အခန်း (၈၂)

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ မင်းကို ငါ မကာကွယ်နိုင်ခဲ့ဘူး"

ရှဲ့ယန်သည် သူ့နှလုံးသားက တခြားတစ်ယောက်အတွက် ဖြစ်နေပါလျက်နှင့် အဘယ်ကြောင့် သူ့အပေါ် ချစ်သူများကြားတွင်သာ ပြုလုပ်လေ့ရှိသည့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော အပြုအမူမျိုး လုပ်နေရသည်ကို ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။ အခုလည်း ရှဲ့ယန်က သူ့ကို နောက်ကျောဘက်မှနေ၍ ဗြောင်ကျကျ ဖက်ထားပြန်သည်။ ရှဲ့ယန်၏ အေးစက်သော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် တည်ငြိမ်သော နှလုံးခုန်သံတို့က ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ကို လွှမ်းခြုံထားပြီး သူသည် ရှဲ့ယန်၏ အမြတ်နိုးဆုံး အရာတစ်ခုအလား ခံစားနေရသည်။

တကယ့်ကို ရယ်စရာကောင်းလှသည်။

ရှဲ့ယန် အခုလို လုပ်နေခြင်းမှာ ပိုင်လန်ရွှယ်အပေါ် သစ္စာဖောက်နေခြင်းနှင့် မခြားပေ။ သူက ဖုန့်ကျိုးယွဲ့အပေါ် ဘယ်လို ဆက်ဆံနေသည်ကို ပိုင်လန်ရွှယ် သိပါလေစ၊ ပိုင်လန်ရွှယ်သည်လည်း ရှဲ့ယန်ကို ဂရုစိုက်ပုံရသော်လည်း သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက တစ်ဖက်လူကို အလျှော့မပေးချင်ကြသဖြင့် ဘယ်သူကမှ စတင်ဖွင့်ပြောခြင်း မရှိကြပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ အရင်စပြောသူမှာ အမြဲတမ်း အားနည်းချက် ရှိသွားတတ်ပြီး အောက်ကျို့ခံရတတ်မြဲ ဖြစ်သည်။ ရှဲ့ယန်ကတော့ ဘယ်တော့မှ အရင်စပြောမည့်သူ မဟုတ်ပေ။ သို့မဟုတ် သူသည် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့အပေါ်တွင်သာ ရိုင်းစိုင်းသော စကားများကို သုံးနှုန်းတတ်ပြီး ပိုင်လန်ရွှယ်အတွက်မူ နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုများကိုသာ ချန်ထားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

တကယ့်ကို ကံကြမ္မာ၏ ပြက်ရယ်ပြုမှုပင်။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် ရှဲ့ယန်၏ စာကြည့်ခန်းသို့ အကြိမ်ကြိမ် သွားရောက်ခဲ့ပြီး သူနှင့် ပိုင်လန်ရွှယ်တို့၏ အချိန်များကို နှောင့်ယှက်ခဲ့ဖူးသည်။ ထိုအချိန်တွင် ရှဲ့ယန် ဘယ်လို ခံစားရမည်ကို သူ တွေးတောနေမိသည်။ ပိုင်လန်ရွှယ်နှင့် အထင်လွဲသွားမှာကို သူ ကြောက်နေခဲ့သလား။ သို့မဟုတ် သူ့ကို ထိုနေရာမှာတင် လည်ပင်းညှစ် သတ်ပစ်ချင်နေခဲ့သလား။

ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ ထွက်သွားပြီးနောက် ရှဲ့ယန်နှင့် ပိုင်လန်ရွှယ်တို့ ဘာတွေ ဆက်လုပ်ကြသနည်း။ ရှဲ့ယန်က သူမကို နူးညံ့စွာ ပြုံးပြသလား။ သို့မဟုတ် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ နှောင့်ယှက်မှုကို စိုးရိမ်တကြီး ရှင်းပြနေသလား။

သူ ဘာမှ မသိနိုင်ခဲ့ပေ။

ရှဲ့ယန်ကို အရေခြုံသူ၊ ရွံစရာကောင်းသူနှင့် ယုတ်မာသူဟု ထင်မြင်မိသည်။ ခံစားချက်ပေါင်းစုံက ရင်ထဲတွင် လှိုင်းထန်နေပြီး ရှဲ့ယန်၏ အေးစက်သော ဖက်ထားမှုမှာ သူ့လက်ကျန် အသိတရားနှင့် အပြစ်ရှိစိတ်များကို လောင်ကျွမ်းစေသည့် မီးစတစ်ခု ဖြစ်လာတော့သည်။

ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ ရှဲ့ယန်ကို ပေးထားသော ကတိကို ဖျက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် ရှဲ့ယန်အတွက် ကလေးတစ်ယောက် မွေးပေးနိုင်မည် မဟုတ်သလို၊ ရှဲ့ယန် ပြန်လည် မတ်တပ်ရပ်နိုင်အောင်လည်း ကူညီနိုင်မည် မဟုတ်တော့ပေ။ ထိုအရာများကို လုပ်ပေးရန် တခြားသူတစ်ယောက်ယောက် ရှိနေလောက်ပြီဟု သူ တွေးမိသည်။ သူ ကိုယ်တိုင်က သိပ်ပြီး အထင်ကြီးမိခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ရှဲ့ယန်က သူ့အနားသို့ အကြိမ်အနည်းငယ် လာခဲ့ပြီး ကြင်နာမှု အကြွင်းအကျန်လေး အချို့ ပြခဲ့ရုံဖြင့် ရှဲ့ယန်နှင့် အတူရှိမည့် အနာဂတ်ကို မိုက်မိုက်မဲမဲ အိမ်မက် မက်ခဲ့မိသည်။ ထိုအိမ်မက်မှာ သိပ်ကို နုနယ်ပြီး အပေါ်ယံဆန်လွန်းသည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် အခုတော့ အရာအားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရပြီဖြစ်သည်။ ရှဲ့ယန်ကဲ့သို့ ထူးချွန်သော အမျိုးသားတစ်ယောက်ကို ဝန်းရံမည့်သူများမှာ ဝိန့်ချန်းမှ မြို့တော်အထိ တန်းစီနေလိမ့်မည်။ သူက ဘာကြောင့်များ ရှဲ့ယန်ကို သနားစရာကောင်းသည်ဟု ထင်ပြီး ထိုသူ့မှာ သူပဲ ရှိသည်ဟု တွေးမိခဲ့ပါသနည်း။

ဤသို့ တွေးလိုက်မိသောအခါ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ ရင်ထဲရှိ တွန့်ဆုတ်မှုနှင့် တုန့်ဆိုင်းမှုများမှာ ခါးသီးသော လက်တွေ့ဘဝကြောင့် အမှုန့်အဖြစ် ကြေမွသွားကာ လေထဲတွင် လွင့်ပါးပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ရှဲ့ယန်က ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားသည်။ ရှဲ့ယန်သည် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း မတိုင်မီကရော၊ နောက်ပိုင်းမှာပါ သူ့ကို နောက်ကနေ အခုလို ဖက်ထားရသည်ကို နှစ်သက်ပုံရသည်။ ရှဲ့ယန်၏ သံမဏိကဲ့သို့ သန်မာသော လက်မောင်းများမှာ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့အတွက် မဖောက်ထွင်းနိုင်သော လှောင်အိမ်ကြီးတစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်နေသည်။ ရှဲ့ယန်က ဖက်ထားရင်း သူ့နှာတံနှင့် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ ပါးပြင်နှင့် လည်ပင်းတို့ကို ပွတ်တိုက်ရသည်ကို သဘောကျသည်။ ထိုအပြုအမူများက ရှဲ့ယန်သည် သူ့အပေါ် မှီခိုနေပြီး လွှတ်မပေးချင်သယောင် ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်စေသည်။

