‘ဒီကောင်… တကယ်ပဲ အဲ့ဒီ မော့ကျောင်းဝန် ဟုတ်ရဲ့လား’
သူ သိထားသည့် မော့ကျောင်းဝန်မှာ မော့မိသားစုဝင် ညီအစ်ကိုများထဲတွင် အညံ့ဖျင်းဆုံးဟု ဆိုနိုင်သူဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုသူ၏ ရှေ့တွင်ရှိနေသူမှာ လုံးဝကွဲပြားနေသည်။ လေထုမှာ လုံးဝကို ကွဲပြားနေပြီး သာမန်လူသားတစ်ယောက်ထက် အဆင့်မြင့်မားသော သတ္တဝါတစ်ကောင်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ မော့ကျောင်းဝန်က သူ့ဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။
“မင်း တုန်ရီနေတာပဲ အင်း… စိုးရိမ်စရာမလိုပါဘူး ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ တစ်နေရာရာကို အရင်ဖြတ်တောက်ပြီးမှ စမှာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ငါ ‘အရည်ပျော်ဆေး’ ကို သုံးထားတယ်” “အရည်ပျော်ဆေး”
ဂျိုအီဆန်း၏ မေးခွန်းကို တုံ့ပြန်ရင်း မော့ကျောင်းဝန်သည် အပေါ်ဘက်သို့ လက်ညှိုးညွှန်လိုက်သည်။ “ဒီနေရာက တကယ်ကောင်းတဲ့ နေရာပဲ”
“ဘာ”
“အရင်တုန်းကဆိုရင် ဆေးမြစ်တွေ လိုချင်ရင် တောင်တွေအနှံ့ ရှာရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ ဆေးမြစ်တွေ အများကြီးရှိတော့ ငါ လိုအပ်သလောက် ဖော်စပ်လို့ ရတယ်”
“ဆေးမြစ်တွေကို ပေါင်းစပ်တာ မင်း ငါ့ကို ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ”
“ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး အဆိပ်ရှိတဲ့ ပန်းပွင့်၊ အာရုံထုံစေတဲ့ အမှုန့်တွေနဲ့ အမြစ်တွေကို ရောကြိတ်လိုက်ရင် ဦးခေါင်းကလွဲပြီး ကျန်တဲ့ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းအားလုံးကို လေဖြတ်သွားအောင် လုပ်လို့ ရတယ်”
မော့ကျောင်းဝန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။ ဂျိုအီဆန်းမှာ တုန်ရီနေသော မျက်လုံးများဖြင့် တံတွေးကို အနိုင်နိုင် မျိုချလိုက်သည်။ ဒီကောင် ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။ ဘယ်ကတည်းက ဆေးမြစ်အကြောင်းတွေကို ဒီလောက် နားလည်သွားတာလဲ။ ဂျိုအီဆန်းမှာ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေစဉ် မော့ကျောင်းဝန်က ဒူးကို အနည်းငယ်ကွေးကာ သူ၏ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ဆံပင်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။
“တကယ်တော့ ဒါတွေက အရေးမကြီးပါဘူး။ အရေးကြီးတာက ဒုတိယ သခင်လေး မော့အွန်ဖြန်းက မင်းကို ဘာကြောင့် စေလွှတ်လိုက်တာလဲဆိုတာပဲ”
မော့ကျောင်းဝန်၏ စကားကြောင့် ဂျိုအီဆန်း ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။ အကယ်၍ ထိုအကြောင်းကို ပြောပြမည်ဆိုပါက သူက အစကတည်းက မျက်နှာဖုံးတပ်ပြီး လာစရာအကြောင်း မရှိပေ။ ဂျိုအီဆန်း၏ အမူအရာကို မြင်သော် မော့ကျောင်းဝန်က ရယ်မောလိုက်သည်။
“မင်း နှုတ်ခမ်းတွေကတင်းပြီး ပိတ်ထားတာလား မျက်နှာဖုံးတပ်ပြီး လာတယ်ဆိုကတည်းက စကားကောင်းကောင်း ပြောဖို့ အစီအစဉ် မရှိဘူးပေါ့လေ။ အင်း… ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ”
