အခန်း (၈၄)

"ရှဲ့ယန် သေသွားပြီလား”

ထိုနေ့ပြီးနောက် ရှဲ့ယန်သည် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့အပေါ် ပို၍ပင် ကောင်းပြလာခဲ့သည်။

ရှဲ့ယန်သည် အေးစက်တည်ငြိမ်ကာ စိတ်ခံစားချက်ကို ထိန်းချုပ်တတ်သူဖြစ်ပြီး ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ထက် နှစ်နှစ်ခန့် ပိုကြီးသည်။ သူ၏ တမင်တကာ သည်းခံပေးမှုနှင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော လိုက်လျောမှုများမှာ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့အတွက် ချိုမြိန်လွန်းသော အိပ်မက်တစ်ခုထဲ ကျရောက်နေရသလို ခံစားရစေပြီး အလွန်ပင် အံသြဝမ်းသာ ဖြစ်နေရသည်။

နေ့ဘက်တွင် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် ရှဲ့ယန်၏ စာကြည့်ခန်းသို့ သွားကာ မင်သွေးပေးခြင်း၊ လက်ဖက်ရည် ဖျော်ပေးခြင်းနှင့် တတ်နိုင်သမျှ အလုပ်အသေးအမွှားလေးများကို ကူညီလုပ်ဆောင်ပေးတတ်သည်။ စာကြည့်ခန်းအတွင်း ဆူညံတတ်သော ဗိုလ်ချုပ်များကိုလည်း အထူးစိစစ်ထားပုံရပြီး လေ့လောင်ဟူကဲ့သို့သောသူမျိုး ထပ်မံပေါ်မလာတော့သဖြင့် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့အတွက် အလွန်ပင် စိတ်သက်သာရာရစေသည်။ သူသည် တစ်နေ့သုံးကြိမ် ထမင်းစားချိန်မှစ၍ ညဘက် အိပ်စက်ချိန်အထိ ရှဲ့ယန်၏အနားတွင်သာ ကပ်နေခဲ့သည်။

သို့သော် ရှဲ့ယန်မှာ အလွန်ပါးနပ်သည်။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ နိုးနေသေးလျှင် သူ့ပေါင်ပေါ်တွင် တင်ထားပြီး အိပ်ပျော်သွားမှသာ ကုတင်ပေါ်သို့ တိတ်တဆိတ် တက်အိပ်လေ့ရှိသည်။ သို့မဟုတ် အလုပ်ကိစ္စများကြောင့် နောက်ကျမှ ပြန်လာ၍ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ အိပ်ပျော်နေပြီဆိုလျှင်လည်း နောက်ကွယ်မှနေ၍ တိတ်တဆိတ် ဖက်အိပ်တတ်ပြန်သည်။

မနက်တိုင်းတွင် ရှဲ့ယန်သည် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ထက် အများကြီး စောစီးစွာ နိုးတတ်သည်။ သူသည် အလွန်အသံတိတ်စွာ လှုပ်ရှားတတ်သဖြင့် မျက်နှာသစ်သည့် အသံပင် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ကို မနိုးစေခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့မှာ ရှဲ့ယန် ကုတင်ပေါ်မှ မည်သို့ဆင်းသည်ကို တစ်ခါမျှ မမြင်ခဲ့ဖူးချေ။

လူအတစ်ယောက်ပင်လျှင် ဤမျှကြာအောင် အတူနေပြီးနောက် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ကို သတိပြုမိလိမ့်မည်။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အမှန်တရားကို သိမြင်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ရှဲ့ယန် ဝှီးချဲပေါ်မှ ထရပ်သည်ကို တစ်ခါမျှ မမြင်ခဲ့ရပေ။ ရှဲ့ယန်သည် ယင်းကို အလွန်ရှက်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်မြင်ကာ ကျန်ရှိနေသော သိက္ခာကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ကို အမြင်မခံလိုခြင်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။

