မိခင်ချင်ရဲ့အသံက တုန်လှုပ်သွားသည်။

“အိမ်... အိမ်ထောင်ပြုမယ်ဟုတ်လား?”

သူမ တစ်သက်လုံးမှာ သားဖြစ်သူဆီကနေ အိမ်ထောင်ပြုချင်တယ်ဆိုတဲ့ စကားကို တကယ်ကြားရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဖူးပေ။

ချင်ယီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်လက်ထပ်မယ့်သူကိုတော့ ကိုယ်တိုင်ရွေးချယ်ချင်တယ်။ အဲဒါကို မေမေ ကန့်ကွက်စရာရှိလား။”

မိခင်ချင်က ဝမ်းသာလွန်းလို့ မျက်ရည်တောင် ကျချင်လာသည်။ သားဖြစ်သူ အတိတ်က အဖြစ်အပျက်တွေရဲ့ အရိပ်မည်းကြီးထဲကနေ လွတ်မြောက်လာနိုင်မယ်ဆိုရင် သူကိုယ်တိုင် အိမ်ထောင်ဖက်ရွေးချယ်တာကို သူမ ဘာလို့ ကန့်ကွက်ရမှာလဲ။

သူမမှာ ဘာတောင်းဆိုချက်မှ မရှိပါဘူး။ သားဖြစ်သူကို ကောင်းကောင်းဂရုစိုက်ပေးနိုင်တဲ့သူဆိုရင် လုံလောက်ပြီ။ ဖန်ရှောင်လိုမျိုး လူစားမျိုး မဟုတ်ရင်ကိုပဲ အဆင်ပြေနေပြီ။

သူမက ဝမ်းသာအားရနဲ့ အမြန်ပြောလိုက်သည်။

“မကန့်ကွက်ပါဘူး၊ လုံးဝမကန့်ကွက်ဘူး။ သား... သဘောကျနေတဲ့သူ ရှိနေပြီလား။ ရှိရင် တစ်နေ့နေ့ အိမ်ကို ခေါ်လာပြပါလား။”

ချင်ယီက အေးအေးဆေးဆေး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“နောက်မှ ကြည့်ကြတာပေါ့။”

အစက မိခင်ချင်ဟာ ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး မျှော်လင့်ချက် သိပ်မထားခဲ့ပါဘူး။ ဘယ်သူကမှ ဒီလို မမျှော်လင့်ထားတဲ့ သတင်းကောင်းကြီး ရုတ်တရက် ရလာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ကြဘူးလေ။

သူမက ဝမ်းသာပျော်ရွှင်စွာနဲ့ ဖုန်းချလိုက်သည်။

ချင်ယီက လက်ချောင်းတွေကို ဖြေလျှော့လိုက်ရာ ဖုန်းက ဆိုဖာပေါ်ကို လျှောကျသွားသည်။

သူက ဖြည်းညင်းစွာ ထရပ်လိုက်ပြီး ယဲ့မင်ကို ပွေ့ချီလိုက်သည်။ ထို့နောက် ခေါင်းငုံ့ကာ သူ့နှုတ်ခမ်းတွေကို နမ်းလိုက်သည်။

အဲဒီအနမ်းထဲမှာ မခွဲခွာနိုင်သေးတဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေ ပါဝင်နေသလို တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ မျှော်လင့်ချက်အားလုံး ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ အဆုံးစွန်သော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတွေလည်း ရောယှက်နေသည်။

အတိတ်ကို နှုတ်ဆက်လိုက်တဲ့ အနမ်းတစ်ခုလိုပင်။

ဖြစ်နိုင်တာကတော့ ငါဟာ နောက်ထပ်လူတစ်ယောက်ကို ချစ်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ဘူးထင်ပါရဲ့။ ဒါပေမဲ့ မင်းမရှိတော့တဲ့ ဒီလမ်းပေါ်မှာ ငါ ဆက်လျှောက်နိုင်အောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အတင်းကြိုးစားသွားမယ်။

