ချင်ယီဟာ ယဲ့မင်ကို တွေ့ဖို့ ဆေးရုံကို နေ့တိုင်းလိုလို လာခဲ့သည်။ သူက ဘယ်တော့မှလိုလို ပြုံးလေ့မရှိသလို ယဲ့မင်အပေါ်မှာလည်း ရင်းရင်းနှီးနှီး ဆက်ဆံခြင်းမရှိပေ။ ယဲ့မင်ဘေးမှာ ခဏလောက် ထိုင်နေပေးရုံသာ ရှိသည်။ ယဲ့မင်ကို ဆေးရုံကနေ ထွက်ခွာခွင့်မပေးတာကလွဲရင် တခြားဘာကိုမှ အတင်းအကျပ် မလုပ်ခိုင်းခဲ့ပေ။

ချင်ယီရဲ့ ညွှန်ကြားချက်အရ ဆေးရုံက နိုင်ငံခြားရှိ ထိပ်တန်းကုသရေးအဖွဲ့အစည်းတွေနဲ့ ဆက်သွယ်ပြီး ယဲ့မင်ရဲ့ ကုသမှုအတွက် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်စေခဲ့သည်။ အသုံးပြုသမျှ ဆေးဝါးနဲ့ ကိရိယာတွေကလည်း အကောင်းဆုံးတွေချည်းပင်။ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ ယဲ့မင်ရဲ့ရောဂါက ပိုမဆိုးလာတော့ပေမဲ့ အခြေအနေကတော့ စိုးရိမ်စရာကောင်းနေဆဲဖြစ်သည်။ ဆရာဝန်က ချင်ယီကို လူနာရဲ့ စိတ်နေသဘောထားနဲ့လည်း သက်ဆိုင်နေနိုင်ကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။

ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ ယဲ့မင်ဟာ ဘယ်လိုလုပ်လိုက်မှန်းမသိ ပိုပြီးပိန်ကျသွားခဲ့သည်။ သူကလည်း ဆေးရုံခန်းထဲကနေ တစ်ခါမှ ထွက်မလာခဲ့ပေ။

ဒီညနေမှာ ချင်ယီက ယဲ့မင်ဆီကို အနည်းငယ်နောက်ကျပြီးမှ ရောက်လာခဲ့သည်။ ယဲ့မင်က အိပ်မပျော်ဘဲ စာအုပ်ဖတ်နေသည်။ သူက တည်ငြိမ်စွာ လှည့်ကြည့်ပြီး ချင်ယီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို စာအုပ်ကို ဆက်ဖတ်နေခဲ့သည်။

ချင်ယီက တံခါးဝမှာ ရပ်နေသည်။ ကုတင်ပေါ်က လူငယ်လေးရဲ့ ဘေးတိုက်မျက်နှာကို အလင်းရောင်က ထွန်းလင်းပေးနေသည်။ နူးညံ့နွေးထွေးလှပြီး သူ့ရဲ့အသွင်အပြင်ကလည်း အေးချမ်းနူးညံ့နေသည်။ သေခါနီးလူနာတစ်ယောက်နဲ့ လုံးဝမတူပေ။ အရာအားလုံးက ပန်းချီကားတစ်ချပ်လို လှပနေခဲ့သည်။

ဒီမြင်ကွင်းက ချင်ယီကို လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်ဆီ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

အဲဒီအချိန်တုန်းက သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ ချစ်သူတွေဖြစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူ့ရှေ့ကလူကလည်း အခုလိုပဲ အေးချမ်းနူးညံ့ခဲ့သည်။ ချင်ယီက သူ့အနားကို ကပ်သွားလိုက်ရင် ယဲ့မင်က လှည့်ကြည့်ပြီး နူးနူးညံ့ညံ့ ပြုံးပြတတ်သည်။ အဲဒီအပြုံးလေးကြောင့် ချင်ယီဟာ ဒီကမ္ဘာကြီးက အလွန်လှပတယ်လို့ ခံစားခဲ့ရသည်။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အရာအားလုံးဟာ ထိလိုက်တာနဲ့ ကွဲကြေသွားမယ့် ထင်ယောင်ထင်မှားတစ်ခုသာ ကျန်တော့သည်။