ရှဲ့ယန်သည် ကျိုးသွားသော ခြေထောက်များကို အလွန်ပင် အလေးထားပုံရသည်။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ ရှေ့တွင် ဘာမှမဖြစ်သလို ဟန်ဆောင်နေသော်လည်း ဤကဲ့သို့ အလွန်အမင်း သတိထားနေသည့် အပြုအမူများကပင် သူ့စိုးရိမ်မှုကို ပေါ်လွင်စေသည်။ အငြင်းပွားမှု ဖြစ်တိုင်းလည်း မိမိကိုယ်ကိုယ် ဒုက္ခိတဟု ခေါ်ဝေါ်ကာ ရှဲ့ယန် ပြောဆိုတတ်ခြင်းမှာ စိတ်မလုံမှုကို ဖုံးကွယ်ရန် ပြောဆိုခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

အလားတူ အတွေ့အကြုံမျိုး ရှိခဲ့ဖူးသော ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် ရှဲ့ယန်၏ စိတ်ကို နားလည်ပေးနိုင်ပါသည်။ သူ ငယ်ငယ်က သူတပါးနှင့် မတူသည်ကို မသိခဲ့သော်လည်း အခြားကောင်လေးများက ဘောင်းဘီကို ဆွဲချလိုက်သည့် အခါမှသာ သူသည် ထူးဆန်းသော သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်နေကြောင်း သိခဲ့ရသည်။

မိမိကိုယ်ကိုယ် ထူးဆန်းသော သတ္တဝါဟု ခေါ်ဝေါ်နေခဲ့သော်လည်း ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် ထိုဖြစ်တည်မှုကို အမှန်တကယ် လက်မခံနိုင်ခဲ့ပေ။ ပုံမှန်မဟုတ်သော ခန္ဓာကိုယ်ကို သူကိုယ်တိုင် စက်ဆုပ်မိသော်လည်း တစ်ဖက်တွင်မူ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို အမှန်တကယ် လက်ခံပေးရန်၊ သူကဲ့သို့သော သတ္တဝါကို ချစ်ပေးရန် တောင့်တနေခဲ့သည်။

ရှဲ့ယန်လည်း ထိုသို့ပင် ခံစားနေရမည်ဟု ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ တွေးမိသည်။

ရှဲ့ယန်သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် နာကျင်စေမည့် စကားများကို ပြောဆိုသည့်အခါ သူ အမှန်တကယ် အလိုရှိသည်မှာ လှောင်ပြောင်မှု သို့မဟုတ် သနားကရုဏာ မဟုတ်ဘဲ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ကဲ့သို့ပင် စစ်မှန်သော လက်ခံမှုနှင့် အသိအမှတ်ပြုမှုသာ ဖြစ်သည်။

ဒုက္ခိတဖြစ်နေပါစေ၊ ထူးဆန်းနေပါစေ၊ လူတိုင်းသည် တန်းတူညီမျှသော လေးစားမှုနှင့် အချစ်ကို တောင့်တကြစမြဲပင်။

ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ တွေးမိရင်း နောင်တရနေမိသည်။ သူ၏ မိုက်မဲမှုကြောင့် ရှဲ့ယန်သည် ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေသို့ ရောက်ခဲ့ရသည်။ သူသည် အမှားကို ပြင်ဆင်ရန် ဘယ်တော့မှ လက်မလျှော့ဘဲ ရှဲ့ယန်၏ မာနကိုလည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း နားလည်ပေးလာခဲ့သည်။ ရှဲ့ယန်က သူ့အားနည်းချက်ကို အမြင်မခံလိုလျှင် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ကလည်း မမြင်ချင်ယောင် ဆောင်ပေးခဲ့သည်။

ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ အရင်ကလို အလိုလိုက်ခံရသည့် ကလေးတစ်ယောက်လို ဂျီမကျတော့ဘဲ ရင့်ကျက်အောင် ကြိုးစားခဲ့သည်။ ရှဲ့ယန် သူ့ကို မရိုက်ဘဲ သည်းခံပေးထားခြင်းကပင် ကျေးဇူးတင်စရာ ဖြစ်နေပြီဟု တွေးမိသည်။