ငါ မင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မေ့ပစ်မယ်။ မင်းကို ငါ့နှလုံးသားထဲကနေ ဖယ်ထုတ်ရင်း သွေးထွက်သံယိုဖြစ်ရရင်တောင် ဖြည်းဖြည်းချင်း တူးထုတ်ပစ်မယ်။ ငါ လုပ်နိုင်တယ်။

မင်းကို မချစ်တော့အောင် ငါ သေချာပေါက် လုပ်နိုင်တယ်။ လုပ်နိုင်ရမယ်။

နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာ ယဲ့မင် နိုးလာတဲ့အခါ တစ်ကိုယ်လုံး အားအင်ကုန်ခမ်းနေသလို ခံစားရသည်။

မနေ့ညက တကယ်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစရာတွေ များလွန်းခဲ့တာပဲ။

【စာရေးသူမှတ်ချက်: ယဲ့မင်က M ဆန်တဲ့ အကြိုက်မျိုးရှိနေတာလို့ ခံစားရတယ် ဟားဟား...】

【၈၈၈: ကဲ... မင်းကစားလို့ ပြီးသွားပြီလား။ အမှောင်ဘက်သို့ ပြောင်းလဲမှုတန်ဖိုးက ၁၀ တိုးသွားပြီ။ အခု ၇၅ ဖြစ်နေပြီ။】

【ယဲ့မင်: ......】

【၈၈၈: မင်းရဲ့အသက်က တစ်စတစ်စနဲ့ လျှောကျနေပြီနော်။ ဟဲဟဲ။】

【ယဲ့မင်: ချင်ယီက အဲဒီကိစ္စကို သိသွားပြီး ဟဲရှောင်ချန်ကိုလည်း တွေ့လိုက်ရတာပဲ။ အမှောင်ဘက်သို့ ပြောင်းလဲမှုတန်ဖိုး တက်သွားတာက ပုံမှန်ပါပဲ။ ကိစ္စမရှိဘူး၊ ငါ ပြန်လျှော့ချနိုင်တယ်။ ^_^】

【၈၈၈: မင်းကတော့ တော်တော်ယုံကြည်မှုရှိနေတာပဲ။】

【ယဲ့မင်: ချင်ယီက ထောင်ချောက်မဆင်ခဲ့ရင်တောင် ဟဲရှောင်ချန်က နောက်ဆုံးတော့ ပေါ်လာဦးမှာပဲ။ သူက ပြဿနာကြီးတစ်ခု မဟုတ်ပါဘူး။ နားလည်မှုလွဲနေတာတွေကို ရှင်းပြနိုင်ရင် အားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပါ။ အစီအစဉ်ကောင်းကောင်း ချနိုင်ရင် သူက ငါတို့အတွက် အကူအညီတောင် ဖြစ်လာနိုင်သေးတယ်။ ချင်ယီရဲ့ အမှောင်ဘက်သို့ ပြောင်းလဲမှုတန်ဖိုးကို လျှော့ချဖို့ အဓိကအချက်က ငါ့မှာ ရွေးချယ်စရာမရှိခဲ့ဘူးဆိုတာ သူသိအောင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာပဲ။】

【၈၈၈: မင်းမှာ ရွေးချယ်စရာမရှိခဲ့ဘူး ဟုတ်လား။】

【ယဲ့မင်: မူလကတော့ အဲဒီလိုပဲလေ။ မင်းသတ်မှတ်ထားတဲ့ သုံးရက်အတွင်း ထွက်သွားရမယ်ဆိုတဲ့ စည်းမျဉ်းကြောင့်ပဲ မဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအကြောင်းပြချက်ကိုတော့ တိုက်ရိုက်သုံးလို့ မရဘူး။ ဒါကြောင့် တခြားအကြောင်းပြချက်တစ်ခု စဉ်းစားရဦးမယ်။ ငါလည်း အခက်တွေ့နေတာပါပဲ။ သနားစရာကောင်းလိုက်တဲ့ ကလေးလေး။jpg】

