Chapter 14

အခန်း (၁၄) မမျှော်လင့်သော သတင်းစကားနှင့် ပေါ်ပေါက်လာသော လျှို့ဝှက်ချက်များ

ကောင်းသော သတင်းစကားတို့သည် အိမ်တံခါးမှ မထွက် ဆိုးရွားသော သတင်းစကားတို့ကား မိုင်ပေါင်းများစွာသို့ ပျံ့နှံ့၏။ ဤကား ထာဝရ မပြောင်းလဲသော အမှန်တရားပင်။

ယန်ကွမ်းမြို့ရှိ မထင်ရှားသော လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ငယ်လေးတစ်ဆိုင်၌ အခန်းကျယ်တစ်ခု၏ အပြင်ဘက် စားပွဲဝိုင်းတွင် စာပေပညာရှင်ပုံစံ လူငယ်နှစ်ဦး ထိုင်နေကြသည်။

"ကြားပြီးပြီလား ကိစ္စကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေပြီ!"

"အင်း..."

လေးကန်သော တုံ့ပြန်သံနှင့်အတူ ထိုလူငယ်နှစ်ဦးအနက် တစ်ဦးက ခပ်လေးလေး သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ့ရှေ့တွင်ရှိသော အမြှုပ်လေးများ ထွက်နေသည့် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ကာ တစ်ငုံမျှ သောက်ချလိုက်သည်။

"ကျွီ!"

သီးသန့်ခန်း၏ တံခါးပွင့်သွားသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အခန်းနှင့် အနီးဆုံး၌ ထိုင်နေသော ထိုစာပေပညာရှင်နှစ်ဦး မော့ကြည့်လိုက်ရာ အတွင်းမှ ခန့်ညားထည်ဝါသော အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် မျိုးရိုးမြင့် သခင်လေးတစ်ဦး ထွက်လာသည်ကို တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။

ဤနေရာသည် လီနိုင်ငံ၏ အနောက်မြောက်ဘက်စွန်း ယန်ကွမ်းမြို့တော်မှ မိုင်ရာပေါင်းများစွာ ကွာဝေးသော နယ်ခြားဒေသဖြစ်သည်။ ဤလူငယ်နှစ်ဦးသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ဤအရပ်ဒေသ၌ နေထိုင်ခဲ့ကြသူများဖြစ်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ တန်ဖိုးကြီးမားစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကို တစ်ခါမျှ မြင်တွေ့ရခြင်း မရှိသေးပေ။

"ယန်ကွမ်းမြို့တော်မှာ ဘာများ ကြီးကြီးမားမား ဖြစ်ခဲ့တာလဲဆိုတာ မေးလို့ရမလား"

ထိုစကားသံကို ကြားလျှင်ကြားချင်း ထိုလူနှစ်ဦးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အလိုအလျောက် ကြည့်လိုက်မိကြသည်။ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး၏ မျက်ဝန်းများတွင် တူညီသော အဖြေကို တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။

ထို့နောက် နှစ်ဦးသား ခုံများပေါ်မှ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထရပ်လိုက်ကြသည်။ ထိုအထဲမှ တစ်ဦးက ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးရင်း အဆင့်မြင့်မျိုးနွယ်မှ လူငယ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"ရောင်းရင်း... ယန်ကွမ်းမြို့တော်က ငြိမ်းချမ်းနေတုန်းပါပဲ... နယ်စပ်ဘက်မှာတော့ ပြဿနာနည်းနည်း ပေါ်နေပုံရတယ်..."

"ဪ… အသေးစိတ် ပြောပြပေးပါလား"

"စစ်သူကြီး လီမုက တိုက်ပွဲကို ရှောင်နေတာ အခုဆိုရင် ယန်ကွမ်းမြို့တော်က သူဌေးသူကြွယ်တွေအားလုံး အကြောင်းပြချက်မျိုးစုံနဲ့ စစ်ဘေးရှောင်ဖို့ ထွက်ပြေးကုန်ကြပြီ..."

"အဓိပ္ပာယ်မရှိလိုက်တာ!"