ခဏအကြာ
[…သူက ဒုတိယ သခင်လေး မော့အွန်ဖြန်းရဲ့ အစောင့် ဂျိုအီဆန်းပါ ဒါပေမဲ့ သခင်လေး၊ သူ့ကို ဘာလုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားလဲ]
ဂိုချန်းမှာ အံ့အားသင့်နေသည်။ ဂျိုအီဆန်းမှာ ပထမတန်းစား သိုင်းသမားအဆင့် နီးပါးရှိသူ ဖြစ်သည်။ ပေါင်ဒဏ်ရာကြောင့် ကောင်းကောင်းတောင် မလှုပ်နိုင်သော မော့ကျောင်းဝန်က ထိုသူကို ဘယ်လိုမျိုး အနိုင်ယူလိုက်တာလဲ။ ဒီကောင် ဘယ်လောက်အထိ ဖုံးကွယ်ထားတာလဲ။ နားလည်ဖို့ ခက်ခဲလွန်းသည်။
[သူက ဒုတိယ သခင်လေးရဲ့ လူလား]
[ဟုတ်ပါတယ်]
[သူ ဘာလို့ စေလွှတ်လိုက်တာလဲ]
[ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး မျက်နှာဖုံးတပ်ပြီး လာတယ်ဆိုတာကို ကြည့်ရင်တော့ ကိစ္စကောင်း မဟုတ်ဘူး] [သဲလွန်စ မရှိဘူးလား]
[ဒုတိယ သခင်လေးဖြစ်ပေမဲ့ နန်းတော်သခင် အသက်ရှင်နေချိန်မှာတော့ ပေါ်ပေါ်တင်တင် လုပ်ကြံဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ စေလွှတ်လိုက်မှန်းတော့ မသိဘူး]
[ဒါဆိုရင် တိုက်ရိုက်ပဲ စစ်ဆေးကြည့်ရတော့မယ်]
[ဘာ သခင်လေး သူ့ကို နှိပ်စက်ဖို့ ကြံနေတာလား]
[အဲ့ဒီနည်းကလည်း ကောင်းတဲ့နည်းလမ်းပဲ]
[သ-သခင်လေး သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်တာ အကောင်းဆုံးပါ]
[လွှတ်ပေးလိုက်ရမလား]
ဂိုချန်းက မော့ကျောင်းဝန်ကို သတိပေးသည်။ [ဒုတိယ သခင်လေးရဲ့ နောက်လိုက် အကြီးအကဲတွေ ရှိတယ်။ အဲ့ဒီလူကို နှိပ်စက်ပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်အောင် လုပ်မိရင်…]
[နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာတွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်လို့ ဆိုလိုတာလား]
[…ဟုတ်ပါတယ် ခွင့်လွှတ်ပါ အကယ်၍ သူ့ကို မတော်တဆ ထိခိုက်မိရင် အန္တရာယ် များပါတယ်]
[အင်း]
ဂိုချန်းမှာ စိုးရိမ်သော မျက်နှာဖြင့် မော့ကျောင်းဝန်ကို ကြည့်နေသည်။ စဉ်းစားတွေးခေါ်ပုံအရ သူသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် လိမ္မာပါးနပ်သော်လည်း ဘယ်ဘက်ကို ဦးတည်သွားမလဲဆိုတာ ခန့်မှန်းရခက်သည်။ သို့သော် တစ်ခုတော့ သေချာသည်။ ဒုတိယ သခင်လေး ဘာကြောင့် စေလွှတ်သည်ဖြစ်စေ မော့ကျောင်းဝန်၏ လက်ရှိအခြေအနေတွင် ခံနိုင်ရည်ရှိမှလွဲ၍ တခြား ဘာမှ လုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
[အင်း၊ ငါ စဉ်းစားကြည့်ပါ့မယ်]
[…သူ့ကို လုံးဝ မထိပါနဲ့]
[ငါ နားလည်ပါတယ်။]
မှန်၏။ မည်မျှပင် ခန့်မှန်းရခက်ပါစေ၊ လက်ရှိ အခြေအနေကို သိနေသမျှကာလပတ်လုံး မော့ကျောင်းဝန် အနေဖြင့် ရန်သူများအောင် မည်သည့်အရာမှ လုပ်မည် မဟုတ်ဟု ဂိုချန်း ယုံကြည်သည်။ သခင်မကြီးကျောက်ကဲ့သို့ ဂရုတစိုက်လုပ်တတ်သူ မဟုတ်သော်လည်း ဒုတိယ သခင်လေးမှာ လိမ္မာပါးနပ် အရွယ်နုသေးပြီး စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်တတ်သူ ဖြစ်သည်။
တင်းမာနေသော ဂျိုအီဆန်းမှာ အသက်ရှူရင်း အနည်းငယ် တည်ငြိမ်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။