ချင်ယီရဲ့ရင်ထဲမှာ တစ်စုံတစ်ရာ ပြန်လည်နိုးထလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိန်းချုပ်လို့မရတော့တဲ့ အတိတ်အမှတ်တရတွေက သူ့ရင်ထဲကနေ ရုန်းထွက်ဖို့ အပြင်းအထန် ကြိုးစားနေကြသည်။

ရုတ်တရက် ချင်ယီက လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

သူသာ ဒီနေရာမှာ ဆက်နေနေရင် ကိုယ့်မာနကို စွန့်လွှတ်ပြီး ဒီလူကို သူ့ဘေးမှာ ဆက်နေပေးဖို့၊ သူ့အတွက် အသက်ဆက်ရှင်ပေးဖို့ အရှက်မရှိ တောင်းပန်မိတော့မှာကို ကြောက်နေခဲ့သည်။ သူ့မာနက ရှုံးနိမ့်သွားတဲ့ စစ်သူကြီးတစ်ယောက်လို သနားခံတောင်းပန်ဖို့ ခွင့်မပြုပေ။ အထူးသဖြင့် ဒီလိုလူမျိုးအတွက်ဆို ပိုတောင် မဖြစ်နိုင်သေးသည်။

ယဲ့မင်ဟာ ဆေးရုံမှာ နာခံမှုရှိရှိနဲ့ အချိန်အတော်ကြာ နေခဲ့သည်။ 888 ရဲ့ ဒေါသလည်း အတော်လေး လျော့သွားလောက်ပြီလို့ တွေးမိတာကြောင့် သတိထားပြီး သူ့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

【ယဲ့မင် — “ချစ်လေး၊ ရှိလား။”】

【888 — “ပုံမှန်အတိုင်း ပြောစမ်းပါ။”】

【ယဲ့မင် — “အရမ်းကြမ်းတာပဲ QAQ”】

【888 — “ပြောမှာလား၊ မပြောဘူးလား။ မပြောရင် ငါ အနားသွားယူတော့မယ်။”】

【ယဲ့မင် — “ပြောမယ်၊ ပြောမယ်!”】

【ယဲ့မင် — “ချင်ယီက ငါ ထွက်သွားခဲ့ရတဲ့ အကြောင်းရင်းကို သံသယဝင်လာအောင် အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖန်တီးဖို့ လိုတယ်။ အခုလောလောဆယ် သူက အဲဒီအကြောင်းအရာနှစ်ခုကို ဆက်စပ်လို့မရသေးဘူး။ အဲဒီတုန်းက ငါ့အပြုအမူတွေက အရမ်းပြင်းထန်လွန်းပြီး သူ့စိတ်ထဲမှာ ငါ့အပေါ် ဘက်လိုက်အမြင်တွေ ဖြစ်သွားစေခဲ့လို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဟော်ရှောင်ချန်ကတော့ မတူဘူး။\*\*

သူ့ရှေ့မှာဆို ငါက အမြဲတမ်း သနားစရာကောင်းတဲ့ပုံစံမျိုးပဲ ပြခဲ့တာ။ ဒါကြောင့် သူက အကြောင်းရင်းကို ချက်ချင်း ဆက်စပ်မိသွားမှာ သေချာတယ်။ ပြီးရင် ချင်ယီကိုလည်း ပြောပြလိမ့်မယ်။”】

【888 — “အဲဒါဆို ဘာဖြစ်လဲ။”】

【ယဲ့မင် — “ဒါကြောင့် ဟော်ရှောင်ချန်ကို အရိပ်အမြွက်လေး ပေးလိုက်ဖို့ မင်းကို လိုအပ်တယ်။ ဒါမှ သူ ဆေးရုံကို လာပြီး ငါ့ကို တွေ့မှာပေါ့။ ^_^”】

ဟော်ရှောင်ချန်ရဲ့ စိတ်အခြေအနေဟာ မကြာသေးခင်ကတည်းက တည်ငြိမ်မှုမရှိတော့ပေ။ သူ့စိတ်ထဲမှာ ယဲ့မင်ကို နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့ရတဲ့ အချိန်က မြင်ကွင်းတွေက အမြဲတမ်း ပြန်ပေါ်လာနေခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် ချင်ယီရဲ့ အေးစက်ပြီး ရက်စက်လှတဲ့ အကြည့်ကို သတိရတိုင်း ယဲ့မင်ရဲ့ လုံခြုံရေးအတွက် စိုးရိမ်နေမိသည်။

