ကျူးကျော်သူမှာ အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ပေ။ အတွင်းအား လေ့ကျင့်ထား သူများပင်လျှင် သတိလစ်ဟင်းချိန်၌ အိပ်ဆေးငွေ့ရှူမိပါက နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွား တတ်သည်။ သိုင်းပညာ မသင်ယူဖူးသည့် သာမန်အရပ်သားများအတွက်ဆိုလျှင် အိပ်ဆေးငွေ့ကို အနည်းငယ် ရှူမိရုံမျှဖြင့် ချက်ချင်း အိပ်ပျော်သွားမည်မှာ အသေအချာပင်။

သို့သော် မမျှော်လင့်ထားသည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်သွားသည်။ အကျဉ်းထောင်တစ်ခုလုံးရှိ လူအားလုံး အိပ်ပျော်သွားကြသော်လည်း ဤကောင်လေးမှာမူ မျက်လုံးကြောင်နေသည်။

'ဒီကောင်လေးက ဘယ်သူမို့လို့လဲ'

သေချာစေရန်အတွက် ကျူးကျော်သူသည် ကောင်လေး၏ ဝမ်းဗိုက်ပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အတွင်းအားကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။ ကောင်လေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် အတွင်းအား အနည်းငယ်မျှသာ ရှိနေပါက တုံ့ပြန်မှုတစ်ခုခု ဖြစ်ပေါ်လာလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း၊ 'ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိဘူး'

ကောင်လေးသည် အတွင်းအား လေ့ကျင့်ထားခြင်း လုံးဝ မရှိပေ။ ထိုအခါ နေ့လယ်က အရာရှိ ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း သူသည် သာမန်အရပ်သားတစ်ဦးသာ ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်လိုက်သည်။ သို့သော် အိပ်ဆေးငွေ့က သူ့အပေါ် ဘာကြောင့် အလုပ်မဖြစ်တာလဲ

'...ဒီကောင်လေးက'

ထို့ပြင် သူသည် ဤအခြေအနေကို မကြောက်ရွံ့ပေ။ အိပ်ဆေးငွေ့ကို ခံနိုင်ရည်ရှိခြင်းမှာ တစ်ပိုင်း၊ ယခုမူ သူစိမ်းတစ်ယောက် ဝင်ရောက်လာပြီး အပ်စိုက်ကာ လှုပ်ရှားမှုမရအောင် လုပ်ဆောင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့ပါလျက်နှင့် သူသည် ကျူးကျော်သူကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ့ကို အကဲခတ်နေသည့်အလားပင်။

'သူက ထူးခြားတယ်'

သူသည် သေဒဏ်ပေးခံရမည့် အကျဉ်းသားတစ်ဦးဟု ကြားထားသော်လည်း သူ၏ အရွယ်တူ သာမန်ကောင်လေးများနှင့် အနည်းငယ် ကွာခြားနေသည်။ မည်သို့ ပြောရမလဲ... ကောင်လေးသည် ရင်တုန်စရာကောင်းသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။ ကျူးကျော်သူသည် ခဏတာ တွေဝေသွားသည်။

'ဖြစ်နိုင်တာက...'

ထိုစဉ် နောက်ဘက်မှ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"သူ့ကို မတွေ့သေးဘူးလား"

ထောင်၏ နောက်ဘက်မှနေ၍ တစ်စုံတစ်ယောက် လျှောက်လာသည်။ သူလည်း မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော်လည်း ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ကြီးမားခြင်း မရှိပေ။ မဟုတ်သေးပါ၊ သူ့၏ သွယ်လျပြီး အရပ်အနည်းငယ် ပုနေသော ပုံစံမှာ အရွယ်ရောက်ပြီးသူ မဟုတ်ကြောင်း ပြသနေသည်။ ကျူးကျော်သူက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"သခင်လေး၊ အပြင်မှာပဲ စောင့်ကြည့်ဖို့ ကျွန်တော် ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား..."