“မင်း ဘာလုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားလဲ မင်း ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ”
“ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”
“မင်း ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိပြီးသားဆိုရင် ငါ့ကို လွှတ်ပေးတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်”
“မင်းကို လွှတ်ပေးတာ ပိုကောင်းမယ်”
“ဟုတ်တယ်။ မင်း ဒီလောက် လုပ်ထားပြီးသား ဖြစ်နေရင်တောင်မှ ငါ့ကို ထပ်ထိခိုက်အောင် လုပ်ရင် ဒုတိယ သခင်လေးက ငြိမ်နေမယ်လို့ ထင်သလား”
ဂျိုအီဆန်းက သူ၏ နောက်ခံကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဖော်ပြလိုက်သည်။ မော့ကျောင်းဝန် ဘာကြောင့် သူ့ကို ဖမ်းထားမှန်း မသိသော်လည်း ဤနေရာတွင် အဆုံးသတ်ရလိမ့်မည်။ သူ့ကို သိသွားလျှင်ကော ဘာထူးမှာလဲ။ မျက်နှာဖုံးတပ်ထားခြင်းမှာ ကိစ္စကို တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ဖြေရှင်းရန်သာ ဖြစ်သည်။ ဒုတိယ သခင်လေး မော့အွန်ဖြန်းမှာ ဂုဏ်သိက္ခာကို အလေးထားသူ ဖြစ်သဖြင့် သူ၏လူကို ထိခိုက်စေသူကို လုံးဝ ခွင့်လွှတ်မည် မဟုတ်ပေ။
“ဒီအထိ ဖြစ်လာမှတော့ အပေးအယူ လုပ်ကြရအောင်”
“အပေးအယူ”
“ဟုတ်တယ်။ မင်း ငါ့ကို လွှတ်ပေးပြီး [မီးလောင်ကျွမ်းသော သစ်သားဓားသိုင်း] ကျမ်းကို ပေးမယ်ဆိုရင်၊ ငါ သခင်လေးကို ပြောပြီး မင်းကို ဘာမှ မလုပ်ဖို့ တောင်းဆိုပေးမယ်”
“ငါ့ကို ဘာမှ မလုပ်ဖို့ ဆိုတာက…”
“သခင်လေး နန်းတော်သခင် ဖြစ်လာရင်တောင် မင်း လုံခြုံစွာ နေနိုင်မယ်လို့ ဆိုလိုတာ”
“ပြီးတော့ ဈေးနှုန်းက [မီးလောင်ကျွမ်းသော သစ်သားဓားသိုင်း] ကျမ်းပေါ့”
“ဟုတ်တယ်”
အခြေအနေ မကောင်းသော်လည်း ဂျိုအီဆန်းက အနိုင်ပိုင်း ပြောလိုက်သည်။ အားနည်းကြောင်း ပြသလိုက်လျှင် မော့ကျောင်းဝန်က ပို၍ အနိုင်ကျင့်လိမ့်မည်ဟု သူ ထင်သည်။
‘နောက်ဆုံးတော့ သူ လက်မြှောက်ရမှာပဲ’
[မီးလောင်ကျွမ်းသော သစ်သားဓားသိုင်း] ကျမ်းသည် မော့ကျောင်းဝန်အတွက် အလွန်ရတနာ ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ မိခင်မျိုးရိုးမှာ ပျက်စီးသွားပြီ၊ သူ့ကို ထောက်ခံသူ အကြီးအကဲများလည်း မရှိပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ့အတွက် အန္တရာယ်ဖြစ်စေသော ပစ္စည်းကို ပေးလိုက်ခြင်းဖြင့် အသက်ကို ကယ်ဆယ်ခြင်းမှာ မဆိုးလှပေ။
ထိုအချိန်တွင် မော့ကျောင်းဝန်က ဂျိုအီဆန်း၏ ဆံပင်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။
“ဟင် မင်းက”
“စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် မကာကွယ်နိုင်တဲ့ အခြေအနေမှာ နောက်ခံကို အားကိုးပြီး အပေးအယူ လာလုပ်တယ်ပေါ့”
“ဒီကောင်…”
“စကားတွေ များနေပြီ။ အခုကစပြီး မင်း လက်ချောင်းတွေကို တစ်ချောင်းချင်းစီ ဖြတ်ပစ်မယ်”
စကားပြောပြီးနောက် မော့ကျောင်းဝန်က ထူးဆန်းသော ပုံစံရှိသည့် ဓားတစ်ချောင်းကို ထုတ်လိုက်သည်။
