အခန်း (၁၂) - လှည့်ကွက်
မျက်လုံးအောက်တွင် အမာရွတ်ပါသော အသက် ၄၀ ကျော်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ယောက်သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် တင်ပလင်ချိတ်ထိုင်ကာ မုန့်စားရင်း ပင်မဆောင်ဘက်သို့ ဦးတည်သည့် ဘက်ကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချနေသည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် အစောင့်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေရမည်ဖြစ်ပြီး ယခုမူ လူသူကင်းမဲ့နေသည်။
‘ဒီလိုလုပ်တာ တကယ်ပဲ ကောင်းပါ့မလား’ ဟု တွေးတောနေသည်။
သူ့နာမည်မှာ ဂျန်းမြောင်အင် ဖြစ်၏။ ယွန်မော့ဓားနန်းတော်၏ ပင်မဆောင် လုံခြုံရေးကို တာဝန်ယူရသည့် အတွင်းပိုင်း နန်းတော်သခင် ဖြစ်သည်။ ငယ်စဉ်က သူသည် ဇီဂျန်းနယ်အနီးတွင် ထင်ရှားသည့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သည့် ၁၉ နှစ်က ဟိုင်ယန်းဒေသတွင် ပင်လယ်ဓားပြများကို နှိမ်နင်းစဉ် နန်းတော်သခင်နှင့် ဆက်သွယ်မိရာမှ ယွန်မော့ဓားနန်းတော်သို့ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်၏။
‘နန်းတော်သခင်…’
သူငယ်စဉ်က နန်းတော်သခင်မှာ တကယ့် သူရဲကောင်းတစ်ဦးဖြစ်၏။ ဂျန်းမြောင်အင်သည် သူ့ကို လေးစားခဲ့ပြီး သူလုပ်သမျှအရာအားလုံး မှန်ကန်သည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။ သို့သော် အရာရာက မည်သို့ပင် ဤလမ်းကြောင်းသို့ ရောက်ရှိလာရသနည်း။
‘နန်းတော်သခင်… ခင်ဗျားက အဲဒီမိန်းမရဲ့ သားကို ယန်မော့ဓားနန်းတော်ရဲ့ အမွေဆက်ခံသူအဖြစ် မြင်ချင်နေတာလား။ ယန်မော့ဓားနန်းတော်အတွက် ဘာက အကောင်းဆုံးလဲဆိုတာ သေချာစဉ်းစားပါဦး’ ဟု အကြံပြုခဲ့၏။
အစပိုင်းတွင် သူသည် ဝင်မပါရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သို့သော် ပထမဇနီးဖြစ်သူ သခင်မကြီးကျောက်၏ စကားကြောင့် စိတ်ပြောင်းသွားခဲ့သည်။ မော့ယူးချွန်းသည် သိုင်းပညာတွင် အလွန်ထူးချွန်သော်လည်း နန်းတော်အတွင်းတွင် သူ့ကို အထောက်အပံ့ပေးမည့်သူ ခိုင်မာမှုမရှိပေ။ သူသာ အမွေဆက်ခံပါက နန်းတော်အတွင်း ဆူပူမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာလိမ့်မည်။
‘ဟုတ်တယ်၊ ဒါက မှန်ကန်တဲ့ လုပ်ရပ်ပဲ’ ဟုတွေးလိုက်ပြန်သည်။
မော့ယောင်းဟိုက အနည်းငယ် ရက်စက်သော်လည်း သူက အကြီးဆုံးသား ဖြစ်သည်။ သူ၏ မိခင်ဘက်မှ ဆွေမျိုးများမှာလည်း သူ့ကို အပြည့်အဝ ထောက်ခံပေးနိုင်သူများ ဖြစ်သည်။ မည်သို့ကြည့်ကြည့် အကြီးဆုံးသားကသာ အမွေဆက်ခံရန် သင့်တော်သည်။
သို့သော် တစ်ခုခုက သူ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသော ခံစားချက်ကို ပေးနေသည်။
‘သမားတော်တွေတောင် ဘာမှမလုပ်နိုင်တာ၊ နိမိတ်ဖတ်သူလောက်က ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ’
