အခန်း (၇၈)
"ဘယ်တုန်းကတည်းကလဲ"
"ပြီးတော့ သခင်လေး... ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်။ အိမ်ရှေ့မင်းသားကို လူငယ်လေးရဲ့ လက်ဒဏ်ရာရတဲ့အကြောင်း ပြောလိုက်မိတယ်"
အစေခံက ပြောပြီး မျက်နှာတွင် အပြစ်ရှိစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ အကြည့်ကိုပင် ရင်မဆိုင်ရဲဘဲ ရှိနေသည်။
"ကျွန်တော့်မှာ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိလို့ပါ။ အိမ်ရှေ့မင်းသားက သခင်လေးကို ပြုစုဖို့ မိန့်ထားသလို၊ လူငယ်လေးရဲ့ နေ့စဉ်လှုပ်ရှားမှု အသေးစိတ်ကိုလည်း သူ့ကို အစီရင်ခံဖို့ အမိန့်ပေးထားတာပါ"
"အကယ်၍ ကျွန်တော်က ဒီနေ့ ဘာမှမပြောဘဲနေလို့၊ အိမ်ရှေ့မင်းသားကိုယ်တိုင် မြင်သွားခဲ့ရင် အဖြစ်မှန်ကို ဖုံးကွယ်ထားတဲ့အတွက် ကျွန်တော့်ကို သေချာပေါက် အပြစ်ပေးမှာပါ"
ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် ဘာမှပြန်မပြောဘဲ သူ၏ နောက်ထပ်စကားများကိုသာ စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေမိသည်။ အစေခံသည် ခေါင်းငုံ့ကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေသော်လည်း၊ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့က သူ့ကို အပြစ်မတင်မှန်း သိသွားသောအခါ ရှဲ့ယန်၏ တုံ့ပြန်မှုကို အားတက်သရော ပြန်လည်ပြောပြတော့သည်။
"အိမ်ရှေ့မင်းသားက သခင်လေး ဒဏ်ရာရတယ်လို့ ကြားလိုက်တာနဲ့ သူ့မျက်နှာက ချက်ချင်း မှုန်မှိုင်းသွားတာပဲ။ အဲဒီအချိန်က သူ့အမူအရာက ဒီလိုမျိုးကြီး... သူ့ရဲ့ အေးစက်တဲ့ ပုံစံကိုတောင် ဆက်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ကျွန်တော့်ကို ဒေါသတကြီး အော်မေးတော့တာပဲ၊ သခင်လေးကို ဘယ်လိုများ ပြုစုနေလို့ ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ရတာလဲ ဆိုပြီးတော့လေ"
အစေခံသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစိလိုက်ပြီး၊ ရှဲ့ယန်၏ တည်ကြည်ပြီး ပြုံးရယ်ခြင်းမရှိသော ဒေါသပုံစံကို အတိအကျ လိုက်တုပြလိုက်သည်။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့မှာ မျက်ရည်များကြားကပင် အစေခံ၏ သရုပ်ဆောင်ချက်မှာ ရှဲ့ယန်နှင့် အလွန်တူလွန်းသဖြင့် မချိပြုံး ပြုံးမိလိုက်သည်။
"ပြီးတော့ရော"
ဖုန့်ကျိုးယွဲ့က ဝဲကျလာသော မျက်ရည်များကို သုတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။ ထိုမျက်ရည်များက နောင်တကြောင့်လား သို့မဟုတ် အစေခံ၏ သရုပ်ဆောင်ချက်ကြောင့်လား ဆိုသည်ကို သူကိုယ်တိုင်ပင် မဝေခွဲနိုင်ပေ။
"ပြီးတော့ အိမ်ရှေ့မင်းသားက ကျွန်တော့်ကို သခင်လေးရဲ့ လက်အခြေအနေအကြောင်း အသေးစိတ် စစ်မေးတယ်။ ပြီးတော့ လက်ကို ရေမထိအောင် ဂရုစိုက်ဖို့ မှာတယ်။ အကယ်၍ လူငယ်လေးက စကားနားမထောင်ဘူးဆိုရင်..."