“ဒီဓားကို ‘ဟဆာ့ခ်’ လို့ ခေါ်တယ်။ ဆေးမြစ်တွေ လှီးဖို့ သုံးတာ။ မာတာတွေကို ဖြတ်နိုင်တော့ လက်ချောင်း၊ ခြေချောင်းတွေကို လွယ်လွယ်လေး ဖြတ်နိုင်တယ်”
“ဘာ”
“မင်း ယုံလို့ ရပါတယ် အတည်ပြုပြီးသားပါ”
သူ အရင်ကလည်း သုံးဖူးသည်။ ထိတ်လန့်သွားသော ဂျိုအီဆန်းက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။ “မ-မင်း ငါ ပြောတာ မကြားဘူးလား ငါ ဒုတိယ သခင်လေးရဲ့ အမိန့်နဲ့ လာတာ မင်း ငါ့ကို ထိခိုက်အောင် လုပ်ရင် သူက…”
“ဟုတ်တယ်၊ မင်း စကားတွေ များနေတယ် ဒါကြောင့် တစ်ချောင်း စဖြတ်လိုက်မယ်”
စကားပြောရင်း မော့ကျောင်းဝန်က ဂျိုအီဆန်း၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ညာဘက်လက်ညှိုးကို ဟဆာ့ခ်ဓား၏ အပေါက်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သော် ဂျိုအီဆန်း၏ မျက်နှာမှာ လူသေကဲ့သို့ ဖြူဖျော့သွားသည်။
“မင်း တကယ် ရူးနေတာလား ဒီလို…”
-ခရက်
ထိုအချိန်တွင် မာကျောသောအရာတစ်ခု ပြတ်တောက်သွားသည့် အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ဂျိုအီဆန်းသည် တောင့်တင်းသော မျက်နှာဖြင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည့် အရာတစ်ခုကို ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ လက်ညှိုးနှစ်ဆစ် ဖြစ်သည်။
ဂျိုအီဆန်း စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။ အစကတည်းက ခေါင်းမှလွဲ၍ ခံစားမှု လုံးဝမရှိသဖြင့် မနာကျင်ပေ။ သို့သော် သူ၏ လက်ချောင်း ပြတ်တောက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ အံ့အားသင့်ပြီး ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။ သူ၏ရှေ့တွင် မော့ကျောင်းဝန်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
“မနာတော့ ခံစားချက် မရှိဘူး မဟုတ်လား ဒါကြောင့် ဟဆာ့ခ်ကို သုံးတဲ့အခါ အရည်ပျော်ဆေးနဲ့ မသုံးဘဲ ကြိုးနဲ့သာ ချည်ထားတတ်တယ် ဒါမှ နာကျင်မှုကို ခံစားရမှာ ဒါပေမဲ့ မင်းက သိုင်းပညာ တတ်ထားတော့ ငါ့မှာ တခြားနည်း မရှိဘူးလေ”
ထို့ကြောင့် မော့ကျောင်းဝန်သည် အရည်ပျော်ဆေးကို သုံးရခြင်း ဖြစ်သည်။ အမြင်အာရုံ ထိရောက်စေရန် သူ၏ ရှေ့တည့်တည့်မှာပင် လက်ချောင်းကို ဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
“စကားတွေ များနေပြီ အခုကစပြီး မင်း စကားမပြောမချင်း တစ်ချောင်းချင်းစီ ဖြတ်မယ်”
စကားပြောရင်း မော့ကျောင်းဝန်က ဂျိုအီဆန်း၏ ဒုတိယမြောက် လက်ချောင်းကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ လက်ခလယ် ဖြစ်သည်။ လက်ခလယ် အဖမ်းခံလိုက်ရသည့် ဂျိုအီဆန်းမှာ ခဏတာ ကြောင်သွားပြီးမှ ထိတ်လန့်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“န-နားစမ်း”
-ခရက်
ရပ်တန့်ပေးရန် တောင်းဆိုသော်လည်း မော့ကျောင်းဝန်က ဂျိုအီဆန်း၏ လက်ခလယ်ကို ဟဆာ့ခ်ဖြင့် ဖြတ်ထုတ်လိုက်သည်။ ပြတ်တောက်သွားသော လက်ခလယ်မှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် တုန်ခါနေသည်။ ၎င်းကို စိုက်ကြည့်နေရသော ဂျိုအီဆန်းမှာ သူ၏ စိတ်ဓာတ်များ ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုအခါ မော့ကျောင်းဝန်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