ဒါကြောင့် ဒီရက်ပိုင်းမှာ ယဲ့မင်ရဲ့ သတင်းကို ရဖို့ အဆက်မပြတ် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ ချင်ယီလက်ထဲကနေ လူတစ်ယောက်ကို ဆွဲထုတ်ဖို့ဆိုတာ လွယ်ကူတဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ပေ။

သူသာ ကိုယ့်ရည်ရွယ်ချက်ကို ဖော်ပြလိုက်ရင် ချင်ယီက သူ့ကို အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်လာမှာ သေချာသည်။ ချင်မိသားစုနဲ့ ဟော်မိသားစုနှစ်ခုစလုံးမှာ ကုမ္ပဏီကြီးတွေ ပိုင်ဆိုင်ထားကြတာကြောင့် သူ့ရဲ့လုပ်ရပ်တိုင်းကို သေသေချာချာ စဉ်းစားဖို့ လိုအပ်သည်။

မကြာသေးခင်က ဟော်ရှောင်ချန်ဟာ ချင်ယီ ဆေးရုံကို မကြာခဏ လာနေကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ စုံစမ်းကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ယဲ့မင်ဟာ ဆေးရုံတက်နေရကြောင်း သိခဲ့ရသည်။ ဒါ့အပြင် ပိုပြီး မယုံနိုင်စရာကောင်းတာက ယဲ့မင်မှာ ကင်ဆာနောက်ဆုံးအဆင့် ဖြစ်နေတယ်ဆိုတဲ့ အချက်ပင်။

ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။

ဟော်ရှောင်ချန် ဘယ်လိုလုပ် ငြိမ်ငြိမ်ထိုင်နေနိုင်မှာလဲ။ သူက ချက်ချင်းပဲ ဆေးရုံကို သွားခဲ့သည်။

ယဲ့မင်ကို စောင့်ကြပ်နေတဲ့ သက်တော်စောင့်တွေဟာ ယဲ့မင်ကို ဆေးရုံကနေ ထွက်မသွားစေဖို့သာ ညွှန်ကြားချက်ရထားခဲ့ကြသည်။ သူ့ရဲ့လှုပ်ရှားမှုတွေကို တားမြစ်ထားဖို့တော့ မဟုတ်ပေ။ တခြားသူတွေ လာရောက်တွေ့ဆုံတာကိုလည်း တားမြစ်ထားဖို့ ညွှန်ကြားချက် မရထားကြတာကြောင့် ဟော်ရှောင်ချန်ကို မတားခဲ့ကြပေ။ သူတို့က ဖြစ်ပျက်သွားတဲ့အကြောင်းကိုသာ ချင်ယီဆီ သတင်းပို့လိုက်ကြသည်။

ဒီလိုနဲ့ ဟော်ရှောင်ချန်ဟာ ယဲ့မင်ကို အောင်မြင်စွာ တွေ့ဆုံခွင့်ရခဲ့သည်။

အဲဒီနေ့က ယဲ့မင်ဟာ ဓာတုဆေးသွင်းကုသမှု ပြီးခါစဖြစ်ပြီး သူ့အခြေအနေက အတော်လေး ဆိုးရွားနေခဲ့သည်။ ဟော်ရှောင်ချန် ရုတ်တရက် ပေါ်လာတာကို မြင်လိုက်ရတော့ သူက အံ့ဩသွားသည့်ပုံဖြင့် အသံအက်အက်နဲ့ မေးလိုက်သည်။

“မင်း ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ။”

ဟော်ရှောင်ချန်က ယဲ့မင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူတို့ နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့ကြတာ တစ်လတောင် မပြည့်သေးပေမဲ့ ယဲ့မင်ဟာ အများကြီး ပိန်ကျသွားခဲ့ပြီး ရောဂါဝေဒနာကိုလည်း ထင်ထင်ရှားရှား ခံစားနေရပြီဖြစ်သည်။ ဟော်ရှောင်ချန်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ ရုတ်တရက် အလွန်ပြင်းထန်တဲ့ နာကျင်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူက အသံတိုးတိုးနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

“မင်း နေမကောင်းဖြစ်နေတယ်လို့ ကြားလို့ပါ။”