【၈၈၈: ......】

အစပိုင်းတုန်းကတော့ ၈၈၈ ဟာ ယဲ့မင်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို အတော်အတန် နားလည်ပေးနိုင်ခဲ့တာကြောင့် သူ့ကို မတားဆီးခဲ့ပေ။

ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းကျတော့ အခြေအနေတွေက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုဖြစ်သွားရတာလဲ။

၈၈၈ က ပြန်စဉ်းစားကြည့်လိုက်သည်။ ဒါဟာ သူ့အမှားတော့ မဖြစ်နိုင်လောက်ဘူး။ သူ့ရဲ့ Host က အရမ်းအသုံးမကျလွန်းနေတာပဲ ဖြစ်ရမည်။

ရက်အနည်းငယ် အနားယူပြီးနောက် ယဲ့မင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လည်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ချင်ယီက သူ့ဆီ လာမတွေ့ခဲ့သလို အလုပ်တွေ အရမ်းများနေတဲ့ပုံပဲ။

ယဲ့မင်ကတော့ အဲဒါကို စိတ်ပူမနေဘဲ အေးအေးဆေးဆေး နေထိုင်နေခဲ့သည်။

ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ၈၈၈ က ရုတ်တရက် ယဲ့မင်ကို သတင်းတစ်ခု ပေးလာသည်။

【၈၈၈: ခုနလေးတင် ချင်ယီက တခြားတစ်ယောက်နဲ့ စေ့စပ်လိုက်ပြီ။ မင်းလည်း မကြာခင် ဒီသတင်းကို ကြားရတော့မှာပဲ။】

【ယဲ့မင်: အော်~ မဟုတ်မှလွဲရော... သူက ငါ့ဆီလာပြီး လမ်းခွဲကြေး လာတောင်းတော့မှာလား။】

【၈၈၈: ဟက်! သူက မင်းဆီက လမ်းခွဲကြေး တောင်းဖို့တော့ မလိုလောက်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်း ဘာဆက်လုပ်မလဲဆိုတာကိုတော့ စဉ်းစားထားသင့်ပြီ။ ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေရင် မင်းရဲ့ဂိမ်းက အဆုံးသတ်သွားလိမ့်မယ်။】

【ယဲ့မင်: စိတ်အေးအေးထားပါ။ ဒါက စာချုပ်အရ လက်ထပ်တာပဲ ဖြစ်မှာပါ။ ဒီလောက်တိုတောင်းတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ ကိုယ်တကယ်ချစ်တဲ့သူကို ရှာပြီး လက်ထပ်နိုင်ပါ့မလား။ အဲဒီလိုလုပ်နိုင်မယ်ဆိုရင် သူ အရင်ကတည်းက လက်ထပ်ခဲ့မှာပေါ့။ အခု သူလုပ်နေတာက ငါနဲ့ ပြတ်ပြတ်သားသား အဆက်ဖြတ်ချင်လို့ပဲ။ တစ်ဖက်မှာလည်း ငါ့ကို နည်းနည်းလောက် ဒုက္ခပေးချင်နေတာပေါ့။】

【၈၈၈: ......】 မင်းတော်တော်ဆိုးတာပဲ။

【ယဲ့မင်: ဒါပေမဲ့ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ငါလိုလူမျိုးက သူနဲ့အတူ လိုက်လျောညီထွေ သရုပ်ဆောင်ပေးဖို့ အဆင်သင့်ပဲလေ။ ဒါ့အပြင် အခုဆို သူ့ကို “အမှန်တရား” ကို သိစေဖို့ အချိန်တန်ပြီလို့ ထင်တယ်။ ^_^】

【၈၈၈: ... ငါတစ်ခုပဲ မေးချင်တယ်။ မင်းပြောမယ့် “အမှန်တရား” က ဘယ်လိုအမှန်တရားမျိုးကို တီထွင်ထားတာလဲ။】

【ယဲ့မင်: အခုတော့ လျှို့ဝှက်ထားဦးမယ်နော်~~】

【၈၈၈: အော်။】 မင်းက ငါ့ကို မေးခွန်းတွေ ဆက်မေးလာအောင် လုပ်ချင်နေတာမဟုတ်လား။ အိပ်မက်မက်နေလိုက်။

