ဟော်ရှောင်ချန်က ချင်ယီရဲ့ပုံစံကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ထို့နောက် ပြောလာသည်။
“မင်း နောင်တရစေမယ့် အရာမျိုးတွေ မလုပ်ဖို့ ငါ သတိပေးခဲ့တယ်လေ။ ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့…”
“တော်တော့!”
အဲဒီအချိန်မှာပဲ အေးစက်တဲ့အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ယဲ့မင်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ စားပွဲပေါ်က ခွက်တစ်ခွက်ဟာ ကြမ်းပြင်ပေါ် ပြုတ်ကျပြီး အသံကျယ်ကျယ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
အဲဒီအသံဟာ ခလုတ်တစ်ခုကို နှိပ်လိုက်သလိုပင်။ ချင်ယီနဲ့ ဟော်ရှောင်ချန်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ယဲ့မင်က မျက်လုံးမော့ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ငါ နိုင်ငံခြားထွက်သွားပြီးမှ ရောဂါအကြောင်း သိခဲ့ရတာလို့ ပြောပြီးပြီလေ။ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး အတွေးလွန်နေကြတာပါ။”
ဟော်ရှောင်ချန်ကတော့ လုံးဝမယုံပေ။ သူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။
“အခုချိန်ထိ မင်းက ဖုံးကွယ်ထားချင်တုန်းပဲလား။”
ယဲ့မင်ရဲ့ မျက်နှာက ပိုပြီး အေးစက်သွားသည်။ သူက ဟော်ရှောင်ချန်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ငါ့ကို လာတွေ့ပေးတဲ့အတွက် မင်းကို တကယ်ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလို အခြေအမြစ်မရှိတဲ့ ခန့်မှန်းချက်တွေကို ဆက်ပြောနေဦးမယ်ဆိုရင်တော့ ဒီကို ထပ်လာဖို့ မကြိုဆိုတော့ဘူး။”
ဟော်ရှောင်ချန်ရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ နာကျင်ဝမ်းနည်းနေတဲ့ အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
“မင်း…”
ယဲ့မင်က သူ့စကားကို တိုက်ရိုက်ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
“ငါ ပင်ပန်းနေပြီ။ မင်းတို့နှစ်ယောက် စကားများချင်ရင် အပြင်ထွက်ပြီး သွားများကြပါ။”
ချင်ယီက ယဲ့မင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ့မျက်လုံးနက်နက်တွေရဲ့ စိတ်ပျက်အားငယ်မှု အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှာ အလင်းရောင်တစ်စွန်းတစ်စ လင်းလက်သွားသလို ဖြစ်လာသည်။ ရုတ်တရက် သူက နောက်တစ်ကြိမ်တောင် လှည့်မကြည့်ဘဲ အပြင်ကို ထွက်သွားခဲ့သည်။
ဟော်ရှောင်ချန်က ပါးစပ်ဟပြီး ယဲ့မင်ကို စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း နောက်ဆုံးမှာတော့ ဘာစကားမှ မပြောဘဲ ချင်ယီနောက်ကို လိုက်သွားခဲ့သည်။
အဲဒီနေ့နောက်ပိုင်း ချင်ယီဟာ သုံးရက်တိတိ ယဲ့မင်ဆီ လာမတွေ့တော့ပေ။