ဤအပြုအမူများက သူ့အတွက်ပဲလား။ သို့မဟုတ် တခြားသူတွေအတွက်လည်း ဖြစ်နိုင်သလား။ နောင်ကျရင် သူ ပိုင်လန်ရွှယ်ကိုလည်း ဒီလိုပဲ ဆက်ဆံမှာလားဟု ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ တွေးနေမိသည်။

မဟုတ်ဘူး၊ ပိုင်လန်ရွှယ်ကို သူ အခုထက် ပိုကောင်းကောင်း ဆက်ဆံမှာပါ။ သူတို့ကြားမှာ အာဃာတတွေ မရှိဘူးလေ။ ပိုင်လန်ရွှယ်ကလည်း သိပ်ကို ထက်မြက်ပြီး ရှဲ့ယန်ကို နားလည်ပေးနိုင်တဲ့ ပန်းလေးတစ်ပွင့်လိုပဲ။ သူတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ပိုပြီး ချိုမြိန်မှာ သေချာပါတယ်။

"ကောင်းပြီလေ"

ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် ရှဲ့ယန်၏ လက်ထဲမှ ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့ဘဲ ရှဲ့ယန်၏ မကျေနပ်မှုကိုသာ ဖြစ်စေခဲ့သည်။

ရှဲ့ယန်က မကျေမနပ် ရေရွတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အေးစက်သော လက်ကြီးဖြင့် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ ပခုံးမှ ခါးဆီသို့ ရွှေ့လိုက်ကာ "ဘာလို့ အငြိမ်မနေတာလဲ။ ငါ့ကို ဖက်ထားခွင့်ပေးစမ်းပါ" ဟု ညည်းညူလိုက်သည်။

လေပြေသည် အနည်းငယ် အေးသော်လည်း ချမ်းစိမ့်ခြင်း မရှိပေ။ ထိုလေက ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ မျက်နှာကို ထိတွေ့သွားသောအခါ ဝေးလံသော နေရာမှ မီးခိုးနံ့သင်းသင်းလေး ပါလာပြီး သူ့ကို အိပ်ငိုက်စေသည်။

ရှဲ့ယန်သည်လည်း ထို့အတူပင်။ သူသည် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ကို ခုတင်ပေါ်မှ မကာ ပေါင်ပေါ်သို့ တင်လိုက်ပြီး ချွန်ထက်သော မေးရိုးကို ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ ပခုံးပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်သည်။ သူသည် သားကောင်ကို ဝါးမြိုမည့် သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှုသွင်းလိုက်သည်။ ညနေခင်း လေပြေက သိပ်ကို နူးညံ့လွန်း၍လား မသိ၊ ရှဲ့ယန်၏ ခက်ထန်သော အမူအရာများမှာ ပျောက်ကွယ်ပြီး ပျင်းရိငြီးငွေ့သော အမူအရာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူက အသံသြသြဖြင့် "အခုလေးတင် ရေချိုးထားတာလား။ မင်းဆီက အနံ့လေးက မွှေးနေတာပဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် ရှဲ့ယန်က တိုးတိုးလေး ရယ်မောကာ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို အသာအယာ နမ်းလိုက်ပြီး "ပန်းပွင့်တွေနဲ့တောင် ရေချိုးထားတာလား၊ အရမ်း သန့်သန့်ပြန့်ပြန့် နေတာပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

တကယ်တော့ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် ဒီနေ့ ပန်းပွင့်များနှင့် ရေမချိုးခဲ့ပေ။ လေ့လောင်ဟူ၏ စက်ဆုပ်ဖွယ် အထိအတွေ့ကြောင့် သူသည် ပျို့အန်ချင်စိတ် ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။ သူသည် ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်နိုင်ဘဲ ရေရိုးရိုးဖြင့်သာ အသားများ ပွန်းသည့်တိုင် အကြိမ်ကြိမ် ဆေးကြောခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှဲ့ယန် ဘာသိမှာလဲ။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့မှာ စကားပြန်ပြောရန် ခွန်အားမရှိဘဲ သက်ပြင်းသာ ရှည်လျားစွာ ချလိုက်မိသည်။

ယခု ရှဲ့ယန်က သူ့ခါးကို တင်းတင်းဖက်ထားသဖြင့် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ လက်များမှာ လွတ်လပ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ ဝတ်ရုံထဲမှ အသင့်ပြင်ထားသော စာကို ထုတ်လိုက်သည်။ ရှဲ့ယန်ဘက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ အဝေးက တောင်တန်းများကိုသာ စိုက်ကြည့်ရင်း ရှဲ့ယန်ထံသို့ ထိုစာကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ရှဲ့ယန်၏ လေသံမှာ ချက်ချင်းပင် တက်ကြွသွားသည်။ ရယ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး "ဒီ လက်ရေးစုတ်စုတ်လေးနဲ့ အချစ်စာတွေ ရေးနေတာလား" ဟု နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

ဖုန့်ကျိုးယွဲ့က ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ရှဲ့ယန် ထင်ချင်သလို ထင်ပါစေဟု လွှတ်ထားလိုက်သည်။

စာရွက်သံ တရှဲရှဲ ကြားလိုက်ရပြီးနောက်တွင်မူ လေးလံသော တိတ်ဆိတ်မှုက လွှမ်းမိုးသွားသည်။

အဝေးက တောင်တန်းများပေါ်တွင် ငှက်အုပ်ကြီးများမှာ နိမိတ်မကောင်းသလို ပျံသန်းနေကြသည်။ အခန်းထဲတွင် မီးမထွန်းထားသဖြင့် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ အမြင်အာရုံမှာ ဝေဝါးလာသည်။ မျက်တောင်ကို ပြင်းပြင်းခတ်လိုက်သော်လည်း မျက်ရည်များ ဝိုင်းလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ရှဲ့ယန်က ဘာမှ မပြောသော်လည်း သူ့ရင်ဘတ်မှာ ပြင်းထန်စွာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေသည်ကို ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ ခံစားမိသည်။ အသက်ရှုသံမှာ ပြင်းထန်ပြီး အန္တရာယ်ရှိသော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာကာ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ ခါးကို ဖက်ထားသော လက်မှာလည်း ရုတ်တရက် တင်းကျပ်သွားသည်။

နာကျင်လွန်းသဖြင့် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ အော်မိတော့မလို ဖြစ်သွားသည်။ စာရွက်အပိုင်းအစများမှာ သူ့မျက်နှာကို ပွတ်တိုက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လွင့်စင်ကျသွားသည်။ ရှဲ့ယန်၏ အေးစက်သော လက်ချောင်းများက ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ မေးစေ့ကို ဆွဲကိုင်ကာ ဒေါသကြောင့် နီမြန်းနေသော မျက်ဝန်းများနှင့် ဆုံအောင် အတင်းအကျပ် လှည့်လိုက်သည်။

"ကွာရှင်းစာလား။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့... မင်း ငါ့ကို ကွာရှင်းရဲတယ်ပေါ့လေ"

ရှဲ့ယန်သည် ဒေါသအလွန်ထွက်နေသဖြင့် နားထင်မှ သွေးကြောများမှာ တုန်ခါနေသည်။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ မေးစေ့ကို အရိုးကြေမတတ် ညှစ်ထားပြီး ဒေါသထွက်နေသော သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အကျိုးအကြောင်း ရှင်းပြရန် တောင်းဆိုနေတော့သည်။

ယခုအချိန်တွင် ကောင်းကင်မှာ လုံးဝ မှောင်သွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ နာကျင်မှုနှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများကို ရှဲ့ယန် မမြင်နိုင်တော့ပေ။ ဤသည်မှာ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့အတွက် ကံကောင်းခြင်းတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ အသက်ကို ကြိုးစားရှူရင်း စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားလိုက်သည်။ သူသည် ရှဲ့ယန်ကို ကြည့်ကာ သဝန်တိုနေခြင်း မဟုတ်သည့်အလား ဟန်ဆောင်၍ အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါ မင်း လိုချင်နေတဲ့အရာ မဟုတ်ဘူးလား"