ယဲ့မင်က အနည်းငယ် အနေခက်သွားသည့်ပုံစံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“မင်းလည်း ကြားပြီးပြီပေါ့။”

ဟော်ရှောင်ချန်က ယဲ့မင်ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုတွေ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူက မေးလိုက်သည်။

“ဘယ်အချိန်ကတည်းက ဖြစ်နေတာလဲ။”

ဒီမေးခွန်းက ချင်ယီ အရင်က မေးခဲ့တဲ့ မေးခွန်းနဲ့ အတူတူပင်။ အဲဒီတုန်းက ယဲ့မင်ဟာ နိုင်ငံခြားကို ထွက်သွားပြီးမှ ရောဂါအကြောင်း သိခဲ့ရတယ်လို့ မဆိုင်းမတွ ပြောခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ သူ့အပေါ် အမြဲတမ်း ဂရုစိုက်ပေးခဲ့တဲ့ ဟော်ရှောင်ချန်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ ယဲ့မင်က လိမ်ပြောဖို့ ခဏတာ တွန့်ဆုတ်သွားခဲ့သည်။

သူလည်း အရင်အတိုင်းပဲ လိမ်ပြောတော့မည့်အချိန်မှာ ဟော်ရှောင်ချန်က နောက်ထပ်စကားတစ်ခွန်း ပြောလာခဲ့သည်။

ဟော်ရှောင်ချန်က ယဲ့မင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ သူက ယဲ့မင်ရဲ့ တွန့်ဆုတ်နေမှုကို ချက်ချင်း သတိထားမိသွားပြီး လေးနက်စွာ မေးလိုက်သည်။

“မင်း ဒီအကြောင်းကို အရင်ကတည်းက သိထားခဲ့တာပဲ။ ဒါကြောင့် ထွက်သွားခဲ့တာ မဟုတ်လား။”

ယဲ့မင်ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ထိတ်လန့်မှုတစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဟော်ရှောင်ချန်က အဲဒီအရာအားလုံးကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဒီအခြေအနေကို သူ ဘယ်လိုလုပ် နားမလည်ဘဲ နေမှာလဲ။ အခုတော့ ပဟေဠိတွေအားလုံးရဲ့ အဖြေကို ရှာတွေ့သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ဒီအကြောင်းရင်းကြောင့် မဟုတ်ရင် ယဲ့မင်ဟာ ချင်ယီကို အလွန်ချစ်နေခဲ့တဲ့ကြားက ဘယ်လိုလုပ် ထားခဲ့နိုင်မှာလဲ။ ဒီလူက ဘယ်လောက်တောင် မိုက်မဲလိုက်သလဲ။

ဟော်ရှောင်ချန်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ နာကျင်မှုတွေ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ယဲ့မင်အတွက် မတရားဘူးလို့ ခံစားရပြီး သူက ပြောလိုက်သည်။

“အဲဒီတုန်းက မင်း ဒီလောက်အထိ အသက်ရှင်နေနိုင်မယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူး မဟုတ်လား။ မင်း နေမကောင်းဖြစ်နေတယ်ဆိုတာကို ချင်ယီ မသိစေချင်လို့ သူ့ကို ထားခဲ့တာပဲ!”

ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ သူက မေးခွန်းမေးနေတာ မဟုတ်တော့ပေ။ အတည်ပြုပြောဆိုနေတာသာ ဖြစ်သည်။

“စိတ်ကူးယဉ်ပြီး မပြောနဲ့…” ယဲ့မင်က ချင်ယီ ပြန်ရောက်လာမှာကို ကြောက်နေသည့်ပုံစံဖြင့် အလျင်အမြန် တားလိုက်သည်။

ဟော်ရှောင်ချန်က ပိုပြီး ဒေါသထွက်လာခဲ့သည်။ သူက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

“မင်းက သူ့အတွက် ဒီလောက်တောင် စဉ်းစားပေးနေတာ။ ဒါပေမဲ့ သူကရော မင်းအတွက် စဉ်းစားပေးလို့လား။ မင်း သေခါနီးနေပြီတောင် သူ့အကြောင်းပဲ တွေးနေတုန်းပဲ။ မင်းသေသွားရင် သူက မင်းကို ဆက်ပြီး မှတ်မိနေဦးမယ်လို့ ထင်နေတာလား။”