ချင်ယီ ကိုယ်တိုင် မလာခဲ့ပေမဲ့ သူထားခဲ့တဲ့ သက်တော်စောင့်တွေနဲ့ ဆရာဝန်တွေကတော့ ယဲ့မင်ကို အလွန်ဂရုစိုက်ပေးခဲ့ကြသည်။ သူ့ရဲ့ ကုသမှုကိုလည်း ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့ကြသည်။ ယဲ့မင်မှာ ထွက်ပြေးဖို့ ရည်ရွယ်ချက်လည်း မရှိတာကြောင့် ဆေးရုံမှာပဲ နာခံစွာ နေခဲ့သည်။ ဘာမှမမေးသလို ဘာအကြောင်းကိုမှလည်း စတင်မပြောခဲ့ပေ။
【၈၈၈ — “စိတ်မည်းညစ်မှုတန်ဖိုးက မလျော့သွားဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ လုံးဝစိတ်မပူတဲ့ပုံပဲနော်။”】
【ယဲ့မင် — “စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။ ချင်ယီက အရာအားလုံးကို အချိန်တိုအတွင်း လက်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်သေးဘူး။ သူ စိတ်အေးအေးထားပြီး ပြန်စဉ်းစားဖို့ အချိန်ရသွားတဲ့အခါ အရာအားလုံးကို နားလည်လာမှာပဲ။ အဲဒီအခါကျရင် သူ ပြန်လာလိမ့်မယ်။ ^_^”】
【၈၈၈ — “သူ စိတ်ဖိစီးမှုဒဏ်ကို မခံနိုင်ဘဲ ပြိုလဲသွားမှာကို မင်း လုံးဝမစိုးရိမ်ဘူးလား။”】
【ယဲ့မင် — “ငါ သူ့အတွက် တကယ်စိတ်ပူပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူ့ကို ယုံကြည်ဖို့လည်း ရွေးချယ်ထားတယ်လေ။ ငါ့ရဲ့ ယီယီက အကောင်းဆုံးပဲ!”】
【၈၈၈ — “……”】
【ယဲ့မင် — “ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့အကူအညီ လိုအပ်တဲ့ကိစ္စတစ်ခုတော့ ရှိသေးတယ်။ ကူညီပြီးပြီဆိုမှတော့ အဆုံးအထိ ကူညီပေးပါဦး။ ငါ့အသက်ရှင်ခြင်း၊ သေဆုံးခြင်းက မင်းလက်ထဲမှာပဲ ရှိတော့တာ…”】
【၈၈၈ — “ပါးစပ်ပိတ်ထား!”】
【၈၈၈ — “မင်းရဲ့ ဆေးမှတ်တမ်းတွေကို ငါ အတုလုပ်ပြီးပြီ။”】
【ယဲ့မင် — “မင်းကို ချစ်လိုက်တာ QAQ”】
၈၈၈ က သူ့ဆီကို “သွားသေလိုက်” ဆိုတဲ့ စာတိုတစ်စောင်ပဲ ပြန်ပို့လိုက်သည်။
သုံးရက်မြောက်ညရောက်မှသာ ယဲ့မင်ဟာ ရေချိုးပြီး အိပ်ရာဝင်ဖို့ ပြင်ဆင်နေစဉ် ဆေးရုံခန်းထဲမှာ တိတ်တဆိတ် ထိုင်နေတဲ့ ချင်ယီကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ချင်ယီဟာ ထွက်သွားခဲ့တဲ့နေ့က ဝတ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားတွေအတိုင်းပဲ ရှိနေသေးသည်။ မုတ်ဆိတ်မွေးတွေတောင် ပေါက်နေပြီဖြစ်သည်။ သူ့ပုံစံကို ကြည့်ရတာ သုံးရက်လုံး အနားမယူခဲ့သလို ရေတောင်မချိုးခဲ့ပုံရသည်။ အရင်ကလို ထက်မြက်တက်ကြွနေတဲ့ အသွင်အပြင်မျိုး လုံးဝမရှိတော့ပေ။ သူ့မျက်လုံးနက်နက်တွေထဲမှာ ဖော်ပြလို့မရတဲ့ နက်ရှိုင်းပြီး ရှုပ်ထွေးလှတဲ့ ခံစားချက်တွေ ပြည့်နှက်နေသည်။
အချိန်အတော်ကြာမှ သူက အသံအလွန်အက်အက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“မင်း ငါ့ကို လိမ်ခဲ့တယ်။”
ယဲ့မင်က ချင်ယီရဲ့ပုံစံကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ရင်ထဲမှာ နာကျင်မှုတစ်ခု ပြည့်နှက်သွားပေမဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ မပေါ်လာအောင် အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းထားလိုက်သည်။ သူက မျက်နှာလွှဲပြီး ပြောလိုက်သည်။
“အဲဒါ မင်း သိပြီးသားကိစ္စ မဟုတ်ဘူးလား။”