"သူလား"

ကျူးကျော်သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် မျက်နှာဖုံးစွပ် လူငယ်လေးက လက်ညှိုးထိုးကာ မေးလိုက်သည်။ အကြောပိတ်ခံထားရ၍ မလှုပ်ရှားနိုင်သည့် ဆံပင်ရှုပ်ပွနေသော အကျဉ်းသားကောင်လေးကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည်။ ကျူးကျော်သူက ခေါင်းညိတ်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်၊ သူပါပဲ"

"သူ့မျက်နှာကို သေချာ မမြင်ရဘူး။ အစောင့်ဂမ်၊ သူ့ဆံပင်တွေကို မပေးစမ်း"

သူသည် ကောင်လေး၏ မျက်နှာကို စစ်ဆေးလိုပုံရသည်။ ထိုစကားကြောင့် ကျူးကျော်သူသည် ခဏတာ တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ အပ်စိုက်ခံထားရသည့် ကောင်လေး၏ ဆံပင်များကို မပေးလိုက်သည်။ ထိုအခါ မျက်နှာဖုံးစွပ် လူငယ်လေး၏ ပါးစပ်မှ အံ့ဩသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အာ..."

လူငယ်လေးသည် အံ့အားသင့်မှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ပေ။ ဆံပင်ရှုပ်ပွနေသည့် အကျဉ်းသားကောင်လေးမှာလည်း သူတို့ ဘာကြောင့် ဤသို့ ပြုမူနေကြမှန်း နားမလည်နိုင်ပေ။ သူ့ကို အကြောပိတ်ထားသည့် ကျူးကျော်သူပါမကျန် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှထိ တုန်လှုပ်နေကြတာလဲ။ ထိုစဉ် မျက်နှာဖုံးစွပ် လူငယ်လေးသည် မျက်နှာဖုံးကို ချွတ်လိုက်သည်။

ကောင်လေး၏ မျက်ဝန်းများ တုန်ရီသွားသည်။ မျက်နှာဖုံးနောက်ကွယ်ရှိ လူငယ်လေး၏ မျက်နှာ။ မှန်ထဲကို ကြည့်နေရသည့်အလား သူ့မျက်နှာနှင့် ဆင်တူလွန်းလှသည်။ အမွှာညီအစ်ကိုများ ဖြစ်သည်ဟု ထင်ရလောက်အောင် ဆင်တူနေသဖြင့် သူ အံ့ဩရလွန်း၍ မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။ ဆံပင်ပုံစံမှအစ မျက်နှာအသွင်အပြင် အနည်းငယ်အထိ တူညီလွန်းသဖြင့် တစ်ချိန်လုံး သိကျွမ်းနေသူများပင် ခွဲခြားရန် ခက်ခဲလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

"ငါတို့က တူနေတာလား"

"…အတိအကျပဲ"

"တကယ်ကို... အံ့ဩဖို့ကောင်းတယ်"

"ဒီကောင်လေးကို ပထမဆုံး မြင်တုန်းက ကျွန်တော်လည်း အံ့ဩသွားတာပဲ"

"ဘာလို့ အံ့ဩရလဲဆိုတာ ကျွန်တော် နားလည်ပြီ"

မည်သူမည်ဝါမှန်း မသိသည့်သူတစ်ယောက်က ဤမျှထိ ဆင်တူနေနိုင်ရန်မှာ ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိပါ့မလား။ မဖြစ်နိုင်လောက်အောင်ပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် အကျဉ်းသားကောင်လေးနှင့် မျက်နှာဖုံးချွတ် လိုက်သည့် လူငယ်လေးမှာ တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်နေသည်။ ခဏတာ အံ့ဩပြီးနောက် မျက်နှာဖုံး မပါသော လူငယ်လေးက ကောင်လေးဆီ လျှောက်လာပြီး ပြောသည်။

"မင်း... မင်းက သေဒဏ်ပေးခံရမယ့်သူ ဟုတ်တယ်မလား"

"…"

စကားပြော၍ မရအောင် အပ်စိုက်ခံထားရသဖြင့် သူ ပြန်မဖြေနိုင်ပေ။ လူငယ်လေးက ကျူးကျော်သူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအခါ ကျူးကျော်သူက ကောင်လေး၏ ရင်ဘတ်ကို လက်ချောင်းများဖြင့် ထိုးနှိပ်လိုက်သည်။

တပ် တပ် တပ် တပ် တပ်

အကြောဖွင့်ခြင်း ပြီးဆုံးသွားသောအခါ လူငယ်လေးက ပြောသည်။

"အခု မင်း ဖြေလို့ရပြီ မင်းက သေဒဏ်ပေးခံရမယ့်သူ ဟုတ်တယ်မလား"