‘အချိန်သိပ်မကြာပါဘူး။ တစ်နာရီလောက် ဘာမှမသိသလို နေပေးပါ’
‘သူက မန်ချန်းမြို့က ကျွမ်းကျင်တဲ့ နိမိတ်ဖတ်သူပါ၊ သူသာ ရှာတွေ့သွားရင် တခြားသူတွေနဲ့ ရန်ဖြစ်စရာ မလိုတော့ဘူး။’
နန်းတော်သခင်၏ တံဆိပ်တုံး။ ထိုတံဆိပ်တုံးရှိလျှင် အမွေဆက်ခံသူကို ခန့်အပ်နိုင်၏။ အခြားသူများ၏ သဘောထားကွဲလွဲမှုများကိုလည်း တားဆီးနိုင်သည်။
‘ဖြစ်ပါ့မလား’
သို့သော် သူ၏ သံသယစိတ်က မပျောက်နိုင်ပေ။ မှော်အတတ်၊ နိမိတ်ဖတ်အတတ်လောက်သာ လုပ်တတ်သည့်သူက အသက်ထွက်ခါနီး နန်းတော်သခင်ကို တံဆိပ်တုံး၏ တည်နေရာ ပြောအောင် မည်သို့ လုပ်မည်နည်း။ အလကား အချိန်ကုန်သည်ဟု သူ ထင်မိသည်။
‘အားနည်းနေတဲ့ နန်းတော်သခင်ကို ဆေးတွေဘာတွေနဲ့ ခြိမ်းခြောက်ပြီး ရှာဖို့ ကြံနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်’
မော့ယောင်းဟို မည်မျှပင် အမွေဆက်ခံချင်ပါစေ၊ ထိုသို့လုပ်ခြင်းကိုမူ သူ လက်မခံနိုင်ပေ၊ အသက်ပေးပြီး သစ္စာစောင့်သိခဲ့သည့် နန်းတော်သခင်အပေါ် ဂုဏ်သိက္ခာမဲ့စေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ဂျန်းမြောင်အင် လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။ ‘မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒီလိုတော့ အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး’
တစ်နာရီလောက် မသိသလို နေခိုင်းထားသော်လည်း သူ စိတ်မချနိုင်သဖြင့် သွားကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ ဝင်မနှောင့်ယှက်ပါက သွားကြည့်ရုံဖြင့် ပြဿနာမရှိလောက်ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။ ထိုသို့တွေးကာ ဂျန်းမြောင်အင်သည် ပင်မဆောင်သို့ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။
မော့ကျောင်းဝန်သည် သွေးကြောများ ဖောင်းထွက်နေသည့် နိမိတ်ဖတ်သူ မြိုဆင်၏ လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ မြိုဆင်၏ နှလုံးခုန်သံမှာ ရပ်တန့်သွားပြီး အသက်ထွက်သွားပြီဖြစ်၏။ ထိုအခြေအနေကို အတည်ပြုပြီးနောက် မော့ကျောင်းဝန်သည် အမူအရာမဲ့စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
‘မဆိုးဘူး’
မြိုဆင်၏ သေဆုံးပုံမှာ လူတစ်ဦးတစ်ယောက်၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားသည့်ပုံစံ မဟုတ်ပေ။ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် သေဆုံးမှုတစ်ခု ပုံစံဖြစ်နေသည်။
ဝူး
ထိုအချိန်တွင် သေဆုံးသွားသော မြိုဆင်၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ဖြူဖျော့ဖျော့ ဘုန်းကြီးတစ်ပါး ပေါ်လာသည်။ လည်ပင်းတွင် ဦးခေါင်းခွံ ပုတီးစေ့များ ဆွဲထားသည်။ မော့ကျောင်းဝန်က လက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး ထိုပုတီးစေ့ကို ကိုင်ကြည့်လိုက်သည်။