ဤစကားကို ကြားလျှင်ကြားချင်း ထိုခန့်ညားထည်ဝါသော သခင်လေးသည် မည်သို့မျှ မပြောတော့ဘဲ လက်များကို ပင့်တင်ကာ ဒေါသတကြီး ထွက်ခွာသွားသဖြင့် လူငယ်နှစ်ဦးမှာ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဘဲ ထိုနေရာ၌ စွံ့အစွာ ကျန်ရစ်ခဲ့ကြလေသည်။

ထိုသခင်လေးသည် နောက်သို့လှည့်ကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် သီးသန့်ခန်းတံခါးဝသို့ လျှောက်လှမ်းသွားသော်လည်း သူ့ခြေလှမ်းများ ရုတ်တရက် နှေးကွေးသွားလေသည်။

ထို့နောက် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို လေးလေးနက်နက် ရှိုက်ထုတ်လိုက်ကာ သူ၏ အဝတ်အစားများကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်ဆင်လိုက်၏။ ထို့နောက် လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး သီးသန့်ခန်း၏ တံခါးကို ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်လေသည်ကို တွေ့ရသည်။

"ဝင်ခဲ့ပါ"

တုံ့ပြန်သံကို ကြားလိုက်သည်နှင့် ထိုသခင်လေးသည် တံခါးကို ညင်သာစွာ တွန်းဖွင့်ကာ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

ထိုမျိုးရိုးမြင့် သခင်လေး အခန်းထဲဝင်သွားသည်ကို မြင်လိုက်သောအခါ စာပေပညာရှင်တစ်ဦးက ပြန်လည်ထိုင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ သူငယ်ချင်းမှာ ရုပ်တုကြီးတစ်ခုပမာ ရပ်နေသည်ကို တွေ့ရ၏။ ထို့ကြောင့် သူက သူငယ်ချင်း၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ သတိပေးလိုက်၏။

"မင်းဘာလုပ်နေတာလဲ ထိုင်လေ… ရူးသွားပြီလား"

ထိုသူက သူငယ်ချင်း ဆွဲချသည့်အတိုင်း အလိုက်သင့် ပါလာပြီး တုန်တုန်ယင်ယင်နှင့် ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ ထိုင်ချလိုက်လေသည်။ သို့ရာတွင် သူ၏ မျက်လုံးများကား အခန်း၏ တံခါးကို တစ်ချက်မျှပင် ခွာမရဘဲ စိုက်ကြည့်ဆဲ ဖြစ်လေသည်။

"ဟေး… မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ သရဲအပူးခံနေရတာလား"

နောက်ဆုံးတွင် အံ့အားသင့်နေသော စာပေပညာရှင်သည် သတိပြန်လည်လာခဲ့ပြီး သူ၏ သူငယ်ချင်းကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်လိုက်လေသည်။

ထိုသူ၏ နှုတ်ခမ်းများက တစ်ဆတ်ဆတ် တုန်ယင်နေကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံးကလည်း နီမြန်းလာ၏။ ရင်ထဲ၌ ခံစားနေရသော စကားများကို ဖော်ပြနိုင်ရန် စကားလုံးများ ကြိုးစားရှာဖွေနေပုံပေါ်သည်။ နောက်ဆုံး၌ သူ၏ သူငယ်ချင်း၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး တုန်ယင်စွာဖြင့် ရိုးရိုးရှင်းရှင်းသာ ဖွင့်ထုတ်လိုက်၏။

"လှလိုက်တာ! ဘယ်လောက် လှတဲ့သူလဲနော်..."

"မင်းသမီး ကြားလိုက်တယ်မလား… လီမုက ဟန်လူမျိုးတွေနဲ့ တိုက်ဖို့ကို တကယ်ပဲ ငြင်းလိုက်တယ်တဲ့လား... ကျွန်တော်မျိုးတို့ လီနိုင်ငံရဲ့ သိက္ခာတွေတော့ အဖတ်ဆယ်မရအောင် ပျက်စီးကုန်ပြီ"

မူလက ထိုအခန်းငယ်အတွင်း၌ ရှိနေကြသော သူနှစ်ဦးမှာ နန်းမြို့တော်မှ မြောက်ဘက်သို့ ထွက်ခွာလာကြသည့် မင်းသမီးကြီး လီရှန်နှင့် ဖျင်ယန်အမတ်၏သား လီကျုံးတို့ပင် ဖြစ်၏။

"မင်းသား... စိတ်အေးအေးထားပါဦး ကျွန်မရဲ့ ဦးရီးတော်မှာ အကြောင်းပြချက် ရှိမှာပါ သာမန်လူတွေက အခြေအနေမှန်ကို မသိကြတော့ သူတို့စကားကို ယုံလို့မရပါဘူး... မြောက်ပိုင်းက ကန်ကျူးလက်ဖက်ရည်လေး သုံးဆောင်ပါဦး"