ထိုမေးခွန်းကြောင့် ကောင်လေးသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"…ဟုတ်ပါတယ်"

လူငယ်လေးသည် ယဉ်ကျေးသည့် အဖြေကြောင့် နှုတ်ခမ်းစွန်းကို ကော့ညွှတ်လိုက်သည်။

"မင်းအခြေအနေကို မင်း သေချာ သိပုံရတယ်"

မည်မျှပင် သေဒဏ်ပေးခံရမည့်သူ ဖြစ်ပါစေ၊ သာမန်လူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ သိုင်းပညာရှင်များ၏ ရှေ့တွင် သူသည် ကျားရှေ့မှ ကြောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ ယဉ်ကျေးစွာ မဆက်ဆံပါက ထူးဆန်းပေလိမ့်မည်။ လူငယ်လေးသည် လက်ပိုက်ကာ မာနထောင်လွှားသည့် အသံဖြင့် ပြောသည်။

"မင်းကို နောက်အခါ ကွပ်မျက်ဖို့ သတ်မှတ်ထားတယ် မဟုတ်လား"

"မှန်ပါတယ်"

"မင်း နောက်ထပ် ရှင်သန်ခွင့်ရဖို့ အခွင့်အရေးရှိရင် ဘာလုပ်မလဲ"

"…ကျွန်တော် ရှင်ချင်တယ်"

"ဟဲဟဲဟဲ ဟုတ်မှာပေါ့"

လူငယ်လေးမှာ ကျေနပ်မှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ပေ။ အခြားလမ်းမရှိတော့သည့် သေဒဏ်ခံ အကျဉ်းသားတစ်ယောက်အနေဖြင့် ရှင်သန်ခွင့်ရမည်ဆိုလျှင် မည်သူမဆို လက်ခံလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ လူငယ်လေးက ပြုံးရင်း ပြောသည်။

"အဲဒီလို အခွင့်အရေးမျိုးက လွယ်လွယ် မရဘူး။ မင်းက သေဒဏ်ခံ အကျဉ်းသားထဲမှာ ကံကောင်းတဲ့သူပဲ"

"…ကျွန်တော့်ကို အခွင့်အရေး ပေးမလို့လား"

"မှန်တယ် အကြီးမားဆုံး အခွင့်အရေးပေါ့"

"ဘာလဲ"

"ငါးရက်ပဲ ရှိသေးပေမဲ့ မင်းလိုကောင်မျိုးက 'ယန်မော့ဓားနန်းတော်' ရဲ့ တတိယသခင်လေး 'မော့ကျောင်းဝန်' အဖြစ် ရှင်သန်ခွင့်ရဖို့ဆိုတာ မလွယ်ဘူး"

'ယန်မော့ဓားနန်းတော် ဟုတ်လား'

သူ တစ်ခါမှ မကြားဖူးပေ။ သို့သော် ကြီးမားသည့် နန်းတော်တစ်ခု ဖြစ်ပုံရသည်။ ကောင်လေး မသိသော်လည်း ယန်မော့ဓားနန်းတော်မှာ အန်ဟွေ့ပြည်နယ် မြောက်ပိုင်းရှိ ရှေးဟောင်းနှင့် နာမည်ကြီးသည့် သိုင်းဂိုဏ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သူ မသိနိုင်သော်လည်း တစ်ခုတော့ သေချာသည်။

"ကျွန်တော့်ကို အစားထိုးလူ လုပ်ခိုင်းမလို့လား"

ကောင်လေး၏ မေးခွန်းကြောင့် မော့ကျောင်းဝန်၏ နှုတ်ခမ်းစွန်းများ ကော့ညွှတ်သွားသည်။

"မင်း မဆိုးဘူး ဟုတ်တယ် ငါက မင်းလို သေဒဏ်ခံ အကျဉ်းသားကို ဘာလို့ လိုမှာလဲ ငါ လိုအပ်တာက မင်းရဲ့ ဒီမျက်နှာကိုပဲ"

တူညီသည့် မျက်နှာပိုင်ရှင်ကို ရှာဖွေရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။ အစားထိုးလူအဖြစ် အသုံးပြုရန် ဖြစ်သည်။

"…ကျွန်တော် အစားထိုးပဲ လုပ်ပေးရမှာလား"