“ဒီတစ်ခါ လက်မလား”
စကားပြောပြီးသည်နှင့် မော့ကျောင်းဝန်က လက်မကို ဖမ်းဆုပ်ကာ ဟဆာ့ခ်၏ အပေါက်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ထည့်လိုက်သည်။ ၎င်းကို မြင်သော် ဂျိုအီဆန်းမှာ အံ့အားသင့်ခြင်းကို မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ပေ။ သူသည် ညာသန်သူ ဖြစ်သည်။ လက်မ ပြတ်သွားပါက သူ၏ ညာလက်ဖြင့် ဘာမှ လုပ်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။
“န-နာ…”
စကားမဆုံးလိုက်ပေ။ မည်သို့ပင် ပြောပါစေ ဤအရူးမှာ ဖြတ်ရမည့်အတိုင်း ဖြတ်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
-ညှစ်
ထိုအချိန်တွင် ဟဆာ့ခ်ကို ကိုင်ထားသော မော့ကျောင်းဝန်၏ လက်က အားသုံးလိုက်သည်။ ထိုခဏမှာပင် ဂျိုအီဆန်း၏ ပါးစပ်မှ အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
“သခင်လေး အွန်ဖြန်းက မင်းရဲ့ သိုင်းပညာ အမှန်တကယ် ပျောက်ဆုံးသွားခြင်း ရှိ၊ မရှိ စစ်ဆေးခိုင်းတာ”
ထိုစကားကြောင့် ဟဆာ့ခ်ကို ကိုင်ထားသော မော့ကျောင်းဝန်၏ လက်မှာ လျော့ကျသွားသည်။ လက်မ ထဲသို့ အနည်းငယ် စိုက်ဝင်သွားသော်လည်း ကံကောင်းစွာဖြင့် မပြတ်တောက်သွားပေ။
ကိုယ်ခန္ဓာ မလှုပ်နိုင်သော်လည်း ဂျိုအီဆန်းမှာ နှလုံးခုန်သံကို ပြင်းထန်စွာ ခံစားလိုက်ရသည်။ ထူးဆန်းသည်။ သူ အရင်ကလည်း နှိပ်စက်ခံခဲ့ရဖူးသည်။ သို့သော် မော့ကျောင်းဝန်၏ နည်းလမ်းမှာ သူ့ကို သေခြင်းတရားနှင့် အလွန်မြန်မြန် နီးကပ်သွားစေသည်။
“ဟာ… ဟာ…”
“သူက ငါ့ရဲ့ သိုင်းပညာ ပျောက်ဆုံးခြင်း ရှိ၊ မရှိ စစ်ဆေးခိုင်းတာ ဟုတ်လား”
“ဟုတ်တယ်”
ကြောက်ရွံ့မှုများ တိုးပွားလာသော ဂျိုအီဆန်းမှာ သတိမထားမိသော်လည်း သူ၏ ပြောဆိုပုံမှာ ယဉ်ကျေး သွားသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မော့ကျောင်းဝန်မှာ သူ၏ နားမလည်နိုင်မှုကိုေဖုံးကွယ်မထားပေ။ သူက အတုဖြစ်ကြောင်း မပေါ်ပေါက်သေးဘဲ ဂျိုအီဆန်းမှာ ထိုသို့ အမိန့်ရရှိခြင်းကြောင့် သူ သံသယ ဖြစ်သွားသည်။
‘အင်း’
ဤနေရာတွင် မော့ကျောင်းဝန်၏ အတွေးများမှာ အမှန်တရားဆီသို့ အလျင်အမြန် ရောက်ရှိသွားသည်။ ‘ငါ အတုဖြစ်ကြောင်း မသိဘဲနဲ့ ဒီလို အမိန့်ရတယ်ဆိုရင်၊ သူက ဒီသတင်းကို တခြားသူဆီကနေ ရတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါ အတုဖြစ်ကြောင်း သိတဲ့သူ နှစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်’
အစောင့် ဂိုချန်းနှင့် ဂမ်။ သူတို့ထဲတွင် ဂိုချန်းမှာ သူ့ဘေးတွင် အမြဲရှိနေသူ ဖြစ်သည်။ မော့ကျောင်းဝန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ မြှောက်တက်သွားသည်။
‘သူ မြန်မြန်ပဲ ဘက်ပြောင်းသွားတာပဲ’
ဒီသတင်း၏ ရင်းမြစ်မှာ ဂမ်ဖြစ်ကြောင်း မော့ကျောင်းဝန် သေချာသည်။ သူ၏ သစ္စာဖောက်မှုမှာ အစကတည်းက ကြိုတင်စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ ဒီလောက် မြန်မြန် ဘက်ပြောင်းလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ ထိုကြောင့် ကိစ္စများမှာ ခက်ခဲလာသည်။