အဲဒီနေ့မှာ ယဲ့မင်က ထုံးစံအတိုင်း တီဗီကြည့်နေခဲ့သည်။ ဒီရက်ပိုင်း သူဟာ ပုံမှန်အတိုင်း စီးပွားရေးသတင်းချန်နယ်ကိုပဲ ကြည့်လေ့ရှိသည်။

နောက်ဆုံးတော့ သူ စောင့်နေတဲ့သတင်းကို တီဗီပေါ်မှာ တွေ့လိုက်ရသည်။

ချင်မိသားစုက နာမည်ကျော် လူငယ်စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင် ချင်ယီဟာ စေ့စပ်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။ သတို့သမီးလောင်းရဲ့ အထောက်အထားကိုတော့ လျှို့ဝှက်ထားဆဲဖြစ်သည်။ ဒီလိုဆိုရင် သူမဟာ ဘယ်လိုနတ်သမီးလေးမျိုးများ ဖြစ်မလဲ။

ယဲ့မင်က တီဗီကြည့်ပြီးသွားတဲ့အခါ သတင်းစာတွေကိုပါ လှန်လှောကြည့်လိုက်သည်။ မထင်မှတ်ထားစရာမရှိဘဲ အဲဒီသတင်းနဲ့ပတ်သက်တဲ့ ဆောင်းပါးတွေကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ချင်ယီ အိမ်ပြန်ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာတော့ ညနှစ်နာရီတောင် ထိုးနေပြီဖြစ်သည်။ သူ့ပုံစံက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်။ ဒီနေ့ စီးပွားရေးဆွေးနွေးပွဲက သူ့ရဲ့အားအင်တွေကို အတော်လေး ကုန်ခမ်းစေခဲ့သည်။

တံခါးဖွင့်ဝင်လာတဲ့အခါ ဧည့်ခန်းထဲမှာ မီးလင်းနေသေးတာကို တွေ့လိုက်ရလို့ သူ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။

ပုံမှန်ဆို စောစောအိပ်တတ်တဲ့ ယဲ့မင်က ဒီနေ့တော့ ဧည့်ခန်းထဲမှာ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ထိုင်ရင်း သူ့ကို စောင့်နေခဲ့သည်။

ချင်ယီက မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်သည်။ ယဲ့မင်ရှေ့မှာ ချထားတဲ့ သတင်းစာကို မြင်လိုက်တာနဲ့ အကြောင်းရင်းကို ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။

ယဲ့မင်က ခေါင်းလှည့်ပြီး ချင်ယီကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့နှုတ်ခမ်းတွေကို တင်းတင်းစေ့ထားပြီး မှောင်မိုက်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာလည်း ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ ခံစားချက်တွေ ပြည့်နှက်နေသည်။ တစ်ခုခုပြောချင်နေပေမဲ့ ပြောမထွက်နိုင်တဲ့ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။

ချင်ယီက သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာထားက အလွန်အေးစက်နေပြီး ယဲ့မင်နဲ့ စကားပြောဖို့လည်း ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။ သူက ယဲ့မင်ဘေးကနေ တိုက်ရိုက်ဖြတ်လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ယဲ့မင်က သူ့ကို စောင့်နေမှန်း သိနေရဲ့သားနဲ့ ချင်ယီက လျစ်လျူရှုသွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ပေ။ အထူးသဖြင့် ဒီလိုကိစ္စမျိုး ဖြစ်ပြီးနောက်မှာ ချင်ယီက သူ့ကို ပြောစရာတစ်ခုခုတော့ ရှိလိမ့်မယ် မဟုတ်လား။

ယဲ့မင်က ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်ပြီး ချင်ယီရဲ့ လက်မောင်းကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးတွေ နီရဲနေပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်သည်။

“ခဏနေဦး။”