မိစ္ဆာဘုန်းကြီး၏ မျက်လုံးများ တုန်ရီသွား၏။
“မင်း လည်ပင်းမှာ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ ပစ္စည်းတွေ ဆွဲထားတာပဲ”
အကြောင်းရင်းမှာ ရိုးရှင်း၏။ ၎င်းသည် မော့ကျောင်းဝန်၏ စိတ်ဝိညာဉ်နှင့် တိုက်ရိုက် ထိတွေ့နိုင် သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မော့ကျောင်းဝန်က ပုတီးစေ့ကို ကစားရင်း မေးလိုက်သည်။
“မင်းက သစ္စာရှိတဲ့ ကျွန် လုပ်မယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်နော်၊ မင်းကို ဘယ်လိုခေါ်ရမလဲ”
မိစ္ဆာဘုန်းကြီးက မော့ကျောင်းဝန်၏ မေးခွန်းကို တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေသည်။ လူသားများ မကြားနိုင်သော အသံဖြစ်သော်လည်း မော့ကျောင်းဝန်က ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားလိုက်ရသည်။
“မိစ္ဆာဘုန်းကြီးလား နာမည်ထက် ဘွဲ့နာမည်နဲ့ ပိုတူတာပဲ ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ မင်းကို တစ်ခုခုနဲ့ ခေါ်လို့ရရင် ပြီးတာပါပဲ”
မိစ္ဆာဘုန်းကြီးကို ကြည့်ပြီး မော့ကျောင်းဝန် ပြုံးလိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်မောင်းပြတ်နေသော နန်းတော်သခင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ မော့ကျောင်းဝန် မေးစေ့ကို ပွတ်ရင်း တွေးလိုက်သည်။
“အင်း”
နန်းတော်သခင်ကို သတ်လိုက်တာ ကောင်းမလား၊ အသက်ရှင်အောင် ထားလိုက်တာ ကောင်းမလား စဉ်းစားရသည်မှာ ကြာမြင့်မနေပေ။ ချက်ချင်း သတ်လိုက်လျှင် သူ့အတွက် အခက်အခဲ ရှိနိုင်၏။ ထို့ကြောင့် အသက်ရှင်အောင် ထားခြင်းကသာ ပိုကောင်းမည်ဖြစ်သည်။
“ဒါဆို ဇာတ်လမ်းကို နည်းနည်း ပြောင်းရမယ် မိစ္ဆာဘုန်းကြီး၊ မင်း သူ့ကို နန်းတော်သခင်ရှေ့ ရွှေ့ပေးနိုင်မလား”
မော့ကျောင်းဝန်၏ စကားကို မိစ္ဆာဘုန်းကြီးက ခေါင်းခါပြသည်။ မော့ကျောင်းဝန် စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။
“မလုပ်နိုင်ဘူးလား”
နိမိတ်ဖတ်သူကို သတ်နိုင်သည်ဟု တွေ့ထားသော်လည်း ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာဖြင့် ထိတွေ့ကိုင်တွယ်ရမည့် အလုပ်မျိုးကိုမူ မလုပ်နိုင်ခြင်း ဖြစ်၏။
ဝူး
နေရောင်ခြည်ထိလိုက်သည်နှင့် မိစ္ဆာဘုန်းကြီး၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပုံစံမှာ မြူခိုးကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ အရိပ်တစ်ခု နေရောင်အောက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ပင်ဖြစ်၏။
စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသော်လည်း နားလည်ရန် ခက်ခဲသည်။ မော့ကျောင်းဝန်၏ အကြည့်များမှာ သေဆုံးသွားသော နိမိတ်ဖတ်သူ မြိုဆင်၏ စာအုပ်စင်ပေါ်သို့ ရောက်သွားသည်။ မှော်ပညာဆိုင်ရာ စာအုပ်မျိုးစုံ ရှိနေသည်။ ၎င်းတို့ကို ဖတ်ကြည့်လိုက်လျှင် ဤထူးဆန်းသော အရာကို ပိုနားလည် လာနိုင်မည်လား။