ယဲ့မင်ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက နောက်ဆုံးတော့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူ့အသံလည်း ပိုမာကျောလာသည်။

“တော်တော့။ မင်း ဒီစကားတွေပြောဖို့ပဲ လာခဲ့တာဆိုရင် တောင်းပန်ပါတယ်။ ထွက်သွားပေးပါ။”

ဟော်ရှောင်ချန်ရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ နာကျင်ဝမ်းနည်းနေတဲ့ အမူအရာ ပေါ်လာခဲ့သည်။

ယဲ့မင်က အဲဒါကို မြင်လိုက်ရတော့ သူ့ရင်ထဲမှာလည်း ပျော့ပျောင်းသွားသည်။ ဟော်ရှောင်ချန်ကို နှစ်သိမ့်ပေးဖို့ စကားတချို့ ပြောချင်ပေမဲ့ ဘယ်လိုပြောရမလဲ မသိခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံးအချိန်အထိ သူဟာ ဟော်ရှောင်ချန်ရဲ့ ခံစားချက်တွေကို ပြန်လည်တုံ့ပြန်ပေးနိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိခဲ့တာပဲ။

သူ စကားပြောဖို့ ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေတုန်းမှာပဲ တံခါးက အားပြင်းပြင်းနဲ့ ပွင့်သွားပြီး နံရံကို “ဖုန်း!” ခနဲ အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ ရိုက်မိသွားသည်။

လူတစ်ယောက်က ခြေလှမ်းကျယ်ကြီးတွေနဲ့ အခန်းထဲကို ဝင်လာခဲ့သည်။ သူက ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး မျက်လုံးတွေ နီရဲနေသည်။

အဲဒီလူက ချင်ယီပင်။

သူ ဘယ်လောက်များ ကြားလိုက်ပြီလဲ။

တကယ်တော့ ချင်ယီဟာ အပြင်မှာ ရပ်နေခဲ့တာ အချိန်အတော်ကြာပြီဖြစ်သည်။ သူက ဟော်ရှောင်ချန် ရောက်လာပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ရောက်လာခဲ့သည်။ အစပိုင်းမှာတော့ အခန်းထဲကို ချက်ချင်း ဝင်သွားဖို့ စိတ်ကူးထားခဲ့ပေမဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ စကားဝိုင်းကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ဘာကြောင့်မှန်းမသိဘဲ ခြေလှမ်းရပ်သွားခဲ့သည်။

အဲဒီစကားတစ်ခွန်းကို ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်အထိပင်။ အဲဒီအခါမှသာ သူ့စိတ်ကို ထိန်းချုပ်မထားနိုင်တော့တာဖြစ်သည်။

ဒါဆို ယဲ့မင်ဟာ နိုင်ငံခြားကို ထွက်သွားပြီးမှ ရောဂါအကြောင်း သိခဲ့ရတာ မဟုတ်ဘူးပေါ့။ အရင်ကတည်းက သိထားခဲ့တာလား။ သူ သေတော့မယ်လို့ ထင်ခဲ့လို့ ချင်ယီကို ထားခဲ့တာလား။

ဒါက သူ့ကို ထားခဲ့ရတဲ့ တကယ့်အကြောင်းရင်းပဲလား။

ဒီအတွေးက ချင်ယီအပေါ် တန်ချိန်ထောင်ပေါင်းများစွာ လေးလံတဲ့အရာကြီးတစ်ခု ဖိချလိုက်သလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူ့ရဲ့ မုန်းတီးမှုတွေနဲ့ အတိတ်က မလျှော့တမ်း ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့တဲ့ ယုံကြည်ချက်တွေအားလုံးဟာ ရွှံ့ဗွက်ထဲမှာ နင်းချေခံလိုက်ရသလို ဖြစ်သွားသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ဝိညာဉ်တစ်ခုလုံးတောင် အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲကြေသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ မယုံဘူး!