ချင်ယီက သူ့လက်မောင်းကို ဆွဲထားတဲ့ ယဲ့မင်ရဲ့လက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ စိတ်မရှည်ဟန်နဲ့ ကော်လာကို ဆွဲဖြေလျှော့လိုက်ပြီး အမူအရာမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

“နောက်ကျနေပြီ။ ပြောစရာရှိရင် မနက်ဖြန်မှ ပြော။”

ယဲ့မင်က ချင်ယီရဲ့ မျက်လုံးတွေကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ချင်ယီရဲ့ မျက်နှာထားက တည်ငြိမ်အေးစက်နေပြီး သူ့ကို ဘာတစ်ခုမှ ရှင်းပြပေးဖို့ စိတ်ကူးမရှိတာ ထင်ရှားနေသည်။

မဟုတ်သေးဘူး... ချင်ယီက သူ့ကို စကားတောင် ပြောချင်ပုံမရဘူး။

သူသာ သတင်းကို ကိုယ်တိုင်မမြင်ခဲ့ရဘူးဆိုရင် ဒီအတိုင်းပဲ ဘာမှမသိဘဲ ဆက်နေနေရတော့မှာလား။

ယဲ့မင်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ အေးစက်သွားသည်။ သူ့ကိုယ်သူတောင် ပြန်လှောင်ချင်လာမိသည်။ အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူသွင်းပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

“မဟုတ်ဘူး။ ငါ အခု ပြောချင်တယ်။”

“မင်း အိမ်ထောင်ပြုတော့မှာလား။”

ယဲ့မင်က ချင်ယီရဲ့ မျက်လုံးတွေကို တည့်တည့်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။ စကားလုံးတိုင်းဟာ သူ့နှလုံးသားပေါ်ကို ခြေထောက်နဲ့ တက်နင်းနေသလို နာကျင်စေပြီး အသက်ရှူမဝတော့အောင် ဖြစ်စေသည်။

ဒါပေမဲ့ သူ မေးလိုက်မိဆဲပင်။

ချင်ယီက ယဲ့မင်ကို ပြန်ကြည့်နေသည်။ သူတို့ကြားက လေထုဟာ စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူက တိုးညင်းစွာ ရယ်လိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်။ အဲဒါ ဘာဖြစ်လဲ။”

အဲဒါ ဘာဖြစ်လဲတဲ့လား။

သူ့မေးခွန်းကို ပြန်ဖြေတဲ့အခါ ဒီလို ပေါ့ပေါ့တန်တန် စကားသုံးခွန်းနဲ့ပဲ ပြီးသွားခဲ့သည်။

ယဲ့မင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ မှောင်မိုက်သွားသည်။

ဟုတ်သားပဲ... သူ ဘာလို့ စိတ်ထိခိုက်နေရမှာလဲ။ ဒီလူက သူ့ကို မချစ်တော့တာ ကြာခဲ့ပြီပဲ။ ဒါဆို သူက ဘာလို့ ဒီလူရဲ့ဘေးမှာ ဆက်နေဦးမှာလဲ။

အခုတော့ ချင်ယီလည်း နောက်ဆုံးမှာ အသိတရားဝင်လာခဲ့ပြီ။ သူလည်း ထွက်သွားရမယ့်အချိန် ရောက်လာပြီပေါ့။

မဟုတ်ရင် ချင်ယီက တခြားတစ်ယောက်နဲ့ အိမ်ထောင်ပြုတာကို ဒီနေရာမှာပဲ ထိုင်ကြည့်နေရင်း ကိုယ့်ဂုဏ်သိက္ခာကိုပါ အဆုံးရှုံးခံပြီး တိတ်တဆိတ် ပတ်သက်နေတဲ့ တတိယလူတစ်ယောက်အဖြစ် နေသွားရမှာလား။

ယဲ့မင်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေ အနည်းငယ် တုန်ယင်လာသည်။ သူက အသံဩဩနဲ့ အားကုန်သုံးပြီး ပြောလိုက်သလို တိုတောင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီလိုဆိုရင်... ငါ့ကို လွှတ်ပေးလို့ရမလား။”