လီရှန်သည် သူမ၏ သွယ်လျလှပသော လက်ချောင်းလေးများနှင့် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို တွန်းကာ လီကျုံးရှေ့သို့ ရောက်အောင် ပို့လိုက်သည်။ လီကျုံးက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး "ဂလု" ဟူသော အသံနှင့်အတူ တစ်ငုံကြီး သောက်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက်တွင် ခုနက ဒေါသထွက်နေသည့် အရိပ်အယောင်များကို မတွေ့ရှိရတော့ပေ။

လီရှန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ယခင်အတိုင်းပင် တည်ငြိမ်လျက် ရှိလေသည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ဘာရှိသည်ကို မျက်နှာမှတစ်ဆင့် မည်သူမျှ ဖတ်ရှုနိုင်ခြင်း မရှိချေ။

"နောက်တောင် ကျနေပြီ... မမှောင်ခင် တပ်စခန်းကို အမြန်သွားရအောင်"

လီရှန်က စတင်ပြောဆိုလိုက်သည်နှင့် လီကျုံးကလည်း အတိုက်အခံမပြုတော့ပေ။ လီကျုံးက ချက်ချင်း ထွက်ခွာရန် ကြေညာလိုက်ပြီး လီရှန်နှင့် လီကျုံးတို့၏ အခန်းမှ ဆယ်ဂဏန်းကျော်မျှသော ကိုယ်ရံတော်များ အလျင်အမြန် ထွက်ပေါ်လာကြသည်။

လီရှန်သည် အများအပြားသော ကိုယ်ရံတော်များ၏ ကာကွယ်မှုအောက်တွင် ကြယ်တာရာများက လကို ဝန်းရံထားသကဲ့သို့ အခန်းမှ ဖြည်းညှဉ်းစွာ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

ထိုစာပေပညာရှင်နှစ်ဦးကား ယခုကဲ့သို့ ခမ်းနားသော မြင်ကွင်းကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးပေ။ ထို့ကြောင့် ထိုနေရာ၌ ရပ်နေကြပြီး မည်သို့ ပြုမူရမည်ကို မသိကြတော့ပေ။

"ရဲတင်းလိုက်တာ… မင်းသမီးကို ဒီလို စိုက်ကြည့်ခွင့်ရှိတယ်လို့ ထင်နေတာလား"

လီကျုံးက မင်းသမီးကို ကာကွယ်သူအဖြစ် တက်ကြွစွာ ဆောင်ရွက်နေလေသည်။ စာပေပညာရှင်နှစ်ဦးမှာ မင်းသမီးကြီး ကိုယ်တိုင် လာရောက်သည်ကို ကြားလိုက်သောအခါ မြေပြင်ပေါ်သို့ ချက်ချင်း ဒူးထောက်လိုက်ကြပြီး "သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ မင်းသမီးကြီး!" ဟု သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

ခရီးစဉ်သည် လီရှန် ပြောဆိုခဲ့သည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်၏။ ညမရောက်မီ လီရှန်နှင့် အပေါင်းအပါတို့သည် လီမု၏ စစ်စခန်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြလေသည်။

လီကျုံးက မင်းမိန့်တော်ကို ဖတ်ပြလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ဒူးထောက်နေသော စစ်သားများကို ကြည့်ရင်း သူသည် အလွန်ကျေနပ်နေပုံရသည်။

ယခုမှ လီမု၏ စစ်စခန်းသို့ ရောက်ရှိလာသော တပ်မှူးအသစ်လေး လင်ယွီသည်လည်း ရှေ့ဆုံးတန်းတွင် ဒူးထောက်၍ ဧကရာဇ်၏ အမိန့်တော်ကို ကြည်လင်ပြတ်သားစွာ နားထောင်နေလေသည်။

အမိန့်တော်တွင် ဧကရာဇ် လီကျောက်သည် လီမုအား အားပေးစကားပြောဆိုခဲ့သော်လည်း သူ၏ စကားလုံးတိုင်းတွင် လီမု၏ အရှုံးများအတွက် မကျေမနပ်မှုများ ပါဝင်နေကြောင်း ကြားရသူတိုင်း သိနိုင်၏။

စစ်တပ်ဆိုသည်မှာ တစ်သားတည်း ဖြစ်ပြီး ဂုဏ်ယူလျှင် အတူတူ နာကျင်လျှင်လည်း အတူတူပင်။ လီကျုံးက အမိန့်တော်ကို မျက်နှာထိမျက်နှာထားဖြင့် ဖတ်ပြနေသည်ကို နားထောင်ရင်း လင်ယွီမှာ လက်သီးများကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားမိသည်။ ထိုတိုတောင်းသော အချိန်လေးအတွင်း လင်ယွီသည် အများကြီး စဉ်းစားခဲ့ပြီး နောက်ဆုံး၌ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချလိုက်လေသည်။