ချင်ယီက သူ့ကို ကြည့်ရင်း စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။
“ငါပြောနေတာ မင်းရဲ့ရောဂါအကြောင်း။ မင်း အဲဒီကိစ္စမှာ ငါ့ကို လိမ်ခဲ့တယ်။”
ယဲ့မင်က နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားသည်။ ထို့နောက် ရယ်သံတိုတိုတစ်ချက် ထွက်လာသည်။
“မင်း… ဟော်ရှောင်ချန်ပြောတာကို တကယ်ယုံလိုက်တာလား။ အဲဒါ သူ့ရဲ့ အခြေအမြစ်မရှိတဲ့ ခန့်မှန်းချက်တစ်ခုသာပဲလေ။ ငါက ဘာလို့ ဒီလိုကိစ္စမျိုးမှာ မင်းကို လိမ်ရမှာလဲ။”
ချင်ယီက နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားရင်း နောက်ဆုံးတော့ ပြောလိုက်သည်။
“အကြောင်းရင်းရှိတယ်။”
ယဲ့မင်က ခဏတာ ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။
ချင်ယီက ဖြည်းဖြည်းချင်း မတ်တပ်ရပ်ပြီး ယဲ့မင်ရှေ့ကို လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူက ယဲ့မင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေကို စိုက်ကြည့်ရင်း လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်း အကြိုက်ဆုံးအရာက ပိုက်ဆံပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ အခု ငါ့မှာ ပိုက်ဆံအများကြီးရှိတယ်။ အရင်တုန်းက မင်းကို မပေးနိုင်ခဲ့တာတွေကို အခု ပေးနိုင်တယ်။ မင်းက ပိုက်ဆံကို တကယ်ချစ်တာဆိုရင် မင်းရဲ့ရောဂါကို အသုံးချပြီး ငါ့ဆီက သနားကြင်နာမှုနဲ့ ကိုယ်ချင်းစာမှုကို ရယူခဲ့မှာပဲ။ အဲဒီလိုလုပ်ရင် ပိုက်ဆံအများကြီးရနိုင်သလို ငါ့ကိုလည်း မင်းအပေါ် အကြွေးတင်နေတယ်လို့ ခံစားစေနိုင်တယ်။ ပြီးရင် မင်း အမြဲတမ်းလိုချင်ခဲ့တဲ့ ဘဝမျိုးကို နေနိုင်မှာပေါ့။”
သူ ခဏရပ်လိုက်ပြီးနောက် အသံကို ရုတ်တရက် ပိုပြတ်သားလာစေခဲ့သည်။
“ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့ဆီက ပိုက်ဆံကို လုံးဝမလိုချင်ခဲ့ဘူးဆိုရင်တော့ ဟော်ရှောင်ချန်ပြောသလိုပဲ ငါ့ကို လိမ်ခဲ့မှာပဲ။ နိုင်ငံခြားထွက်သွားပြီးမှ ရောဂါအကြောင်း သိခဲ့ရတယ်လို့ ပြောခဲ့မှာပေါ့။ အဲဒီလိုဆိုရင် ငါ့မှာ မင်းကို ခွင့်လွှတ်ဖို့ အကြောင်းပြချက်မရှိတော့ဘူး။ မင်းအပေါ် ကိုယ်ချင်းစာစိတ်လည်း ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါဆို မင်းသေသွားရင်လည်း ငါ ဝမ်းနည်းနေမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။”
ယဲ့မင်ရဲ့ မျက်နှာအရောင် အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
ချင်ယီက ဆက်မေးလိုက်သည်။
“မင်းက ဘယ်တစ်မျိုးလဲ။”
သူက မေးခွန်းမေးနေသော်လည်း သူ့ရင်ထဲမှာတော့ အဖြေကို သိပြီးသားဖြစ်သည်။
ယဲ့မင်က ခဏတာ ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။ သူ့ကိုယ်သူ တည်ငြိမ်နေအောင် အတင်းထိန်းထားရင်း မျက်ခုံးပင့်ကာ တိုးတိုးလေး ရယ်လိုက်သည်။
“မင်း မစဉ်းစားမိသေးတဲ့ နောက်ထပ်ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုလည်း ရှိသေးတယ်။”