ရှဲ့ယန်က သူ့ဒဏ်ရာအတွက် ဂရုမစိုက်သလို နေနိုင်သော်လည်း ဖုန့်ကျိုးယွဲ့မှာမူ ထိုသို့ မနေနိုင်ပေ။ အမှားက သူက စခဲ့ခြင်းဖြစ်သဖြင့် ရှဲ့ယန်၏ ခြေထောက်များကို ပြန်ကောင်းအောင် ကုသပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ စစ်တပ်သမားတော်ထံသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။

သမားတော် အားလပ်နေချိန်တွင် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့က "ဆရာ... အိမ်ရှေ့စံရဲ့ ခြေထောက်တွေ အပြီးတိုင် ပြန်ကောင်းလာဖို့ အခွင့်အရေး ရှိပါသလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

သမားတော်ကြီးမှာ အခက်တွေ့သွားဟန်ဖြင့် သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးကို သပ်ရင်း "အိမ်ရှေ့စံက သူ့ခြေထောက်ကို အစစ်မခံဘူးကွယ်။ အဲဒါကြောင့် အခြေအနေက ဘယ်လိုလဲ၊ ကုလို့ ရမရဆိုတာလည်း မသိဘူး" ဟု ဖြေသည်။

ဖုန့်ကျိုးယွဲ့က ထိုစဉ်က ဖြစ်ရပ်ကို ပြန်စဉ်းစားပြီး "အကယ်၍ ဒူးဆစ်အရိုးက ကြေသွားခဲ့ရင်ကော ပြန်ဆက်လို့ ရနိုင်မလား" ဟု ထပ်မေးသည်။

သမားတော်က ခေတ္တစဉ်းစားပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ပြောရခက်တယ်... အရိုးတွေကို တိုက်ရိုက်မကြည့်ဘဲနဲ့ ဆုံးဖြတ်လို့ မရဘူး။ တချို့က ပြန်ဆက်လို့ ရပေမဲ့ အရိုးတွေက အမှုန့်ဖြစ်သွားတာမျိုးဆိုရင် ဆေးပညာနဲ့ မတတ်နိုင်တော့ဘူး"

"ဒါပေမဲ့ ဟွာထော့လို နတ်ဆေးသမားတော်မျိုး ပြန်မွေးလာရင်တော့ ဖြစ်နိုင်တာပေါ့။ ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒီလောက်အထိ ပညာမပြည့်သေးဘူး။ တကယ်လို့ အခြေအနေက အရမ်းဆိုးနေရင်တော့ သခင်လေးအနေနဲ့ တခြားနေရာမှာ အကူအညီ ရှာရလိမ့်မယ်"

ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် နာကျင်မှုများ လှိုင်းလုံးကြီးများကဲ့သို့ ရိုက်ခတ်သွားသည်။ ရှဲ့ယန် တစ်သက်လုံး ထပ်မရပ်နိုင်တော့မည်ကို မတွေးရဲအောင် ဖြစ်နေရသည်။ မာနကြီးသော ရှဲ့ယန်သည် ဤကဲ့သို့ နာကျင်မှုကို တစ်သက်လုံး ခံစားရမည်ဟု တွေးမိတိုင်း ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ နှလုံးသားမှာ ကြေမွမတတ် ခံစားရသည်။

သို့သော် ထိုနာကျင်မှုကြားမှပင် ရှဲ့ယန်က သူ့ကို ဂရုစိုက်ခဲ့ပုံများကို သတိရကာ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် သတ္တိကို မွေးမြူလိုက်သည်။

"ဖုန့်ကျိုးယွဲ့... မင်း ဒီလောက်အထိ အားမငယ်ပါနဲ့တော့။ မင်းက ကလေးမဟုတ်တော့ဘူး။ အကယ်၍ ရှဲ့ယန်ရဲ့ ခြေထောက်တွေ တကယ် ပြန်မကောင်းလာရင်တောင် မင်းက သူ့ဘေးမှာ တစ်သက်လုံး ရှိနေပေးရမယ်"