အစေခံသည် ဆက်မပြောရဲတော့ဘဲ အသံတိုးသွားသည်။
"ငါ့ကို ကြိုးနဲ့တုပ်ထားဖို့လား"
"အာ... သခင်လေးက ဘယ်လိုသိတာလဲ"
အစေခံက ရှဲ့ယန်၏ အကျင့်ဆိုးများကို ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ သိနေသည့်အတွက် အံ့သြနေပုံရသည်။
"ကျွန်တော်ကတော့ သခင်လေး ဒါကိုကြားရင် စိတ်ဆိုးမယ် ထင်နေတာ"
"ဘာလို့ စိတ်ဆိုးရမှာလဲ"
ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် စားပွဲပေါ်က ဖယောင်းတိုင်မီးကို ကြည့်ရင်း အတိတ်က အမှတ်တရများကို ပြန်သတိရကာ ရယ်မိလိုက်သည်။
"ဒါက သူ ပထမဆုံး လုပ်ဖူးတာမှ မဟုတ်တာ"
ရှဲ့ယန်နှင့် ပတ်သက်လာလျှင် ဘယ်လောက်ပဲ ထူးဆန်းတဲ့ အခြေအနေမျိုး ဖြစ်ပါစေ၊ အမြဲတမ်း ဆီလျော်နေတတ်သည်။ လူနာက ဒဏ်ရာကို ကုတ်မှာစိုးလို့ လက်ကို ကြိုးနဲ့ တုပ်ထားတတ်တာ ရှဲ့ယန်မှလွဲလို့ ဘယ်သူမှ ရှိမည်မဟုတ်ပေ။
ယခုမှ သူ နားလည်တော့သည်။ ရှဲ့ယန်က သူ့လိုလူနဲ့ တွေ့တာ ကံကောင်းသည်ဟု ဆိုရမည်။ အကယ်၍ နူးညံ့သိမ်မွေ့သည့် မိန်းမလှလေးတစ်ယောက်နှင့်သာ တွေ့ခဲ့လျှင် ရှဲ့ယန်ကြောင့် ငိုနေရလောက်ပြီ။ သူကိုယ်တိုင်လည်း ရှဲ့ယန်ကြောင့် ငိုခဲ့ရသော်လည်း၊ ငိုပြီးတိုင်း ရှဲ့ယန်ကို ပြန်ချော့ရသူမှာ သူပင် ဖြစ်သည်။ တွေးကြည့်လျှင် သူသည် ရှဲ့ယန်နှင့် ဆက်ဆံရေး တည်မြဲဖို့အတွက် သိက္ခာကိုပင် မငဲ့တော့ပေ။
.........