ချင်ယီက မေးခွန်းထုတ်သည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
“ဟုတ်လား။”
ယဲ့မင်က ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ငါ ပြန်လာပြီး ငါ ထွက်သွားခဲ့ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက နေမကောင်းဖြစ်နေလို့၊ မင်း ဝမ်းနည်းပြီး စိတ်ဆင်းရဲသွားမှာကို ကြောက်လို့ဆိုပြီး ပြောခဲ့ရင် မင်းက ငါ့ကို သေချာပေါက် ခွင့်လွှတ်မှာလား။ ဒီလို ရယ်စရာကောင်းတဲ့ ဆင်ခြေမျိုးကို မင်း တကယ်ယုံမှာလား။”
“ဒီလို ရယ်စရာကောင်းတဲ့ နည်းလမ်းမျိုးနဲ့ မင်းကို လှည့်စားလို့ ရမရတောင် ငါ မသိခဲ့ဘူး။ ဒါကြောင့် အဲဒီအကြောင်းကို စဉ်းစားဖို့တောင် ပျင်းခဲ့တာပါ။”
“တကယ်လား။”
ချင်ယီက သူ့ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဖော်ပြရခက်ခဲတဲ့ အသံတစ်သံဖြင့် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
“ငါက ဒီနည်းလမ်းက သေချာပေါက် အလုပ်ဖြစ်မှာပါလို့ ပြောခဲ့ရင် မင်း ငါ့ကို ယုံမှာလား။”
ချင်ယီရဲ့စကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ယဲ့မင်ရဲ့ရင်ခုန်သံက ခဏတာ ရပ်တန့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ချင်ယီက မေးခွန်းတစ်ခု မေးနေရုံသာ ဖြစ်ပေမဲ့ ဒါဟာ သူ့ရဲ့ တကယ့်ခံစားချက်ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ယဲ့မင် နားလည်လိုက်သည်။
သူက ယဲ့မင်ကို ယုံကြည်ချင်နေသေးသည်။
ယဲ့မင်က သူ့အပေါ် အဲဒီလောက်အထိ အမှားလုပ်ခဲ့ပြီးတာတောင် သူက ယဲ့မင်ကို ယုံကြည်ချင်နေသေးသည်။
ယဲ့မင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ ပူစပ်လာသည်။ သူ့ရဲ့ အားနည်းချက်တွေနဲ့ ခံစားချက်တွေအားလုံးကို ဖော်ထုတ်မိသွားစေမယ့် မပြောသင့်တဲ့စကားတစ်ခုခု ပြောမိသွားမှာကို ကြောက်နေခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် သူချစ်ရတဲ့သူက သူ့ကို ယုံကြည်ပေးချင်နေတဲ့အချိန်မျိုးမှာပင်။
သူ့ရဲ့စိတ်ဆန္ဒအားလုံးကို အသုံးပြုပြီးမှသာ အဲဒီစိတ်တွန်းအားကို အနိုင်နိုင် ဖိနှိပ်ထားနိုင်ခဲ့သည်။
ခဏကြာပြီးနောက် ယဲ့မင်က ထပ်မံပြောလိုက်သည်။ သူက ထူးဆန်းစွာ ရယ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။
“နောက်ဆုံးအကြောင်းရင်းတစ်ခုလည်း ရှိသေးတယ်။”
ချင်ယီက တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်နေသည်။ သူ့ပုံစံက စိတ်လှုပ်ရှားနေခြင်း၊ ထိတ်လန့်နေခြင်း မရှိပေ။ ယဲ့မင် ဘာပဲပြောပြော လက်ခံနိုင်တော့မယ့်ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။
ယဲ့မင်က ပြောလိုက်သည်။
“ငါက သေတော့မယ့်လူတစ်ယောက်ပဲ။ ပိုက်ဆံကို ဘာလုပ်ရမှာလဲ။”
ချင်ယီက မျက်လုံးတွေကို မှိတ်လိုက်သည်။ ရင်ထဲက ဝေဒနာဟာ အသက်ရှူကျပ်လောက်အောင် ပြင်းထန်နေခဲ့သည်။