ဟုတ်ပါသည်၊ သူ လဲကျသွား၍ မဖြစ်ပေ။ သူသည် အပြစ်ရှိသူ ဖြစ်သော်လည်း အခွင့်အရေးရှိလျှင် လက်မလျှော့သင့်ပေ။ ရှဲ့ယန်၏ အခြေအနေက ထင်သလောက် မဆိုးဘဲ ကုသလျှင် ပြန်ကောင်းလာနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

"ဖုန့်ကျိုးယွဲ့... မကြောက်နဲ့၊ အားတင်းထား။ ရှဲ့ယန်က မင်းကို အမြဲ ကာကွယ်ပေးနေလို့ မရဘူး၊ မင်းကလည်း သူ့အတွက် ခွန်အားဖြစ်အောင် ကြိုးစားရမယ်။ သူ လမ်းမလျှောက်နိုင်တော့ရင်တောင် မင်းက သူ့ရဲ့ အသုံးဝင်ဆုံး ချိုင်းထောက် ဖြစ်ပေးရမယ်"

ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ မိမိကိုယ်ကိုယ် အားပေးနေသော်လည်း မျက်ရည်များကမူ တားမရဘဲ ကျဆင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"သခင်လေး... မငိုပါနဲ့တော့"

သမားတော်ကြီးက သက်ပြင်းချရင်း ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ကို ကြင်နာစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"အိမ်ရှေ့စံက ဆေးကုသဖို့ ငြင်းဆန်နေတာက မာနကြီးတဲ့သူတွေမှာ ဖြစ်တတ်တဲ့ သဘာဝပါ။ ဒါပေမဲ့ သူနဲ့ အနီးကပ်ဆုံး ရှိနေတဲ့ သခင်လေးက သူ့ကို ဒီတိုင်း ပစ်မထားသင့်ဘူး။ ကုသမှု ခံယူဖို့ ဖျောင်းဖျရမယ်"

"အကယ်၍ ပြန်မကောင်းလာနိုင်ရင်တောင် နေ့တိုင်း နှိပ်ပေးတာမျိုး၊ ပြုစုပေးတာမျိုး လုပ်ပေးရမယ်။ မဟုတ်ရင် နောက်ပိုင်းမှာ နာကျင်မှုက ပိုဆိုးလာလိမ့်မယ်။ ဒူးဆစ်လိုနေရာမျိုး အရိုးကျိုးရင် အေးတဲ့ရာသီမှာ အရမ်းနာတတ်တယ်။ ပြီးတော့ ခြေထောက်တွေကို အကြာကြီး အသုံးမပြုရင် ကြွက်သားတွေက သိသိသာသာ သိမ်သွားတတ်တယ်။ အဲဒါကြောင့် လူနာ သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်အောင် နေ့တိုင်း နှိပ်နယ်ပေးဖို့ လိုအပ်တယ်"

ဟုတ်ပါသည်၊ ရှဲ့ယန်အတွက် သူ လိုအပ်သည်။

ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် မျက်ရည်များကို သုတ်ကာ အားတင်းပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

"ဆရာ... ကျွန်တော် အိမ်ရှေ့စံကို ဒီကို လာခဲ့ဖို့ တစ်နည်းနည်းနဲ့ ကြိုးစားပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို နှိပ်နယ်ပေးတာတွေကို ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ ကျွန်တော့်ကို သင်ပေးလို့ ရမလား"

ဆရာဝန်က ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ကို အထက်အောက် ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်ပြန်သည်။

"သခင်လေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က သိပ်အားနည်းလွန်းတယ်။ ဒီလို ပင်ပန်းတဲ့ အလုပ်ကို သခင်လေး လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ တခြား တစ်ယောက်ယောက်ကိုပဲ သင်ခိုင်းပါ"

သို့သော် ရှဲ့ယန်သည် အခြားသူများကို သူ၏ခြေထောက် ထိခွင့်ပေးမည် မဟုတ်ကြောင်း ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ သိသဖြင့် "ရပါတယ်၊ သင်ယူနိုင်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး အထင်မသေးပါနဲ့၊ ကျွန်တော် သန်မာပါတယ်" ဟု အသည်းအသန် တောင်းဆိုလိုက်သည်။