"ကွာရှင်းပြီးရင် ပိုင်လန်ရွှယ်နောက်ကို စိတ်ဖြောင့်ဖြောင့်နဲ့ လိုက်လို့ရပြီပေါ့။ မင်း သူ့နောက်ကို လိုက်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ သူက မင်းအတွက် သင့်တော်တဲ့သူပဲ။ မင်းတို့နှစ်ယောက် ပျော်ရွှင်ကြပါစေ၊ တစ်သက်လုံး ချစ်ချစ်ခင်ခင် နေသွားနိုင်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်"

"မင်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ"

ရှဲ့ယန်က ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ ရုတ်တရက် လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် ကုန်းပေါ်ရောက်နေသော ငါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အသက်ကို လုရှုနေရပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ချောင်းဆိုးလိုက်မိသည်။ ဝေဝါးနေသော မျက်ဝန်းများကြားမှပင် ရှဲ့ယန်၏ ခန့်ညားသော မျက်နှာကို မြင်နေရသည်။ ရှဲ့ယန်မှာ အလွန် ဒေါသထွက်နေသော်လည်း ထိုဒေါသကို အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်ထားပုံရသည်။

"ငါ ပိုင်လန်ရွှယ်နောက်ကို လိုက်နေတယ်လို့ ဘယ်တုန်းက ပြောခဲ့လို့လဲ။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့... မင်း ငါ့ကို ထားခဲ့ချင်ရင်လည်း အကြောင်းပြချက် ကောင်းကောင်းလေး ရှာစမ်းပါ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့က ခြောက်ကပ်ကပ် ရယ်မောလိုက်သည်။

အကယ်၍ ရှဲ့ယန်သာ ပိုင်လန်ရွှယ်အပေါ် တစ်ခုခု ထူးထူးခြားခြား မလုပ်ခဲ့လျှင် လေ့လောင်ဟူက ထိုမျှအထိ အပိုင်ပြောရဲပါမည်လော။ ရှဲ့ယန်၏ ခွင့်ပြုချက်သာ မပါလျှင် လေ့လောင်ဟူက သူ့ကို ထိုမျှအထိ နှိမ့်ချပြီး ယုတ်မာရဲပါမည်လော။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် ကြောက်စရာကောင်းသော အတွေးတစ်ခု ဝင်လာသည်။ ရှဲ့ယန်က သူ့ကို မျှော်စင်ပေါ်ကနေ ဆင်းခွင့်ပေးခဲ့ခြင်းမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို သင်ခန်းစာ ပေးလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့ခြင်းကြောင့်များလား။ ခံစားခဲ့ရသော အရှက်ရမှုများအတွက် သူ့ကို လက်စားချေချင်ခဲ့ခြင်းလား။

ရှဲ့ယန်က သူ့ကို အပြင်ထွက်ခွင့်ပေးခြင်းမှာ ငြိမ်းချမ်းရေး စကားဆိုခြင်းဟု မှားယွင်းစွာ တွေးမိခဲ့သည်။ ရှဲ့ယန်သည် သူ့အနားသို့ လာရုံသာ လာပြီး ဘာမှ မရှင်းပြဘဲ ပြန်ထွက်သွားတတ်သဖြင့် သူသည် ရှဲ့ယန်အတွက် ဘာမဟုတ်သည့် အရုပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ရုတ်တရက် လွတ်လပ်ခွင့် ပေးလိုက်သောအခါ ဤသည်မှာ အစပြုခြင်း အသစ်တစ်ခုဟု မိုက်မိုက်မဲမဲ ယုံကြည်ကာ ရှဲ့ယန် ဆင်ထားသော ထောင်ချောက်ထဲသို့ တက်တက်ကြွကြွ လှမ်းဝင်မိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုပျော်ရွှင်မှုများမှာ တကယ့်ကို ဟာသတစ်ခုပင်။ ရှဲ့ယန် အပါအဝင် လူတိုင်းက ကွယ်ရာမှာ ရယ်မောနေကြလိမ့်မည်။ ဤအသိက ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ ရင်ဘတ်ကို ဓားနှင့် ထိုးလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒီကို နောက်တစ်ခါ ထပ်မလာပါနဲ့တော့ ရှဲ့ယန်"

"မင်းကို ငါ ရွံတယ်"

ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် ရှဲ့ယန်၏ ဒေါသကို မကြည့်ချင်သဖြင့် မျက်နှာကို လွှဲလိုက်သည်။ သို့သော် ရှဲ့ယန်က ခွင့်မပြုပေ။ ရှဲ့ယန်သည် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ကို ခုတင်ပေါ်သို့ အတင်းအကျပ် တွန်းလှဲလိုက်ပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် ကြမ်းတမ်းစွာ နမ်းလိုက်တော့သည်။ ရှဲ့ယန်က သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ကို ဖိထားပြီး သူ၏ လှပသော မီးခိုးရောင် မျက်ဝန်းများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထိုမျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်စများ ခိုတွဲနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"မင်းက ငါ့ကို ရွံတယ် ဟုတ်လား"

"အခုမှ ငါ့ကို ရွံတာလား။ ငါ ဒုက္ခိတ ဖြစ်နေလို့လား"

"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက မင်း ငါ့ကို မရွံဘူးလား?"

"ဖုန့်ကျိုးယွဲ့... တစ်ခါတလေကျရင် ငါ မင်းကို တကယ် မုန်းတယ်တောင် ထင်မိတယ်။ မင်း သေသွားတဲ့နေ့က ငါ မင်းကို အမုန်းဆုံးပဲ။ မင်းရဲ့ အသားနဲ့ အရိုးတွေကို ဝါးစားပစ်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံးကို မျိုချပစ်ချင်ခဲ့တာ၊ ဒါမှ မင်းက ငါ့အပိုင်ပဲ ဖြစ်နေမှာမို့လို့"

"ဒါပေမဲ့ မင်းက သေသွားခဲ့ပြီ။ ငါ မင်းကို မျိုချလိုက်ရင် ဘာမှ ကျန်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

ရှဲ့ယန်၏ သွားစွယ်များက ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် သွေးစို့အောင် အမှတ်အသားများ ထားခဲ့သည်။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ အသားပွန်းအောင် ပွတ်တိုက်ထားသော နေရာများနှင့် ထိုဒဏ်ရာများ ထပ်လိုက်သောအခါ နာကျင်မှုက ပိုဆိုးလာသည်။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ မျက်ရည်များမှာလည်း မရပ်မနား ကျဆင်းနေတော့သည်။

တစ်ခါတလေ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ တွေးမိသည်။ ဘာကြောင့် တခြားသူတွေအတွက် အချစ်က လွယ်ကူနေပြီး သူ့အတွက်ကျမှ ဒီလောက် နာကျင်နေရတာလဲ။ သူနှင့် ရှဲ့ယန်ကြားတွင် မမြင်ရသော တံတိုင်းတစ်ခု အမြဲ ရှိနေသည်။ သူတို့၏ အချစ်မှာ ဘယ်လောက်ပဲ ကျယ်လောင်ပါစေ၊ တစ်ဖက်လူဆီကို မရောက်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူတို့သည် သွေးထွက်သံယို ဖြစ်အောင် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး တိုက်ခိုက်နေကြသော်လည်း ဘယ်သောအခါမှ တုံ့ပြန်မှု မရရှိခဲ့ကြသော သားရဲနှစ်ကောင်နှင့် တူလှသည်။