ချင်ယီရဲ့ မျက်လုံးတွေ ချက်ချင်း စူးရှအေးစက်သွားသည်။ သူ့အကြည့်တွေက ဓားတစ်လက်လို ယဲ့မင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ကို စူးစူးရှရှ ကျရောက်လာသည်။

“မင်းကို သတိပေးထားသင့်တယ်လို့ ထင်တယ်။ ပထမအချက်၊ ငါ့ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မေးမြန်းပိုင်ခွင့် မင်းမှာ မရှိဘူး။ ဒုတိယအချက်၊ ငါ့သဘောမတူဘဲ မင်းဘာသာမင်း ထွက်သွားပိုင်ခွင့်လည်း မရှိဘူး။”

ယဲ့မင်က ရယ်လိုက်သည်။ သူက မျက်လုံးတွေကို အောက်ချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ငါသိပါတယ်။ ဒီကိစ္စကို နောက်ထပ် မမေးတော့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီအတိုင်း ဆက်မနေချင်တော့ဘူး။ ငါက မင်းဆီက ပိုက်ဆံတွေ ပြန်ဆပ်ပေးရုံပဲ မဟုတ်လား။ ရဲကိုပဲ တိုင်လိုက်ပါလား။ အဲဒီလိုဆိုရင် ငါလည်း ကိုယ့်အပြစ်အတွက် ပေးဆပ်ပြီးသွားပြီလို့ သတ်မှတ်လို့ရတာပေါ့။ မင်းဘယ်လိုထင်လဲ။”

ချင်ယီရဲ့ ရင်ဘတ်က ပြင်းပြင်းထန်ထန် လှုပ်ရှားလာပြီး သူ့မျက်လုံးတွေက ပိုမိုနက်မှောင်လာသည်။

မင်းက တကယ်ပဲ ထွက်သွားချင်နေတာလား။

ငါ့ဘေးမှာ နေရမယ့်အစား ထောင်ထဲမှာပဲ နေရတာကို ပိုနှစ်သက်တယ်ပေါ့။

ငါနဲ့အတူ ဆက်နေရတာကို ဒီလောက်တောင် မခံနိုင်တော့ဘူးလား။

အရင်တုန်းကလည်း မင်း ထွက်သွားချင်တယ်ဆိုပြီး ထွက်သွားခဲ့တယ်။ အခုလည်း အဲဒီအဖြစ်မျိုး ထပ်ဖြစ်လာရဦးမှာလား။

မင်းက ထွက်သွားချင်တယ်လို့ ပြောလိုက်တာနဲ့ တကယ်ပဲ ထွက်သွားလို့ရတယ်လို့ ထင်နေတာလား။

ချင်ယီက ယဲ့မင်ရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး နံရံပေါ်ကို အားပြင်းပြင်းနဲ့ တွန်းကပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့မျက်လုံးတွေကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

“မင်း ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ပြဿနာရှာနေတာလဲ။ ပြဿနာရှာပိုင်ခွင့် မင်းမှာ ရှိလို့လား။ ငါပေးတဲ့ ပိုက်ဆံက မလုံလောက်သေးလို့လား။ ဈေးထပ်တင်ချင်နေတာလား။”

ယဲ့မင်က သူ့ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ ပြန်မပြောခဲ့ပေ။

ချင်ယီက ရုတ်တရက် ပိုက်ဆံထုပ်တစ်ထုပ်ကို ထုတ်လိုက်ပြီး ယဲ့မင်ရဲ့ အင်္ကျီကော်လာထဲကို အတင်းထိုးထည့်လိုက်သည်။ သူက အထင်သေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီနေ့ မင်းကို ဂရုစိုက်ဖို့ ငါ စိတ်မပါဘူး။ ပိုက်ဆံယူပြီး တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ကိုယ့်နေရာကိုယ် ပြန်နေ။ ပြည့်တန်ဆာတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဟန်ကြီးပန်ကြီးလုပ်ကာ ပြဿနာလာရှာမနေနဲ့။”