သို့သော် သမားတော်က လက်မခံသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့က သူ၏ အစေခံကို သင်ခိုင်းပြီး ထိုအစေခံထံမှတဆင့် ပြန်လည် သင်ယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

နောက်ရက်များတွင် ရာသီဥတု အလွန်ကောင်းမွန်နေခဲ့သည်။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် စာကြည့်ခန်းတွင်နေချိန်ကို လျှော့ချကာ နှိပ်နယ်နည်းများကို လေ့ကျင့်နေခဲ့သည်။ တစ်ဖက်တွင်လည်း ရှဲ့ယန်ကို ခြေထောက်အကြောင်း မည်သို့ စတင် ပြောဆိုရမလဲဟု စဉ်းစားနေမိသည်။

"ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ"

ရှဲ့ယန်က စုတ်တံကို ချလိုက်ပြီး ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ ခါးကို နောက်ကွယ်မှ သိုင်းဖက်ကာ ပေါင်ပေါ်သို့ ဆွဲတင်လိုက်သည်။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့က ထိတ်လန့်တကြား နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သဖြင့် ရှဲ့ယန်၏ မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။

သမားတော်က ရှဲ့ယန်၏ အခြေအနေနှင့်ဆိုလျှင် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ကို ပေါင်ပေါ်တင်ထားခြင်းမှာ ခြေထောက်အတွက် မကောင်းကြောင်း ပြောထားသဖြင့် ရှောင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရှဲ့ယန်က ထိုသို့ မထင်ပေ။ သူသည် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ကို ပေါင်ပေါ်တင်ထားရသည်ကို အမြဲ နှစ်သက်သူ ဖြစ်သည်။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့က ငြင်းဆန်လိုက်လျှင် အလွန် ဒေါသထွက်တတ်သည်။

ယခုလည်း ရှဲ့ယန်သည် ဒေါသထွက်နေပုံရပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ မှောင်မိုက်သွားကာ "ဒီကို လာခဲ့" ဟု အေးစက်စက် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် ရှဲ့ယန်ကို ချော့မှ ရမည်ကို သိသဖြင့် ခေါင်းငုံ့ကာ တိုးသွားလိုက်သည်။ ရှဲ့ယန်က ပေါင်ပေါ်သို့ ဆွဲတင်လိုက်သာအခါ ခြေထောက်များ နာကျင်သွားမည် စိုး၍ ဝှီးချဲ၏ လက်တန်းများကို အားပြုကာ ကိုယ်အလေးချိန်ကို ထိန်းထားလိုက်သည်။

ဤအနေအထားမှာ အလွန် ရှက်စရာကောင်းသော်လည်း ရှဲ့ယန်ကမူ ကျေနပ်နေပုံရသည်။ သူသည် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ "ရှဲ့ယန်... ငါ့ကို အမြဲတမ်း ပေါင်ပေါ် မတင်ထားသင့်ဘူး။ မင်းခြေထောက်တွေ နာမှာ စိုးလို့ပါ" ဟု ဖုန့်ကျိုးယွဲ့က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"စကားများလိုက်တာ"

ရှဲ့ယန်က ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ စကားကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ၏ လက်များကို ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ ကျောပေါ်တွင် အသာအယာ ပွတ်သပ်နေခဲ့သည်။

ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် ရှဲ့ယန် ပျော်ရွှင်နေမှသာ ဆေးကုသမှုအကြောင်း ပြောလျှင် အဆင်ပြေမည်ဟု တွေးမိသည်။ ထို့ကြောင့် ရှဲ့ယန်ကို ချော့မြူသည့် အနေဖြင့် ရှဲ့ယန်၏ ခြေထောက်နားတွင် ဒူးထောက်ထိုင်ကာ ကြောင်လေးတစ်ကောင်လို ပွတ်သပ်ပေးနေမိသည်။