မင်းက သရုပ်ဆောင်ကောင်းတစ်ယောက်ပဲ။ ကိုယ့်စိတ်ကိုလည်း ထိန်းချုပ်နိုင်တယ်။ အရာအားလုံးကိုလည်း သေသေချာချာ ကြိုတင်စဉ်းစားထားခဲ့တယ်။ မင်းလုပ်ခဲ့သမျှရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ငါ့ကို မင်းအပေါ် ချစ်နေတော့မှာမဟုတ်အောင် တားဆီးဖို့ပဲ။
ဒါပေမဲ့ ငါ ဘာလိုချင်နေလဲဆိုတာ မင်း ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်တာလဲ။ မင်းရဲ့တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်က မှန်ကန်တယ်လို့ ဘာကြောင့် ဒီလောက်တောင် ယုံကြည်နေရတာလဲ။
ငါလိုချင်တာက မင်းနဲ့အတူ အရာအားလုံးကို ရင်ဆိုင်ဖို့ဆိုတာ မင်းမသိဘူးလား။
မင်းကို ဒီလိုစွန့်လွှတ်အနစ်နာခံခိုင်းခဲ့တဲ့သူက ဘယ်သူလဲ။
ချင်ယီက နှုတ်ခမ်းတွေကို တင်းတင်းစေ့လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူက ဖိုင်တွဲတစ်ခုကို ထုတ်ယူပြီး ယဲ့မင်ရှေ့မှာ ချလိုက်သည်။
ယဲ့မင်က ဖိုင်ကို မဖွင့်ကြည့်ရသေးပေမဲ့ သူ့မျက်နှာအမူအရာကတော့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ချင်ယီက နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို အနည်းငယ် ကွေးလိုက်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှောင်ပြောင်သလို ပြုံးလိုက်သည်။ သူ့အသံကလည်း စက်ရုပ်တစ်ရုပ်လို အသက်မဲ့နေသည်။
“မင်းက ငါ့ကို မလိမ်ခဲ့ဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား။ ဘာလို့ မဖွင့်ကြည့်တာလဲ။ ဖွင့်ကြည့်လိုက်ပါဦး။”
ယဲ့မင်က ဖိုင်ကို မထိခဲ့ပေ။ ခဏကြာသွားပြီးနောက် သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ ရန်လိုကြမ်းတမ်းတဲ့ အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
“ငါ မင်းကို လိမ်ခဲ့တော့ ဘာဖြစ်လဲ။ အဲဒါက ဘာများအရေးကြီးလို့လဲ။ ငါ ထွက်သွားခဲ့တာ မင်းကြောင့်ပဲလို့ မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက်သေချာနေရတာလဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းမနေနဲ့။ ငါ ထွက်သွားခဲ့ရတဲ့အကြောင်းရင်းက မင်းနဲ့ လုံးဝမသက်ဆိုင်ဘူး!”
ချင်ယီက သူ့ကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် ရုတ်တရက် ယဲ့မင်ကို ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းပြီး တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလိုက်သည်။ သူက ခေါင်းငုံ့ပြီး ယဲ့မင်ရဲ့နားနားမှာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
“အခုတော့ ငါ အားလုံးကို သိသွားပြီ။”
ငါ သိသွားပြီ… တကယ်တော့ မင်းက ငါ့ကို ဝမ်းနည်းစေချင်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ။
【ဒင်! ချင်ယီ၏ စိတ်မည်းညစ်မှုတန်ဖိုး -၂၀။ လက်ရှိ စိတ်မည်းညစ်မှုတန်ဖိုးမှာ ၃၀ ဖြစ်သည်။】
ချင်ယီက ယဲ့မင်ကို နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မတ်တပ်ရပ်ကာ ထွက်သွားခဲ့သည်။