ချင်ယီက ဟော်ရှောင်ချန်ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ယဲ့မင်ဆီ လျှောက်သွားသည်။ ထို့နောက် အသံအက်အက်နဲ့ မေးလိုက်သည်။

“သူပြောတာ အမှန်ပဲလား။”

ယဲ့မင်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေ လှုပ်ရှားသွားပေမဲ့ စကားတစ်ခွန်းမှ ထွက်မလာခဲ့ပေ။

ချင်ယီက ရုတ်တရက် လက်ကိုဆန့်ထုတ်ပြီး ယဲ့မင်ရဲ့ ပါးစပ်ကို အုပ်လိုက်သည်။

“မဟုတ်ဘူး၊ ပြန်ဖြေစရာမလိုဘူး။ မင်းက ငါ့ကို အမှန်အတိုင်း စကားတစ်ခွန်းတောင် ပြောခဲ့ဖူးတာ မရှိဘူးပဲ။”

ချင်ယီရဲ့ အသံက တည်ငြိမ်နေပြီး ဝမ်းနည်းနာကျင်မှုတစ်ခုလည်း ပါဝင်နေသည်။ သူဟာ အမှန်တရားကို လက်ခံလိုက်ရသလို ပြောနေခဲ့ပေမဲ့ ယဲ့မင်ကတော့ ရုတ်တရက် ရင်ထဲမှာ အလွန်နာကျင်သွားခဲ့သည်။

မဟုတ်ဘူး… ငါ မင်းကို လိမ်ချင်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။

မင်း ငါ့ကြောင့် စိတ်ပျက်သွားမှာကို မလိုချင်ခဲ့ဘူး။ မင်း ဝမ်းနည်းသွားမှာကိုလည်း မလိုချင်ခဲ့ဘူး။ မင်း နာကျင်ခံစားရမှာကို မလိုချင်ခဲ့ဘူး။ ဒါကြောင့် တောင်းပန်ပါတယ်… ဒီတစ်လျှောက်လုံး မင်းကို လိမ်ညာနေခဲ့မိတဲ့အတွက်။

ဟော်ရှောင်ချန်က ချင်ယီကို အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“အားလုံးကို ကြားလိုက်ပြီလား။”

ချင်ယီက ဟော်ရှောင်ချန်ကို မြင်တောင်မမြင်သလို ပြုမူပြီး ယဲ့မင်ကိုသာ ဆက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

အစပိုင်းတုန်းက သက်တော်စောင့်ဆီက သတင်းရလိုက်တာနဲ့ ဒီနေရာကို အမြန်လာပြီး ဒီသစ္စာဖောက်နှစ်ယောက်ကို သတ်ပစ်ချင်ခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူ့စိတ်ထဲမှာ အတွေးမျိုးစုံက ပြည့်နှက်နေပြီး တခြားဘာကိုမှ စဉ်းစားလို့ မရတော့ပေ။

ယဲ့မင်က တကယ်ပဲ ငါ့ကို ထားသွားချင်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ သေတော့မယ်လို့ ထင်ခဲ့လို့သာ ငါ့ကို ထားခဲ့တာလား။

ဟော်ရှောင်ချန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက အေးစက်နေသည်။ သူက ချင်ယီရဲ့ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်ပြီး တစ်ဖက်သို့ အားပြင်းပြင်းနဲ့ တွန်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ဒီလောက်အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စကို သူနဲ့ အနီးစပ်ဆုံးလူဖြစ်တဲ့ မင်းက ဘာလို့ မသိခဲ့ရတာလဲ။ အခုမှ နောင်တရနေတယ်ဆိုရင် ရယ်စရာကောင်းမနေဘူးလား။”

ဟုတ်တယ်… တကယ်ကို ရယ်စရာကောင်းနေခဲ့တာပဲ။ ဒီလောက်အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စကို သူ ဘာလို့ မသိခဲ့ရတာလဲ။ ယဲ့မင်နဲ့ အနီးစပ်ဆုံးလူဖြစ်ခဲ့တာ သူပဲ မဟုတ်ဘူးလား။

လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်တုန်းကဖြစ်ဖြစ်၊ သုံးနှစ်ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာဖြစ်ဖြစ် သူဟာ ဘာတစ်ခုမှ မသိခဲ့ရပေ။

ချင်ယီရဲ့ မျက်နှာပေါ်က အရောင်အဆင်းတွေဟာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ဟော်ရှောင်ချန်က ယဲ့မင်ရဲ့ ပိန်လှီနေတဲ့ပုံစံကို ကြည့်ပြီး ရင်ထဲမှာ နာကျင်မှုတွေ ပြည့်နှက်လာသည်။ သူက ချင်ယီကို ပြောလိုက်သည်။

“မင်း ဘာလို့ မသိခဲ့ရတာလဲ။ ဟမ်။ မင်းသာ နည်းနည်းလောက် စောစောသိခဲ့ရင် သူ့ကို ကယ်နိုင်ခဲ့လောက်တယ်!”