အဲဒီစကားကို ပြောပြီးနောက် ချင်ယီက ယဲ့မင်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် လှည့်ထွက်ကာ လှေကားပေါ်ကို တက်သွားခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ပျောက်ဆုံးတော့မယ်ဆိုတာ သူတစ်ယောက်တည်းသာ သိနေခဲ့သည်။

ယဲ့မင်က ဘာစကားမှ မပြောဘဲ ပိုက်ဆံတွေကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆုတ်ဖြဲလိုက်ရာ စက္ကူစတွေဟာ နှင်းပွင့်တွေလို ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ပြန့်ကျဲကျသွားသည်။

ဒီအရာတွေ... ဘာအသုံးဝင်တော့မှာလဲ။

ဒီတစ်လျှောက်လုံး သူ သည်းခံလာခဲ့သည်။

ချင်ယီရဲ့ အရှက်ခွဲမှုတွေကိုလည်း အားလုံး လက်ခံခဲ့သည်။ အကြောင်းရင်းကတော့ သူ အဲဒီလူကို အကြွေးတင်နေခဲ့လို့ပဲ။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူ ဆက်မသည်းခံချင်တော့ဘူး။

အစကတည်းက အရာအားလုံးဟာ အမှားတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ယောက် ပြန်တွေ့ခဲ့တဲ့အချိန်ကစပြီး ဒီမှားယွင်းတဲ့လမ်းပေါ်မှာ တစ်လှမ်းပြီးတစ်လှမ်း ပိုဝေးဝေး လျှောက်လာခဲ့ကြတာပဲ။

သူလုပ်ခဲ့တဲ့အမှားတွေအတွက် ပေးဆပ်ရမှာ မှန်ပေမဲ့ ဒီလိုမျိုးတော့ မဖြစ်သင့်ဘူး။

ဒီအတိုင်း ဆက်သွားနေရင် သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ပိုပြီးနာကျင်ရရုံပဲ ရှိလိမ့်မည်။

အဲဒါက သူလိုချင်တဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး။

အေးစက်ပြီး လူသူကင်းမဲ့နေတဲ့ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ပိုက်ဆံတွေကို ဆုတ်ဖြဲနေတဲ့ အသံက ထပ်ခါထပ်ခါ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ အဲဒီအသံဟာ တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ထဲမှာ နားစည်ကိုတောင် ထိခိုက်စေသလို စူးရှလှသည်။

ချင်ယီက ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ့ရှေ့က ယဲ့မင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ကြည့်လိုက်သည်။

အဲဒီမျက်လုံးတွေဟာ တည်ငြိမ်အေးဆေးနေသလို ထင်ရပေမဲ့ အတွင်းထဲမှာတော့ မှောင်မိုက်ပြင်းထန်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု အပြည့်အဝ ကိန်းအောင်းနေသည်။

အဲဒီအခိုက်အတန့်မှာ ချင်ယီက ယဲ့မင် တကယ်ထွက်သွားချင်နေပြီဆိုတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

သူက အရာအားလုံးကို အဆုံးသတ်ချင်နေပြီ။

ယဲ့မင်ဟာ သူ့ရှေ့မှာ ရှိနေသေးပေမဲ့ မကြာခင်မှာပဲ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့မယ့်လူတစ်ယောက်လို ခံစားရသည်။ ဘယ်သူမှ သူ့ကို တားဆီးနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။

လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်ကလိုပဲ။

ချင်ယီရဲ့ ခေါင်းထဲကို သွေးတွေ အလုံးအရင်းနဲ့ တိုးဝင်လာသည်။ သူ့ရဲ့ စူးရှအေးစက်တဲ့ အကြည့်တွေက ယဲ့မင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ကို ကျရောက်သွားသည်။

လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်တုန်းက...

