အခန်း (၈၁)
"ဒီနေ့ မင်း ဘာလို့ ငါ့ဆီ လာမရှာတာလဲ"
"တကယ်ကို ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျတာပဲ"
ဗိုလ်ချုပ်လေ့၏ မေးရိုးကြီးများမှာ ဒေါသကြောင့် တုန်ခါနေပြီး ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ မကျေမနပ်ဖြင့် လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် အားအင်ကုန်ခမ်းစွာဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး ဖြူစင်သော ဝတ်ရုံမှာလည်း မြေကြီးများဖြင့် ပေကျံသွားတော့သည်။ နွေဦးလေပြေသည် မြေမှုန့်များကို သယ်ဆောင်ကာ တိုက်ခတ်သွားသည်။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ ဖိတ်စင်သွားသော နွားနို့လက်ဖက်ရည်များကို အူကြောင်ကြောင် ငေးကြည့်နေမိပြီး ဝါကျင်ကျင် ရွှံ့နွံများပေါ်တွင် ရေကွက်များ ပြန့်နှံ့သွားသည်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေမိသည်။
"ဘာမဟုတ်တဲ့ ကိစ္စလေးကို။ ဒီမိန်းမလျာလေးအတွက် အဲဒီကျိန်စာသင့်တဲ့ ဆေးတောင့်ကို ရဖို့ ငါ့ရဲ့ အကောင်းဆုံး စစ်မြင်းတွေ အများကြီး ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်"
"တောက်… ဒီနေ့တော့ ငါ့ဒေါသတွေကို တော်တော်လေး ပေါက်ကွဲပစ်လိုက်နိုင်ပြီ"
"ဗိုလ်ချုပ်လေ့... ဒီကောင်က အိမ်ရှေ့စံ မင်းသားရဲ့ နားထဲမှာ ချိုချိုသာသာ စကားတွေပြောပြီး ဗိုလ်ချုပ်ကို တစ်ခုခုနဲ့ မဟုတ်မတရား စွပ်စွဲမှာ မကြောက်ဘူးလား။ ကြည့်ရတာ အိမ်ရှေ့စံက သူ့ရဲ့ ပြုစားတာကို ခံထားရပုံပဲ၊ သူ့ကို အတော်လေး အလိုလိုက်ထားတာ"
"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက မင်းသားမျက်နှာမှာ ရခဲ့တဲ့ ဒဏ်ရာတွေက ဒီကောင် လုပ်တာလို့ ကျွန်တော် ကြားတယ်။ မျက်နှာမှာ အခြစ်ရာတွေ ရနေတာတောင် မင်းသားက သူ့ကို အပြစ်မပေးခဲ့ဘူး။ အား... ဗိုလ်ချုပ်၊ ဒီနေ့တော့ ဗိုလ်ချုပ် စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်မိတာ နည်းနည်း များသွားပြီ"
"ဗိုလ်ချုပ် ပြောတာ မှန်ရင်တောင်မှ မင်းသား သူ့ကို ငြီးငွေ့သွားတဲ့အထိ စောင့်သင့်တာပေါ့။ မင်းသား မျက်နှာသာပေးထားတဲ့သူကို ဒီလောက် ဗြောင်ကျကျ ရန်စလိုက်တာ... နောင်ကျရင် ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လုံးအတွက် မကောင်းမှာ စိုးရိမ်မိတယ်"
"ဟား... သူက သာမန် ပြည့်တန်ဆာ တစ်ယောက်ထက် မပိုပါဘူး၊ ဘာပြဿနာ ရှာနိုင်မှာလဲ။ ငါက မင်းသား ပုန်ကန်ကတည်းက ထောက်ပံ့ပေးလာတာ၊ အခုနောက်ပိုင်းမှာလည်း စစ်ရေးအောင်မြင်မှုတွေ အများကြီး ရထားတာ။ မင်းသားက စစ်တိုက်ဖို့ ငါ့ရဲ့ ထောင်ချီတဲ့စစ်သည်ကို အားကိုးနေရတုန်းပဲ၊ သူက ငါ့ကို ဘယ်လိုလုပ် ထိရဲမှာလဲ။ တိုင်းပြည်နဲ့ အလှအပ ဘယ်ဟာက ပိုအရေးကြီးလဲဆိုတာ မင်းသား သိပါတယ်။ မလိုအပ်တဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေကို ဖယ်လိုက်စမ်းပါ"
"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ကြားတာတော့... အရင်တုန်းက ဖုန့်အိမ်တော်က သခင်လေးတစ်ယောက် ကြိုးဆွဲချသေလို့ဆိုပြီး မင်းသားက မြို့တော်လမ်းမပေါ်က နန်းတွင်းသမားတော်တွေကို သတ်ပစ်ခဲ့ဖူးတယ်တဲ့။ သူ စိတ်ဖောက်ပြန်လာရင် ဘယ်သူမှ တားလို့မရဘူး။ ကျွန်တော်ကတော့ ကြောက်တယ်..."