ချင်ယီက တွန်းခံလိုက်ရပြီး နောက်ကို ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားခဲ့သည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ စိတ်ရှုပ်ထွေးပြီး မယုံနိုင်ဖြစ်နေတဲ့ အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သူသာ စောစောသိခဲ့ရင် ယဲ့မင်ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့လောက်တယ်… ငါသာ သူ့ကို ဒီလိုမျိုး မညှဉ်းဆဲခဲ့ရင် သူ့ရောဂါက ဒီလောက်အထိ ဆိုးရွားလာမှာ မဟုတ်ဘူးလား။

ဒါဆို တကယ်ပဲ… အားလုံးက ငါ့ကြောင့်လား။

သူ့သေဆုံးမှုကို ငါကိုယ်တိုင် ဖြစ်စေခဲ့တာပဲ။

ချင်ယီက မျက်လုံးတွေကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးနက်နက်တွေထဲက အမူအရာဟာ လွတ်မြောက်လမ်းမရှိတော့တဲ့ ထောင်ချောက်ထဲက သားရဲတစ်ကောင်လို ဖြစ်နေသည်။ ရုတ်တရက် သူက ဟော်ရှောင်ချန်ကို လက်သီးနဲ့ ထိုးလိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး အော်ပြောလိုက်သည်။

“မင်း လိမ်နေတာပဲ! ငါ မယုံဘူး! မင်းလို အောက်တန်းစားကောင်! ဖန်ရှောင်က ငါ့လူပဲ။ မင်းက ဘာလို့ သူ့ပတ်လည်မှာ အမြဲတမ်း ဝိုင်းဝိုင်းလည်နေရတာလဲ။ အရင်တုန်းက ငါ မင်းကို ညီအစ်ကိုလို သဘောထားခဲ့တယ်။ သူနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးဖို့ မင်းကို ခေါ်သွားခဲ့တယ်။ မင်းက ငါ့ကို ဘယ်လိုပြန်ဆပ်ခဲ့လဲ။”

ချင်ယီရဲ့ အသံထဲမှာ သွေးဆာရက်စက်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေပြီး မျက်လုံးတွေထဲမှာလည်း မုန်းတီးမှုတွေ လောင်ကျွမ်းနေသည်။

“ငါ မင်းကို သတ်ပစ်သင့်တယ်။ မင်းက ဘာလို့ ငါတို့ကြားထဲကို အမြဲတမ်း ဝင်ရှုပ်နေရတာလဲ။ မင်းက ဘယ်သူမို့လို့လဲ!”

ဟော်ရှောင်ချန်က နှုတ်ခမ်းထောင့်က သွေးတွေကို သုတ်လိုက်ပြီး မဆိုင်းမတွ ပြန်ထိုးလိုက်သည်။

ချင်ယီရဲ့ မျက်နှာက တစ်ဖက်ကို စောင်းသွားခဲ့သည်။ ဒီလက်သီးကို ရှောင်လို့မရတာတော့ မဟုတ်ပေ။ ဒါပေမဲ့ ဘာကြောင့်မှန်းမသိ၊ သူ မလှုပ်ရှားနိုင်ခဲ့ပေ။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အေးခဲသွားသလို ဖြစ်နေခဲ့သည်။

အဲဒီနောက် ဟော်ရှောင်ချန်ရဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

“မင်းတို့ကိစ္စထဲ ဝင်မပါသင့်ဘူးဆိုတာ ငါသိတယ်။ ဖန်ရှောင်ကို ချစ်မိသွားတာလည်း မဖြစ်သင့်ဘူးဆိုတာ သိတယ်။ မင်း ငါ့ကို အပြစ်တင်ချင်လည်း တင်လို့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဖန်ရှောင်က မင်းကို ဘယ်တုန်းကမှ သစ္စာမဖောက်ခဲ့ဘူးဆိုတာတော့ မင်း သိထားရမယ်။ ဒါဆို မင်းကရော။ မင်း သူ့ကို တကယ်ပဲ ဂရုစိုက်ခဲ့လို့လား။ သူ နေမကောင်းဖြစ်နေတာတောင် မင်း မသိခဲ့ဘူး!”

