ယဲ့မင်က သူ့အဝတ်အစားတွေကို လှန်တင်ခံလိုက်ရတာကို ခံစားလိုက်ရချိန်မှာ မျက်လုံးထဲတွင် ဝမ်းနည်းနာကျင်မှုတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
ဒီတစ်ခါလည်း ထပ်ပြီး ဒီလိုပဲလား...။ သူ တကယ်ကို ဆက်ပြီး သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး။
ယဲ့မင်က ဒေါသတကြီး ရုန်းကန်လိုက်သည်။ သူ့ဒူးဖြင့် ချင်ယီ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို တွန်းကန်လိုက်သလို ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်နေစဉ် ချင်ယီ၏ မျက်နှာကိုလည်း လက်သီးဖြင့် ထိုးမိသွားသည်။ အားပြင်းလွန်းသဖြင့် ချင်ယီ၏ ခေါင်းပင် တစ်ဖက်သို့ စောင်းသွားရသည်။
ချင်ယီ ခဏမျှ ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် မျက်နှာပေါ်တွင် ဘာခံစားချက်မှ မပေါ်လွင်ဘဲ ပြန်လှည့်ကြည့်လာသည်။ သူက ယဲ့မင်၏ ရုန်းကန်မှုကို အတင်းဖိနှိပ်လိုက်ပြီး လည်စည်းကို ချွတ်ကာ ယဲ့မင်၏ လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ကျောဘက်တွင် ချည်နှောင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့ကို မှောက်လျက်အနေအထားဖြင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဖိချလိုက်သည်။
ယဲ့မင်က အစွမ်းကုန် ဆက်လက်ရုန်းကန်နေဆဲပင်။ နောက်ဆုံးထွက်သက်အထိသာ ကျန်တော့သည်ဆိုလျှင်တောင် ဒီလိုအဖြစ်မျိုးကို လက်ခံပေးမှာ မဟုတ်ပေ။
ချင်ယီ၏ အကြည့်များက သွေးဆာနေသည့်အလား ကြမ်းတမ်းလှသည်။ သူက အောက်ဘက်ရှိ ယဲ့မင်၏ ဘေးတိုက်မျက်နှာကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
သူ့ဆီကနေ တကယ်ပဲ ထွက်ပြေးချင်နေတာလား။
ချင်ယီက ခေါင်းငုံ့ကာ ယဲ့မင်၏ နားနားသို့ ကပ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ငါ့ဆီကနေ ထွက်သွားပြီးရင် မင်း ဘယ်သွားမှာလဲ။ ဟယ်ရှောက်ချန်ဆီ သွားရှာဦးမလို့လား။ မင်းသိလား၊ သူက မင်းအကြောင်းကို နေရာအနှံ့ လိုက်မေးနေတယ်။ မင်းကို ငါ့ဆီကနေ လုယူချင်နေတာပဲ။”
သူ့အသံက အေးစက်လွန်းလှသည်။
“သူ့ကို သင်ခန်းစာတစ်ခုပေးလိုက်ရင် ကောင်းမယ်ထင်တယ်။ အဲဒါဆို သူ မင်းအကြောင်း ထပ်စဉ်းစားရဲတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းလည်း ပိုပြီး နာခံတတ်လာလိမ့်မယ်။”
ချင်ယီ၏ အေးစက်စက်အသံကို ကြားလိုက်ရသည့် ယဲ့မင်က သူ ဟယ်ရှောက်ချန်ကို တကယ်ပဲ ထိခိုက်အောင် လုပ်တော့မည်ဟု သဘောပေါက်သွားသည်။ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် နာကျင်ပူဆွေးမှုတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
သူကိုယ်တိုင် အခုလိုအခြေအနေအထိ ကျရောက်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ဟယ်ရှောက်ချန်ကိုပါ သူနဲ့အတူ ဆွဲချသွားလို့ မဖြစ်ပေ။
ရုတ်တရက် ယဲ့မင်က ရယ်မောလိုက်ပြီး လှောင်ပြောင်သည့်လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် မိုက်မဲရတာလဲ။ ဟယ်ရှောက်ချန်က မင်းကို အမြဲတမ်း ညီအစ်ကိုကောင်းတစ်ယောက်လို သဘောထားခဲ့တာလေ။ ငါသာ သူ့ကို သွေးဆောင်ဖြားယောင်းခဲ့တာ မဟုတ်ရင် သူက ငါ့ကို ဘာလို့ သဘောကျမှာလဲ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ခံစားချက်တွေ ဒီလောက်တောင် နက်ရှိုင်းနေမယ်လို့ ငါတောင် မထင်ထားဘူး။”
“မင်းတို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်လုံး ငါ့လက်ထဲမှာ အရူးလုပ်ခံခဲ့ရပြီး ငါ့နောက်ကို ဟိုပြေးဒီပြေးနဲ့ လိုက်နေခဲ့ကြတာပဲ။ ဝမ်းနည်းစရာက ငါ အခုတော့ သူ့ကို စိတ်မဝင်စားတော့ဘူး။”
ယဲ့မင်က အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။
“ဒီလောက်နှစ်တွေကြာလာတာတောင် မင်းက အတိတ်ကို လက်မလွှတ်နိုင်သေးဘူး။ တကယ်ကို မထင်ထားမိဘူးပဲ။”
ချင်ယီက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ့စိတ်ထဲတွင် ကျန်ရှိနေသေးသည့် နောက်ဆုံးအသိစိတ်ကြိုးလေးပင် ပြတ်တောက်လုမတတ် ဖြစ်လာသည်။
“ပါးစပ်ပိတ်ထား!”
ယဲ့မင်က သူ့စကားကို လုံးဝ နားမထောင်ဘဲ ဆက်ပြောနေသည်။
“ငါ့ကို လိင်ဆက်ဆံဖို့ကလွဲပြီး မင်း ဘာလုပ်တတ်သေးလို့လဲ။ မင်းမှာ ဒီတစ်ခုပဲ တော်တာရှိတာပဲ။ ငါကြည့်ရတာ မင်းက ငါ့ကို လက်မလွှတ်နိုင်ဘူးထင်တယ်။ ဘာလဲ၊ ငါ့ကို ချစ်မိသွားတာများလား။ ဟားဟားဟားဟား!”
ချင်ယီ၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာသည်။
“မင်းကို ပါးစပ်ပိတ်ထားလို့ ပြောနေတယ်!”
သူက လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ပြီး မြှောက်တင်လိုက်သည်။ လက်ခုံပေါ်ရှိ သွေးကြောများပင် အားပြင်းစွာ တင်းထောင်လာသည်။
【ဒင်! ချင်ယီ၏ အမှောင်ဘက်သို့ ကျရောက်မှုတန်ဖိုး +၅။ လက်ရှိ အမှောင်ကျမှုတန်ဖိုးမှာ ၈၀ ဖြစ်သည်။】
ယဲ့မင်၏ မျက်လုံးထဲတွင် လှောင်ပြောင်မှုတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် သူက မျက်လုံးကို မှိတ်ချလိုက်ပြီး ချင်ယီ၏ လက်သီး ကျလာမည့်အချိန်ကို စောင့်နေသည့်အလား နေလိုက်သည်။
သို့သော် အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ သူမျှော်လင့်ထားသည့် နာကျင်မှုကို မခံစားရပေ။ ထိုအစား သူ့အရေပြားတစ်ဝိုက်ရှိ လေထုက အေးစက်သွားသည်ကိုသာ ခံစားလိုက်ရသည်။
ချင်ယီက သူ့လက်သီးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှော့ချလိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ရယ်လိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ လှည့်ကွက်ထဲ ဝင်တော့မလို့ပဲ။ မင်းက ငါ့ကိုယ်ပေါ်မှာ အလိုးခံချင်နေတာလား။ အရှက်ခွဲခံချင်တာလား။ ဒါမှမဟုတ် ဒီလိုလုပ်လိုက်ရင် ငါ မင်းကို လွှတ်ပေးမယ်လို့ ထင်နေတာလား။”
ယဲ့မင်၏ မျက်နှာက ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဖိကပ်နေသည်။ သူ့မျက်လုံးကို မှိတ်ထားပြီး မျက်တောင်များက တုန်ယင်နေသည်။
ရင်းနှီးလွန်းလှသည့် ထိုခံစားချက်ပင်။ သူ့နှလုံးသားကို အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြဲခံနေရသလိုမျိုး၊ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး၏ ရက်စက်မှုများက သူ့အတွင်းစိတ်ကို နှစ်ခြမ်းခွဲပစ်နေသလိုမျိုး ဖြစ်နေသည်။
ဘာလို့ ပြန်လာခဲ့မိတာလဲ...။
သူ တကယ်တော့... သူချစ်ရသူကို နောက်တစ်ကြိမ်လောက်ပဲ တွေ့ချင်ခဲ့တာပါ။
အဝေးကနေ တစ်ချက်လောက် ကြည့်ခွင့်ရရုံနဲ့တောင် ကျေနပ်နိုင်ခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ဘာဆက်ဆံရေးမှ မရှိတော့ဘူးဆိုရင်တောင် ရပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာက သူ့ကို အလွန်အမင်း မုန်းတီးနေခဲ့ပုံရသည်။ သူ့ကို ဒီလိုနည်းနဲ့ အပြစ်ပေးချင်နေခဲ့တာပဲ။
အခုဆို သူ့နှလုံးသားက သေဆုံးသွားသင့်ပြီ မဟုတ်လား။
ချင်ယီက သူ့ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘူး။ သူ့ကို လုံးဝ မချစ်တော့ဘူး။ သူ့ကို အလွယ်တကူ၊ ဘာမှမဖြစ်သလို စွန့်ပစ်နိုင်ခဲ့တာပဲ။ အခုဆို သူက လက်ထပ်တော့မယ်၊ ကလေးတွေလည်း ရတော့မယ်။
ချင်ယီ၏ ဘေးမှာ ယဲ့မင်အတွက် နေရာတစ်နေရာမှ မကျန်တော့ဘူး။
သူ့ရဲ့ တည်ရှိမှုကိုယ်တိုင်က အမှားတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့တာပဲ။
ချင်ယီက သူ့လက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ အောက်ဘက်ရှိလူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နာကျင်မှုကို တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ လက်စားချေခွင့်ရသည့် ကျေနပ်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒီတစ်ခါတော့ ဇာတ်သိမ်းကို ငါပဲ ဆုံးဖြတ်မယ်။”
ချင်ယီက သတိတစ်ဝက်လောက်သာ ရှိတော့သည့် ယဲ့မင်ကို ပွေ့ချီပြီး သူ့အခန်းထဲသို့ ပြန်သယ်သွားသည်။ ထို့နောက် ကုတင်ပေါ်သို့ အကြမ်းပတမ်း ပစ်ချလိုက်သည်။ ပြီးတော့ လက်ထိပ်တစ်စုံကို ထုတ်ယူကာ ယဲ့မင်၏ ညာလက်ကို ကုတင်ခေါင်းရင်းနှင့် သော့ခတ်ချည်နှောင်လိုက်သည်။
ယဲ့မင်က အားနည်းစွာဖြင့် လက်ကောက်ဝတ်ကို လှုပ်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် နာကျင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ အားအင်ချည့်နဲ့နေသည့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း တိုးတိုးလေး ချောင်းဆိုးလာသည်။
ချင်ယီက သူ့ပါးကို ပုတ်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
“စိတ်မပူနဲ့။ မင်းနဲ့ ကစားရတာ ငါ စိတ်ကုန်သွားတဲ့အခါ မင်းကို သဘာဝအတိုင်း လွှတ်ပေးမှာပါ။”
ယဲ့မင် နိုးလာသည့်အခါ သူ့ကိုယ်ပိုင်အခန်းထဲ ပြန်ရောက်နေကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သို့သော် သူက ချက်ချင်း မျက်လုံးမဖွင့်သေးပေ။
【ယဲ့မင် - မနေ့က သူ စိတ်ကုန်သွားရင် ငါ့ကို လွှတ်ပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်လား။】
【၈၈၈ - ဟုတ်တယ်၊ သူ အဲဒီလို ပြောခဲ့တယ်။】
【ယဲ့မင် - ဟူး...】
【၈၈၈ - ဘာဖြစ်လို့လဲ။】
【ယဲ့မင် - သူ အဲဒီနေ့အထိ စောင့်နိုင်ပါ့မလားလို့ ငါ စိုးရိမ်မိတယ်။】
【၈၈၈ - ……】
ဒီအရူးကောင်နဲ့ စကားဆက်ပြောနေမိရင် သူကိုယ်တိုင်ပါ အရူးဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။
【ယဲ့မင် - ငါ့လို ရုပ်ရည်ချောမောပြီး လူတွေရဲ့ ဝိညာဉ်ကိုတောင် ခိုးယူနိုင်တဲ့သူမျိုးကို ဘယ်သူက စိတ်ကုန်နိုင်မှာလဲ။ ဟားဟားဟားဟား!】
【၈၈၈ - ……】
ဒီလောက် အရှက်မရှိတဲ့လူမျိုးက ကမ္ဘာပေါ်မှာ တကယ်ရှိနေတာလား။
ယဲ့မင်က သူ့စိတ်ကို သေချာပြင်ဆင်ပြီးမှ မျက်လုံးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်သည်။
မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် သူ့မျက်နှာနှင့် အလွန်နီးကပ်နေသည့် မျက်နှာတစ်ခုကို ချက်ချင်း တွေ့လိုက်ရသည်။
အခုအချိန်မှာ ချင်ယီက သူ့ကို ပွေ့ဖက်ထားဆဲပင်။
ယဲ့မင်က ရှက်ရွံ့သွားသဖြင့် ချက်ချင်း ခေါင်းကို ပြန်လှည့်လိုက်သည်။ သူ့လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ချင်ယီ နိုးသွားမှာကို မလိုလားပေ။
သို့သော် ချင်ယီက မျက်လုံးဖွင့်လာသည်။ သူ့မျက်လုံးများက အလွန်ကြည်လင်တောက်ပနေသည်။ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပင် သူ တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်ခဲ့ပုံရသည်။
ယဲ့မင်က ချင်ယီနှင့် အတူနေခဲ့သည်မှာ အချိန်အတော်ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း သူတို့နှစ်ယောက် အတူအိပ်ပြီးသွားတိုင်း ချင်ယီက အခန်းထဲမှ ထွက်သွားလေ့ရှိသည်။
သူက ယဲ့မင်ကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ပြီး တစ်ညလုံး အိပ်ခဲ့ဖူးခြင်း မရှိပေ။ အကြောင်းမှာ ယဲ့မင်လိုလူမျိုးက သူ့ရဲ့ နူးညံ့ကြင်နာမှုနဲ့ ဂရုစိုက်မှုကို ရထိုက်သူမဟုတ်ဘူးဟု သူထင်ထားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ယဲ့မင်က သူ့ကို စွန့်ခွာသွားချင်ကြောင်း ပြောလာပြီးနောက်မှသာ ချင်ယီက သူ့ကို ဒီနေရာမှာ သော့ခတ်ထားခဲ့သည်။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ သူ့ရဲ့ ဆန္ဒတွေကို အပြည့်အဝ လိုက်လျောခဲ့မိပြီး အခုလိုနေတာလည်း မဆိုးဘူးဟု တွေးမိသွားသည်။
ချင်ယီက ယဲ့မင်၏ မေးစေ့ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး သူ့ဘက်သို့ ပြန်လှည့်လိုက်သည်။ သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။
“မင်းရဲ့ ကျေးဇူးရှင်ကို ဒီလိုပဲ ဆက်ဆံရသလား။”
ယဲ့မင်က လက်ထိပ်ခတ်ထားသည့် လက်ကို လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သတ္တုနှင့် ကုတင်ဘောင် ထိခတ်သံက တကျွင်ကျွင် မြည်လာသည်။
သူက အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်သည်။ တစ်ခုခုပြောချင်နေသည့်ပုံပေါ်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ပါးစပ်မဟဘဲ မျက်လုံးကိုသာ ပြန်မှိတ်လိုက်သည်။
သူ ရှင်းပြမနေတော့ပေ။ ဘာပဲပြောပြော အကျိုးမရှိဘူးဆိုတာ သူသိနေခဲ့ပြီ။
ယဲ့မင်၏ တိတ်ဆိတ်စွာ ဆန့်ကျင်နေမှုကို ချင်ယီက ခံစားမိသော်လည်း ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ သူက စောင်အောက်သို့ လက်လျှိုသွင်းလိုက်သည်။
ခဏအကြာတွင် ယဲ့မင်က မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ညည်းသံတစ်ချက် ထွက်လာသည်။ သူ့မျက်လုံးများ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွင့်လာပြီး မျက်ရည်စိုနေသည့် မျက်လုံးများထဲတွင် နာကျင်မှုကို မြင်တွေ့ရသည်။
“မင်း... ရပ်ပါတော့...”
ချင်ယီက ခေါင်းငုံ့ကာ ယဲ့မင်၏ ဖြူဖျော့ပြီး တုန်ယင်နေသည့် နှုတ်ခမ်းများကို ဖွဖွလေး နမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် လှောင်ပြောင်ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။
“မင်း မကြိုက်ဘူးလား။ ငါ ပိုက်ဆံပေးထားပြီးပြီဆိုတော့ မင်း မကြိုက်ရင်တောင် သည်းခံရမှာပဲ။”
ယဲ့မင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် နာကျင်ပူဆွေးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူက စကားကို အဆက်ပြတ်ပြတ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ငါ့ကို လွှတ်ပေးပါ... ငါ့ကို လွှတ်ပေးပါတော့...”
သူ ဒီအရာတွေကို ဆက်ပြီး မခံစားချင်တော့ဘူး။
ချင်ယီက ပြုံးလိုက်သည်။ သို့သော် ထိုအပြုံးထဲတွင် ကြမ်းတမ်းရက်စက်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
“အဲဒါက မင်းဆုံးဖြတ်ရမယ့် ကိစ္စမဟုတ်ဘူး။ ဘယ်သူက မင်းကို ငါ့ကို လာစနောက်ခိုင်းလို့လဲ။”
နာကျင်မှုနှင့် အရှက်ခွဲခံရမှုတို့ကြောင့် ယဲ့မင်၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲလာသည်။ သူက ဘယ်လောက်ပဲ ခုခံပါစေ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် တုံ့ပြန်မှုကိုသာ ရရှိခဲ့သည်။
သိပ်မကြာခင်မှာပင် သူ့မှာ ဆက်လက်ခုခံဖို့ အားအင်မကျန်တော့ပေ။ မျက်ရည်များသာ တစ်စက်ပြီးတစ်စက် စီးကျနေခဲ့သည်။
ထိုအချိန်ကျမှသာ ချင်ယီက ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူက ဖြည်းဖြည်းချင်း အဝတ်အစားဝတ်ပြီး လည်စည်းကို ပြန်တပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ယဲ့မင်ကို တစ်ချက်သာ အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး အခန်းထဲမှ ထွက်သွားခဲ့သည်။
အဲဒီနေ့နောက်ပိုင်း ယဲ့မင်က ကုတင်ပေါ်မှ တစ်ကြိမ်မျှ မဆင်းနိုင်တော့ပေ။
ချင်ယီက သူ့ကို ကိုယ်တိုင်ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးခဲ့ပြီး ပင်ပန်းသည်ဟုလည်း ထင်ပုံမရပေ။ ညတိုင်းဆိုလျှင် သူ့အပေါ် အင်အားကုန်မခံသလိုမျိုး အဆက်မပြတ် ကြမ်းတမ်းစွာ ပြုမူလေ့ရှိသည်။
သိပ်မကြာခင်မှာပင် ယဲ့မင်၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အလွန်အမင်း အားနည်းလာခဲ့သည်။ ၈၈၈ ပင် သူ အလွန်အကျွံဖြစ်နေပြီဟု မနေနိုင်ဘဲ ပြောလာရသည်။
ဒီနေ့တွင်လည်း ချင်ယီက ယဲ့မင်ကို အစားအစာ ကိုယ်တိုင်ယူလာပြီး ခွံ့ကျွေးပြန်သည်။
ယဲ့မင်က ပန်းကန်ထဲရှိ အစားအစာများကို ငူငူကြောင်ကြောင် ကြည့်နေပြီး တူကို လှမ်းယူဖို့ပင် လက်မလှမ်းခဲ့ပေ။
ချင်ယီက သူ့ကို အေးစက်စွာ ခဏကြာ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။
“ဒီည ငါ ချိန်းထားတာရှိတယ်။ မင်းနဲ့ အချိန်ဖြုန်းဖို့ အချိန်မရှိဘူး။ မစားချင်ရင်လည်း မစားနဲ့တော့။”
စကားဆုံးသည်နှင့် တံခါးကို ဝုန်းခနဲ ဆောင့်ပိတ်ကာ ထွက်သွားခဲ့သည်။
ယဲ့မင်က ဖြည်းဖြည်းချင်း မျက်လုံးမော့လိုက်ပြီး ပိတ်သွားသည့် တံခါးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
【ယဲ့မင် - သူက ငါ့ကို ဒီအတိုင်းထားခဲ့ပြီး ချိန်းတွေ့ဖို့ တကယ်ထွက်သွားတာပဲ...】
【၈၈၈ - မင်းကလည်း အရမ်းခေါင်းမာလွန်းတာကိုး။ ထမင်းတစ်နပ်စားဖို့တောင် ဘိုးဘွားဘီဘင်ကို ပြုစုနေရသလို ခက်ခဲအောင်လုပ်နေတယ်။ ချင်ယီက မင်းကို အခုလောက်ထိ သည်းခံပေးနေတာတောင် အတော်ဆုံးပဲ။】
【ယဲ့မင် - မင်းက ဘယ်သူ့ဘက်ကလဲ။ ပြီးတော့ ငါ ဒီလိုမပြုမူရင် ဇာတ်လမ်းနဲ့ မကိုက်ညီတော့ဘူးလေ။】
【၈၈၈ - ဒီကိစ္စအားလုံးကို မင်းကိုယ်တိုင် စီစဉ်ထားတာလေ။ မင်းကို ဒီလိုလုပ်ဖို့ ဘယ်သူက အတင်းခိုင်းနေလို့လဲ။】
【ယဲ့မင် - ……】
ယဲ့မင်က အလောင်းတစ်လောင်းလို ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲချလိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာတစ်ခုလုံး ညှိုးငယ်မည်းမှောင်နေသည်။
ဗိုက်ဆာလိုက်တာ။
တကယ်ကို စားချင်လိုက်တာ။
နာရီပေါင်းများစွာ ကြာသွားခဲ့သည်။
ယဲ့မင်က ကုတင်ပေါ်တွင် ဆက်လက်လှဲနေဆဲဖြစ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ စားပွဲပေါ်ရှိ အစားအစာများကို လှမ်းကြည့်မိသည်။
သူ့စိတ်ထဲတွင် နာကျင်စွာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချဖို့ ကြိုးစားနေစဉ် ရုတ်တရက် အပြင်ဘက်မှ စကားပြောသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။
ကျန်းလူယောင်က ချင်ယီနှင့်အတူ ညစာကို သတိကြီးကြီးဖြင့် စားနေသည်။ အစမှအဆုံးအထိ သူမ၏ မျက်နှာထားက သူဌေးနှင့်အတူ ထမင်းစားနေရသည့် ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်လို တည်ကြည်လေးနက်နေခဲ့သည်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပိုက်ဆံပေးတဲ့သူက အကြီးအကဲပဲ မဟုတ်လား။
ချင်ယီက သူမကို အမေရိကန်ဒေါ်လာ ဆယ်သန်းပေးပြီး သူ့ရဲ့ စေ့စပ်ထားသူအဖြစ် ဟန်ဆောင်ပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့သည်။ အကြောင်းပြချက်ကတော့ သူ့နောက်ကို အမြဲတစေ လိုက်ကပ်နေကြသည့် မိန်းကလေးများကို တားဆီးဖို့ဆိုပဲ။
ဒီလို မေရီဆူးဝတ္ထုထဲမှာပဲ တွေ့ရတတ်တဲ့ ဇာတ်ကွက်မျိုးက ကျန်းလူယောင်ရဲ့ ခေါင်းပေါ်ကို တည့်တည့်ကျလာခဲ့သည်။ သူမကတော့ တုံ့ဆိုင်းမနေခဲ့ပေ။
ဒေါ်လာ ဆယ်သန်းနဲ့ဆိုရင် ဒီသဘောတူညီချက်ကို လက်ခံဖို့ သူမအတွက် ပြဿနာမရှိဘူး။
သူမ၏ ဖခင်ပိုင် ကုမ္ပဏီငယ်လေးက မကြာသေးခင်က ငွေကြေးအခက်အခဲများနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။ ဒေါ်လာ ဆယ်သန်းသာ ရှိမည်ဆိုလျှင် သူတို့မိသားစုကို အခက်အခဲထဲမှ ဆွဲထုတ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။
ချင်ယီလို နတ်ဘုရားတစ်ပါးလို ချောမောသည့် အမျိုးသားမျိုးအတွက်ကတော့ ဆက်ဆံရေးက အတုဖြစ်နေတယ်ဆိုရင်တောင် သူ့မျက်နှာလေးကို ကြည့်ခွင့်ရတာနဲ့တင် တန်နေပြီမဟုတ်လား။
သူမအနေနဲ့လည်း ဆုံးရှုံးရမှာကို မကြောက်ပါဘူး။
စာချုပ်ထဲမှာ နှစ်ဖက်စလုံးရဲ့ အခွင့်အရေးနဲ့ တာဝန်တွေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရေးသားထားပြီးသားဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ချင်ယီကလည်း သူမအပေါ် အမြဲတမ်း ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပြီး လူကြီးလူကောင်းဆန်စွာ ပြုမူခဲ့သည်။
လက်တွေ့ဘဝမှာ သူက တီဗီပေါ်ကထက်တောင် ပိုချောနေသေးသည်။
ကျန်းလူယောင်က သူမကိုယ်တိုင် စိတ်မထိန်းနိုင်ဘဲ ချင်ယီကို အခွင့်ကောင်းယူမိခဲ့ရင်တောင် သူက သူမကို ရိုက်လောက်မှာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်...
ချင်ယီနှင့် ကျန်းလူယောင်တို့ စေ့စပ်ထားကြပြီဆိုပေမဲ့ လက်တွေ့မှာတော့ သူတို့နှစ်ယောက် တွေ့ဆုံဖြစ်တာ အလွန်နည်းပါးသည်။ လက်ထပ်တော့မည့်အကြောင်း ကြေညာချက်ကိုတောင် မီဒီယာကုမ္ပဏီထံ တိုက်ရိုက်အပ်နှံပြီး ကြေညာခိုင်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
လက်စွပ်တို့ ပန်းစည်းတို့ဆိုတာလည်း မရှိခဲ့ပေ။ နှစ်ဖက်စလုံးက ဒီဆက်ဆံရေးဟာ အတုအယောင်သာဖြစ်ကြောင်း သိထားကြသည်။
ဒီနေ့ ချိန်းတွေ့ဖို့ ချင်ယီက သူမကို ခေါ်လာခြင်းကပင် ကျန်းလူယောင်အတွက် အလွန်အံ့ဩစရာကောင်းနေပြီဖြစ်သည်။
ချိန်းတွေ့ပြီးနောက် သူက သူမကို အိမ်အထိ လိုက်ပို့ပေးဦးမည်ဆိုတော့ သူမ တကယ်ကို မင်သက်သွားရသည်။
လမ်းတစ်လျှောက်လုံး သူမ၏ ခေါင်းထဲတွင် အတွေးများ ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။
ချင်ယီက တကယ်ပဲ သူမကို စိတ်ဝင်စားနေတာများလား။
ဒီလို အိပ်မက်မျိုးတော့ မမက်တာကောင်းမယ်ထင်တယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား။
ကျန်းလူယောင်၏ စိတ်ခံစားချက်များ အတက်အကျဖြစ်နေချိန်မှာပင် ချင်ယီက သူမအနေနဲ့ အခု သူ့အတွက် လုပ်ပေးရမည့် တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ရမည့်အချိန် ရောက်ပြီဖြစ်ကြောင်း ပြောလာသည်။
ကျန်းလူယောင်က စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
ဒီလိုကိုး။ ဒါဆို ပုံမှန်ပါပဲ။
ချင်ယီရဲ့ နောက်ကို လိုက်ကပ်နေတဲ့ စိတ်အနှောင့်အယှက်ပေးသူတွေကို ဖယ်ရှားဖို့အတွက် သူမက ချင်ယီနဲ့ ချစ်ခင်ရင်းနှီးတဲ့ စုံတွဲတစ်တွဲလို အချိန်မရွေး ဟန်ဆောင်ပေးရမှာပဲ။
ဒါပေမဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာပိုင်းဆိုင်ရာ တာဝန်တွေတော့ မပါဘူး။ အဲဒါဆိုရင် လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ အနိုင်အထက်ပြုမှု ဖြစ်သွားမှာပေါ့။
ချင်ယီက သူမကို အိမ်ခေါ်လာတဲ့ အကြောင်းရင်းက ဒါကြောင့်ကိုး။
အလုပ်ကိစ္စအတွက်ပဲ ဖြစ်နေတာပဲ။
ကျန်းလူယောင်က ချင်ယီဆီက ဒေါ်လာ ဆယ်သန်းကို လက်ခံရရှိထားပေမဲ့ သူမဘက်ကတော့ သဘောတူညီချက်အရ လုပ်ပေးရမည့်အရာကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မလုပ်ပေးရသေးပေ။
ဒါကြောင့် ပိုက်ဆံကို အလကားယူထားရသလို ခံစားနေရပြီး စိတ်မသက်မသာဖြစ်နေခဲ့သည်။
အခုတော့ သူမက ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ ချင်ယီကို အားတက်သရော အာမခံလိုက်သည်။
သူမ သေချာပေါက် အကောင်းဆုံး ဟန်ဆောင်ပေးမည်တဲ့။
ချင်ယီက သူမကို လုပ်ရမည့်အရာများ ပြောပြပြီးနောက် ဒုတိယထပ်သို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။
သူက ပိတ်ထားသည့် တံခါးတစ်ချပ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ကျန်းလူယောင်ကို ရှင်းလင်းပြတ်သားသည့် အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“တစ်လအကြာမှာ မင်္ဂလာဆောင်မယ်။ အဲဒါ အဆင်ပြေလား။”
ကျန်းလူယောင်က ချင်ယီ၏ ချောမောခန့်ညားလှသည့် မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်မိရာ ပါးနှစ်ဖက် အနည်းငယ် နီရဲသွားသည်။
“အာ... အဆင်ပြေပါတယ်။”
ချင်ယီက ဆက်ပြောသည်။
“နောက်တစ်ခါ နှစ်ခါလောက် အချိန်ရတဲ့အခါ မင်းကို ပါရီကို ခေါ်သွားပြီး မင်္ဂလာဝတ်စုံကို စိတ်ကြိုက် ဒီဇိုင်းဆွဲ ချုပ်ခိုင်းပေးမယ်။”
ကျန်းလူယောင် - “အင်း... အင်း...”
ချင်ယီက ပြုံးလိုက်သည်။
“အဆင်ပြေတယ်၊ အင်းလို့ ပြောတာကလွဲပြီး မင်းပြောချင်တာ တခြားမရှိဘူးလား။ မင်းမှာ အကြံဉာဏ်တစ်ခုခုရှိရင်လည်း ငါ့ကို ပြောလို့ရတယ်နော်။”
ကျန်းလူယောင် - “……”
တခြားစကား မပြောချင်တာ မဟုတ်ပါဘူးနော်။ ဒါပေမဲ့ နတ်ဘုရားရေ၊ ရှင့်အနားကို ကပ်ဖို့က အရမ်းခက်လွန်းတယ်။ ဒီသရုပ်ဆောင်မှုထဲကို ဘယ်လိုဝင်ရမလဲတောင် မသိတော့ဘူး။ အားးး! မျက်နှာမှာ ချွေးတွေတောင် ထွက်နေပြီ၊ ကျွန်မ တကယ်ကြိုးစားနေတာပါနော်။
ချင်ယီက အကူအညီမဲ့သည့်ပုံစံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ရပါတယ်။ မင်း စိတ်ပူစရာမလိုဘူး။ အရာအားလုံးကို ငါ စီစဉ်ပေးမယ်။”
ချင်ယီက ကျန်းလူယောင်ကို စကားအနည်းငယ် ထပ်ပြောပြီးနောက် သူမကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဒုတိယထပ်ရှိ အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။
သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်စက်မျှ မကျန်တော့ပေ။ အရင်လိုပင် တည်ကြည်အေးစက်သည့် မျက်နှာထားကို ပြန်လည်ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးထဲတွင်တော့ ရှုပ်ထွေးသည့် အရိပ်အယောင်များ ရှိနေခဲ့သည်။
ဒီနေ့ သူ တကယ်ကို ကလေးဆန်လိုက်တာပဲ။
ဒါပေမဲ့ သူ အဲဒီလိုပဲ လုပ်ခဲ့မိတယ်။
သူ ဘယ်လိုရလဒ်မျိုးကို မျှော်လင့်နေခဲ့တာလဲ။
ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း သူက ယဲ့မင်နှင့် နေ့တိုင်း အတူရှိနေခဲ့သည်။ သို့သော် သူ ယဲ့မင်ကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ဖို့ အကြမ်းဖက်နည်းလမ်းများကိုသာ အသုံးပြုခဲ့ရသည်။
ယဲ့မင်ကတော့ သူ့စိတ်ကို အခိုင်အမာဆုံးဖြတ်ထားပြီး သူ့ဆီကနေ ထွက်ခွာသွားဖို့ ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။
ယဲ့မင်က ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် ဒီလိုဆုံးဖြတ်ချက်ချခဲ့တာလဲ။
အရင်ကဆို သူ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပိုနာခံလာခဲ့တာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။
တကယ်ပဲ သူ လက်ထပ်တော့မယ်ဆိုတာကြောင့်လား။
ယဲ့မင်က သူ လက်ထပ်မယ့်ကိစ္စကို ဘာကြောင့် ဂရုစိုက်ရမှာလဲ။
ဒါမှမဟုတ်... သူက အခုထိ သူ့ကို ဂရုစိုက်နေသေးတာလား။
ဒီအတွေးက ချင်ယီကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လှောင်ရယ်ချင်စိတ် ဖြစ်စေခဲ့သည်။
ယဲ့မင်က သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဂရုစိုက်နေဦးမှာလဲ။
ယဲ့မင်က သူ့ကို မချစ်ခဲ့တာပဲ။ မဟုတ်ရင် သူ့ကို ဒီလောက်ရက်စက်စွာ ဘယ်လိုလုပ် စွန့်ခွာသွားနိုင်မှာလဲ။
သူ့ရဲ့ ကလေးဆန်လှတဲ့ လုပ်ရပ်တွေက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရူးလုပ်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
ချင်ယီက လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် တံခါးကို ဖြည်းညင်းစွာ တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။
သူ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်နှင့် ယဲ့မင်၏ မျက်လုံးများနှင့် တိုက်ရိုက်ဆုံသွားခဲ့သည်။
ထိုခဏလေးမှာပင် ဘာကြောင့်မှန်းမသိ၊ သူ့နှလုံးသားက ရုတ်တရက် ခုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။