ထိုအခါမှသာ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် ဤလူယုတ်မာက သူ့ကို ဘာကြောင့် နှိမ့်ချဆက်ဆံသည်ကို နားလည်သွားသည်။ ဆေးရှာပုံတော်ဖွင့်စဉ်က သေဆုံးသွားသော စစ်မြင်းများအတွက် သူ့ကို အငြိုးအတေး ထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ရှင်းနေသည်မှာ ထိုကိစ္စသည် ရှဲ့ယန်၏ စီစဉ်မှုသာ ဖြစ်သော်လည်း ဤလူများသည် ရှဲ့ယန်၏ ရှေ့တွင် တစ်ခွန်းမှ မဟရဲဘဲ အပြစ်အားလုံးကို ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ပုံချကာ အနိုင်ကျင့်နေကြခြင်းမှာ တကယ့်ကို ရယ်စရာကောင်းလှသည်။
"အဆင်ပြေရဲ့လား"
လူတစ်ယောက် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။ သူသည် အရပ်ရှည်ပြီး ထွားကြိုင်းကာ၊ အသာအယာ ငုံ့ကိုင်ရင်း သန့်ရှင်းသော လက်ကိုင်ပဝါ တစ်ထည်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် လက်ကိုင်ပဝါကို ကြည့်နေရာမှ မော့ကြည့်လိုက်ရာ တောက်ပပြီး ပြုံးရွှင်နေသော မျက်ဝန်းတစ်စုံနှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသူ၏ မျက်နှာမှာ ခန့်ညားပြီး နှာတံပေါ်ကာ နှုတ်ခမ်းအပြည့် ရှိသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းညိုရောင်များမှာ နေရောင်အောက်တွင် ရွှေအိုရောင် တောက်နေသည်။
ဤသူကို သူ မြင်ဖူးသလို ရှိသော်လည်း အချိန်အတော်ကြာသွားပြီ ဖြစ်သောကြောင့် မည်သို့ပင် စဉ်းစားသော်လည်း မည်သူမှန်း မမှတ်မိတော့ပေ။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ ငြင်းဆန်ခြင်း မပြုဘဲ အတင်းပြုံးကာ လက်ကိုင်ပဝါကို ယူလိုက်သည်။ ထိုပဝါတွင် ဘာပန်းပုံမှ မပါဘဲ ဆပ်ပြာနံ့ သင်းသင်းလေးသာ ရနေသဖြင့် သုံးစွဲထားခြင်း မရှိသော ပဝါအသစ်မှန်း သိသာသည်။
ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ မျက်နှာပေါ်ရှိ ညစ်ပတ်ပေရေနေသော အရာများကို သုတ်လိုက်ပြီး အားနာစွာဖြင့် "စိတ်မရှိပါနဲ့၊ မင်းရဲ့ ပဝါကို ပေကျံအောင် လုပ်လိုက်မိပြီ။ ဒါကို အရင် လျှော်ပြီးမှ ပြန်ပေးမယ်နော်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ဪ..."