-ဒုန်း ဒုန်း
ထိုအချိန်တွင် အပြင်ဘက်တွင် လူတစ်ယောက် လမ်းလျှောက်လာသည့် အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ မကြာမီပင် အသံထွက်ပေါ်လာ၏။
“မပြီးသေးဘူးလား”
“ဝင်ခဲ့ပါ”
အစောင့်က တံခါးကို ဖွင့်ပြီး ဝင်လာသည်။ အခန်းထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ် သွားသည်။ “ဘာ… ဘာတွေဖြစ်…”
မြိုဆင် သေဆုံးနေသည်ကို မြင်ပြီး အစောင့် တုန်လှုပ်သွား၏။ မြိုဆင်က မှော်အတတ်များ လုပ်နေလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားသော်လည်း သေဆုံးနေသည်ကို မြင်ရခြင်းက အလွန်တုန်လှုပ်စရာပင်။ ထူးဆန်းသည်မှာ အစောင့်က မိစ္ဆာရဟန်းတော်ကို မမြင်ပုံပင်။
မော့ကျောင်းဝန်က ဘယ်ဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြီး မေးလိုက်သည်။ “ဒီမှာ ဘာမြင်လဲ”
“ဗျာ”
“မင်းကို မမြင်ရဘူး ထင်တယ်…” ဟု မိစ္ဆာဘုန်းကြီးကို ပြောလိုက်၏။
“ဗျာ”
“မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါ မင်းကို ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး”
အစောင့် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ တစ်ယောက်တည်း စကားပြောနေတာလား။ အစောင့် အံ့ဩနေစဉ် မော့ကျောင်းဝန်က ဘယ်ဘက်ကို ကြည့်ပြီး နားမလည်နိုင်သည့် စကားများကို ပြောလိုက်သည်။
“မဟုတ်ဘူး၊ မင်း ကိုယ့်ကိုကိုယ် ပြစရာ မလိုပါဘူး”
“သခင်လေး ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ”
အစောင့်ကို ကြည့်ပြီး မော့ကျောင်းဝန် ပြုံးလိုက်သည်။
“ကိစ္စမရှိပါဘူး အဲဒီ နိမိတ်ဖတ်သူကို နန်းတော်သခင်ရှေ့ကို ရွှေ့ပေးလို့ ရမလား”
“မရပါဘူး၊ သခင်လေး… နိမိတ်ဖတ်သူက ဘာလို့…”
သေဆုံးသွားသော မြိုဆင်၏ အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းသည်။ မျက်နှာပေါ်ရှိ သွေးကြောများမှာ ဖောင်းကြွနေပြီး နာကျင်မှု၊ တုန်လှုပ်မှု၊ ကြောက်ရွံ့မှုတို့ဖြင့် သေဆုံးသွားခြင်းဖြစ်သည်။
‘ဘယ်လို သတ်လိုက်တာလဲ… ဒါက လုပ်ကြံခံရတာမျိုးလား’
အဆိပ်လား အဆိပ်လို့ ပြောဖို့လည်း မဟုတ်သေးပေ။ အလွန်ပင် ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်နေ၏။
“ဒီကောင် သတ်တာ မဟုတ်ဘူးလား”
အစောင့် တွေးတောနေစဉ် မော့ကျောင်းဝန်က ပြောလိုက်သည်။
“ဒီတိုင်း ကြည့်မနေနဲ့လေ ရွှေ့ပေးပါဦး”
“ဟ-ဟုတ်ကဲ့… ဟုတ်ကဲ့”
မော့ကျောင်းဝန်က နှစ်ခါ ပြောလိုက်သည်နှင့် အစောင့်လည်း ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် မြိုဆင်၏ အလောင်းကို နန်းတော်သခင်ရှေ့သို့ ရွှေ့လိုက်သည်။
“သူ ကိုယ့်ဟာကိုယ် ရူးပြီး သတ်သေသွားတဲ့ပုံစံမျိုး ဖြစ်အောင် ထားပေးပါ”
‘ဘာ’