"သခင်လေး... ကျွန်တော်တို့ အခု ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ။ အိမ်ရှေ့မင်းသားက လုံးဝလာမယ့်ပုံ မပေါ်ဘူး။ သူ တကယ်ပဲ နောက်ထပ် မလာတော့တာလား မသိဘူး"
ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ ခိုင်းစေချက်အရ အစေခံသည် နည်းမျိုးစုံဖြင့် ရှဲ့ယန်ကို လာရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။ ဝမ်းလျှောခြင်း၊ သွားကိုက်ခြင်း၊ ချော်လဲခြင်း၊ ခေါင်းကိုက်ခြင်း စသည့် အကြောင်းပြချက် အမျိုးမျိုး ပေးခဲ့သော်လည်း ရှဲ့ယန်က တစ်ခုမှ မယုံကြည်ခဲ့ပေ။ ရှဲ့ယန် ပြန်ပေးလိုက်သည့် တုံ့ပြန်မှုများမှာလည်း အလွန်ပင် စိတ်တိုစရာ ကောင်းလှသည်။
"ဘာမှ အထွေအထူး မစားဘဲ၊ ဝမ်းလျှောတာတဲ့လား"
"ခေါင်းကိုက်ရုံပဲမလား"
"ဒီလောက် ညီညာတဲ့ မြေပြင်ပေါ်မှာတောင် ချော်လဲသေးတာလား"
ရှဲ့ယန်က သူ့ကို တမင်သက်သက် ရန်စနေမှန်း ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ သိသည်။ ရှဲ့ယန်က သူ့လိမ်ညာမှုများကို အကုန်ရိပ်မိနေသဖြင့် လုံးဝ ဂရုမစိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှဲ့ရှင်းက သူ့ပါးကို နမ်းခဲ့ရုံနှင့် ရှဲ့ယန်က ဒီလောက်အထိ အငြိုးအတေး ထားရသလား။
တကယ်ဆိုရင် သူက ရှဲ့ယန်ကို ပြန်နမ်းခိုင်းလိုက်လို့ ရတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ရှဲ့ယန်က သူ့စကားကို နားထောင်ဖို့ လုံးဝ မလာသလို၊ သူ့ကိုလည်း အကျဉ်းသားတစ်ယောက်လို အခန်းထဲမှာပဲ ပိတ်လှောင်ထားသည်။ ဒါဟာ သိပ်ကို လွန်လွန်းသည်။
သို့သော် ရှဲ့ယန်က ထိုသို့လုပ်လေလေ၊ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့မှာ ပိုပြီး အရှုံးမပေးချင်လေ ဖြစ်လာသည်။ ဒီနေ့တော့ ရှဲ့ယန် လာအောင် အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခု ရှာရမည်။ ဝမ်းလျှောတာ သုံးပြီးပြီဆိုတော့ အန်တာကော... အဲဒါ မစမ်းရသေးဘူး။
ဒါပေမဲ့ အန်တာကလည်း ဝမ်းလျှောတာလိုပဲ ကလေးကလား ဆန်လွန်းသည်။ ဒီမြေခွေးအိုကြီးကို လှည့်စားနိုင်ပါ့မလား။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း အကြံထုတ်နေမိသည်။ ရုတ်တရက် သူသည် စားပွဲကို ရိုက်လိုက်ကာ အစေခံကို ခေါ်ပြီး နားနားတွင် တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။
"အာ... ဒါက..."
အစေခံ၏ ရိုးသားသော မျက်နှာတွင် တွန့်ဆုတ်မှုများ ပေါ်လာသည်။
"သခင်လေး... ဒါက တကယ်ရော အလုပ်ဖြစ်ပါ့မလား။ အိမ်ရှေ့မင်းသားက ကျွန်တော့်ကို အပြင်ကို ကန်ထုတ်လိုက်မှာ မဟုတ်ဘူးလား"
"ဘာမှမကြောက်နဲ့။ မင်းက သတင်းပို့တဲ့သူပဲ။ ရှဲ့ယန် ဘယ်လောက်ပဲ စိတ်ဆိုးဆိုး မင်းကို ဘာမှမလုပ်ပါဘူး"
ဖုန့်ကျိုးယွဲ့က အားပေးလိုက်သည်။
"အေးအေးဆေးဆေးသာ သွားပါ"
နောက်ဆုံးတွင် အစေခံသည် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ တိုက်တွန်းမှုကြောင့် ထွက်သွားတော့သည်။ သူ ထွက်သွားသည့်အချိန်အထိ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ကို သံသယမျက်လုံးများဖြင့် လှည့်ကြည့်နေသေးသည်။