ရှဲ့ယန်သည် ဘာမှ မပြောဘဲ ဝှီးချဲပေါ်တွင် မှီလျက် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ လုပ်ရပ်များကို ကြည့်နေသည်။ ယနေ့ ရှဲ့ယန်သည် အဖြူရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အလွန်ပင် ခန့်ညားနေသည်။ ခါးတွင် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ ပေးထားသော အမွှေးနံ့သာအိတ်လေးကို ချိတ်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့မှာ ပို၍ပင် ရင်ခုန်သွားရသည်။

ရှဲ့ယန် စိတ်ကြည်လင်နေချိန်တွင် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့က အခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ "ရှဲ့ယန်... တစ်ခုလောက် တိုင်ပင်လို့ ရမလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ပြောလေ"

ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် ရှဲ့ယန်၏ ခြေထောက်ပေါ်သို့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝက် မှီလိုက်ရင်း သတိထားကာ မေးလိုက်သည်။

"သမားတော်ကို ခြေထောက်တွေ လာစစ်ခိုင်းလို့ ရမလား"

ထိုစကားကို ပြောလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် တစ်ခန်းလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ရှဲ့ယန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်က အပြုံးမှာ ချက်ချင်းပင် လှောင်ပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ဘာလဲ... ငါက ဒုက္ခိတဖြစ်နေလို့ မင်းက ထပ်ပြီး အထင်သေးလာပြန်ပြီလား"

"မဟုတ်ပါဘူး... ငါ ဆိုလိုတာက အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူး"

ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ အသည်းအသန် ရှင်းပြရန် ကြိုးစားသော်လည်း ရှဲ့ယန်က သူ့မေးစေ့ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"ခြေထောက် ပြန်ကောင်းသွားရင်ကော။ ပြန်ကောင်းသွားရင် မင်းက ငါ့ဆီကနေ ထွက်သွားဖို့ လမ်းကြောင်း ရှာဦးမှာ မဟုတ်လား"

ရှဲ့ယန်၏ အသံမှာ ရူးသွပ်နေသည့်အလား ကြမ်းတမ်းနေသည်။

ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် ရှဲ့ယန်၏ လည်ပင်းကို တင်းတင်းဖက်ထားရင်း "မသွားပါဘူး... ငါ ဘယ်မှ မသွားဘူး။ ရှင့်ဘေးမှာပဲ အမြဲ ရှိနေမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ မျှော်လင့်ချက် လက်မလွှတ်သင့်ဘူးလေ။ တကယ်လို့ ပြန်ကောင်းလာနိုင်ရင် ဘယ်လောက် ကောင်းမလဲ" ဟု ငိုလျက် ရှင်းပြနေမိသည်။

သို့သော် ရှဲ့ယန်သည် နားမထောင်တော့ပေ။ သူသည် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ တွန်းချလိုက်ပြီး "ထွက်သွားစမ်း" ဟု အေးစက်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ရှဲ့ယန်..." ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် ကြမ်းပြင်ပေါ် လဲကျသွားသဖြင့် နာကျင်သွားသော်လည်း ရှဲ့ယန်ကို ပြန်ပြီး ချော့မြူရန် ကြိုးစားသည်။

သို့သော် ရှဲ့ယန်က "ငါက ဒုက္ခိတမို့လို့ မင်းကို မချီနိုင်ဘူး။ မင်းကို ချီပေးမယ့် တခြားလူကိုပဲ သွားရှာလိုက်တော့" ဟု စိတ်နာစရာ စကားများကို ပြောဆိုလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ကို စစ်သည်များက အခန်းထဲမှ ဆွဲထုတ်သွားကြသည်။

ထိုနေ့မှစ၍ ရက်အတော်ကြာအောင် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် ရှဲ့ယန်ကို တွေ့ခွင့်မရတော့ပေ။ သူ ပို့ပေးသမျှ အရာအားလုံးကို ရှဲ့ယန်က ပြန်လွှဲလိုက်သည်။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် ရှဲ့ယန် သူ့ကို ခွင့်မလွှတ်တော့မည်ကို စိုးရိမ်ကာ ညဘက်တွင် အိပ်မပျော်နိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။