ဘယ်လိုထားမှ ကိုယ့်ဟာကိုယ် ရူးပြီး သေတဲ့ပုံစံ ပေါက်မှာလဲ။ အစောင့်လည်း ဘာမှ မသိဘဲ မြိုဆင်၏ အလောင်းကို ပစ်ထားလိုက်၏။ သူ အမိန့်အတိုင်း လုပ်ပေးလိုက်သော်လည်း ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲဆိုတာ သူမသိချေ။
‘ဒါ အားလုံးကို ဒီနိမိတ်ဖတ်သူကပဲ လုပ်သလို ဖြစ်အောင် ဖန်တီးနေတာလား’ ဟု ထပ်တွေးမိလိုက်သည်။
အခန်းတစ်ခုလုံး ရှုပ်ပွနေသည်ကို ကြည့်ရသည်မှာ ထိုသို့ပင် ဖြစ်နိုင်သည်။ ကံကောင်းသည်မှာ နန်းတော်သခင် အသက်ရှင်နေသေးခြင်းပင်။ လက်မောင်း ပြတ်သွားသော်လည်း သေဆုံးသည်ထက်တော့ ကောင်းမွန်သည်။
“သခင်လေး… အခု ဘာဆက်လုပ်မလဲ”
“အာ၊ အရေးကြီးတာ တစ်ခု မေ့သွားတယ်”
မော့ကျောင်းဝန်သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ ဓားကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ ဓားကို ကိုင်ပြီးနောက် နန်းတော်သခင် အိပ်နေသည့် အိပ်ရာနားသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး လေထဲတွင် ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
ရှီး ရှီး
“ဒီလိုလုပ်ကြမယ် နိမိတ်ဖတ်သူက နန်းတော်သခင်ကို ကုသပေးရင်း မိစ္ဆာဝင်ပြီး နန်းတော်သခင်ရဲ့ လက်ကို ဖြတ်လိုက်တယ်၊ သတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာကို တွေ့လိုက်လို့ ငါတို့က တားလိုက်ရတယ်ဆိုပြီး ပြောလိုက်မယ်”
အစောင့် သက်ပြင်းချလိုက်၏။ သည်အခြေအနေကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ အကြောင်းပြချက်ကောင်း တစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားပြီ။ မြိုဆင်၏ သေဆုံးပုံကို ကြည့်ရသည်မှာလည်း မိစ္ဆာဝင်ပူးခံရသူတစ်ယောက်နှင့် ဆင်တူနေသည်။
သို့သော် - ‘သူတို့က ဒီလောက်နဲ့ပဲ ယုံမှာတဲ့လား’
ပထမဇနီးဖြစ်သူ သခင်မကျောက်မှာ သာမန်မိန်းမမဟုတ်ပေ။ အစောင့် စဉ်းစားနေစဉ် သတိထား၍ ပြောလိုက်သည်။ “သခင်လေး… အကြောင်းပြချက်က မခိုင်လုံရင် သံသယ ဖြစ်သွားနိုင်ပါတယ်”
“မခိုင်လုံသေးဘူးလား”
“တိုက်ဆိုင်တာက တိုက်ဆိုင်ပေမယ့် သခင်လေးတို့ အချိန်ကိုက် ရောက်လာပြီး ကယ်လိုက်တယ်လို့ ပြောရင် ယုံမှာ မဟုတ်ဘူး အဲဒီနိမိတ်ဖတ်သူကလည်း သူကိုယ်တိုင် ငှားထားတဲ့သူမို့…”
“ငါ နားလည်ပြီ ပိုယုံကြည်ရအောင် လုပ်ရမယ်။”
စွပ်
ထိုအချိန်တွင် မော့ကျောင်းဝန်သည် ဓားကို ပြောင်းပြန် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ အစောင့် ဘာလုပ်မလဲဟု ကြည့်နေစဉ်မှာပင် မော့ကျောင်းဝန်သည် ဓားထိပ်ကို သူ့ပေါင်ထဲသို့ အတင်းထိုးစိုက်လိုက်၏။
“သ-သခင်လေး ဘာလုပ်တာလဲ”
“ပိုယုံကြည်ရအောင် လုပ်ရမှာလေ ဒီလောက်ဆိုရင် ရပြီ”
“ခ-ခဏ…”
အစောင့် တားမည့်အချိန် မရလိုက်ခင် -
-စွပ်
ဓားသွားမှာ မော့ကျောင်းဝန်၏ ပေါင်ထဲသို့ ထပ်မံ စိုက်ဝင်သွား၏။