တကယ်တော့ သူလည်း အဲဒီနေရာမှာ ဆက်နေချင်ခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ သုံးရက်နဲ့သုံးညတိုင်တိုင် ရေမချိုး၊ အိပ်မပျော်ဘဲ နေခဲ့ရတာကို သတိရလိုက်သည်။ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးလည်း ညစ်ပတ်ရှုပ်ထွေးနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ယဲ့မင် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားမှာကိုလည်း သူ မလိုလားခဲ့ပေ။
နောက်တစ်နေ့မှာ ချင်ယီ ပြန်လာတဲ့အခါ သူဟာ အရင်ကလို သပ်သပ်ရပ်ရပ်နဲ့ ပုံမှန်အသွင်အပြင်ကို ပြန်ရရှိနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ နီရဲပြီး ဝါဖျော့နေတဲ့ မျက်လုံးတွေကတော့ သူ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြောင်း၊ ဒီရက်ပိုင်းမှာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် မနေထိုင်ခဲ့ရကြောင်းကို ဖော်ပြနေသည်။
သူရောက်လာတဲ့အချိန်မှာ ယဲ့မင်က ထမင်းစားနေခဲ့သည်။ အနည်းငယ် စားပြီးတာနဲ့ ချောင်းဆိုးလာခဲ့သည်။
ချင်ယီက ချက်ချင်း သူ့အနားကို လျှောက်သွားပြီး အသက်ရှူရလွယ်ကူအောင် ယဲ့မင်ရဲ့ကျောကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။
ချင်ယီရဲ့ လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားလိုက်ရတဲ့အခါ ယဲ့မင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ နီရဲလာခဲ့သည်။
သူ သတိထားမိသွားတာက နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ ချင်ယီကို ရင်ဆိုင်ရတာဟာ သူ့ကို မုန်းတီးနေတဲ့ ချင်ယီကို ရင်ဆိုင်ရတာထက် ပိုခက်ခဲနေခြင်းပင်။ သူ့ရဲ့စိတ်တွေက အဆက်မပြတ် ယိမ်းယိုင်နေပြီး အရာအားလုံးကို ဖွင့်ပြောချင်တဲ့စိတ်ကလည်း ပြင်းထန်လွန်းနေသည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာပဲ အဲဒီအချိန်မှာ သူက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ချောင်းဆိုးလိုက်ရတာကြောင့် သူ့ခံစားချက်တွေကို ဖုံးကွယ်ဖို့ အခွင့်အရေးရသွားခဲ့သည်။
ယဲ့မင်က မျက်လုံးထောင့်ကို ပွတ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ချောင်းအရမ်းဆိုးလို့ မျက်ရည်ထွက်လာတာပါ။”
ချင်ယီက သူ့ကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်နေခဲ့ပေမဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ အလွန်နာကျင်နေခဲ့သည်။
တကယ်တော့ အရိပ်အယောင်တွေက ဒီလောက်တောင် ထင်ရှားနေခဲ့တာပဲ။ အရင်က ငါက ဘာလို့ မမြင်နိုင်ခဲ့ရတာလဲ။
မုန်းတီးမှုတွေက ငါ့မျက်လုံးတွေကို ဖုံးလွှမ်းထားခဲ့လို့ ဒီလူရဲ့ ခက်ထန်တဲ့အပြင်ပန်းအောက်က အားနည်းမှုတွေကို မမြင်နိုင်ခဲ့ဘူး။ သူ အသည်းအသန် ထိန်းသိမ်းထားဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ ဟန်ဆောင်မှုတွေကိုလည်း မမြင်ခဲ့ဘူး။
သူက တကယ်သာ အောက်တန်းကျတဲ့ လိမ်ညာသူတစ်ယောက်ဆိုရင် ဘာလို့ သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်ဖို့ ဆင်ခြေတစ်ခွန်းတောင် မပေးခဲ့တာလဲ။
