွန်း ထွက်လာတယ်။
“အတုအယောင်... ဟုတ်လား။”
ချင်ယီရဲ့ မျက်လုံးတွေက နွေးထွေးနေတယ်။
“ဟုတ်တယ်။ အစကတည်းက အတုအယောင်ပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့သုံးနှစ်ကဖြစ်ဖြစ်၊ အခုသုံးနှစ်ကြာပြီးတဲ့အချိန်မှာဖြစ်ဖြစ် ငါလိုချင်တဲ့သူက မင်းတစ်ယောက်တည်းပဲ။ တခြားဘယ်သူနဲ့မှ ငါလက်ထပ်မှာ မဟုတ်ဘူး။”
ယဲ့မင်က နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်လိုက်တယ်။ ချင်ယီရဲ့ မျက်လုံးတွေကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့တယ်။ အဲဒီမျက်လုံးတွေထဲမှာ လိမ်ညာမှုရိပ်တစ်စက်တောင် မရှိဘူး။ သူ့အသံကလည်း အလွန်ရိုးသားနေပြီး မျက်နှာထားကလည်း နွေးထွေးနေတယ်။
သုံးနှစ်ကြာပြီးမှ ပြန်တွေ့ကြရတာဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပေမဲ့ အရာအားလုံးကတော့ အရင်အတိုင်းပဲ။
ချင်ယီဟာ သူ့ကို အခုထိ ဒီလောက်ချစ်နေတုန်းပဲ။
ဒီလိုလေးနက်လွန်းတဲ့ အချစ်က သူ့ကို အသက်ရှူမရလောက်အောင် ဖိစီးစေတယ်။ ယဲ့မင်ရဲ့ မျက်ရည်တွေဟာ အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ စီးကျလာခဲ့တယ်။ သူက ငိုသံပါနေတဲ့ အသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
“မင်းက အရူးပဲ။ ဘယ်လိုအကြောင်းပြချက်ပဲရှိရှိ ငါက မင်းကို ထားခဲ့ပြီး စွန့်ပစ်ခဲ့တာလေ။ ငါ့ကို ဆက်ချစ်နေလို့ ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ။”
“ငါ မင်းကို မချစ်တော့ဘူးလို့ ပြောနေတယ်ကွ။ ငါ့ကို မင်းလက်စားချေခဲ့တာတွေ မေ့သွားပြီလား။”
ယဲ့မင်ရဲ့ မျက်လုံးနှစ်ဖက်စလုံး နီရဲနေတယ်။
“မင်းက ငါနဲ့အတူ ဆက်နေချင်သေးတာလား။ အိပ်မက်မက်မနေနဲ့။ ထွက်သွား။ ထွက်သွားစမ်း။”
ချင်ယီရဲ့ မျက်နှာဟာ ဖြူဖျော့သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူကတော့ ခေါင်းမာမာနဲ့ အဲဒီနေရာမှာပဲ ရပ်နေခဲ့တယ်။ ခြေတစ်လှမ်းတောင် နောက်ဆုတ်ဖို့ ဆန္ဒမရှိခဲ့ဘူး။
ယဲ့မင်က ကိုယ်ကိုကိုင်းလိုက်ပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ချောင်းဆိုးတော့တယ်။ သွေးနီနီတွေဟာ သူ့ပါးစပ်ကနေ ထွက်လာပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ် စင်ကျသွားတယ်။ သူ့အဆုတ်တစ်ခုလုံးကို ချောင်းဆိုးထုတ်ပစ်တော့မတတ်ပါပဲ။
ချင်ယီရဲ့ မျက်နှာထား ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားတယ်။ သူက ယဲ့မင်ကို အမြန်သွားကူဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ ယဲ့မင်က သူ့ကို အားနဲ့ တွန်းဖယ်လိုက်တယ်။
ယဲ့မင်က ချင်ယီကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် လှောင်ပြောင်သလို၊ ဝမ်းနည်းစရာကောင်းလောက်အောင် ရယ်လိုက်တယ်။
“မင်း ငါ့ကို ဒီလောက်ဂရုစိုက်နေတယ်ဆိုရင် ငါ့ဆန္ဒကို ဘာလို့ ဖြည့်ဆည်းမပေးနိုင်ရတာလဲ။”
ငါ သေတော့မယ်ဆိုတာ ဘာလို့ နားမလည်နိုင်ရတာလဲ။ ဒီတစ်ခါက တကယ်သေမှာ။ နောက်ထပ်အခွင့်အရေးဆိုတာ မရှိတော့ဘူး။ မင်းကို ထားခဲ့ရမယ့်သူတစ်ယောက်အပေါ် ဘာလို့ အချိန်တွေ ဖြုန်းချင်နေတာလဲ။ ဘာရလဒ်မှ မရနိုင်တော့မယ့် အချစ်တစ်ခုကို ဘာလို့ ခေါင်းမာမာနဲ့ ဆုပ်ကိုင်ထားချင်နေတာလဲ။
နားမလည်ဘူးလား။ ငါလိုချင်တာက မင်း ငါ့ကို လွှတ်ပေးဖို့ပဲ။
ချင်ယီက သူ့ရှေ့က မြင်ကွင်းကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့တယ်။ သူ့ခြေထောက်တွေတောင် ရပ်တည်နိုင်စွမ်း မရှိတော့သလို ခံစားနေရတယ်။ မျက်စိရှေ့က မြင်ကွင်းတွေဟာ ဝေဝါးလာခဲ့တယ်။
မင်းရဲ့ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးရမယ်တဲ့လား...။ မင်းကို လွှတ်ပေးရမယ်၊ မင်းကို မေ့ပစ်ရမယ်၊ မင်း ထွက်သွားတာကို ခွင့်ပြုရမယ်ပေါ့။
ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...။ ဘယ်လိုလုပ် ငါ အဲဒီလိုလုပ်နိုင်မှာလဲ။
ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ မင်းကို လွှတ်ပေးလိုက်တာနဲ့ မင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ဘယ်တော့မှ ပြန်တွေ့ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါသိနေလို့ပဲ။
တောင်းပန်ပါတယ်။ ငါလုပ်ခဲ့တာတွေအတွက် မင်းဆီက ခွင့်လွှတ်မှုကို မမျှော်လင့်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ မင်းကို လွှတ်ပေးလို့ မဖြစ်ဘူး။
【ဒင်! ချင်ယီ၏ အမုန်းတရားတန်ဖိုး -၅၊ လက်ရှိအမုန်းတရားတန်ဖိုးမှာ ၁၅ ဖြစ်သည်။】