အစောင့် မျက်လုံးအပြူးသား ဖြစ်သွားသည်။ သူ့ကိုယ်သူ အနည်းငယ်မျှ ထိခိုက်အောင် လုပ်သည်မဟုတ်ဘဲ ဓားဖြင့် ကိုယ့်ပေါင်ကို ထိုးစိုက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ တွန့်ဆုတ်ခြင်း တစ်စက်လေးမျှ မရှိပေ။ ပို၍ ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုမျှလောက် နာကျင်စရာကောင်းသည့် ဒဏ်ရာကို မော့ကျောင်းဝန်က ညည်းသံ တစ်ချက်မျှပင် မထွက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အမူအရာလည်း လုံးဝ မပြောင်းလဲပေ။
‘သူ… နာကျင်မှုကို မသိဘူးလား’
အစောင့်ကိုယ်တိုင်ဆိုလျှင်တောင် အံကို တင်းတင်းကြိတ်ပြီး မျက်နှာမဲ့သွားမည့် ဒဏ်ရာမျိုးဖြစ်သည်။ ဤလူသည်ကား နာကျင်မှု လုံးဝ မရှိသည့်နှယ်။
‘ရက်စက်လိုက်တဲ့ကောင်…’
အစောင့် တုန်လှုပ်မိသည်။ သံသယမဖြစ်စေရန် မိမိကိုယ်ကို ထိုးစိုက်လိုက်သည်မှာ ထူးချွန်သော်လည်း ဤမျှလောက် ရက်စက်အေးစက်နိုင်သူမျိုး ဖြစ်နေသည်။
“ဒီလောက်ထိ လုပ်စရာ မလိုပါဘူး…”
“ဒါက အထိရောက်ဆုံး နည်းလမ်းပဲ”
“ကျွန်တော် သွေးတိတ်အောင် လုပ်ပေးမယ်”
“မလိုဘူး။ နည်းနည်းလောက် ပိုဖျော့တော့နေမှ ဖြစ်မှာ”
အစောင့်အတွက် မော့ကျောင်းဝန်သည် ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းလာသည်။ ‘ဒီလောက် ရူးသွပ်နေတဲ့လူကိုတော့ ရန်သူအဖြစ် လုံးဝ မလုပ်သင့်ဘူး…’
-ဒုန်း
ထိုအချိန်တွင် တံခါးမှာ ပွင့်သွားပြီး တစ်စုံတစ်ယောက် ဝင်လာသည်။ အစောင့် ဝင်လာသူကို ကြည့်ပြီး တုန်လှုပ်သွားသည်။
“အတွင်းပိုင်း နန်းတော်သခင်”
မျက်လုံးအောက်တွင် အမာရွတ်ပါသည့် အသက် ၄၀ ကျော်အရွယ် အမျိုးသားမှာ အတွင်းပိုင်း နန်းတော်သခင် ဂျန်းမြောင်အင် ဖြစ်သည်။ တကယ်တော့ သူ ရောက်လာသည်မှာ မဆန်းပေ။ ပင်မဆောင် လုံခြုံရေး ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သည့်အတိုင်း ဤနေရာတွင် ရှိနေရမည့်သူ ဖြစ်သည်။ သူ ဤနေရာတွင် မရှိသည်ကသာ ပို၍ ထူးဆန်းနေမည်ဖြစ်သည်။
-ချွင်
အတွင်းပိုင်း နန်းတော်သခင် ဂျန်းမြောင်အင်သည် ခါးမှ ဓားကို ဆွဲထုတ်ပြီး သူတို့ဘက်သို့ ညွှန်လိုက်သည်။ “မင်းတို့ ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ”
သူ့အမေးကို အစောင့်က လက်ယမ်းပြီး ပြောလိုက်သည်။ “အတွင်းပိုင်း နန်းတော်သခင်၊ အထင်မှားနေတာပါ။ သခင်လေးနဲ့ ကျွန်တော်က…”
သူ စကားတောင် မဆုံးသေးခင် “အဲဒီထက် ပိုအရေးကြီးတာက နန်းတော်သခင်ကို အရင် ကုသပေးဖို့ လိုတယ်…”
ဒုန်း
မော့ကျောင်းဝန်မှာ ဘေးသို့ ယိုင်လဲသွားပြီး လဲကျသွားသည်။ အစောင့်မှာမူ ဘာပြောရမှန်းမသိဘဲ ကြောင်ကြည့်နေမိသည်။
တကယ်ပဲ ဟန်ဆောင်မူးလဲလိုက်တာလား နန်းတော်သခင်ကို ကုသပေးဖို့က သူ့အသက်ထက် ပိုအရေးကြီးတယ်ဆိုပြီး ပြောလိုက်တာလား ဟု စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်မိ၏။