ရှဲ့ယန်သည် ရူးသွပ်နေသူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ နှုတ်ခမ်းများကို ကိုက်ခဲနေသည်။ အစပိုင်းတွင် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့က အတင်းအကျပ် ရုန်းကန်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ပင်ပန်းလွန်းသဖြင့် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူသည် စဉ်းနှီတုံးပေါ်က ငါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အပိုင်းပိုင်း အဖြတ်ခံရန် အရှုံးပေးလိုက်သည်။ သို့သော် သူ မျှော်လင့်ထားသော ကြမ်းတမ်းမှုများမှာ ထပ်မံ ရောက်မလာခဲ့ပေ။

ရှဲ့ယန်သည် ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် ကြွလိုက်ပြီး နာကျင်မှုနှင့် ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာဖြင့် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ မျက်ရည်ဝိုင်းနေသော မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့မှာ သူ့ကိုယ်သူ သနားစရာ ကောင်းနေလောက်မည်ကို သိသည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် နီမြန်းနေသော အသားပွန်းရာများနှင့် ရှဲ့ယန်၏ အကိုက်ခံရသော ဒဏ်ရာများ ရှိနေသည်။

နာကျင်နေရသည့် ကြားမှပင် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့က ရှဲ့ယန်ကို ရွဲ့ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့ ရပ်လိုက်တာလဲ။ မင်း ဒီကို လာတိုင်း လုပ်နေကျ အလုပ်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား"

"မင်းကို ရွံရတဲ့ အကြောင်းရင်းက မင်းက ငါ့ကို ဒေါသဖြေဖျောက်ဖို့ ကိရိယာတစ်ခုလို အမြဲဆက်ဆံလို့ပဲ။ စိတ်တိုင်းကျ ဖြစ်သွားရင် ငါ့အနားမှာ အိပ်ဖို့တောင် မလိုချင်တော့ဘူးလေ"

"ဒါကို ငါ စက်ဆုပ်တယ်။ ငါ့နားကို မလာဘဲ နေပေးလို့ မရဘူးလား"

ဖုန့်ကျိုးယွဲ့က ရှဲ့ယန်ကို အမုန်းများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ရှဲ့ယန်က သူ့အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး သူတို့၏ အသက်ရှုသံများ ထိစပ်နေသည်။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ စကားများကို ကြားသောအခါ ရှဲ့ယန်၏ ဒေါသများမှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပိုမို နက်ရှိုင်းသော နာကျင်မှုများ ဝင်ရောက်လာသည်။ ရှဲ့ယန်သည် ခုတင်၏ လက်ရန်းကို လက်သီးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ထိုးလိုက်သည်။ သူသည် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ကို သူစိမ်းတစ်ယောက်ကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ဖော်ပြရခက်သော ဝမ်းနည်းရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ရှဲ့ယန်သည် သက်မဲ့ အရုပ်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်သွားတော့သည်။

"ဖုန့်ကျိုးယွဲ့... မင်းမှာ တကယ်ကို အသိတရား မရှိဘူးပဲ"

"ငါ နောင်တရတယ်"

ရှဲ့ယန် ဘာကို နောင်တရသည်ကိုတော့ မပြောခဲ့ပေ။ သူသည် ထိုစကားကိုသာ ချန်ထားခဲ့ပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သော အမူအရာဖြင့် အခန်းထဲမှ ထွက်သွားတော့သည်။ နွေဦးလေပြေက သူ၏ ဝတ်ရုံစများကို လှုပ်ခတ်သွားစေပြီး ရှဲ့ယန်သည် အထီးကျန်မှုများနှင့်အတူ အဝေးသို့ ပျံသန်းသွားတော့မည့် ကြိုးကြာငှက်တစ်ကောင်နှင့် တူလှသည်။

ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် သူ့နောက်သို့ လိုက်မသွားခဲ့ပေ။ ဤသည်မှာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟုသာ တွေးနေမိသည်။ ကွာရှင်းစာကိုလည်း ပေးလိုက်ပြီဖြစ်ရာ အခုကစပြီး သူတို့နှစ်ယောက် လမ်းခွဲကြကာ ကိုယ်စီ ပျော်ရွှင်မှု ရှာကြတော့မည်။

သူ ကိုယ်တိုင် ပျော်ရွှင်မှု မရနိုင်သော်လည်း ရှဲ့ယန် သူဖြစ်ချင်သောအရာ ဖြစ်သွားသည်ကို မြင်ရခြင်းမှာ သူ့အတွက် ပျော်ရွှင်စရာ ဖြစ်သင့်သည်။ သို့သော် အဘယ်ကြောင့် သူ၏ ရင်ထဲတွင် ခါးသီးသော နာကျင်မှုများ ခံစားနေရပြီး မျက်ရည်များ တစ်စက်ပြီး တစ်စက် ကျဆင်းနေရသနည်း။ သူ ထိုအကြောင်းရင်းကို ဆက်ပြီး မစဉ်းစားချင်တော့ပေ။

နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် အစေခံက ရေယူလာပေးသောအခါ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ မျက်နှာကို မြင်ပြီး အံ့သြသွားသည်။

"သခင်လေး... ဘာဖြစ်လို့ မျက်လုံးတွေ အဲဒီလောက် မို့အစ်နေရတာလဲ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် တစ်ညလုံး ငိုခဲ့သည်ဟု အမှန်အတိုင်း မပြောဘဲ "အာ... မနက်က လေသိပ်တိုက်လို့ မျက်လုံးထဲ ဖုန်ဝင်သွားတာ။ နည်းနည်း ပွတ်လိုက်မိလို့ ဒီလို ဖြစ်သွားတာပါ" ဟု လိမ်ပြောလိုက်သည်။

"ဪ... ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် ကြက်ဥပြုတ်လေး ယူခဲ့ပေးပါ့မယ်"

အစေခံသည် အခြေအနေကို သိပုံရသော်လည်း ထုတ်မပြောဘဲ အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။

ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် စိတ်ကို ပြန်လည် တည်ငြိမ်အောင် ထားလိုက်ပြီး မျက်လုံးများ အနည်းငယ် သက်သာသွားသောအခါ ဟန်ဖေးတု၏ လက်ကိုင်ပဝါကို ပြန်ပေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ အပြင်မထွက်ရသေးမီမှာပင် အစေခံ ရောက်လာပြီး "သခင်လေး... အောက်မှာ ဗိုလ်ချုပ်ဟန်ဖေးတု ရောက်နေပါတယ်။ သခင်လေးကို တွေ့ချင်လို့ ဥယျာဉ်ထဲမှာ စောင့်နေပါတယ်" ဟု လာပြောသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ငါ သိပြီ"

ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် အောက်သို့ ဆင်းသွားသောအခါ အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေသော်လည်း အစောင့်များက သူ့ကို မတားဆီးကြပေ။ သူတို့သည် ရှေ့တည့်တည့်ကိုသာ ကြည့်နေကြသဖြင့် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ စိတ်အနည်းငယ် လျော့သွားသည်။

ရှဲ့ယန်သည် သူ၏ လွတ်လပ်ခွင့်ကို ပိတ်ပင်ခြင်း မရှိသေးပုံရသည်။ ဤသည်မှာ ကောင်းသောအချက်ပင်။ အကယ်၍ ရှဲ့ယန်က သူ့ကို မျှော်စင်ပေါ်မှာပဲ ထပ်ပြီး ပိတ်လှောင်ထားမည်ဆိုလျှင် စိတ်ဓာတ်ကျပြီး သေသွားနိုင်သည်ဟု သူ တွေးမိသည်။

ထိုသို့ တွေးမိသောအခါ မနေ့က ရှဲ့ယန်အပေါ် ပြောခဲ့သော ကြမ်းတမ်းသည့် စကားများအတွက် နောင်တရမိသည်။ ထိုစကားများမှာ သူ့စိတ်ရင်း မဟုတ်သော်လည်း ဒေါသထွက်နေချိန်တွင် လူတို့သည် ပြန်ရုပ်သိမ်း၍ မရသော စကားများကို ပြောမိတတ်ကြသည်။

ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ တကယ် နောင်တရမိသည်။ အကယ်၍ မနေ့က ရှဲ့ယန်နှင့် အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောခဲ့လျှင် သူတို့နှစ်ယောက် ပိုပြီး သန့်သန့်ရှင်းရှင်း လမ်းခွဲနိုင်ခဲ့ပေလိမ့်မည်။ နောင်တစ်ချိန် ရှဲ့ယန်နှင့် ပိုင်လန်ရွှယ်တို့ လက်ထပ်သောအခါ သူသည် မင်္ဂလာပွဲကိုပင် တက်ရောက်နိုင်ဦးမည်။ ရှဲ့ယန်၏ နှလုံးသားထဲမှာ သူ မရှိသော်လည်း ရှဲ့ယန် ပျော်ရွှင်နေသည်ကို မြင်ရခြင်းမှာ သူ့အတွက် ပျော်ရွှင်မှု တစ်ခု ဖြစ်ပါလိမ့်မည်။ သို့သော် ယခုတော့ သူ အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးလိုက်မိပြီ။

"သခင်လေး... ဒီမှာ၊ ဒီမှာ"

ဗိုလ်ချုပ် ဟန်ဖေးတုသည် မျက်စိလျင်လှပြီး အဝေးကနေ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ကို တက်ကြွစွာ လက်ယမ်းပြနေသည်။ ဒီနေ့ သူသည် အပြာရင့်ရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ထားပြီး ကြည့်ရသည်မှာ အလွန် ခန့်ညားထွားကျိုင်းလှသည်။ သူ၏ ပြုံးနေသော မျက်နှာမှာ ဖြူစင်လှသည်။

ရှဲ့ယန်ကတော့ ဒီလိုမျိုး မိုက်မိုက်မဲမဲ ဘယ်တော့မှ ပြုံးပြမှာ မဟုတ်ဘူး။

ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် သူ၏ စိတ်မကောင်းစရာ အတွေးများကို ဖယ်ထုတ်လိုက်ပြီး ဟန်ဖေးတုထံ လက်ကိုင်ပဝါကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"အရင်တစ်ခါက လက်ကိုင်ပဝါအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ငါ သန့်သန့်ရှင်းရှင်း လျှော်ထားပါတယ်"

"အာ... သန့်ရှင်းရုံတင်မကဘူး၊ အနံ့လေးကလည်း သိပ်မွှေးတာပဲ"

ဟန်ဖေးတုသည် အလွန် ဝမ်းသာသွားပုံရပြီး ထိုလက်ကိုင်ပဝါကို သူ၏ ရင်ဘတ်အိတ်ထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်လိုက်သည်။ သူသည် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ကို အဖိုးတန် ရတနာတစ်ခုလို ကြည့်နေသည်။

ထိုအကြည့်ကြောင့် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ အနေရခက်လာသဖြင့် ပြန်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ငါ သွားတော့မယ်နော်"

"သခင်လေး ခဏစောင့်ပါဦး၊ ကျွန်တော့်မှာ ပေးစရာ ရှိသေးလို့ပါ"

ဟန်ဖေးတုက အလျင်အမြန် တားလိုက်ပြီး သူ၏ ဝတ်ရုံထဲမှ အထုပ်လေး တစ်ထုပ်ကို ထုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ခရမ်းရင့်ရောင် အမွှေးနံ့သာအိတ်လေး တစ်ခုဖြစ်သည်။ "ဒီအိတ်လေးကို သခင်လေး မှတ်မိသေးလား"

ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် ထိုအိတ်ကို ယူပြီး အနံ့ခံကြည့်လိုက်ရာ နှင်းဆီပန်းနံ့ သင်းသင်းလေးကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤအိတ်မှာ သူ ရှဲ့ယန်အတွက် ကိုယ်တိုင် လုပ်ပေးခဲ့သော အိတ်လေး ဖြစ်သည်။ ၎င်းက ဟန်ဖေးတု၏ လက်ထဲသို့ ဘယ်လို ရောက်နေရသနည်း။ သူသည် နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ဟန်ဖေးတုကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါ... ဒါက မင်းဆီကို ဘယ်လို ရောက်နေတာလဲ"

"ဪ..." ဟန်ဖေးတုက အနည်းငယ် အနေရခက်စွာဖြင့် သူ၏ ခေါင်းကို ကုပ်လိုက်ပြီး ရှင်းပြသည်။ "သခင်လေးက ဒါကို အိမ်ရှေ့စံဆီ ပေးဖို့ လူတစ်ယောက်ကို အပ်ခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ အဲဒီလူက မင်းသားဆီ မပေးရသေးခင်မှာပဲ တာဝန်တစ်ခုနဲ့ အဝေးကို သွားလိုက်ရတာ။ အဲဒီအချိန်တုန်းက သခင်လေးက နာမည်ကို လျှို့ဝှက်ထားချင်တယ်ဆိုတော့ ကျွန်တော်လည်း မင်းသားဆီ မပေးရဲခဲ့ဘူးလေ"

"အခု သခင်လေးနဲ့ ပြန်ဆုံပြီဆိုတော့ ဒါကို မူလပိုင်ရှင်ဆီ ပြန်ပေးတာပါ။ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေကို နှောင့်နှေးအောင် လုပ်လိုက်မိလားတော့ မသိဘူး" ဟန်ဖေးတုက စိုးရိမ်တကြီး ပြောရှာသည်။

ဖုန့်ကျိုးယွဲ့က ဘယ်လိုလုပ် အပြစ်တင်နိုင်ပါမည်နည်း။ ဤသည်မှာ ကံကြမ္မာ၏ စီမံမှုသာ ဖြစ်သည်။ အမွှေးနံ့သာအိတ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း "ဘာမှ မနှောင့်နှေးပါဘူး၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်မတင်ပါနဲ့" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ တော်သေးတာပေါ့" ဟန်ဖေးတုက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း "သခင်လေး... ကျွန်တော် ပြောစရာ ရှိလို့၊ ခဏလောက် အချိန်ပေးလို့ ရမလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် ဟန်ဖေးတုနှင့် အတူရှိနေရသည်မှာ သိပ်ပြီး အဆင်မပြေသော်လည်း အရေးကြီးသည့် ကိစ္စမရှိသဖြင့် "ဘာပြောမလို့လဲ။ ပြောပါ" ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။

"ဟို... ဟို..." ဖုန့်ကျိုးယွဲ့က တကယ်ပဲ ရပ်စောင့်နေသောအခါ ဟန်ဖေးတုက ပိုပြီး အနေရခက်သွားသည်။ မျက်လုံးများက ဟိုကြည့်ဒီကြည့် လုပ်နေပြီး အသံများမှာလည်း တုန်ယင်နေသည်။

"သခင်လေး... ကျွန်တော် သခင်လေးကို သိပ်သဘောကျတာပဲ"

"ပထမဆုံး မြင်ဖူးကတည်းက သခင်လေးကို ကျွန်တော် စွဲလမ်းခဲ့တာ။ သခင်လေးရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကြယ်လေးတွေလိုပဲ သိပ်လှတယ်။ သခင်လေးကို အခုလို ဝမ်းနည်းနေတဲ့ မျက်နှာမျိုးနဲ့ မမြင်ချင်ဘူး၊ ပြုံးနေတာပဲ မြင်ချင်တယ်။ သခင်လေးကို ကျွန်တော် စောင့်ရှောက်ခွင့် ရမလား"

"အခု ကျွန်တော်က ဗိုလ်ချုပ် ဖြစ်နေပြီ၊ သခင်လေးကို ကောင်းကောင်း ထားနိုင်ပါတယ်။ အရင်တုန်းက ကျွန်တော့်ရာထူးက နိမ့်လွန်းလို့ သခင်လေးကို ကောင်းကောင်း မထားနိုင်မှာ စိုးလို့ စာထဲမှာ ထုတ်မပြောရဲခဲ့တာ။ အခုတော့ မတူတော့ဘူး၊ ကျွန်တော် သခင်လေးကို ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်နိုင်ပါပြီ"