ညရောက်သောအခါ လီမု၏ စစ်စခန်းရှိ ကင်းလှည့်စစ်သားများမှအပ အခြားသူများ အားလုံးနီးပါး အိပ်ပျော်နေကြပြီ ဖြစ်၏။ လင်ယွီက သူ၏ကိုယ်ပိုင်တဲလေးကို တစ်ပတ်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ မနေရသေးသော စစ်တဲများကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေပုံရသည်။ နောက်ဆုံး၌ သူသည် ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာရန် ပြတ်ပြတ်သားသား ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

သူသည် အစကတည်းက လင်ဝမ်ယွဲ့ ပိုင်ဆိုင်သင့်သည့် အရာများကို သူမထံ ပြန်လည် ပေးအပ်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ ယောက်ျားတစ်ယောက်သည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် မည်သည့် နောင်တမျှ မရှိဘဲ ရပ်တည်သင့်သည်။

ထို့ပြင် လင်ယွီသည် ဤနည်းလမ်းကို အသုံးပြု၍ ရာထူးတက်ရန် မလိုလားပေ။ လင်ဝမ်ယွဲ့သာ သူ့နေရာတွင် ထိုင်နေလျှင် သူ့ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို စွမ်းဆောင်နိုင်မည်ကိုလည်း ကောင်းစွာ သိနေသည်။

"ဦးရီးတော်... ဒီလိုအရေးကြီးတဲ့ အချိန်ကြီးမှာ ဦးရီးတော်က…"

လီမုသည် လီရှန်ကို ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ညာဘက်လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သေသေချာချာ နားထောင်လိုက်ရာ ခြေသံများ ပို၍ ပို၍ ကြည်လင်လာသည်ကို တွေ့ရ၏။

"လင်ယွီက စစ်သူကြီးကို တွေ့ဖို့ ခွင့်တောင်းပါတယ်"

လီမုသည် သူ့ဘေးနားတွင် တီးတိုးပြောဆိုနေသော တူမဖြစ်သူကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေပုံပေါ်သည်။

သူသည် လင်ယွီ၏ လုပ်ရည်ကိုင်ရည်ကို အလွန် သဘောကျခဲ့ပြီး ယခုလို ညအချိန်တွင် သူ့ကို တွေ့ဆုံရန် တောင်းဆိုသည်မှာ အကြောင်းရင်း တစ်စုံတစ်ရာ ရှိလိမ့်မည်။ သို့သော် သူ၏ ဘေးတွင် သူ၏ တူမဖြစ်သူ မင်းသမီးကြီး ရှိနေသဖြင့် လျစ်လျူရှုထား၍လည်း မရပေ။

လီမု ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် လီရှန်က ညင်သာစွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဒီလိုအရေးကြီးတဲ့ အချိန်မျိုးမှာ စစ်ရေးက အရေးအကြီးဆုံးပဲ ရှန်အာ စောင့်နိုင်ပါတယ်"

လီမုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ဝင်ခဲ့ပါ" ဟု ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့"

လင်ယွီသည် စစ်သူကြီး၏ တဲအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားရာ မင်းသမီးကြီးလည်း ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သို့သော် သူသည် တစ်ဖက်စောင်းနင်း ဒူးထောက်ကာ ဂါရဝပြုလိုက်၏။

"ကျွန်တော်မျိုး လင်ယွီ မင်းသမီးနဲ့ စစ်သူကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

"ထပါ"

လီမုသည် လက်ဖြင့် ထရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ သို့သော် လင်ယွီက မထသည့်အပြင် ဒူးနှစ်ဖက်စလုံးကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ထောက်ချလိုက်၏။

"ကျွန်တော်မျိုးမှာ အပြစ်ရှိပါတယ်... စစ်သူကြီး နားထောင်ပေးဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်"

ထိုအချိန်၌ လင်ယွီသည် အခြေအနေတစ်ခုလုံးကို အသေးစိတ် ဖွင့်ဟပြောဆိုလိုက်၏။ သို့သော် လင်ဝမ်ယွဲ့ကို ကာကွယ်ပြောဆိုပေးခဲ့သည်။ လင်ဝမ်ယွဲ့သည် နားမလည်နိုင်သော အပြုအမူများစွာ ပြုလုပ်ခဲ့သော်လည်း ဤမျှကာလကြာအောင် အတူတကွ ဖြတ်သန်းလာခဲ့ကြသဖြင့် လင်ယွီက သူ့၏ "သာ့ကော" ကို ကာကွယ်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။