တစ်ညတွင် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ အိပ်မပျော်ဘဲ ဟိုလှည့်ဒီလှည့် ဖြစ်နေစဉ် ရုတ်တရက် မီးလောင်နံ့တစ်ခုကို ရလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် အစေခံသည် ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် တံခါးကို လာခေါက်ပြီး "သခင်လေး... အန္တရာယ်ရှိတယ်၊ အမြန် လိုက်ခဲ့ပါ" ဟု ပြောသည်။

အပြင်သို့ ရောက်သောအခါ မြင်ကွင်းမှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှသည်။ စစ်သည်များစွာ၏ အလောင်းများကို တွေ့ရပြီး တစ်နေရာလုံး မီးများ လောင်ကျွမ်းနေသည်။

"သခင်လေး... မြန်မြန် လာပါ" အစေခံက ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ကို ဆွဲခေါ်သွားသည်။

ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် မီးလောင်နေသော အဆောက်အဦးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ ရှဲ့ယန်၏ စာကြည့်ခန်း ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ နှလုံးသားမှာ ရပ်တန့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး "ရှဲ့ယန် ဘယ်မှာလဲ။ သူ စာကြည့်ခန်းထဲမှာ ရှိနေသေးလား။ သူ့ခြေထောက်တွေက မကောင်းတော့ သူ ပြေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ သူ့ကို သွားကယ်ရမယ်" ဟု အော်ဟစ်ကာ မီးလောင်နေသော အဆောက်အဦးဆီသို့ ပြေးသွားတော့သည်။

သို့သော် သူ ရောက်သွားချိန်တွင် အဆောက်အဦးကြီးမှာ ပြိုကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"မလုပ်ပါနဲ့… ရှဲ့ယန်.. ရှဲ့ယန်…"

ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် အသည်းအသန် အော်ဟစ်ကာ မီးပုံထဲသို့ တိုးဝင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အစေခံက သူ့ကို တားထားသည်။

ထိုအချိန်တွင် လူသတ်သမား တစ်ယောက် ပေါ်လာပြီး အစေခံကို သတ်ပစ်လိုက်သည်။ ထိုလူမှာ လေ့လောင်ဟူ၏ လက်အောက်ငယ်သား ဖြစ်ပြီး လက်စားချေရန် လာခြင်း ဖြစ်သည်။

"ရှဲ့ယန် ဘယ်မှာလဲ။ သူ သေသွားပြီလား"

ဖုန့်ကျိုးယွဲ့က သွေးရူးသွေးတန်းဖြင့် ထိုလူကို မေးလိုက်သည်။

"ဟက်... သူလား… ပြာဖြစ်သွားလောက်ပြီပေါ့"

ထိုလူက ရယ်မောရင်း ပြောသည်။

ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် ရှဲ့ယန်နှင့်အတူ သေနိုင်လျှင်ပင် ပျော်စရာကောင်းလိမ့်မည်ဟု တွေးကာ မီးပုံထဲသို့ ပြေးဝင်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် လမ်းတစ်ဝက်တွင် ရှဲ့ယန်၏ စာကြည့်ခန်းက စစ်သည်တစ်ယောက်က သူ့ကို လာရောက် ကယ်တင်ခဲ့သည်။

မြို့ပြင်က ရထားလုံး တစ်ခုဆီသို့ ရောက်သွားသောအခါမှ ရှဲ့ယန်မှာ ဘာဒဏ်ရာမှ မရဘဲ ဘေးကင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် ရှဲ့ယန်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပစ်ဝင်ကာ ငိုချလိုက်တော့သည်။

ရှဲ့ယန်သည် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ ကျောကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးနေစဉ် သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း တုန်ရီနေပြီး မျက်ဝန်းများ နီမြန်းနေသည်ကို ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ သတိပြုမိလိုက်သည်။

ချစ်ရသူကို ဆုံးရှုံးရမှာ ကြောက်နေသူမှာ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ကြောင်း ထိုစဉ်က သူ နားလည်သွားခဲ့သည်။

……..