"သခင်လေး ကျွန်တော့်ကို လက်ခံနိုင်မလား။ ကျွန်တော် သခင်လေးကို သိပ်ချစ်ပြီး ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်မှာပါ"

ဟန်ဖေးတု၏ စကားများမှာ အလွန် ရိုးသားလှသည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများမှာ တုန်ယင်နေသည်ကို ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ မြင်နေရသည်။ ဤမျှ ထွားကြိုင်းသော အမျိုးသားကြီးတစ်ယောက်က သူ့ရှေ့တွင် ပျော့ညံ့နေပြီး ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ကသာ ငြင်းလိုက်လျှင် လဲကျငိုကြွေးတော့မည့်အလား ထင်ရသည်။

ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် သူ့ဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် ဝန်ခံခြင်း ခံရသဖြင့် အတော်လေး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ ဟန်ဖေးတု၏ စိတ်ရင်းကို မထိခိုက်စေဘဲ ဘယ်လို ငြင်းရမလဲဆိုသည်ကို စဉ်းစားနေမိသည်။ ဟန်ဖေးတုက တကယ်ကို ရိုးသားပါသည်။ သူတို့ ဆုံခဲ့သည့် အချိန်မှာ ကြာခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဟန်ဖေးတုက သူ့ကို ယခုတိုင် မှတ်မိနေခဲ့သည်။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် ဟန်ဖေးတု၏ ပုံစံမှာ အရင်က သူနှင့် တူနေသည်ဟု ခံစားရသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက တစ်ဖက်သတ် အချစ်ကို တစ်ယောက်တည်း ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ချစ်နေကြသူများ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူ ဖတ်ခဲ့သော ပျင်းစရာကောင်းသည့် စာများ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သူ နားလည်သွားသည်။ ထိုစာများမှာ ဦးဦးဖျားဖျား ချစ်တတ်စ လူတစ်ယောက်၏ နုံအသော ခံစားချက်များသာ ဖြစ်သည်။ သူ ရှဲ့ယန်ထံ ရေးခဲ့သော အချစ်စာများကဲ့သို့ပင်။

ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ ဟန်ဖေးတု၏ ညိုရောင် မျက်ဝန်းများကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ကို အခုလို ချစ်ပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ငါ့မှာ ချစ်ရမယ့်သူ ရှိနေလို့ လက်မခံနိုင်ပါဘူး။ တကယ် တောင်းပန်ပါတယ်"

"မင်းက သိပ်ကောင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ။ နောင်ကျရင် သင့်တော်တဲ့သူကို တွေ့မှာပါ"

ဒါဟာ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ ပေးနိုင်တဲ့ အကောင်းဆုံး ဆုတောင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဟန်ဖေးတု၏ မျက်ဝန်းများမှာ ချက်ချင်းပင် နီမြန်းသွားသည်။ သူသည် အားအင်ကုန်ခမ်းသွားသလို ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်သည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ ဖြူလျော်သွားပြီး တိုးတိုးလေး မေးရှာသည်။

"သခင်လေး ချစ်တဲ့သူက... အိမ်ရှေ့စံ မင်းသားလား"

အခုအချိန်မှာ ဖုံးကွယ်ထားဖို့ မလိုတော့ပေ။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့က ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါလည်း မင်းလိုပဲ ကံမကောင်းပါဘူး"

ဟန်ဖေးတုက သူ့ကို ချစ်သော်လည်း သူက ပြန်မချစ်နိုင်ပေ။ သူက ရှဲ့ယန်ကို ချစ်သော်လည်း ရှဲ့ယန်က ပိုင်လန်ရွှယ်ကို ချစ်သဖြင့် သူ့ကို ပြန်မချစ်နိုင်ပေ။ ဒါကြောင့် သူက နောက်ဆုတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းပင်။

ထိုအချိန်တွင် မိုးစက်များ ကျလာသည်။ ဟန်ဖေးတုက သူ့အနားသို့ တိုးလာပြီး မျက်တောင်များတွင် ရေစက်ကလေးများ ခိုတွဲနေသည်။

"သခင်လေး... ကျွန်တော် သခင်လေးကို တကယ် ချစ်တာပါ။ ကျွန်တော် မင်းသားနဲ့ မယှဉ်နိုင်မှန်းလည်း သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးအနေနဲ့ ကျွန်တော့်ကို တစ်ခါလောက် ဖက်ပေးလို့ ရမလား။ အားပေးတဲ့ အနေနဲ့ပေါ့..."

ငြင်းသင့်သလား.. ဒါမှမဟုတ် လက်ခံသင့်သလား။

ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ မသိတော့ပေ။ သို့သော် ဟန်ဖေးတု၏ ဝမ်းနည်းမှုကို မြင်သောအခါ သူ ရှဲ့ယန်ကို ဝန်ခံခဲ့စဉ်က လူတွေ ဝိုင်းရယ်ခဲ့ကြပြီး မိုးထဲလေထဲမှာ ခံစားခဲ့ရသော နာကျင်မှုများကို ပြန်သတိရမိသည်။

ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ မငြင်းဆန်ခဲ့ပေ။ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတက်ကာ ဟန်ဖေးတု၏ ကျောပြင်ကို အသာအယာ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ ဤဖက်ထားမှုမှာ အချစ်နှင့် မသက်ဆိုင်ဘဲ ဝမ်းနည်းနေသူ နှစ်ဦးကြားက နှစ်သိမ့်မှုသာ ဖြစ်သည်။

"မင်းသား... ကျွန်တော် ပြောသားပဲ၊ ဒီအရှက်မရှိတဲ့ ကောင်ကို ပိတ်လှောင်ထားသင့်တယ်လို့။ မင်းသားက သူ့ကို လွှတ်ထားတော့ သူက ဇာတိပြပြီး လူတွေကို လျှောက်ဖြားယောင်းနေတာပေါ့။ ကြည့်စမ်း... ဗိုလ်ချုပ် ဟန်ဖေးတုတောင် သူပြုစားတာကို ခံနေရပြီ"

လေ့လောင်ဟူ၏ စူးရှသော အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် ဟန်ဖေးတု၏ လက်ထဲမှ ချက်ချင်း ရုန်းထွက်လိုက်သည်။ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ လေ့လောင်ဟူနှင့်အတူ ရှဲ့ယန် ရောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ရှဲ့ယန်၏ ဝှီးချဲ လိမ့်လာသံက ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ နှလုံးသားကို နာကျင်စေသည်။

ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ရှဲ့ယန်၏ မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်သည်။ ရှဲ့ယန်သည် ဟန်ဖေးတုကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်မှာ သစ္စာဖောက်ခံရသော သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေသည်။ လက်ချောင်းများမှာ ဝှီးချဲလက်ရန်းကို ခပ်တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်ထားသဖြင့် အရာပင် ထင်နေသည်။

ရှဲ့ယန် အလွန် ဒေါသထွက်နေသည်။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့က ရှင်းပြရန် ကြိုးစားသော်လည်း ရှဲ့ယန်က "ဖုန့်ကျိုးယွဲ့... ဒါကြောင့် မင်း ငါ့ကို ကွာရှင်းချင်တာပေါ့လေ။ ကောင်းပြီ... သိပ်ကောင်းတာပဲ" ဟု ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

အဆောင်ငယ်၏ အလယ်တွင် တန်နှင့်ချီ၍ လေးသော ကျောက်စားပွဲကြီး ရှိသည်။ ထိုစားပွဲကို လူကြီး ၅ ယောက်လောက်မှ မနိုင်သော်လည်း ရှဲ့ယန်က သူ၏ လက်ဝါးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်ရာ ကျောက်စားပွဲမှာ နှစ်ခြမ်းကွဲသွားတော့သည်။