မင်း ငါ့ကို ဒီလောက်ရက်ရက်စက်စက် ထားခဲ့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ မင်းရဲ့ရင်ထဲမှာ ဘယ်လောက်တောင် ခိုင်မာတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်မျိုး ရှိနေခဲ့တာလဲ။

မင်း ငါ့ကို ဒီလိုမျိုး ထပ်ပြီး မနှိုးဆွသင့်ဘူး။

ချင်ယီက လှည့်ပြန်လာပြီး ယဲ့မင်ရှေ့မှာ ရပ်လိုက်သည်။ သူ့နှုတ်ခမ်းတွေ လှုပ်ရှားသွားပြီး စကားတစ်လုံးချင်းစီကို ဖိဖိစီးစီး ပြောလိုက်သည်။

“မင်း... ထွက်... သွား... ချင်... တယ်... ပေါ့။”

ယဲ့မင်က တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်။”

“ဘာလို့လဲ။”

ချင်ယီက လက်ကိုဆန့်ထုတ်ပြီး ယဲ့မင်ရဲ့ ပါးပြင်ကို ထိတွေ့လိုက်သည်။ ထို့နောက် အသံတိုးတိုးနဲ့ မေးလိုက်သည်။

“မင်း ငါ့ဆီက ပိုက်ဆံကိုတောင် မလိုချင်တော့ဘူး။ ငါ့နေရာကို အစားထိုးဖို့ ပိုကောင်းတဲ့လူတစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့သွားလို့လား။ ဒါမှမဟုတ်... ငါက မင်းကို လျစ်လျူရှုထားလို့ မကျေနပ်ဖြစ်နေတာလား။”

ယဲ့မင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ လျစ်လျူရှုလှောင်ပြောင်နေတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပေါ်လာပေမဲ့ သူက ဘာတစ်ခုမှ ရှင်းပြမနေခဲ့ပေ။

“မင်း ကြိုက်သလို တွေးနိုင်တယ်။”

အဲဒီလိုပြောပြီးနောက် ယဲ့မင်က လှည့်ထွက်လိုက်သည်။

ချင်ယီက ရဲခေါ်မလား၊ ဘယ်လိုနည်းလမ်းမျိုးနဲ့ပဲ တားဆီးမလဲဆိုတာ သူ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ အခုအချိန်မှာ သူ့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ဆန္ဒကတော့ အသက်ရှူမဝအောင် ဖိနှိပ်ထားသလို ခံစားရစေတဲ့ ဒီနေရာကနေ ထွက်ခွာသွားဖို့ပင်။

ဒါပေမဲ့ သူ နှစ်လှမ်းတောင် မလျှောက်ရသေးခင်မှာပဲ ချင်ယီက နောက်ကနေ ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို အားပြင်းပြင်းနဲ့ တွန်းချလိုက်သည်။

စာရေးသူ၏ မှတ်ချက်

ယဲ့မင်: ကိုယ်ချစ်ရတဲ့သူက အိမ်ထောင်ပြုတော့မယ်။ ဒါပေမဲ့ သတို့သမီးက ကိုယ်မဟုတ်ဘူး။ ဘာလုပ်ရမလဲ။

၈၈၈: မင်္ဂလာလက်ဖွဲ့အနီထုပ်ကြီး ပြင်ဆင်ပြီး စိတ်ရင်းအမှန်နဲ့ ဆုတောင်းပေးလိုက်ပေါ့။

ယဲ့မင်: မရဘူး! ငါ သူ့ကို ချစ်တယ်။ သူ တခြားလူနဲ့ လက်ထပ်တာကို ငါ လုံးဝ ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး။

၈၈၈: ဒါဆို လက်ဖွဲ့ဖိုးကို ငါပေးမယ်။

ယဲ့မင်: သေချာစဉ်းစားကြည့်လိုက်တော့ သူများရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို ဖျက်ဆီးတာ မကောင်းဘူးပဲ။ ငါ အရမ်းဝမ်းနည်းရပေမဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်ကို ကောင်းချီးပေးလိုက်ရုံပဲ တတ်နိုင်တော့တယ်ထင်တယ်...

ချင်ယီ: ??? ဒီကိုလာခဲ့။ မင်းကို မရိုက်ပါဘူးလို့ ငါကတိပေးတယ်!