အခု အတိတ်က မြင်ကွင်းတွေကို ပြန်တွေးကြည့်ပြီး ယဲ့မင် ပြောခဲ့သမျှ စကားလုံးတိုင်းကို ပြန်သတိရလိုက်တဲ့အခါ အဲဒါတွေအားလုံးက ငါ့ရဲ့ မိုက်မဲမှုနဲ့ အမှန်တရားကို မမြင်နိုင်ခဲ့တဲ့ အရည်အချင်းမဲ့မှုကို လှောင်ပြောင်နေသလိုပဲ။
ဟော်ရှောင်ချန် ပြောတာ မှန်ခဲ့သည်။ ဒါတွေအားလုံးဟာ သူ့အမှားပင်။
ဒါပေမဲ့ အခုကစပြီး သူ့မျက်လုံးတွေကို ဘယ်အရာကိုမှ ထပ်ပြီး ဖုံးကွယ်ခွင့်ပေးတော့မှာ မဟုတ်ပေ။
ချင်ယီက တစ်ရှူးတစ်ရွက်ကို ယဲ့မင်ဆီ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“ဒီဟာနဲ့ သုတ်လိုက်။”
ယဲ့မင်က တစ်ရှူးကို ယူပြီး မျက်နှာကို ညင်သာစွာ သုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ချင်ယီကို အနားမှာ မရှိသလိုပင် သဘောထားပြီး ထမင်းကို ဆက်စားနေခဲ့သည်။
ချင်ယီက သူ့ကို မနှောင့်ယှက်ခဲ့ပေ။ ယဲ့မင်ရဲ့ ကုတင်ဘေးမှာသာ တိတ်တဆိတ် ထိုင်ရင်း သူ့ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။
ရုတ်တရက် သူဟာ အရင်တုန်းကလည်း ဒီလိုပဲ ယဲ့မင်ဘေးမှာ ထိုင်နေခဲ့ဖူးကြောင်း သတိရသွားသည်။ အရမ်းနီးလည်း မနီး၊ အရမ်းဝေးလည်း မဝေးတဲ့ အကွာအဝေးမှာပင်။
အဲဒီအချိန်တုန်းက သူ့မာနကြောင့် ယဲ့မင်ကို လက်လှမ်းထိတွေ့ဖို့တောင် ခွင့်မပြုနိုင်ခဲ့ပေ။ ဒါကြောင့် ရင်ထဲက နက်ရှိုင်းတဲ့ တမ်းတမှုတွေကိုသာ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခဲ့သည်။
ဒါပေမဲ့ အခုတော့…
သူ ယဲ့မင်နဲ့ ပိုနီးကပ်ချင်နေခဲ့ပေမဲ့ ကိုယ်တိုင် အမှားတွေ အများကြီး လုပ်ခဲ့မိကြောင်း သိလာခဲ့ရသည်။ ဒါကြောင့် အရင်လို လွယ်လွယ်ကူကူ လက်လှမ်းပြီး ထိတွေ့ဖို့တောင် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။
ယဲ့မင်က ထမင်းစားပြီးသွားတဲ့အခါ ချင်ယီဟာ အခုထိ မပြန်သေးတာကို သတိထားမိလိုက်သည်။
ချင်ယီရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဖိနှိပ်ထားတဲ့ ဝမ်းနည်းမှုကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ယဲ့မင်ရဲ့ရင်ထဲမှာလည်း နာကျင်မှုတွေ ပွင့်လန်းလာခဲ့သည်။
အရင်တုန်းက သူ ထွက်သွားခဲ့ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ချင်ယီ ဝမ်းနည်းနေတာကို မမြင်ချင်လို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခုအခြေအနေကို ကြည့်ရင် ချင်ယီဟာ အရင်ကထက်တောင် ပိုနာကျင်ခံစားနေရပြီဖြစ်သည်။
အခုမှ လက်လျှော့လိုက်မယ်ဆိုရင် အရင်က သူလုပ်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးက ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိတော့မှာလဲ။ သူ နောက်ပြန်လှည့်လို့ မရတော့ပေ။
ယဲ့မင်က ချင်ယီကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ငါ နောက်တစ်ခါ ထပ်ထွက်ပြေးသွားမှာကို ကြောက်နေတာလား။”
ချင်ယီရဲ့ မျက်နှာက ဖြူဖျော့သွားသည်။ ခဏကြာပြီးနောက် သူက မေးလိုက်သည်။