ရှဲ့ယန်က ဝှီးချဲကို ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ဆီသို့ လှိမ့်လာသည်။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့က ကြောက်လန့်တကြား ဆုတ်လိုက်သော်လည်း လေ့လောင်ဟူ၏ ပြုံးစိစိ မျက်နှာကို မြင်သောအခါ ပို၍ ဒေါသထွက်မိသည်။

ရှဲ့ယန်က ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ကို လွတ်မပေးဘဲ ပေါင်ပေါ် ဆွဲတင်လိုက်ပြီး မျှော်စင်ဆီသို့ အလျင်အမြန် ခေါ်သွားတော့သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ စစ်သည်များမှာ သူတို့ကို ဝိုင်းကြည့်နေကြသည်။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့မှာ ကလေးတစ်ယောက်လို ရှဲ့ယန်၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ပါသွားရသဖြင့် အလွန် အရှက်ရနေမိသည်။ သူက အတင်းရုန်းကန်သော်လည်း ရှဲ့ယန်က သူ၏ တင်ပါးကို ရိုက်လိုက်ပြီး "ငြိမ်ငြိမ်နေ၊ မဟုတ်ရင် ဒီလူတွေရှေ့မှာတင် မင်းကို ငါ တစ်ခုခု လုပ်ပစ်လိုက်မယ်" ဟု အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ရှဲ့ယန် ဘာလုပ်မလဲဆိုတာ သူ မသိပေ။ ရှဲ့ယန် အလွန် ဒေါသထွက်နေသည်ကိုသာ သူ သိသည်။ လမ်းတလျှောက် ရှဲ့ယန်က ရိုက်လာသဖြင့် အတော်ပင် နာကျင်နေသည်။ အခန်းထဲရောက်သောအခါ အစေခံက ရှဲ့ယန်၏ အမိန့်အရ ရေနွေးကန်ကို အဆင်သင့် ပြင်ထားပေးသည်။

"ရှဲ့ယန်... ငါ့ကို လွှတ်ပေး၊ ဘာလုပ်မလို့လဲ"

ဖုန့်ကျိုးယွဲ့က ရေကန်ကို ကြည့်ရင်း စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ ရှဲ့ယန်က သူ့ကို ရေကန်ထဲသို့ အတင်းအကျပ် ပစ်ထည့်လိုက်သဖြင့် ရေအချို့ ငုံမိပြီး ချောင်းတဟွတ်ဟွတ် ဆိုးနေရသည်။

"ရှဲ့ယန်... မင်း တကယ့် လူယုတ်မာပဲ"

"ဟဲဟဲ... ငါက လူယုတ်မာ၊ ဟန်ဖေးတုကကျတော့ သိပ်ကောင်းတဲ့သူပေါ့ ဟုတ်လား"

"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက မင်း ငါ့ကို ကလေးမွေးပေးချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့ပြီး မနေ့ကကျတော့ ကွာရှင်းချင်တယ်တဲ့။ မင်း လူသစ်တွေ့သွားပြီပေါ့လေ၊ ဟန်ဖေးတုက အဲ့လောက်တောင် ကောင်းနေလို့လား"

"ပြောစမ်း"

ရှဲ့ယန်က ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ ကော်လာကို ဆွဲကိုင်ကာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်နေသည်။

"မင်းက ငါ ဒုက္ခိတ ဖြစ်နေတာကို ရွံနေတာ မဟုတ်လား။ မဟုတ်ရင် ငါက ဘာလို့ သူ့ကို မယှဉ်နိုင်ရမှာလဲ"

ရှဲ့ယန်က ကြောက်စရာကောင်းအောင် ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ့မျက်ဝန်းများမှာ မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အေးစက်နေသည်။

"ဖုန့်ကျိုးယွဲ့... ငါ သူ့ခြေထောက်တွေကို ချိုးပစ်လိုက်ရင် မင်း သူ့ကို ချစ်နိုင်ဦးမလား"

"အဲဒီအချိန်ကျရင်ရော မင်း သူ့ကို ဖက်ရဲဦးမလား"

ရှဲ့ယန်၏ လက်များမှာ သူ့ကို အတင်းအကျပ် ပွတ်တိုက် ဆေးကြောနေသဖြင့် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ နာကျင်နေရသည်။

ထိုအချိန်တွင် နေရောင်က အခန်းထဲသို့ ဖြာကျလာသည်။ ထိုအခါမှ ရှဲ့ယန်သည် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်က အရာများနှင့် ပါးပေါ်က ဒဏ်ရာများကို မြင်သွားပြီး စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် "မင်းရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်နဲ့ မျက်နှာက ဘာဖြစ်တာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဒါကို ဘယ်သူလုပ်တာလဲ"

ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ ဒဏ်ရာများကို မြင်သောအခါ ရှဲ့ယန် ဒေါသ အကြီးအကျယ်ထွက်သွားသည်။ သို့သော် ဒေါသကို အတင်းထိန်းကာ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ကို ခုတင်ပေါ်သို့ မချလိုက်ပြီး ဆေးလိမ်းပေးသည်။

ရှဲ့ယန်သည် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့နှင့် အလွန် နီးကပ်နေပြီး သူ၏ အသက်ရှုသံများမှာ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ မျက်နှာကို ထိတွေ့နေသည်။ ရှဲ့ယန် ဒေါသထွက်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ဆေးကိုတော့ နူးညံ့စွာ လိမ်းပေးနေသည်။ ဆေးလိမ်းပြီးနောက် သက်ပြင်းချကာ "ငါ ဒါကို စုံစမ်းရမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှဲ့ယန်က ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ မေးစေ့ကို ဆွဲကိုင်ကာ ဒဏ်ရာမရှိသော ပါးပြင်ကို အတင်းအကျပ် နမ်းလိုက်သည်။ သူ၏ လေသံမှာ မိစ္ဆာတစ်ကောင်၏ လေသံကဲ့သို့ပင်။

"ဒါလုပ်တဲ့သူကို ငါ ပြန်ပေးဆပ်ခိုင်းရမယ်"

သူ တကယ် လုပ်ပါ့မလား။ လေ့လောင်ဟူက သူ့လက်ရုံးတစ်ဆူလေ။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ မယုံကြည်နိုင်ပေ။

"မင်းသား... ဗိုလ်ချုပ်ဟန်ဖေးတုက အောက်မှာ တွေ့ခွင့်တောင်းနေပါတယ်" ဟု အစေခံက လာပြောသည်။ ရှဲ့ယန်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် မည်းမှောင်သွားသည်။ သူက အပြင်သို့ ထွက်ရန် ပြင်သောအခါ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့က သူ၏ ဝတ်ရုံစကို ဆွဲကာ "ငါနဲ့ သူ့ကြားမှာ မင်းထင်သလို ဘာမှ မရှိပါဘူး။ ငါ ရှင်းပြပါရစေ၊ သူ့ကို ဘာမှ မလုပ်ပါနဲ့" ဟု တောင်းပန်လိုက်သည်။

"ဖုန့်ကျိုးယွဲ့... အခုကစပြီး မင်းပြောတဲ့ စကားတစ်လုံးကိုမှ ငါ မယုံတော့ဘူး"

ရှဲ့ယန်က ထိုသို့ ပြောပြီး ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ နှုတ်ခမ်းကို နာကျင်အောင် ကိုက်ကာ ထွက်သွားတော့သည်။

ဟန်ဖေးတုက ရှဲ့ယန်ကို ဘာတွေ ပြောမလဲဆိုတာ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ မသိပေ။ ဟန်ဖေးတုက လေ့လောင်ဟူ သူ့ကို အနိုင်ကျင့်တာ မြင်ခဲ့သည် မဟုတ်လား။ အကယ်၍ ဟန်ဖေးတုကသာ အမှန်အတိုင်း ပြောပြလျှင် ရှဲ့ယန်က သူ့ဘက်ကနေ ရပ်တည်ပေးပါ့မလား.. ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေမိသည်။