ဟော်ရှောင်ချန်က ခါးသီးစွာ ရယ်လိုက်သည်။

“အရင်တုန်းက မင်းတို့နှစ်ယောက် မထွက်သွားခင်မှာ ငါ သူ့ကို ချစ်ကြောင်း ဖွင့်ပြောခဲ့ပြီးပြီဆိုတာ မင်းသိလား။ ဒါပေမဲ့ သူက ငါ့ကို ငြင်းခဲ့တယ်။ မင်းနဲ့အတူ ထွက်သွားပြီး ဘဝအသစ်တစ်ခု စတင်ဖို့ကိုပဲ ရွေးချယ်ခဲ့တယ်။ သုံးနှစ်ကြာပြီးတဲ့နောက် သူ အကူအညီလိုလို့ ငါ့ဆီ ရောက်လာတဲ့အခါ ငါ ဘယ်လောက်တောင် ဝမ်းသာခဲ့ရလဲဆိုတာ မင်းသိလား။ ငါက သူ့ကို ဒီမှာပဲ နေဖို့၊ သူ့ကို ဂရုစိုက်ပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ မင်းထက် ပိုဆိုးအောင် ဆက်ဆံမှာ မဟုတ်ဘူးလို့လည်း ပြောခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက မဆိုင်းမတွပဲ ထပ်ပြီး ထွက်သွားခဲ့တယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်တုန်းကဖြစ်ဖြစ်၊ သုံးနှစ်ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာဖြစ်ဖြစ် သူက ငါ့ကို ဘယ်တုန်းကမှ လက်မခံခဲ့ဘူး။ အစကနေ အဆုံးအထိ ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ တစ်ဖက်သတ် ချစ်နေခဲ့ရတာ!”

“ငါ မင်းအပေါ် အမှားလုပ်ခဲ့တာ မှန်တယ်။ မင်း ငါ့ကို ဘာလုပ်ချင်လုပ်လို့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ဘာလို့ သူ့အပေါ်မှာပါ လက်စားချေနေရတာလဲ!”

ချင်ယီရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က တုန်ယင်သွားသည်။ သူ့ရဲ့ အားအင်တွေအားလုံး ရုတ်တရက် ဆုံးရှုံးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက မျက်လုံးတွေထဲမှာ ပြင်းထန်တဲ့ နာကျင်မှုတွေနဲ့အတူ အသံအက်အက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“မင်း ငါ့ကို လိမ်နေတာ…”

ဟော်ရှောင်ချန်က အေးစက်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ငါက မင်းကို လိမ်နေရင် ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ။”

ချင်ယီရဲ့ ပါးစပ်ထဲမှာ သွေးအရသာတွေ ပြည့်နေသည်။ သူ့ရှေ့က မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးကိုလည်း သွေးရောင်အလွှာတစ်ခု ဖုံးလွှမ်းသွားသလို ခံစားနေရပြီး အရာအားလုံးဟာ ပုံပျက်ပန်းပျက်နဲ့ အဓိပ္ပာယ်မဲ့နေသလို ဖြစ်လာသည်။

မဖြစ်နိုင်ဘူး… အမှန်တရားက ဒီလိုမျိုး မဖြစ်သင့်ဘူး။

အမှန်တရားက ဒီလိုမျိုး မဖြစ်နိုင်ဘူး။

ယဲ့မင်က ဘာကြောင့် ဒီလိုလုပ်ခဲ့ရမှာလဲ။ သူတို့နှစ်ယောက်က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အလွန်ချစ်ခဲ့ကြပြီး ယုံကြည်မှုလည်း ရှိခဲ့ကြတာပဲ။ ဘယ်လိုဒုက္ခမျိုးကိုပဲ ကြုံရပါစေ အတူတူ ရင်ဆိုင်နိုင်ခဲ့ကြမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒါဆို သူ့ကို ဘာလို့ ထားခဲ့ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့ရတာလဲ။

ဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ အကြောင်းပြချက်မျိုးကို သူ လုံးဝ မယုံနိုင်ဘူး!