ဖုန့်ကျိုးယွဲ့လည်း ရှဲ့ယန် လာမလာ သေချာမသိသော်လည်း စမ်းကြည့်ရကျိုးတော့ နပ်မည်ဟု ထင်သည်။ သို့သော် အစေခံ၏ စိုးရိမ်မှုမှာ မလိုအပ်ခဲ့ပေ။ ခဏအကြာတွင်ပင် စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက် ဝှီးချဲလှိမ့်သံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ တံခါးကို ချက်ချင်း ပြေးဖွင့်လိုက်သည်။
ရှဲ့ယန်သည် ဝှီးချဲကို အလောတကြီး လှိမ့်လာနေသည်။ သူ့နှုတ်ခမ်းများမှာ တင်းတင်းစိထားပြီး အမူအရာမှာ စိုးရိမ်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက် ရောယှက်နေပုံရသည်။ သူ့နောက်တွင်မူ အစေခံက အမောတကော လိုက်လာရင်း ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ကို လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။
တံခါးစောင့် စစ်သားများကလည်း အလိုက်သိစွာပင် ရှဲ့ယန် အထဲဝင်သည်နှင့် တံခါးကို ပိတ်ပေးလိုက်ကြသည်။ အချိန်မှာ ညဉ့်နက်နေပြီ ဖြစ်သဖြင့် နွေဦးည၏ လေညင်းကြောင့် အနည်းငယ် အေးစိမ့်နေသည်။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် ပါးလွှာသော ဝတ်ရုံကိုသာ ဝတ်ထားသဖြင့် အနည်းငယ် ချမ်းတုန်သွားသည်။
ရှဲ့ယန်က ဒါကို မြင်မြင်ချင်း ပြတင်းပေါက်ကို သွားပိတ်ပေးလိုက်သည်။ သူသည် ယနေ့တွင် ရိုးရှင်းသော အနက်ရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ထားသည်။ ရှဲ့ယန် တကယ်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားသဖြင့် ဘာစကား အရင်ပြောရမည်ကို ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်။ တောင်းပန်ရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ချော့ရမလား။
ရှဲ့ယန်က ဝှီးချဲကို ဖုန့်ကျိုးယွဲ့အနားသို့ လှိမ့်ယူလာသည်။ ယနေ့ ရှဲ့ယန်၏ ပုံစံမှာ ထူးခြားနေသည်။ သူ၏ မျက်မှောင်များမှာ ကြုတ်ထားသော်လည်း ဒေါသထွက်နေသည့်ပုံစံ မဟုတ်ပေ။ ရှဲ့ယန်၏ အကြည့်များမှာ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ ဗိုက်ဆီသို့ ကျရောက်နေပြီး နူးညံ့မှု အချို့ ပါဝင်နေသည်။ ရှဲ့ယန်၏ နားရွက်ဖျားများမှာ နီမြန်းနေပြီး လက်ချောင်းများမှာလည်း ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေသည်။
ခဏအကြာတွင် ရှဲ့ယန်က ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး တည်တည်တံ့တံ့ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ဘယ်တုန်းကတည်းက သိတာလဲ"
ရှဲ့ယန်က တကယ်ပဲ ယုံသွားတာလား! ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် ထိတ်လန့်သွားကာ ဒီလိမ်ညာမှုသာ ပေါ်သွားလျှင် ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာကို ကြိုတွေးပြီး ကြောက်လန့်သွားသည်။ သို့သော် အခုလောလောဆယ်တွင်မူ အထင်လွဲမှုများကို အရင်ရှင်းရမည်။
"အဲ... ရှဲ့ယန်"