……

ထိုညတွင် ရှဲ့ယန် ရောက်လာသောအခါ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ အိပ်ပျော်နေသည်။ အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် သူသည် ရှဲ့ယန်၏ အေးစက်သော ရင်ခွင်ထဲသို့ ရောက်သွားသည်။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ မျက်လုံးကို ပွတ်ပြီး ကြည့်လိုက်သောအခါ ရှဲ့ယန်ကို တွေ့သဖြင့် အိမ်မက်ဟု ထင်ပြီး "ရောက်လာပြီလား" ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

အရင်တုန်းကလည်း ရှဲ့ယန်သည် ညဘက်တွင် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ အခန်းသို့ လာတတ်သည်။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ အိပ်ပျော်နေချိန်တွင် ရှဲ့ယန် ရောက်လာပြီး နှိုးလိုက်သောအခါ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့က "ရောက်လာပြီလား" ဟု အမြဲ ပြောလေ့ရှိသည်။

ရှဲ့ယန်က ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ "အင်း" ဟု ပြန်ဖြေကာ သူ့ကို တင်းတင်းဖက်ထားလိုက်သည်။ ရှဲ့ယန်ဆီမှ ရေနံဆီနံ့လို အနံ့မျိုး ရနေသဖြင့် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့က "နံလိုက်တာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ငါ သွားပြီး ရေချိုးလိုက်မယ်" ဟု ရှဲ့ယန်က ပြောမှသာ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ လုံးဝ နိုးသွားတော့သည်။ ဤသည်မှာ အိမ်မက် မဟုတ်ပေ။ အိမ်မက်ထဲက ရှဲ့ယန်ဆိုလျှင် ထင်းရှူးနံ့ သင်းသင်းလေး ရနေရမည်။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့လည်း ရှဲ့ယန် စိတ်မကောင်း ဖြစ်မှာစိုး၍ ရှဲ့ယန်ကို ပြန်ဖက်ထားကာ "ရပါတယ်၊ မချိုးနဲ့တော့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှဲ့ယန်က ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ ခေါင်းနှင့် ဒဏ်ရာရှိသော ပါးပြင်၊ လက်ကောက်ဝတ်များကို နူးညံ့စွာ နမ်းနေသည်။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့က သမ်းဝေရင်း "ယားတယ်၊ ရပ်လိုက်တော့။ ဘာလို့ ခွေးလေးတစ်ကောင်လို လျှောက်လျက်နေရတာလဲ" ဟု ရွဲ့ပြောလိုက်သည်။

ရှဲ့ယန်က ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ထားလိုက်သည်။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် ရှဲ့ယန်၏ ပခုံးပေါ်တွင် ခေါင်းတင်ထားရင်း အိပ်ချင်စိတ်များ ပြန်ဝင်လာသည်။ ရန်ငြိုးများမှာ ထိုအချိန်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားပုံရသည်။ ရှဲ့ယန်နှင့် အတူ အိပ်ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၍ သူ ရှဲ့ယန်ကို သိပ်သတိရနေမိသည်။ သူ ငိုချင်စိတ်ပင် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

အပြင်ဘက်တွင် လရောင်က သာယာနေပြီး လေပြေက ပြတင်းပေါက် လိုက်ကာလေးများကို လှုပ်ခတ်နေသည်။ ရှဲ့ယန်၏ သက်ပြင်းချသံနှင့်အတူ သူ၏ ကြည်လင်သော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ဖုန့်ကျိုးယွဲ့... ငါ ကွာရှင်းတာကို လက်မခံဘူး"

"ငါ ပိုင်လန်ရွှယ်ကို တစ်ခါမှ မချစ်ခဲ့ဘူး။ ငါတို့က အလုပ်သဘောအရပဲ ပတ်သက်တာ"

"မင်း စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ရင် ငါ သူနဲ့ နောက်ထပ် မတွေ့တော့ဘူး"

"မင်းကိုလည်း မင်းထင်သလိုမျိုး အောက်တန်းစား တစ်ယောက်လို့ ငါ တစ်ခါမှ မသတ်မှတ်ခဲ့ဘူး"

"မင်း မကြိုက်ရင် ငါတို့ ဟိုလိုမျိုးအတူတူ မနေတော့ဘူး"

"အင်း..."

ဖုန့်ကျိုးယွဲ့က တိုးတိုးလေး ပြန်ထူးလိုက်သည်။ သူ စိတ်ထဲတွင် အေးချမ်းသွားသည်။

"ဒါဆိုရင် ဘာလို့ ငါနဲ့ အတူတူ မအိပ်တာလဲ"

"နောင်ကျရင် ငါ မင်းနဲ့ အမြဲတူတူ အိပ်ပါ့မယ်"

ရှဲ့ယန်က ပြောရင်း ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ နဖူးကို နမ်းလိုက်သည်။

"အခု မင်း အလှည့်ပဲ၊ အဲဒီ ရွှေတွေ ငွေတွေက ဘယ်က ရတာလဲ ပြောစမ်း"

"မင်း သိသွားပြီပေါ့လေ"

ဟန်ဖေးတုက ပြောပြလိုက်ပုံရသည်။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့က အမှန်အတိုင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။

"အဲဒါတွေက ဧကရာဇ်က ပေးတာပါ။ သူက ငါ့ကို မိဖုရား မြှောက်ချင်လို့ ပေးတာ။ ငါက မင်း ဒီမှာ ဒုက္ခရောက်နေမှာစိုးလို့ အဲဒါတွေကို ပို့ပေးလိုက်တာပါ"

"အဲဒီ အဖိုးကြီး..."

ရှဲ့ယန်က ဒေါသတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆို ရှဲ့ရှင်းနဲ့ လက်ထပ်တာက အပေါ်ယံပဲပေါ့"

ရှဲ့ယန်က သိပ်ထက်မြက်သူ ဖြစ်သဖြင့် အများကြီး ရှင်းပြစရာ မလိုဘဲ အားလုံးကို သိသွားသည်။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့က ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

"တကယ်တော့ အပေါ်ယံချည်းပဲတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါက လွယ်တဲ့သူဆိုတော့ ဒုတိယ ယောကျ်ားတောင် ယူမိမလား မသိဘူး"

ဖုန့်ကျိုးယွဲ့က ရှဲ့ယန် ပြောဖူးသော စကားများဖြင့် ပြန်ရွဲ့လိုက်သော်လည်း ရှဲ့ယန်က စိတ်မဆိုးဘဲ သူ့ကို ပိုပြီး တင်းတင်းဖက်ကာ "အိပ်တော့" ဟု ခပ်အေးအေး ပြောလိုက်သည်။

ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် အိပ်ချင်စိတ် မရှိတော့ဘဲ ရှဲ့ယန်ကို ဆက်ပြီး မေးနေမိသည်။

"ပိုင်လန်ရွှယ်က ချောလား"

"ရုပ်ဆိုးတယ်"

"ဒါဆို မင်း ကိုယ်တိုင်ကရော"

"ဒီလိုပါပဲ"

"ဟန်ဖေးတုကရော"

"မင်း သူ့အကြောင်း ထပ်ပြောရင် ငါ သူ့ခြေထောက်တွေကို ချိုးပစ်မယ်"

ရှဲ့ယန်၏ အမြင်တွင် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် ပိုင်လန်ရွှယ်ထက် ပိုလှနေပုံရသည်။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် ထိုအတွေးများဖြင့် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။ သို့သော် သူ အိပ်မောမကျခင်မှာပင် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သော အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်... မင်းကို ငါ မကာကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့လို့"

………….