အခန်း (၇၉)
"ရင်သွေးအတွက် နောက်ထပ်အခွင့်အရေး"
ရှဲ့ယန်သည် သူ့ငယ်အမည်အရင်းကို ခေါ်ခဲလှသည်။ သူသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်ချိန် သို့မဟုတ် လုံးဝစိတ်ပျက်သွားချိန်မျိုးမှသာ ဖုန့်မုချိုးဆိုသည့် အမည်ကို သွားကြိတ်ကာ ခေါ်တတ်ခြင်းဖြစ်သည်။
ထိုစကားလုံးသုံးလုံးကို ကြားလိုက်ရုံနှင့်ပင် သူသည် ရှင်းပြရခက်သော ထိတ်လန့်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ ကျောပြင်တွင် ချွေးစေးများ ချက်ချင်းထွက်လာပြီး၊ သိက္ခာကိုပင် မငဲ့နိုင်တော့ဘဲ မျက်နှာကိုအုပ်ထားသည့် ပုဝါကို ဖယ်လိုက်ကာ အသည်းအသန် တောင်းပန်တော့သည်။
"အား... ငါ့အမှားပါ၊ ငါ့အမှားပါ။ စိတ်မဆိုးပါနဲ့တော့၊ ငါ တကယ်မှားသွားတာပါ။ ရှဲ့ယန်... ငါ တကယ်မှားသွားတာပါ။ ငါ့ကို မမုန်းပါနဲ့၊ နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့မှ မလိမ်တော့ပါဘူး၊ တကယ်ပါ၊ ကျိန်ဆိုရဲပါတယ်"
ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ နာကျင်နေသော အမူအရာဖြင့် အိပ်ရာပေါ်တွင် ထထိုင်လိုက်သည်။ ရှဲ့ယန်၏ အင်္ကျီလက်ကို အတင်းလှမ်းဆွဲမိသော်လည်း ရှဲ့ယန်က ရက်ရက်စက်စက် ခါထုတ်လိုက်သည်။ သူ့လက်ကောက်ဝတ်မှာ ခုတင်ဘောင်နှင့် ဆောင့်မိသွားသဖြင့် နာကျင်လွန်း၍ မျက်ရည်များ ဝိုင်းလာရသည်။
ရှဲ့ယန်ကိုယ်တိုင်လည်း ထိုသို့ဖြစ်သွားမည်ဟု မထင်ထားပေ။ ခေတ္တမျှ မှင်သက်သွားပြီးနောက် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစိကာ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ ရောင်ကိုင်းသွားသော လက်ကောက်ဝတ်ကို ဒေါသနှင့် မကျေမနပ်ဖြစ်မှုများ ရောပြွမ်းနေသည့် အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ သမားတော်နှင့် အစေခံမှာ အသက်လုကာ အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားကြပြီး၊ တံခါးကိုလည်း သေချာပိတ်ပေးခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ အကြည့်များတွင် သနားဂရုဏာများ ပါဝင်နေသော်လည်း၊ လုပ်ရပ်မှာမူ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ကို ရှဲ့ယန်၏လက်ထဲတွင် စိတ်ကြိုက်ပုံသွင်းရန် ထားရစ်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ဖုန့်ကျိုးယွဲ့မှာ အပြစ်လုပ်ထားသူဖြစ်၍ အပြစ်ပေးခံရန် အသင့်ရှိနေသော်လည်း၊ ရှဲ့ယန်က သူ့ကို အပြစ်ပေးမည့်ပုံ မပေါ်ပေ။ အေးစက်စက် အကြည့်များဖြင့်သာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ရှဲ့ယန်၏ အကြည့်မှာ သူ့ကို အရှင်လတ်လတ် အရေခွံခွာပစ်ချင်နေသည့်အလား ပြင်းထန်လှသည်။
ရှဲ့ယန်သည် သူ့ကို အလွန်ရွံရှာနေပုံရပြီး တမင်ပင် အကွာအဝေးတစ်ခု ထားရှိနေသည်။ ဝှီးချဲကို စားပွဲနားသို့ ရွှေ့လိုက်သဖြင့် ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်သည် ရှဲ့ယန်၏ ဖြူဖျော့သော မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။ ရှဲ့ယန်၏ လက်သီးမှာ တင်းတင်းဆုပ်ထားပြီး ဒေါသများကို ထိန်းချုပ်နေရပုံရသည်။
"ငါ...."
ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ စကားစရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဘာပြောရမှန်းမသိဘဲ ရှဲ့ယန်အနားသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
"စိတ်မဆိုးပါနဲ့တော့၊ ငါ မှားမှန်းသိပါတယ်။ ငါ ပြန်ချော့ပါ့မယ်၊ ဟုတ်ပြီလား။ ငါ တမင်လိမ်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ မင်းကို တွေ့ချင်လွန်းလို့ပါ"
သို့သော် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ ရှဲ့ယန်အနားသို့ ရောက်၍ ဒူးထောက်ကာ ထိတွေ့ရန် ကြိုးစားချိန်တွင် ရှဲ့ယန်က သူ့ကို အားကုန်တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ကော်ဇောခင်းထားသဖြင့် သူ သိပ်မနာကျင်ခဲ့ပေ။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင် ရှဲ့ယန်သည် ဝှီးချဲကို လှိမ့်ကာ အခန်း၏ အမှောင်ရိပ်ထဲသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ဝင်ရောက်သွားပြီး လူသူကင်းမဲ့သည့် ပုံစံမျိုးဖြင့် ကျောခိုင်းထားတော့သည်။
ရှဲ့ယန် တကယ်ကို စိတ်ဆိုးသွားခဲ့ပြီ။ ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် အကျဉ်းသားတစ်ယောက်၏ ထိုသို့သော အဓိပ္ပါယ်မရှိသည့် လိမ်လည်မှုကို ယုံကြည်မည်မဟုတ်သော်လည်း ရှဲ့ယန်ကမူ အလေးအနက် ယုံကြည်ခဲ့သည်။ ထိုအချက်က ရှဲ့ယန်သည် ရင်သွေးတစ်ယောက်ကို တကယ်ပင် မျှော်လင့်ခဲ့ဖူးသည်ဟု ဆိုလိုခြင်းလော။
ရှဲ့ယန်သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက မိခင်ဖြစ်သူနှင့် ခွဲခွာခဲ့ရသဖြင့် မိသားစုသံယောဇဉ်ကို ငတ်မွတ်နေသူ ဖြစ်နိုင်သည်။ သူသည် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ ဗိုက်ကို ထိတွေ့ရန် ကြိုးစားခဲ့စဉ်က "ငါ မင်းတို့ကို ကာကွယ်ပေးမယ်" ဟု အလေးအနက် ပြောခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ရှဲ့ယန်သည် ကလေးတစ်ယောက်ရရှိရန် အမှန်တကယ်ပင် ဆန္ဒရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူသည် ရှဲ့ယန်၏ လမ်းလျှောက်နိုင်စွမ်းကို လုယူခဲ့မိသည်။ ထို့ကြောင့် ရှဲ့ယန်က သူ့ကို နောက်ထပ် ဘယ်တော့မှ ချစ်လိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူသည် ရှဲ့ယန်အတွက် ကလေးတစ်ယောက် ပေးနိုင်ခဲ့လျှင် ထိုကလေးမှာ ရှဲ့ယန်၏ ဘဝအတွက် အထောက်အပံ့တစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။
ထိုသို့တွေးမိသောအခါ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ ထသွားပြီး ရှဲ့ယန်၏ နောက်မှနေ၍ လည်ပင်းကို အတင်းဖက်လိုက်မိသည်။ ရှဲ့ယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တင်းသွားပြီး အေးစက်သော အသံဖြင့် "လွှတ်" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
ရှဲ့ယန်သည် လုံးဝ ဒေါသထွက်နေပြီး ဝှီးချဲကို လှိမ့်ကာ ထွက်သွားရန် ကြိုးစားသည်။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့မှာ အားချင်းမမျှသဖြင့် နောက်မှ ပါသွားရသည်။ သူသည် အရှုံးမပေးဘဲ တံခါးဝတွင် ပိတ်ရပ်ကာ မျက်ရည်များဖြင့် တားဆီးလိုက်သည်။