"ငါးရက်ပဲ ကြီးကျယ်တဲ့ ကိစ္စလို့ ထင်နေတာလား ငါ့ဂိုဏ်းရဲ့ စံအိမ်မှာ အေးဆေးနေပြီး ငါ့ကို အယောင်ဆောင်ပေးဖို့ပဲ လိုတာ"

"ကျွန်တော် နားလည် ပါပြီ"

"မင်းက နာမည်ကြီးဂိုဏ်းရဲ့ သခင်လေးတစ်ယောက်လို ငါးရက်လောက် ပျော်ပါးခွင့်ရမယ်၊ အပြန်အလှန်အနေနဲ့ မင်း အသက်ကို ဆက်ရှင်ခွင့်ရမယ် ဒါက တကယ့် အခွင့်အရေးပဲ မဟုတ်လား"

တကယ်ပင် မှန်သည်။ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ကောင်လေးမှာ မိုက်မဲသူ မဟုတ်ပေ။ အစားထိုး လူဆိုသည်မှာ မူရင်းလူ၏ အန္တရာယ်ကို ကိုယ်တိုင် ရင်ဆိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။ သေချာပေါက် ပုန်းကွယ်နေသည့် အန္တရာယ်များ ရှိနေလိမ့်မည်။

'အစားထိုးလူ...'

သို့သော် သူ့မှာ တခြားအခွင့်အရေး မရှိတော့ပေ။ အစကတည်းက သူသည် အကျဉ်းထောင်မှ မည်သို့ လွတ်မြောက်ရမည်ကိုသာ တွေးတောနေခဲ့သည်။ ဤအတိုင်း နေပါက ကိုယ်ခွဲသတ်ခြင်းကဲ့သို့ ရက်စက်သော ပြစ်ဒဏ်ကို ခံရမည် ဖြစ်သည်။ ထပ်စဉ်းစားရန် မလိုတော့ပေ။

"ကျွန်တော့်ကို အခွင့်အရေး ပေးပါ"

"ဟဲ"

မော့ကျောင်းဝန် ရယ်မောလိုက်ပြီး လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။ ထိုအခါ မျက်နှာဖုံးစွပ် ကျူးကျော်သူက ရင်ဘတ်အိတ်ထဲမှ အိတ်ငယ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ကောင်လေးက သေချာမေးလိုက်သည်။

"ဒါ ဘာလဲ"

"စားလိုက်စမ်း"

ဘာကို ဆိုလိုသလဲဟု တွေးတောနေစဉ် ကျူးကျော်သူက အိတ်ထဲမှ အမည်းရောင် ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ညှော်နံ့နံပြီး ဆေးဝါးနှင့် မသက်ဆိုင်ကြောင်း မည်သူမဆို သိနိုင်သည်။ ကျူးကျော်သူက ဆေးလုံးကို ကောင်လေး၏ ပါးစပ်နားသို့ ယူဆောင်လာသည်။ ကောင်လေး ကြည့်ပြီး မေးသည်။

"…အဆိပ်လား"

ထိုအခါ မော့ကျောင်းဝန်က ရယ်မောရင်း ပြောသည်။

"ငါက မင်းလို သေဒဏ်ခံ အကျဉ်းသားကို ဒီအတိုင်း ယုံမယ်လို့ ထင်နေတာလား"

"မင်း အစားထိုးတာကို ပြဿနာမရှိဘဲ ပြီးဆုံးအောင် လုပ်နိုင်ရင် ငါ အဆိပ်ဖြေဆေး ပေးမယ်။ ဟဲဟဲဟဲ"

သူသည် ကောင်လေး ထွက်ပြေးရန် ကြံစည်ခြင်းမှ ကာကွယ်ရန် ကြိုတင် ကြံစည်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျူးကျော်သူသည် အဆိပ်ဆေးလုံးကို သူ၏ နှုတ်ခမ်းသို့ ဖိကပ်လိုက်သည်။

"ပါးစပ်ဟ"

ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ ပြုံးရယ်နေသည့် မော့ကျောင်းဝန်ကို ကြည့်ကာ ကောင်လေးသည် ပါးစပ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဟလိုက်ပြီး အဆိပ်ဆေးလုံးကို လက်ခံလိုက်သည်။ ကောင်လေး ဆေးလုံးကို ဝါးစားနေသည်ကို ကြည့်ပြီး ကျူးကျော်သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စိတ်ဝင်စားမှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ အဆိပ်မှန်း သိလျက်နှင့်ပင် စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်မနေဘဲ အေးဆေးစွာ ဝါးမျိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