“မင်း ငါ့ကို ဒီလိုပဲ ပြောမှဖြစ်မှာလား။”
ယဲ့မင်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“မင်း ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ ငါနားမလည်ဘူး။ ငါပြောတဲ့စကားမှာ ဘာပြဿနာရှိလို့လဲ။”
ချင်ယီက ယဲ့မင်ကို ကြည့်နေပြီးနောက် ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်ကာ သူ့အနားကို လျှောက်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ယဲ့မင်ရဲ့ နဖူးထိပ်ကို အလွန်ညင်သာစွာ နမ်းလိုက်သည်။ ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်ကို ပျံသန်းလာတဲ့ ပုစဉ်းတစ်ကောင်က ရေကို ခဏလေး ထိသွားသလိုပင်။
သူက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
“ကိစ္စမရှိပါဘူး။ မင်း ပျော်နေရင် ရပြီ။”
မင်းကိုယ်တိုင် အရာအားလုံးကို ဝန်ခံလာမယ့်နေ့အထိ ငါ စောင့်နေမယ်။
ချင်ယီဟာ ယဲ့မင်ဆီကို နေ့တိုင်းလာပြီး အချိန်အတော်များများကို ဆေးရုံမှာ သူ့ဘေးမှာပဲ ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။ သူ စကားအများကြီး မပြောပေမဲ့ အရင်ကနဲ့မတူတော့တဲ့ သူ့ရဲ့သဘောထားကိုတော့ သိသာစွာ မြင်တွေ့နိုင်သည်။
ဒါပေမဲ့ ယဲ့မင်ရဲ့ အပြုအမူကတော့ တဖြည်းဖြည်း ပိုအေးစက်လာခဲ့သည်။ သူဟာ ချင်ယီကို အချိန်အများစုမှာ လျစ်လျူရှုထားတတ်သည်။ ဒီလိုအပြုအမူမျိုးနဲ့ ချင်ယီကို လက်လျှော့သွားအောင် လုပ်ချင်ခဲ့ပေမဲ့ ချင်ယီကတော့ အဲဒါကို လုံးဝဂရုမစိုက်သလိုပင်။
ဒီအခြေအနေဟာ တစ်လခွဲလောက် ဆက်ဖြစ်နေခဲ့သည်။
တစ်ညနေမှာတော့ ချင်ယီက ပုံမှန်အတိုင်း လာမတွေ့ခဲ့ပေ။ အဲဒီအစား ယဲ့မင်ဆီကို ဧည့်သည်တစ်ယောက် ရောက်လာခဲ့သည်။
ဟော်ရှောင်ချန်ပြီးနောက် ယဲ့မင်ကို လာတွေ့တဲ့ ဒုတိယမြောက်လူပင်။
ယဲ့မင်က အဲဒီလူကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ အံ့ဩသွားတဲ့ အမူအရာတစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်လာခဲ့သည်။
【ယဲ့မင် — “ငါ့ရဲ့ ယီယီက တကယ်ကို အလုပ်ကြိုးစားတာပဲ။ ဒီလောက်တိုတောင်းတဲ့အချိန်အတွင်းမှာပဲ အဲဒီပိုက်ဆံတွေ ဘယ်ရောက်သွားလဲဆိုတာ ရှာတွေ့သွားပြီ။ ငါ အရိပ်အမြွက်လေးပေးလိုက်တာနဲ့ သူက တာဝန်ကျေကျေ အလုပ်ကို သေချာပြီးမြောက်အောင် လုပ်မှာပဲ။”】
【၈၈၈ — “……”】
【ယဲ့မင် — “ငါတို့ အောင်မြင်မှုနဲ့ နောက်ထပ်တစ်လှမ်း နီးကပ်လာပြီ။ ဒါက လူကောင်းတွေဟာ ကောင်းကျိုးပြန်ခံစားရတယ်ဆိုတာ သက်သေပြနေတာပဲ။ >_
【၈၈၈ — “မင်း ဒီထက်တောင် အရှက်မရှိနိုင်တော့ဘူးလား။”】
【ယဲ့မင် — “……”】
【၈၈၈ — “အဲဒီတုန်းက မင်းမှာ ဒီကမ္ဘာကနေ ထွက်ခွာဖို့ကလွဲပြီး တခြားရွေးချယ်စရာမရှိခဲ့လို့သာ မဟုတ်ရင် မင်းတကယ်ပဲ အဲဒီပိုက်ဆံတွေကို လှူပစ်ခဲ့မှာလား။ ဟမ်။”】
【ယဲ့မင် — “မင်း ငါ့ကို ဘာလို့ အဲဒီလိုကြည့်နေတာလဲ။ ငါက ပရဟိတလုပ်တတ်တဲ့လူမျိုးနဲ့ မတူဘူးလား။ ငါ့နှလုံးသားထဲက မေတ္တာတရားကြီးကို မင်းမမြင်ဘူးလား။”】
【၈၈၈ — “ဟဲဟဲ။”】