ဖုန့်ကျိုးယွဲ့က အားနာနာဖြင့် ဝတ်ရုံစကို ဆွဲရင်း ပြောလိုက်သည်။
"အရင်တစ်ခေါက်က ကိစ္စအတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။ ငါ မနာလိုဖြစ်ပြီး စိတ်လွတ်သွားလို့ပါ။ အကုန်လုံး ငါ့အမှားတွေပါပဲ။ မင်း ကြိုက်သလို အပြစ်ပေးနိုင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ကို ပစ်မထားပါနဲ့နော်"
ပြောရင်းနှင့် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် ရှဲ့ယန်၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ခေါင်းတင်ကာ ကြောင်လေးတစ်ကောင်လို ချော့မြှူလိုက်သည်။
"ရှဲ့ယန်... စိတ်မဆိုးပါနဲ့တော့နော်"
သို့သော် ရှဲ့ယန်က သူပြောတာကို တစ်ခွန်းမှ မကြားပုံရပေ။ သူ့မျက်ဝန်းများတွင် နွေးထွေးမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ကို ဆွဲယူကာ သူ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည်လည်း အလိုက်သိစွာပင် ရှဲ့ယန်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ငြိမ်ငြိမ်လေး နေလိုက်သည်။
"ဘယ်တုန်းကတည်းက သိတာလဲ။ ဘာလို့ ငါ့ကို မပြောတာလဲ"
ရှဲ့ယန်ကမူ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ ဗိုက်အကြောင်းကိုသာ အသည်းအသန် သိချင်နေသည်။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့မှာ ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။ ဒါက လိမ်ညာမှုတစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး ပေါ်သွားလျှင် ရှဲ့ယန်က သူ့ကို သတ်ပစ်နိုင်သည် မဟုတ်လား။
"ရှဲ့ယန်... မင်း ငါ့ကို အပြစ်ပေးတာပဲ ကောင်းမယ် ထင်တယ်"
ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် ရှဲ့ယန်၏ လည်ပင်းကို ဖက်လိုက်မိသည်။ ရှဲ့ယန်၏ လက်ချောင်းများက သူ့ဗိုက်အား အသာအယာ ပွတ်သပ်နေသည်ကို ခံစားရသဖြင့် သူ့ရင်မှာ စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် ခုန်လှုပ်နေသည်။
ရှဲ့ယန်သည် အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေပုံရသည်။ ရှဲ့ယန်၏ အေးစက်သော မျက်နှာတွင် နူးညံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး၊ မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် တောက်ပနေသည်။ ထိုသို့သော ရှဲ့ယန်ကို မြင်ရသောအခါ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့မှာ အမှန်အတိုင်း ပြောပြရန် ခက်ခဲသွားသည်။
"ငါလည်း သေချာမသိဘူး။ စားလို့လည်း မဝင်ဘူး၊ တစ်ခါတလေ အန်ချင်သလိုလို ဖြစ်နေလို့။ ငါ ကြောက်လို့ မင်းကို ပြောပြတာပါ" ဖုန့်ကျိုးယွဲ့က မရေမရာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"မကြောက်နဲ့"
ရှဲ့ယန်က သူ့ကို တင်းတင်းပွေ့ဖက်လိုက်ကာ ချော့မြှူလိုက်သည်။ ရှဲ့ယန်၏ အသံမှာ ကလေးတစ်ယောက်ကို ချော့နေသကဲ့သို့ နူးညံ့နေသည်။
"ငါ မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံးကို ကာကွယ်ပေးပါ့မယ်"
သွားပြီ... တကယ်ကို သွားပြီ။ ရှဲ့ယန်က တကယ်ပဲ ယုံနေတာလား။ ဝမ်းလျှောတာကျတော့ မယုံဘဲ၊ ဒီလို အဓိပ္ပါယ်မရှိတဲ့ ကိစ္စကျမှ ဘာလို့ ယုံရတာလဲ။ အကယ်၍ နောက်မှ အမှန်အတိုင်း သိသွားရင် ရှဲ့ယန်က သူ့ကို အရေခွံခွာပစ်မှာ သေချာသည်။
"မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ"
ဖုန့်ကျိုးယွဲ့က ရှဲ့ယန်၏ လက်ကို ဗိုက်ပေါ်ကနေ အတင်းဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
"ဘာလို့ ငါ့ဗိုက်ကို ခိုးထိနေတာလဲ"
ရှဲ့ယန်သည် အနည်းငယ် ရှက်သွားကာ မျက်နှာလွှဲလိုက်ပြီး "ဗိုက်ထဲမှာ သူတို့ လှုပ်တတ်တယ်လို့ ငါကြားဖူးလို့ပါ" ဟု ခပ်တည်တည် ပြောလိုက်သည်။
ဖုန့်ကျိုးယွဲ့မှာ စိတ်ထဲမှ အော်ဟစ်နေမိသည်။
"ရှဲ့ယန်... ရှဲ့ရှင်းမှာ သူချစ်တဲ့သူ ရှိပြီးသားပါ။ အဲဒီနေ့က သူက သူ့ချစ်သူကို မနာလိုဖြစ်အောင် ငါ့ကို သုံးလိုက်တာပါ။ ငါက ကြားညှပ်သွားတာပါ"
သို့သော် ရှဲ့ယန်က ဒါကို စိတ်မဝင်စားဘဲ "ငါ သမားတော်ကို ခေါ်ထားတယ်၊ သူ မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံးကို စစ်ဆေးပေးလိမ့်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဘုရားရေ... တစ်ယောက်ယောက် ကယ်ပါဦး။ သူ ဘယ်ကနေ ကလေးသွားရှာရမှာလဲ။ အကယ်၍ သမားတော်က လိမ်မှန်း သိသွားရင် ရှဲ့ယန်က သူ့ကို သတ်မှာ သေချာသည်။ သူသည် ရှဲ့ယန်ကို အတင်းဖက်ထားပြီး— "ရှဲ့ယန်... ကျွန်တော် အစစ်မခံချင်ဘူး" ဟု ငိုယိုကာ ပြောလိုက်သည်။
"လိမ္မာပါတယ်" ရှဲ့ယန်က သူ၏ ခေါင်းကို နမ်းကာ ချော့လိုက်သည်။ "သမားတော်ကို အစစ်ခံလိုက်ပါ၊ မကြောက်နဲ့နော်"
နောက်ဆုံးတွင် သမားတော် ရောက်လာပြီး ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို စမ်းသပ်တော့သည်။ ရှဲ့ယန်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် "သမားတော်... သူ့အတွက် ကိုယ်ဝန်အားဆေးတွေ ပေးလိုက်ပါ။ သူ အစားလည်း မစားနိုင်ဘူး၊ အိပ်လို့လည်း မရဘူး ဖြစ်နေတယ်" ဟု ပြောနေသည်။
ရှဲ့ယန် ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စကားများနေရတာလဲ! ဖုန့်ကျိုးယွဲ့မှာ တုန်ရီနေမိသည်။ သမားတော်က ရယ်မောလိုက်သည်။
"ဒီကိစ္စတွေက အလောတကြီး လုပ်လို့မရပါဘူး။ အိမ်ရှေ့မင်းသားသာ တကယ် လိုချင်တယ်ဆိုရင် လူငယ်လေးနဲ့ ပိုပြီး ကြိုးစားရမှာပေါ့။ အခု လူငယ်လေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ပြန်ကောင်းနေပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ အိမ်ရှေ့မင်းသားအနေနဲ့ ဒဏ်ရာ မရအောင် အသာအယာ လုပ်ဖို့တော့ လိုတာပေါ့"
သမားတော် စကားဆုံးသည်နှင့် ရှဲ့ယန်၏ အကြည့်များက ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ဆီသို့ ဒေါသတကြီး ရောက်လာတော့သည်။
ထို့နောက်တွင် ထွက်ပေါ်လာသည့် အသံမှာ အရင်ကကဲ့သို့ နူးညံ့ခြင်း မရှိတော့ဘဲ၊ သူ့ကို အရှင်လတ်လတ် အရေခွံခွာပစ်ချင်သည့် အသံမျိုး ဖြစ်နေတော့သည်။
"ဖုန့်... မု... ချိုး”
…….