‘ဒါပေမဲ့ သူ ဦးနှောက်တော့ သုံးတတ်သားပဲ’
တာဝန်ယူရမည့် အခြေအနေမျိုးတွင် မော့ကျောင်းဝန် အတုဖြစ်ကြောင်း မပေါ်ပေါက်အောင် သူက ဘက်ပြောင်းသွားစဉ် သိုင်းပညာ ပျောက်ဆုံးသွားဟန်ဖြင့် သတင်းပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်။ မော့ကျောင်းဝန်က ရယ်မောလိုက်ပြီး ဂျိုအီဆန်းကို ပြောလိုက်သည်။
“မတော်တဆများ ဒီသတင်းကို ပြောပြတဲ့သူက ဂမ် ဖြစ်နေမလား”
ဂျိုအီဆန်း၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ပွင့်သွားသည်။ ယခုအချိန်အထိ မော့ကျောင်းဝန်က ဂမ် သူ့သခင်ကို သစ္စာခံထားကြောင်း မသိနိုင်သေးပေ၊ သူက ဘယ်လိုလုပ် တစ်ခါတည်းနဲ့ မှန်အောင် ခန့်မှန်းနိုင်တာလဲ။
‘သူက အစကတည်းက သံသယ ရှိနေတာလား’
နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသော ဂျိုအီဆန်းမှာ မကြာမီပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “…ဟုတ်တယ်” “မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ”
သူ၏ မျှော်လင့်ချက်နှင့် မလွဲပေ။ ခေါင်းညိတ်နေသော မော့ကျောင်းဝန်မှာ ဂျိုအီဆန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ “အခု ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ”
မော့ကျောင်းဝန်၏ စကားကြောင့် ဂျိုအီဆန်းမှာ တောင်းပန်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို အသက်ချမ်းသာပေးပါ ဒီနေ့ကိစ္စကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပါဘူး သခင်လေး အွန်ဖြန်းကိုလည်း မပြောပြပါဘူး၊ ဒါကြောင့်…”
“အာ… ဒီကိစ္စကို ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ”
“သခင်လေး”
“ငါ ဒဏ်ရာတွေ အများကြီး ပေးလိုက်မိသလိုပဲ”
ဂျိုအီဆန်းမှာ သတိမထားမိသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာမှာ လုံးဝ ပျက်စီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ နှာခေါင်းရိုးမှာ ကျိုးပြီး ချိုင့်ဝင်သွားသည်၊ ပါးရိုးနှင့် နဖူးမှာလည်း အရိုးကျိုးသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ထို့အပြင် လက်ချောင်း နှစ်ချောင်းလည်း ပြတ်တောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မော့အွန်ဖြန်း သိသွားလျှင် ဒေါသအလွန်ထွက်လိမ့်မည်မှာ သေချာသည်။
“သ-သခင်လေး… ကျွန်တော် ပျောက်သွားရင်တောင် သခင်လေး အွန်ဖြန်းက လက်စားချေမှာပဲ” “ဖြစ်နိုင်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မင်း စိုးရိမ်စရာမလိုပါဘူး”
“ဘာလို့လဲ”
“လူတိုင်းက [မီးလောင်ကျွမ်းသော သစ်သားဓားသိုင်း] ကျမ်းကို လိုချင်နေကြတာပဲ၊ ဒါကြောင့် လိုအပ်ရင် ငါ အပေးအယူ လုပ်လို့ ရတယ်။ မကောင်းဘူးလား”
မော့ကျောင်းဝန်၏ စကားကြောင့် ဂျိုအီဆန်း၏ စိတ်ထဲမှာ ဗလာ ဖြစ်သွားသည်။ မော့ကျောင်းဝန် ပြောသည့်အတိုင်း နန်းတော်သခင်၏ ထူးခြားသော ဓားသိုင်းