ယဲ့မင်က ပြင်းပြင်းထန်ထန် တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ဟဲရှောင်ချန်ကို လက်နဲ့တွန်းဖယ်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်မှာလည်း စိတ်လှုပ်ရှားတုန်လှုပ်နေတဲ့ အမူအရာတွေ ထင်ရှားစွာ ပေါ်လွင်နေသည်။
ဟဲရှောင်ချန်လည်း ခဏတာ ကြောင်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူ့ရှေ့မှာ ရပ်နေသော ချင်ယီကို မြင်လိုက်ရသည်။ အဲဒီအခါမှ ယဲ့မင်က အစောပိုင်းတုန်းက သူနဲ့ ပြတ်ပြတ်သားသား အဆက်ဖြတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာကို ပြန်သတိရသွားသည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ နာကျင်ဝမ်းနည်းနေတဲ့ အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။
ချင်ယီက ယဲ့မင်ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံနေတယ်ဆိုရင် သူ့မှာ ပြောစရာမရှိပါဘူး။ သူ အချိန်နောက်ကျပြီးမှ ရောက်လာခဲ့ရတာကိုပဲ နောင်တရနေရုံသာ ရှိလိမ့်မည်။ ဒါပေမဲ့ အခု ချင်ယီက ယဲ့မင်ကို သိသိသာသာ နှိပ်စက်နေခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား။ ဒါဆို ယဲ့မင်က ဘာကြောင့် သူ့အနားမှာ ဒီလောက်အထိ ဆက်နေချင်နေရတာလဲ။
ဟဲရှောင်ချန်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ ခါးသီးမှုတွေ ပြည့်နှက်လာသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ သူ့ရင်ထဲမှာ တိတ်တဆိတ် ကြီးထွားလာခဲ့တဲ့ ခံစားချက်တွေကိုလည်း ထိန်းချုပ်မထားနိုင်တော့ပေ။ သူက ယဲ့မင်ရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး ထွက်သွားခွင့်မပေးဘဲ ချင်ယီကို အေးစက်စွာ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်းရောက်လာပြီပေါ့။”
ချင်ယီက သူတို့နှစ်ယောက်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စိုက်ကြည့်နေသည်။ အဲဒီအချိန်မှာ သူ့မျက်လုံးထဲက အေးစက်ခါးသီးတဲ့ အမုန်းတရားတွေကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်မထားတော့ပေ။
သူ... အဲဒီတုန်းက သက်သေတွေက ငြင်းမရလောက်အောင် ခိုင်လုံမနေခဲ့ဘူးဆိုရင် ဒီအဖြစ်မှန်ကို သူ ဘယ်လိုလုပ် ယုံကြည်နိုင်မှာလဲ။
သူ့ရဲ့ အရင်းနှီးဆုံးသူငယ်ချင်းနဲ့ သူချစ်ရတဲ့သူက နောက်ကွယ်မှာ ဖောက်ပြန်နေခဲ့ကြတာ။ ချင်ယီဆီကနေ ထွက်ပြေးပြီး နိုင်ငံခြားကို ထွက်သွားနိုင်ဖို့တောင် သူကိုယ်တိုင် ကူညီပေးခဲ့ရသေးသည်။
သူက သူတို့နှစ်ယောက်ကို ဒီလောက်အထိ ယုံကြည်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ကတော့ သူ့နောက်ကွယ်မှာ လျှို့ဝှက်စွာ ပေါင်းသင်းပြီး သူ့ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့ကြသည်။ သုံးနှစ်တောင် ကြာသွားခဲ့ပြီဖြစ်ပေမဲ့ သူတို့ကို အခွင့်အရေးနည်းနည်းလေး ပေးလိုက်တာနဲ့ မီးတောက်ဟောင်းတွေက ပြာပုံအောက်ကနေ ပြန်လည်ထတောက်လာနိုင်သေးသည်။
သူကိုယ်တိုင် မျက်စိနဲ့မမြင်ခဲ့ရင် ဒီအဖြစ်မှန်ကို ဘယ်လိုလုပ် ယုံနိုင်မှာလဲ။
ဟဲရှောင်ချန်ရဲ့ မျက်နှာထားကလည်း အေးစက်နေသည်။
ယဲ့မင်မှာ ထွက်သွားခဲ့ရတဲ့ အကြောင်းပြချက်ကောင်းတစ်ခုခု ရှိမှာပဲလို့ သူ ယုံကြည်နေခဲ့သည်။ ယဲ့မင်နဲ့ အရင်းနှီးဆုံးသူဖြစ်တဲ့ ချင်ယီက အကြောင်းရင်းကို သေချာမသိရသေးခင်မှာပဲ လက်စားချေဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာဖြစ်သည်။ ဒီလိုလူမျိုးက ယဲ့မင်ရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ရထိုက်သူ မဟုတ်ဘူး။
သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အတွေးတွေက လုံးဝကို မတူညီတဲ့ လမ်းကြောင်းတွေပေါ်မှာ ရှိနေကြသည်။ တူညီတဲ့အချက်တစ်ခုတည်းကတော့ နှစ်ယောက်စလုံး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အထင်အမြင်သေးနေကြခြင်းပင်။
ချင်ယီက ဖြည်းညင်းစွာ အကြည့်ကို အောက်ချလိုက်ပြီး ဟဲရှောင်ချန်က ယဲ့မင်ရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ လက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ အဲဒီမြင်ကွင်းက သူ့မျက်လုံးတွေကို အပ်တွေနဲ့ လိုက်ထိုးနေသလို ခံစားရစေသည်။
“လွှတ်လိုက်။”
သူ့အသံက အန္တရာယ်အငွေ့အသက်တွေ လွှမ်းခြုံနေသည်။
ဟဲရှောင်ချန်က လွှတ်ပေးဖို့ လုံးဝ ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။ သူက မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်ပြီး ပြန်ပြောသည်။
“မင်း အခု သူ့ကို မကြိုက်တော့ဘူးဆိုရင် ဘာလို့ မင်းအနားမှာ အတင်းဆွဲထားနေရသေးတာလဲ။ ငါ့ဆီကိုပဲ ပေးလိုက်ပါလား။”
သူက ခြောက်ကပ်ကပ် ရယ်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။
“ဒါ့အပြင် ဘယ်သူ့ကိုပေးပေး အတူတူပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ ဟွမ်အကြောင်းလည်း စိတ်ပူစရာမလိုဘူး။ ငါ သူ့ကို ပြောလိုက်မယ်။ ငါ့ကို ဘာမှပြောရဲမှာ မဟုတ်ဘူး။”
ဟဲရှောင်ချန်ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ လှည့်ကွက်တစ်ခုခု စဉ်းစားနေသလို အရိပ်အယောင်တွေ ရှိနေသည်။ ယဲ့မင်က မိုက်မဲစွာနဲ့ ချင်ယီအပေါ်မှာပဲ သူ့နှလုံးသားကို ဆက်လက်ပုံအပ်နေမှာကို သူ မလိုလားပေ။ ဒါကြောင့် ရက်စက်တဲ့ အမှန်တရားကို ယဲ့မင် နားလည်သွားအောင် တမင်ပြောပြနေခြင်းဖြစ်သည်။
ယဲ့မင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ မှောင်မိုက်သွားပြီး ရုန်းကန်နေတာကို ရပ်လိုက်သည်။
ချင်ယီက လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ဒေါသအမျက်ချောင်းချောင်းထွက်နေတဲ့ အမူအရာတစ်ခု လက်ခနဲ ပေါ်လာသည်။ နောက်တစ်ခဏမှာပဲ သူက ရုတ်တရက် ရှေ့ကို တိုးလာပြီး ကြိုတင်သတိပေးခြင်းမရှိဘဲ ဟဲရှောင်ချန်ရဲ့ ဝမ်းဗိုက်ကို ကန်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်သီးနဲ့ သူ့မျက်နှာကို ထိုးချလိုက်သည်။
ဟဲရှောင်ချန်ရဲ့ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားသည်။ ချင်ယီက ရုတ်တရက် လက်ပါလိမ့်မယ်လို့ သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ တုံ့ပြန်ဖို့ အချိန်နည်းနည်းနောက်ကျသွားတာကြောင့် ခဏတာ အသာစီးရသွားခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။
အဝတ်အစားအကောင်းစားတွေ ဝတ်ထားတဲ့ လူနှစ်ယောက်ဟာ အိမ်သာတံခါးရှေ့မှာ အချင်းချင်း လုံးထွေးသတ်ပုတ်နေကြသည်။ မြင်ကွင်းကတော့ ကြည့်မကောင်းလှပေ။
ယဲ့မင်က ဘေးတစ်ဖက်ကို တွန်းထုတ်ခံလိုက်ရသည်။ အခြေအနေ ပိုဆိုးလာတာကို မြင်တဲ့အခါ သူက ရုတ်တရက် ပြေးဝင်သွားပြီး ချင်ယီရဲ့ လက်မောင်းကို နောက်ကနေ ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။
“နှစ်ယောက်လုံး ရပ်လိုက်ကြတော့!”
ချင်ယီ ရပ်သွားသည်။ သူက နောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် လက်မောင်းကို အားပြင်းပြင်းနဲ့ ဆွဲရုန်းလိုက်ရာ ယဲ့မင်ဟာ ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို လွင့်ကျသွားသည်။ ထို့နောက် သူက ဟဲရှောင်ချန်နဲ့ ဆက်လက်သတ်ပုတ်နေပြန်သည်။
ယဲ့မင်ရဲ့ မျက်နှာမှာ နာကျင်မှုတွေ ပေါ်လာသည်။ ဒါပေမဲ့ သူက နောက်ထပ် ဝင်မတားတော့ပေ။ နေရာမှာပဲ အေးခဲသွားသလို ရပ်နေခဲ့သည်။
【၈၈၈: ...တကယ်ကို ဘေးဒုက္ခတွေ ယူဆောင်လာတဲ့ မြေခွေးမလေးပဲ။】
【ယဲ့မင်: Innocent.jpg】
【၈၈၈: “ယောက်ျားတစ်ယောက်အတွက် ညီအစ်ကိုဆိုတာ လက်ခြေတွေ၊ မိန်းမဆိုတာ အဝတ်အစားတွေပဲ” ဆိုတဲ့ စကားရှိတယ် မဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ ငါ့အမြင်တော့ အခုခေတ်လူသားတွေက အသုံးမကျလွန်းတယ်။ လူတစ်ယောက်အတွက်နဲ့တောင် ရန်ဖြစ်နေကြတယ်။ သူတို့မျက်လုံးတွေက တော်တော်ညံ့ကြတာပဲ။】
【ယဲ့မင်: မင်း ငါ့ကို အထင်သေးနေတာလား?!】
【၈၈၈: ငါ မင်းကို ပြောတယ်လို့ ပြောမိလို့လား။ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဲဒီနေရာမှာ အမြန်သွားထိုင်နေတာလဲ။ အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရလို့လား။】
【ယဲ့မင်: .....】
【ယဲ့မင်: ငါပြောပြမယ်။ အဲဒီစကားက ခေတ်မစားတော့ဘူး။ အခုခေတ်မှာတော့ “မိန်းမတစ်ယောက်အတွက် ကိုယ့်ညီအစ်ကိုရဲ့ လက်ခြေတွေကို ချိုးပစ်၊ ပြီးရင် ဓားနဲ့ပါ နှစ်ချက်ထပ်ထိုး” လို့ ပြောရတယ်။ တစ်ကိုယ်တည်းဘဝကနေ လွတ်မြောက်ဖို့က အရေးအကြီးဆုံးတာဝန်ပဲ။ Single ခွေးတွေမှာ ဂုဏ်သိက္ခာဆိုတာ မရှိဘူး!】
【၈၈၈: အော်... နားလည်ပြီ။ မင်းက မိန်းမကိုး။】
【ယဲ့မင်: ဟေ့! မင်း အဓိကအချက်ကို လွဲပြီး အာရုံစိုက်နေတယ်လေ!!!】
အခြားတစ်ဖက်မှာတော့ ချင်ယီနဲ့ ဟဲရှောင်ချန်တို့ရဲ့ တိုက်ပွဲက အဆုံးသတ်ခါနီးနေပြီဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးမှာ ချင်ယီက အနိုင်ရသွားသည်။ သူက ဟဲရှောင်ချန်ရဲ့ ကော်လာကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ဖိချလိုက်သည်။
“မင်းကို သတိပေးလိုက်မယ်။ နောက်တစ်ခါ ငါ့လူအနားကို ထပ်မကပ်နဲ့။ မဟုတ်ရင် နောက်တစ်ကြိမ်ကျရင် ဒီလောက်သက်ညှာမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ရဲ့ အရင်က ခင်မင်မှုကို မေ့သွားတယ်လို့လည်း ငါ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့။”
ဟဲရှောင်ချန်က နှုတ်ခမ်းပေါ်က သွေးတွေကို သုတ်လိုက်သည်။ သူက ချင်ယီကို မကြောက်မရွံ့ စိုက်ကြည့်ရင်း အေးစက်စွာ ရယ်လိုက်သည်။
“ဟက်! မင်းပြောပုံက ငါက မင်းကို ကြောက်နေတဲ့အတိုင်းပဲ။ သူ့ကို တခြားလူဆီ ပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တာ ဘယ်သူလဲ။ အခုကျတော့ သူ့ကို လက်လွှတ်ဖို့ မခံနိုင်တော့သလို ဟန်ဆောင်နေတာက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။”
“လက်မလွှတ်နိုင်ဘူး ဟုတ်လား?”
ချင်ယီက မျက်လုံးတွေကို မှေးကျဉ်းလိုက်ပြီး လှောင်ပြောင်စွာ ရယ်လိုက်သည်။
“အဲဒီစကားက ရယ်စရာကောင်းလွန်းတယ်။ ငါ သူ့ကို မလိုချင်တော့တဲ့အခါ ဘယ်သူ့ကိုပေးပေး ငါ့သဘောပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့... အဲဒီအတွက် ပေးဆပ်ရမယ့် တန်ဖိုးကို မတတ်နိုင်လောက်ဘူးလို့ ငါထင်တယ်။”
ဟဲရှောင်ချန်က မျက်လုံးတွေကို မှေးကျဉ်းလိုက်သည်။
ချင်ယီက သူ့ကို ဆွဲထားတဲ့လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လှည့်ထွက်ကာ ယဲ့မင်ကို ဆွဲခေါ်သွားသည်။
ဆွဲခေါ်သွားခံနေရတဲ့ ယဲ့မင်က နောက်ပြန်လှည့်ပြီး ဟဲရှောင်ချန်ကို မနေနိုင်ဘဲ ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ တောင်းပန်နေတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ အပြည့်ရှိနေသည်။
ဟဲရှောင်ချန်လည်း ဒီနေ့တော့ ချင်ယီ ယဲ့မင်ကို ခေါ်သွားတာကို တားဆီးဖို့ မဖြစ်နိုင်မှန်း သိနေသည်။ ဒါပေမဲ့ ဒေါသထွက်နေတဲ့ ချင်ယီက ယဲ့မင်ကို တစ်ခုခုဆိုးဆိုးရွားရွား လုပ်မိမှာကို သူ စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။ ဒါကြောင့် အော်ခေါ်လိုက်သည်။
“ချင်ယီ!”
ချင်ယီ ရပ်သွားပြီး နောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ဟဲရှောင်ချန်က သူ့မျက်လုံးတွေကို စိုက်ကြည့်ရင်း စကားလုံးတိုင်းကို ဖိဖိစီးစီး ပြောလိုက်သည်။
“နောက်မှ နောင်တရမယ့်အရာမျိုး မလုပ်မိစေနဲ့။”
ချင်ယီရဲ့ ပါးစပ်ထောင့်က တွန့်သွားပြီးနောက် အထင်သေးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူက ယဲ့မင်ကို အေးစက်စွာ ဆွဲခေါ်သွားပြီး ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
အိမ်ပြန်တဲ့လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ချင်ယီက ယဲ့မင်ရဲ့ လက်ကို မလွှတ်ခဲ့ပေ။ အိမ်ထဲကို ဝင်လိုက်တာနဲ့ သူက ယဲ့မင်ကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။
ယဲ့မင်ရဲ့ ဖြူဖျော့နေတဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်မှာ နီရဲနေတဲ့ လက်ချောင်းရာကြီးတစ်ခု ထင်ထင်ရှားရှား ပေါ်နေသည်။ ချင်ယီက ဘယ်လောက်အထိ အားသုံးပြီး ဆုပ်ကိုင်ခဲ့သလဲဆိုတာကို ကြည့်ရုံနဲ့ သိနိုင်သည်။
ယဲ့မင်က နာကျင်လွန်းလို့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူ ကြမ်းပြင်ကနေ ထဖို့ ကြိုးစားနေတုန်းမှာပဲ ချင်ယီက ရုတ်တရက် သူ့လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး အားပြင်းပြင်းနဲ့ ကြမ်းပြင်ပေါ် ပြန်ဖိချလိုက်သည်။
ချင်ယီရဲ့ ရူးသွပ်နေတဲ့ အကြည့်တွေက ယဲ့မင်ရဲ့ မျက်နှာပေါ်ကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။ သူက ပါးစပ်ထောင့်ကို ကွေးညွတ်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ရယ်လိုက်သည်။
“ဒီတစ်ခါလည်း သူက မင်းကို ကယ်နိုင်ဦးမယ်လို့ ထင်နေတာလား။”
ယဲ့မင်က အသက်ရှူရတာ ခက်ခဲလာတာကိုပဲ ခံစားနေရသည်။ သူက ချင်ယီရဲ့ လက်ကို တွန်းဖယ်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ အဲဒီလက်က သံမဏိနဲ့ လုပ်ထားသလိုပင် တစ်လက်မတောင် ရွေ့မသွားပေ။ သူ့မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲလာပြီး ချင်ယီရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာတော့ အေးစက်ခါးသီးတဲ့ အမုန်းတရားတွေသာ ပြည့်နှက်နေသည်။
ယဲ့မင်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ ထိတ်လန့်သွားသည်။
ဒီလူက... သူ့ကို တကယ်ပဲ သတ်ချင်နေတာလား။
ချင်ယီက ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး ယဲ့မင်ရဲ့ နားနားကို နှုတ်ခမ်းကပ်ကာ အသံတိုးတိုးနဲ့ ပြောလိုက်သည်။
“မင်းနဲ့ ဟဲရှောင်ချန် ဘယ်အချိန်ကစပြီး ဖောက်ပြန်ခဲ့ကြတာလဲ။ သူက မင်းကို ဘာပေးနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလဲ။ ဟဲမိသားစုက မင်းလို အရှက်မရှိတဲ့လူမျိုးကို လက်ခံမယ်လို့ ထင်နေတာလား။”
ယဲ့မင်ကို အဲဒီနေရာကို ခေါ်သွားခဲ့တာက ဘာကို သက်သေပြချင်လို့လဲ။
တကယ်တော့ ဘာအဓိပ္ပာယ်မှ မရှိပါဘူး။
အဲဒီလုပ်ရပ်က သက်သေပြနိုင်ခဲ့တဲ့ တစ်ခုတည်းသောအရာကတော့ သူကိုယ်တိုင် တစ်ချိန်က ဘယ်လောက်အထိ မျက်ကန်းဆန်ခဲ့သလဲဆိုတာပဲ ဖြစ်သည်။
【ဒင်! ချင်ယီ၏ အမှောင်ဘက်သို့ ပြောင်းလဲမှုတန်ဖိုး +၁၀။ လက်ရှိ အမှောင်ဘက်သို့ ပြောင်းလဲမှုတန်ဖိုးမှာ ၇၅ ဖြစ်သည်။】
ယဲ့မင်က သူ့ရှေ့ကလူကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ့အမြင်အာရုံတွေ ဝေဝါးလာခဲ့သည်။
အတိတ်က အဖြစ်အပျက်တွေဟာ သူ့မျက်စိရှေ့မှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြန်ပေါ်လာသည်။ အဲဒီနှစ်တွေတုန်းက ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေနဲ့ ကြည်နူးမှုတွေက သူ့မှတ်ဉာဏ်ထဲကနေ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ အဲဒီအမှတ်တရတွေထဲက လူရဲ့ မျက်နှာတောင် ဝိုးတဝါးဖြစ်သွားခဲ့သည်။
သူ့ရှေ့ကလူဟာ သူ့မှတ်ဉာဏ်ထဲက အဲဒီလူ မဟုတ်တော့တာ ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
သူက အရာအားလုံးအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီးပြီလို့ ထင်ခဲ့သည်။ ဘယ်လိုလက်စားချေမှုမျိုးကိုမဆို ခံနိုင်ရည်ရှိမယ်လို့ ယုံကြည်ခဲ့သည်။
ဒါပေမဲ့ ချင်ယီက သူ့ကို တခြားလူတစ်ယောက်ဆီ ပေးလိုက်မယ်လို့ ပေါ့ပေါ့တန်တန် ပြောလိုက်တဲ့အခိုက်မှာတော့ သူ တကယ်ပဲ မခံနိုင်ဘူးဆိုတာကို သိလိုက်ရသည်။
သူ့နှလုံးသားကို အရှင်လတ်လတ် ဆွဲဖြဲခံလိုက်ရသလို နာကျင်လှသည်။
ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမှ အပြစ်တင်လို့ မရပါဘူး။
အရာအားလုံးက သူ့အမှားတွေပဲ ဖြစ်သည်။ ချင်ယီကို ဒီအခြေအနေအထိ ရောက်အောင် တွန်းပို့ခဲ့တာ သူပဲ။ ချင်ယီနဲ့ ဟဲရှောင်ချန်ကို ရန်သူတွေဖြစ်သွားအောင် လုပ်ခဲ့တာလည်း သူပဲ ဖြစ်သည်။
ဒီမကောင်းမှုအားလုံးရဲ့ အရင်းခံက သူပင်။
ယဲ့မင်ရဲ့ လက်ထဲက အားတွေ တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာပြီး လက်နှစ်ဖက်ကလည်း သူ့ဘေးမှာ အားမဲ့စွာ ပြုတ်ကျသွားသည်။ သူ အသက်ရှူမရတော့ပေ။
ဒီအတိုင်း သေသွားရရင်လည်း မဆိုးပါဘူး။
သူချစ်ရတဲ့သူကို နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ်လောက် ပြန်တွေ့ချင်လို့ ပြန်လာခဲ့မိတာက မှားယွင်းတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပုံရသည်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ သူ့လည်ပင်းပေါ်က ဖိအားဟာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
လေတွေက သူ့အဆုတ်ထဲကို အလုအယက် ပြန်ဝင်လာသည်။ ယဲ့မင်က မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ အဆက်မပြတ် ချောင်းဆိုးလာခဲ့သည်။
သူ့အဝတ်အစားတွေကို ဆွဲဖြဲခံလိုက်ရပြီး မကြာခင်မှာပဲ တစ်ကိုယ်လုံး အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲကြေသွားသလို နာကျင်မှုတွေ တိုးဝင်လာသည်။
ချင်ယီက သူ့ဆံပင်တွေကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး လည်ပင်းကို ကိုက်ချလိုက်သည်။ ပြင်းထန်တဲ့ နာကျင်မှုနဲ့အတူ သွေးနံ့ကလည်း လေထဲမှာ ပျံ့နှံ့လာခဲ့သည်။
“မင်း ငါ့ကို အကြွေးတင်ထားသမျှ အားလုံး ပြန်မဆပ်ရသေးသရွေ့ မင်းက ငါ့ပိုင်ဆိုင်မှုဖြစ်နေဦးမှာပဲ။ ငါ့ပိုင်ဆိုင်မှုဖြစ်နေပြီဆိုမှတော့ မင်းရဲ့နေရာကို မင်းသိထားသင့်တယ်။”
ချင်ယီရဲ့ အသံဟာ ငရဲကနေ တိုက်ရိုက်ထွက်ပေါ်လာသလို အေးစက်ကြမ်းတမ်းနေသည်။
“နောက်တစ်ခါ ငါ့နောက်ကွယ်မှာ တခြားလူကို ထပ်ပြီး မြှူဆွယ်ရဲမယ်ဆိုရင် မင်း ငါ့ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တဲ့အတွက် ဘယ်လိုအကျိုးဆက်တွေ ခံရမလဲဆိုတာ ငါ ပြပေးမယ်။ ဒီတစ်ခါလောက်နဲ့တော့ ပြီးသွားမှာ မဟုတ်ဘူး။”
ယဲ့မင်ရဲ့ မျက်ရည်တွေ စီးကျလာသည်။ အဲဒါက နာကျင်လွန်းလို့လား၊ ဝမ်းနည်းလွန်းလို့လားဆိုတာ သူကိုယ်တိုင်တောင် မသိတော့ပေ။
သူက နှုတ်ခမ်းကို သွေးထွက်တဲ့အထိ ကိုက်ထားပေမဲ့ အသံမထွက်ခဲ့ပါဘူး။ နာကျင်မှုကို မခံနိုင်တော့တဲ့အခါမှသာ ညည်းသံတိုးတိုးလေး ထွက်လာခဲ့သည်။
တကယ်တော့ သူလိုချင်ခဲ့တာက ရိုးရိုးလေးပါပဲ။
သူအချစ်ဆုံးလူရဲ့ ဘေးမှာ နောက်ထပ် တစ်မိနစ်ဖြစ်ဖြစ်၊ တစ်စက္ကန့်ဖြစ်ဖြစ် ပိုနေနိုင်မယ်ဆိုရင် သူ ကျေနပ်နေမှာပါ။
ဒီလောက်ရိုးရှင်းတဲ့ ဆန္ဒလေးတစ်ခုက ဒီလောက်တောင် မိုက်မဲပြီး အဲဒီအတွက် ပေးဆပ်ရမယ့် တန်ဖိုးက ဒီလောက်မြင့်မားလိမ့်မယ်လို့ သူ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ခဲ့မိပါဘူး။
ချင်ယီရဲ့ဘေးမှာ ဆက်နေနိုင်ဖို့အတွက် ဒီလိုနာကျင်မှုတွေကို ခံနေရမယ်ဆိုရင် သူ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ဆက်ပြီး သည်းခံနိုင်ဦးမှာလဲ။
ချင်ယီက သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ သတိလစ်မေ့မြောနေတဲ့ လူကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။
သူက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာ မျက်လုံးတွေကို မှိတ်လိုက်သည်။
ဟဲရှောင်ချန်နဲ့ ယဲ့မင်တို့ကို အတူတူတွေ့ခဲ့ရတဲ့ မြင်ကွင်းက သူ့စိတ်ထဲမှာ ထပ်မံပေါ်လာပြန်သည်။
သစ္စာဖောက်ခံလိုက်ရတဲ့အတွက် ဒေါသထွက်ခဲ့တာအပြင် သူ့ရင်ထဲမှာ နောက်ထပ်ခံစားချက်တစ်ခုလည်း ရှိနေခဲ့သည်။ အဲဒါက ဘာလဲ။
ဖြစ်နိုင်တာကတော့... မနာလိုမှုဖြစ်မည်။
အခုလို အခြေအနေအထိ ရောက်နေခဲ့ပြီဖြစ်ပေမဲ့ သူ မနာလိုနေတုန်းပဲ။
သူ့အနေနဲ့ တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ ဒီလူကို ထိတွေ့ခွင့်မပေးချင်ခဲ့ပါဘူး။
ဒီလိုအတွေးမျိုး မရှိသင့်ဘူး။ ဒီခံစားချက်တွေက မှားယွင်းနေတယ်ဆိုတာ သူသိသည်။
ဒါပေမဲ့ သူ့ကိုယ်သူ မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။
ဒီလူအပေါ်ထားတဲ့ သူ့ခံစားချက်တွေကို သူ မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။
တကယ်ကို ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ။
အခုအချိန်အထိတောင် သူ ဒီလူကို ဂရုစိုက်နေတုန်းပဲ။
သူ့စိတ်ခံစားချက်တွေဟာ ပေါက်ကွဲထွက်တော့မယ့် အခြေအနေကို ရောက်နေခဲ့ပြီ။
ထမင်းစားခန်းတစ်ခုလုံးဟာ သင်္ချိုင်းကုန်းတစ်ခုလို တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။ ချင်ယီက ဆိုဖာပေါ်မှာ ရုပ်တုတစ်ခုလို ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေခဲ့သည်။
ရုတ်တရက် ဖုန်းမြည်သံက အခန်းထဲက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။
ချင်ယီက ဖြည်းညင်းစွာ အကြည့်ရွှေ့လိုက်ပြီး ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ ဖုန်းကိုင်လိုက်သည်။
ဖုန်းတစ်ဖက်ကနေ သူ အမြဲကြားနေကျ ရင်းနှီးနေတဲ့ မိခင်ဖြစ်သူရဲ့ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ချင်ယီ၊ ဒီစနေ၊ တနင်္ဂနွေမှာ သား အစီအစဉ်ရှိလား။ မရှိဘူးဆိုရင် အတူတူ ထမင်းစားကြရအောင်လေ။”
ချင်ယီရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ လှောင်ပြောင်တဲ့ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
“ဘယ်သူနဲ့ စားရမှာလဲ။”
မိခင်ချင်ရဲ့ အသံထဲမှာ အနည်းငယ် အနေခက်နေတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပါဝင်နေသော်လည်း သူမက ပြောနေဆဲဖြစ်သည်။
“ဆုန်မိသားစုရဲ့ သမီးလေးနဲ့လေ။ မေမေ သူ့ကို တွေ့ပြီးပြီ။ အရမ်းနူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပဲ။ သားလည်း သူနဲ့ တွေ့ကြည့်သင့်တယ်လို့ မေမေထင်တယ်...”
သူမကိုလည်း အပြစ်တင်လို့ မရပါဘူး။
ချင်ယီက အိမ်ပြန်ရောက်လာပြီး အပြင်ပန်းမှာ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို နေနေခဲ့ပေမဲ့ အဲဒီလူနဲ့ အရင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှက သူတို့ကြားမှာ မဖြေရှင်းနိုင်တဲ့ အဖုအထစ်တစ်ခုလို ကျန်ရှိနေခဲ့သည်။ ဘယ်သူမှ ထုတ်မပြောရဲကြတဲ့ တားမြစ်ထားသော အကြောင်းအရာတစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့သည်။
အစပိုင်းတုန်းက သူမဟာ ချင်ယီကို သင့်တော်တဲ့ အိမ်ထောင်ဖက်တစ်ယောက် ရှာဖို့ အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားတိုက်တွန်းခဲ့သည်။ အခုတော့ သူ့သားဟာ အဲဒီအချစ်ရေးရဲ့ အရိပ်မည်းကြီးထဲကနေ လွတ်မြောက်လာနိုင်ဖို့ကိုသာ ဆုတောင်းပေးနေရတော့သည်။
အရင်တုန်းက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှတွေက ဒီလိုအဆုံးသတ်သွားလိမ့်မယ်လို့ သူမကိုယ်တိုင်တောင် မမျှော်လင့်ခဲ့မိပါဘူး။
သူ့သားဟာ တဖြည်းဖြည်း ဒီနေ့လို လူတစ်ယောက်ဖြစ်လာတာကို မြင်နေရတဲ့ မိခင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် စိတ်မပူဘဲ နေနိုင်မှာလဲ။
ချင်ယီက မျက်လုံးတွေကို မှိတ်လိုက်သည်။ အရင်တုန်းကဆိုရင် သူ ချက်ချင်း ငြင်းပယ်ခဲ့မှာ သေချာသည်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့...
သူက မျက်လုံးကို အောက်ချလိုက်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေတဲ့ ယဲ့မင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့အကြည့်တွေထဲမှာ ရှုပ်ထွေးလှိုင်းထန်နေတဲ့ ခံစားချက်တွေ ပြည့်နှက်နေသည်။
သူ အတိတ်က အရာတွေကို လက်မလွှတ်နိုင်သေးတာက တစ်ခုခုကို စောင့်မျှော်နေခဲ့လို့လား။
တစ်ခုခုကို မျှော်လင့်နေခဲ့လို့လား။
အဆုံးသတ်က ဘယ်လိုဖြစ်မယ်ဆိုတာ သိနေရဲ့သားနဲ့ အတိတ်က အရာတွေကို ခေါင်းမာမာနဲ့ ဆက်လက်ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့တာ ဘာအတွက်လဲ။
ဒီလို သူ့ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့ပြီး သူ့ကို မထိုက်တန်တဲ့ လူတစ်ယောက်အတွက်လား။
အခုဆိုရင် သူ့ပါးစပ်ကနေ အမှန်တရားကို ကြားခဲ့ရပြီ။ ကိုယ့်မျက်စိနဲ့လည်း အမှန်တရားကို မြင်ခဲ့ရပြီ။
ဒါဆို သူ လက်မလွှတ်နိုင်စရာ ဘာကျန်တော့လို့လဲ။
ချင်ယီက လည်ချောင်းထဲကနေ တိုးညင်းစွာ ရယ်လိုက်သည်။ သူ့ကိုယ်သူ ဘယ်လိုခံစားနေရမှန်းတောင် မသိတော့ပေ။
သူက ဖုန်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း မျက်လုံးတွေကို မှေးမှိန်သွားစေကာ ပြောလိုက်သည်။
“မနက်ဖြန်တော့ ကျွန်တော် မသွားဘူး။”
မိခင်ချင်က စိုးရိမ်သွားသည်။
“မေမေက သားကို အတင်းအကျပ်လုပ်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ တွေ့ကြည့်စေချင်ရုံလေးပါ။ သားက စီစဉ်ပေးတဲ့ အိမ်ထောင်ဖက်မျိုးကို မကြိုက်ဘူး၊ တခြားကိုယ်သဘောကျတဲ့သူ ရှိတယ်ဆိုရင်လည်း ရပါတယ်။”
ချင်ယီရဲ့ အကြည့်တွေက အလွန်နက်မှောင်နေသည်။ သူက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းပါပြီ။ မစ္စဆုန်က ကျွန်တော်နဲ့ မသင့်တော်ပေမဲ့ အိမ်ထောင်ပြုဖို့ကိစ္စကိုတော့ ကျွန်တော် စဉ်းစားကြည့်ပါမယ်။”