ဖုန့်ကျိုးယွဲ့နှင့် အကြည့်ချင်း ဆုံလိုက်သောအခါ ထိုသူသည် ရုတ်တရက် နေရခက်သွားပုံရပြီး လှုပ်ရှားမှုများမှာလည်း ယောင်နယောင်ချာ ဖြစ်သွားသည်။
"ဒါဆိုရင်တော့ သခင်လေးကို ဒုက္ခပေးမိသလို ဖြစ်နေပြီ"
"ငါတို့ အရင်က ဆုံဖူးလား"
ဖုန့်ကျိုးယွဲ့က ရင်ထဲတွင် ခံစားမိနေသော ရင်းနှီးမှုကို ထုတ်မေးလိုက်သည်။
"အာ... ဟုတ်ကဲ့၊ မြို့တော်မှာ အရင်က ဆုံဖူးပါတယ် သခင်လေး။ ကျွန်တော့်ကို မေ့သွားပြီလား"
ထိုသူ၏ ရိုးသားသော မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းနည်းရိပ်လေး တစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း သူသည် ချက်ချင်းပင် စိတ်ဓာတ် ပြန်တက်လာပြီး မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ မိတ်ဆက်သည်။
"သခင်လေး... ကျွန်တော့်နာမည်ကဟန်ဖေးတုပါ။ မှတ်မိပြီလား"
ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ ဇဝေဇဝါ မျက်နှာကို မြင်သောအခါ သူက အသာအယာ သတိပေးသည်။
"အဲဒီတုန်းက ဆုံတော့ သခင်လေးက လှပတဲ့ အမျိုးသမီး ဝတ်စုံကို ဝတ်ထားတာ။ နတ်သမီးလေး ဆင်းသက်လာသလိုပဲ သိပ်လှလို့ ကျွန်တော် မျက်တောင်တောင် မခတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ အခု ယောက်ျားလေးလို ဝတ်ထားတော့လည်း သိပ်ခန့်တာပဲ။ နှစ်မျိုးလုံးကို ကျွန်တော် သဘောကျပါတယ်"
ဟန်ဖေးတုသည် ပြောရင်းပြောရင်းနှင့် မျက်နှာမှာ ပို၍ နီမြန်းလာကာ ခေါင်းမှ အငွေ့များ ထွက်တော့မည့်အလား ဖြစ်နေပြီး စကားများကိုလည်း တရစပ် ပြောနေတော့သည်။
"အဲဒီတုန်းက သခင်လေးက နာမည်ကို မပြောခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ကို ရွှေနဲ့ ရတနာတွေ အများကြီး ပေးခဲ့ပြီး ဒါတွေကို လူရိုင်းတွေဆီ ယူသွားပြီး အိမ်ရှေ့စံ မင်းသားအပေါ် သစ္စာခံခိုင်းဖို့ ပြောခဲ့တယ်လေ။ ကျွန်တော် အဲဒါကို လုပ်ပြီးတဲ့နောက် မြို့တော်က သခင်လေးဆီကို စာတွေ အများကြီး ပို့ခဲ့ပေမယ့် တစ်စောင်မှ ပြန်စာ မရခဲ့ဘူး"
ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက လူနာမည်မှတ်သားခြင်းတွင် မထက်မြက်ခဲ့သလို အဖြစ်အပျက်များကိုလည်း သေချာ မမှတ်မိတတ်ပေ။ ထိုအချိန်က သူသည် ကျေးဇူးတုံ့ပြန်မှုကို မမျှော်လင့်ဘဲ ရှဲ့ယန်၏ ငယ်သားဟောင်းများကို ကူညီခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ထိုပစ္စည်းများကို ပေးလိုက်ခြင်းဖြင့် သူတို့က ရှဲ့ယန်ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မည်ဟုသာ တွေးခဲ့သည်။ သူတို့၏ နာမည်နှင့် ရုပ်ရည်ကို အမှတ်ရနေရန် သူ မကြိုးစားခဲ့ပေ။ စာများနှင့် ပတ်သက်၍မူ သူ မှတ်မိပါသည်။ ရှဲ့ရှင်းက ထိုစာများကို သူ့ထံ ပေးသောအခါ တစ်စောင်ကို ဖတ်ကြည့်ပြီးနောက် သူ ဆက်မဖတ်ချင်တော့ပေ။
ဤဟန်ဖေးတု ထူးဆန်းသော အလေ့အကျင့်ရှိပြီးသူ့စာများမှာ ပျင်းစရာကောင်းသော အသေးအဖွဲ ကိစ္စများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူ လူရိုင်းများဆီ ရောက်ကြောင်း၊ ပစ္စည်းများ ပေးခဲ့ကြောင်း ပြောပြီးနောက်တွင် ရှဲ့ယန်အကြောင်းကို ဘာမှ မပြောတော့ဘဲ သူ၏ နေ့စဉ်စားသောက်မှုကဲ့သို့သော အရာများကိုသာ ရေးထားတတ်သည်။ ရှဲ့ယန်၏ အခြေအနေကို တစ်လုံးမှ မတွေ့ရဘဲ စာ သုံး၊ လေးစောင်လောက် ဖတ်ပြီးနောက်တွင် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့က ဟွိုက်ရှင်းကို ထိုလူဆီကလာသော စာမှန်သမျှကို မီးရှို့ပစ်ရန် ခိုင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ယခု လူချင်း တကယ် ဆုံလိုက်ရသောအခါ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ အနည်းငယ် အနေရခက်သွားသည်။