"မသွားပါနဲ့၊ ငါ့စကားကို နားထောင်ပါဦး။ မင်းကို တမင်လိမ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းက ငါ့ကို ပိတ်လှောင်ထားတယ်၊ ငါ အပြင်ထွက်လို့ မရဘူး။ မင်းကို တွေ့ချင်လွန်းလို့ လူလွှတ်ခေါ်တာကိုလည်း မင်းက မလာဘူး။ ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ။ ငါ မှားမှန်းသိပါပြီ၊ နောက်တစ်ခါ ဒါမျိုးနဲ့ မလှည့်စားတော့ပါဘူး"
ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ ဝမ်းပန်းတနည်းဖြင့် အော်ဟစ်ပြောဆိုနေမိသည်။ သူသည် ဤအခန်းငယ်ထဲတွင် ငှက်တစ်ကောင်လို ပိတ်လှောင်ခံထားရပြီး ရှဲ့ယန် လာမည့်အချိန်ကိုသာ စောင့်မျှော်နေရသူ ဖြစ်သည်။ ရှဲ့ယန် နှစ်ရက်ဆက်တိုက် မလာသောအခါ သူ့ရင်ထဲတွင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။
"ရှဲ့ယန်... မသွားပါနဲ့နော်" ဟု ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ တိုးတိုးလေး တောင်းပန်လိုက်သည်။
ရှဲ့ယန်သည် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ အခြေအနေကို မြင်သောအခါ ဝှီးချဲကို ပြန်လှည့်လာပြီး အခန်းထဲတွင် ပြန်ထိုင်နေလိုက်သည်။ ရှဲ့ယန်၏ ရုပ်ရည်မှာ ဖယောင်းတိုင်မီးအောက်တွင် ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကဲ့သို့ ခန့်ညားလှသော်လည်း အေးစက်နေဆဲပင်။
ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ ရှဲ့ယန်၏ ခြေရင်းတွင် ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်ကာ ရှဲ့ယန်၏ လက်ချောင်းလေးများကို ထိတွေ့ရင်း "ရှဲ့ယန်... ရှဲ့ယန်" ဟု ညင်သာစွာ ခေါ်လိုက်သည်။ သို့သော် ရှဲ့ယန်က သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ မျက်နှာလွှဲထားသည်။
ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ သတ္တိမွေးကာ ရှဲ့ယန်၏ ပေါင်ပေါ်သို့ တက်ထိုင်လိုက်သည်။ ရှဲ့ယန်က သူ့ကို အေးစက်စက် ကြည့်နေသော်လည်း သူကတော့ ရှဲ့ယန်၏ လည်ပင်းကို ဖက်ကာ "ငါ မှားသွားပါတယ်။ ကိုယ်ဝန်ရှိတယ်လို့ လိမ်ပြောပြီး မင်းကို ခေါ်မိတာဟာ တခြားနည်းလမ်း မရှိလို့ပါ" ဟု ရှင်းပြလိုက်သည်။
"အခုတော့ ငါ့အမှား ဖြစ်သွားပြီပေါ့" ဟု ရှဲ့ယန်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
"မဟုတ်ပါဘူး"
ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ ရှဲ့ယန်၏ အင်္ကျီရင်ဘတ်ကို ဆွဲကာ အသည်းအသန် ရှင်းပြသည်။
"မင်းကို အထင်လွဲပြီး ဆဲဆိုခဲ့မိတာ ငါ့အမှားပါ။ ရှဲ့ရှင်းက ငါ့ကို မချစ်ပါဘူး၊ သူချစ်တဲ့သူကို မနာလိုဖြစ်အောင် ငါ့ကို သုံးခဲ့တာပါ"
ရှဲ့ယန်က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ "ဖုန့်ကျိုးယွဲ့... မင်းရဲ့ ခံစားချက်တွေကို ငါ ဂရုစိုက်မယ်လို့ ဘာလို့ ထင်နေတာလဲ။ မင်းဟာ ငါ့အတွက် ကစားစရာ သက်သက်ပဲ။ ဒီရက်ပိုင်း ငါမလာတာက မင်းကို ငြီးငွေ့နေလို့ပဲ" ဟု ရက်ရက်စက်စက် ပြောလိုက်သည်။
ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ မျက်ရည်များ ထပ်မံ စီးကျလာသည်။ ရှဲ့ယန်၏ စကားလုံးများမှာ သူ့နှလုံးသားကို ဓားနှင့်မွှန်းသကဲ့သို့ နာကျင်စေသည်။ မျက်ရည်များကို သုတ်ကာ ရှဲ့ယန်၏ ပေါင်ပေါ်မှ ဆင်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း ရှဲ့ယန်က သူ့ခါးကို တင်းတင်းဖက်ထားပြီး ဆင်းခွင့်မပြုပေ။
ရှဲ့ယန်သည် သူ့ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ရင်း "အကယ်၍ တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကို အတင်းနမ်းရင် မင်း ဘာလုပ်မလဲ။ မင်းကတော့ ငါ့ကို ချက်ချင်း စွန့်ခွာသွားမှာပဲ မဟုတ်လား" ဟု ပြစ်တင်ပြောဆိုသည်။
ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ရှဲ့ယန်၏ ခါးကို ဖက်ကာ ငိုယိုတောင်းပန်နေမိသည်။
"ငါ မှားပါတယ်... ဘာလို့ ငါ့အပေါ် အမြဲတမ်း ရက်စက်နေရတာလဲ။ မင်းကို လွမ်းလွန်းလို့ လိမ်ပြောမိတာကို ဒီလောက်အထိ လုပ်ရသလား"
ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ ကလေးတစ်ယောက်လို ရှဲ့ယန်၏ အင်္ကျီပေါ်တွင် မျက်ရည်များ၊ နှာရည်များ ပွတ်သုတ်ရင်း ဂျီကျနေမိသည်။ ရှဲ့ယန်က သူ့ကို ပြန်မဖက်ဘဲ အေးစက်စက် နေနေသဖြင့် သူကိုယ်တိုင်ပင် ရှဲ့ယန်၏ လက်များကို ဆွဲယူကာ သူ့ခါးကို ဖက်ခိုင်းလိုက်သည်။
ခဏအကြာတွင် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ ဝှီးချဲပေါ်မှ ဆင်းကာ ရှဲ့ယန်၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အဝတ်များကို ချွတ်ချလိုက်ကာ ရှဲ့ယန်၏ ပေါင်ပေါ်သို့ ပြန်တက်ထိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာများမှာ နီမြန်းနေပြီး ရှဲ့ယန်၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
"ကလေးကိစ္စ လိမ်မိတာ တောင်းပန်ပါတယ်။ အခုကစပြီး... ငါနဲ့ တကယ် ကလေးတစ်ယောက် ယူမလား"
ရှဲ့ယန်၏ အသက်ရှူသံများ ပြင်းထန်လာသည်။
ထိုညတွင် ရှဲ့ယန်သည် အရင်ကထက် ပိုမို ကြမ်းတမ်းပြီး ပြင်းပြနေခဲ့သည်။
အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် ရှဲ့ယန်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် နုံးချိစွာ လှဲလျောင်းနေမိသည်။ ရှဲ့ယန်က သူ့ကို အသာအယာ သန့်ရှင်းပေးပြီးနောက် ထွက်သွားရန် ပြင်သည်။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ ဝမ်းနည်းသွားကာ "ထပ်သွားဦးမလို့လား။ မင်းက ငါ့ကို အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲ နှိပ်စက်တယ်" ဟု ငိုကာ ပြောလိုက်သည်။
ရှဲ့ယန်က ခဏရပ်သွားပြီး "ရေချိုးမလို့ပါ။ ခဏနေရင် ပြန်လာခဲ့မယ်" ဟု နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။
ရှဲ့ယန် ပြန်လာသောအခါ ဖုန့်ကျိုးယွံ့ ရှဲ့ယန်ကို အတင်းဖက်ထားပြီး "ဒီည ငါနဲ့ အတူအိပ်ပေးပါနော်" ဟု တောင်းဆိုလိုက်သည်။ သူသည် ရှဲ့ယန်၏ နွေးထွေးမှုကို ငတ်မွတ်နေသည့် ကြောင်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင်။
သို့သော် ရှဲ့ယန်၏ မျက်ဝန်းများမှာ ပြန်လည် အေးစက်သွားပြီး အရာအားလုံးမှာ အိမ်မက်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ ရှဲ့ယန်၏ နှုတ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော စကားမှာ တိုတောင်းလှသည်။
"မရဘူး။"
….