ထို့နောက် လင်ဝမ်ယွဲ့၏ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုများ လင်ဝမ်ယွဲ့၏ ရဲစွမ်းသတ္တိများ လင်ဝမ်ယွဲ့၏ လီနိုင်ငံစစ်သားများနှင့် လက်နက်များအပေါ် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာချက်များနှင့် တိုက်ပွဲခန့်မှန်းချက်များ အားလုံးကို လင်ယွီက တစ်လုံးမကျန် လီမုအား ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြလိုက်သည်။

ပြောဆိုပြီးနောက် လင်ယွီသည် အပြစ်ကို ဝန်ခံသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းကို ဆတ်ခနဲ ငုံ့လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လေးလေးနက်နက် ခေါင်းငုံ့ချထားလိုက်တော့သည်။

"ကျွန်တော်မျိုး အပြစ်ရှိပါတယ် စစ်သူကြီးရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ဆန့်ကျင်ခဲ့ပါတယ်... စစ်သူကြီး... ကျွန်တော်မျိုးကို အသက်ချမ်းသာပေးပြီး အပြစ်ဒဏ်ကို စစ်မြေပြင်မှာ ပြန်ဆပ်ခွင့်ပြုပါ"

လီမုသည် လင်ယွီ၏ စကားကို နားထောင်ပြီးနောက် သူ့မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အေးစက်စက်သော မျက်နှာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။

"ဒါဆို ပြောပြစမ်းပါ လင်ဖေးရှင်းက ဘာဖြစ်လို့ ဒီလို ဖြစ်နေတာလဲ... သူက တမင်တကာ ဖုံးကွယ်ပြီး လူရှေ့ မထွက်ချင်တာ ရန်သူနိုင်ငံရဲ့ သူလျှိုမို့လို့လား..."

လီမု၏ စကားကို ကြားလိုက်သည်နှင့် လင်ယွီသည် ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်သွားရ၏။ သူသည် ခေါင်းကို လေးငါးခါမျှ ဆက်တိုက်ငုံ့ကာ ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာဖြင့် အမြန်လျှောက်တင်လိုက်၏။

"စစ်သူကြီး... ကျွန်တော့်အသက်နဲ့ အာမခံပါတယ်... လင်ဖေးရှင်းက သူလျှို လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး... ဘယ်သူ့ကိုမဆို မေးမြန်းနိုင်ပါတယ်။ လင်ဖေးရှင်းက ဟန်လူမျိုးတွေနဲ့ တိုက်တဲ့နေရာမှာ အသန်မာဆုံးပါပဲ။ သူလျှို လုံးဝမဟုတ်ပါဘူး။ ပြီးတော့..."

"ပြီးတော့ ဘာဖြစ်လဲ... အခုထိ အမှန်အတိုင်း မပြောသေးဘူးလား"

လီမု၏ အသံတွင် ဒေါသများ ပါဝင်နေသည်ကို လင်ယွီ နားထောင်ရတော့ မထိန်းနိုင်အောင် တုန်ယင်လာသည်။ ထို့နောက် သူက ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ဒေါသထွက်နေသော လီမု၏ မျက်နှာနှင့် မျက်နှာအမူအရာ အစအဆုံး မပြောင်းလဲသော မင်းသမီးကြီးကို ကြည့်လိုက်ကာ ဘာစကား ဆက်ပြောရမှန်းမသိဘဲ တွေဝေစွာ တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

"ပြော!"

မင်းသမီးကြီးရှေ့တွင် ထိုစကားများပြောဆိုခြင်းမှာ စော်ကားသလို ဖြစ်နေသော်လည်း လင်ယွီအတွက် လီမုက ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းနေသည်။ ခဏတာ ရုန်းကန်ပြီးနောက် လင်ယွီက အံကြိတ်ကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်၏။

"ရက်အနည်းငယ်က တိုက်ပွဲမှာ လင်ဖေးရှင်းက သူ့ရဲ့ အမျိုးသားအင်္ဂါမှာ ဒဏ်ရာရသွားတာကို ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့ရပါတယ်... အဲဒီနောက်ပိုင်းကစပြီး လင်ဖေးရှင်းက စိတ်ဓာတ်တွေ ကျဆင်းသွားတာပါ..."

End 14