"ဘယ်စာတွေလဲ။ ငါ တစ်စောင်မှ မရခဲ့ဘူး။ စာပို့တဲ့သူက မှားပို့လိုက်တာ ထင်တယ်"
"ဪ... ကိစ္စမရှိပါဘူး။ အခု ဆုံပြီဆိုတော့ နောင်ကျရင် စကားပြောဖို့ အခွင့်အရေးတွေ အများကြီး ရှိတာပဲ"
ဟန်ဖေးတုသည် ရင်းနှီးလွယ်သော သဘာဝရှိပြီး စိတ်သဘောထားလည်း အလွန်ကောင်းလှသည်။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ လိမ်နေမှန်း သိသိကြီးနှင့်ပင် အပြစ်မတင်ဘဲ သူ့ကို ပြန်လိုက်ပို့ပေးရန် တက်တက်ကြွကြွ ကမ်းလှမ်းလာသည်။
ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် မျက်လွှာချလိုက်ပြီး ညှိုးငယ်သော အမူအရာဖြင့် လက်ကိုင်ပဝါကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ— "မလိုပါဘူး၊ ငါ အဆင်ပြေပါတယ်။ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ပြန်နိုင်ပါတယ်" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
"တကယ်လား" ဟန်ဖေးတုက မျက်မှောင်ကုတ်ကာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် နှစ်သိမ့်သည်။
"လေ့လောင်ဟူက စိတ်တိုတတ်တဲ့ လူကြမ်းကြီးပါ။ အဲဒီ စစ်မြင်းတွေကို သူ ကိုယ်တိုင် မွေးထားတာ၊ နေ့တိုင်း ရေချိုးပေး အစာကျွေးပေးတာဆိုတော့ သူတို့အပေါ် သံယောဇဉ် ရှိနေတာ။ ဒါကြောင့် သူ အခုလို ပေါက်ကွဲတာကို နားလည်ပေးလိုက်ပါ။ စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့"
ဖုန့်ကျိုးယွဲ့က အသာအယာ ပြုံးပြပြီး လက်ယမ်းကာ "ငါ သွားတော့မယ်" ဟု ပြောပြီး ထွက်လာခဲ့သည်။
ထို့နောက် အဆောင်သို့ မပြန်မီ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် မဖြစ်စေရန် မီးဖိုချောင်သို့ သွားပြီး သန့်ရှင်းရေး အရင်လုပ်လိုက်သည်။ အစေခံများက ရေ သုံးခါလောက် လဲပေးပြီးမှသာ ရေချိုးကန်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ နွေဦးလေသည် မြက်နံ့သင်းသင်းနှင့်အတူ အအေးဓာတ်ကို ဆောင်လာသည်။
ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ ရေစိုနေသော သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်များကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ ထိုနေရာတွင် လေလောင်ဟူက သူ့ကို ဖမ်းချုပ်စဉ်က တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ခဲ့သော လက်ရာကြီး နှစ်ခုမှာ နီရဲနေဆဲပင်။ ရွံစရာကောင်းသော အထိအတွေ့ကို ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သဖြင့် မျက်နှာနှင့် လက်ကောက်ဝတ်များကို အသားပွန်းသည့်အထိ ပွတ်တိုက် ဆေးကြောပစ်လိုက်သည်။
နေဝင်ချိန်ရောက်သောအခါ ရှဲ့ယန် ရောက်လာသည်။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် လှဲထိုင်ခုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေရင်း အပြင်ဘက်က တိမ်ခိုးရောင် တိမ်တိုက်များ လွင့်မျောနေသော ကောင်းကင်ပြာကြီးကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ သစ်ရွက်စိမ်းစိမ်းလေးများမှာ လေအဝေ့တွင် တရှဲရှဲ မြည်နေသည်။ သူ၏ မျက်တောင်များတွင် ရေစက်ကလေးများ ခိုတွဲနေပြီး ပါးပြင်နှင့် လက်ကောက်ဝတ်များမှာလည်း နာကျင်နေဆဲပင်။ သူသည် နောက်ဘက်မှ ဝှီးချဲ လိမ့်လာသံကို ဂရုမစိုက်မိဟန် ဆောင်နေလိုက်သည်။
"ဒီနေ့ မင်း ဘာလို့ ငါ့ဆီ လာမရှာတာလဲ"
ရှဲ့ယန်၏ လေသံမှာ အေးစက်သော်လည်း ထိုအထဲတွင် စိတ်ကောက်နေသော အရိပ်အယောင်လေး ပါဝင်နေသည်။ ဝှီးချဲသည် ခုတင်ဘေးသို့ ကပ်လာပြီး ရှဲ့ယန်က လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ကို အသာအယာ ဖက်လိုက်တော့သည်။
…….