အလုံးလိုက် မျိုချလိုက်ခြင်းလည်း မဟုတ်ပေ။

'သူ တကယ် ထူးခြားတယ်'

သခင်လေးနှင့် မျက်နှာတူသော်လည်း အလွန် ရက်စက်သည့် ကောင်လေး ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သိုင်းပညာ မတတ်ပါလျက် လူများစွာကို သတ်ဖြတ်ပြီး သေဒဏ်ခံ ဖြစ်လာခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

'အဆိပ်ဆေးလုံးကို ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားတာ တကယ်ကို မှန်လိုက်တာ'

ယခုဆိုလျှင် သူ အဆိပ်စားထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် ရှင်သန်ချင်လျှင် ထွက်ပြေးရန် ကြံစည်၍ မရနိုင်တော့ပေ။ ကောင်လေး ဝါးစားပြီးနောက် ပါးစပ်ကို ဟလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် မျိုချလိုက်ပါပြီ၊ သခင်လေး"

ပါးစပ်ထဲတွင် ဘာမှ မကျန်ရှိတော့ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်သည်။ အဆိပ်ဆေးလုံးမှာ ပါးစပ်ထဲတွင် ဖုံးကွယ်ထားရန် မဖြစ်နိုင်လောက်အောင်ပင် ကြီးမားသည်။ အတည်ပြုပြီးနောက် မော့ကျောင်းဝန် အမိန့်ပေးသည်။

"အခု သူ့ကို ဖြည်ပေးလိုက်"

"နားလည်ပါပြီ"

ကျူးကျော်သူသည် သော့တွဲမှ သော့ကို ယူပြီး ကောင်လေး၏ လက်နှင့် ခြေထောက်ကို ချည်နှောင် ထားသည့် သစ်သားအနှောင်အဖွဲ့ကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။

'ဖူး'

ခြေလက်များ လွတ်မြောက်သွားသောအခါ ကောင်လေး ရှင်သန်နိုင်တော့မည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။ သစ်သားအနှောင်အဖွဲ့များမှာ အတွင်းတွင် သတ္တုဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖိညှစ်ထားသဖြင့် အလွန် လေးလံလှသည်။ ကျူးကျော်သူက ထောင်တံခါးဝသို့ လျှောက်သွားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

"ကျွန်တော် ရှေ့ကနေ လမ်းပြမယ် မင်းက နောက်က လိုက်ခဲ့ သခင်လေး၊ ခင်ဗျား နောက်ကနေ လိုက်လာပေးပါ"

"ကောင်းပြီ"

ကောင်လေးက အဆိပ်စားထားသဖြင့် ထွက်ပြေးနိုင်မည် မဟုတ်သော်လည်း ကြိုတင်ကာကွယ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှေ့တွင် ကျူးကျော်သူ လမ်းပြပြီး နောက်တွင် သခင်လေးက စောင့်ကြည့်နေလျှင် သူ မည်သို့ ထွက်ပြေးနိုင်ပါ့မလဲ သူက သေဒဏ်ခံ အကျဉ်းသား ဖြစ်ပါစေ၊ သိုင်းပညာရှင်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ကလေးတစ်ယောက်နှင့် မခြားပေ။

"လိုက်ခဲ့"

ထောင်တံခါးကို ဖွင့်ပြီး ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ်၊

"မင်း အား"

တုန်း တုန်း

နောက်ဘက်မှ အသံကြောင့် ကျူးကျော်သူ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် မယုံနိုင်စရာ မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ မော့ကျောင်းဝန်မှာ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသော မျက်နှာဖြင့် လဲကျနေပြီး လည်ပင်းမှာ လိမ်ကျိုးနေသည်။

ရုတ်တရက် ဖြစ်ပျက်သွားသဖြင့် ကျူးကျော်သူ စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။ ထိုအခါ ကောင်လေးက အေးဆေးစွာ ပြောသည်။

"ဒီကိစ္စကို ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲ အစားထိုးဖို့ စီစဉ်ထားတဲ့ သေဒဏ်ခံ အကျဉ်းသားက သေသွားပြီ"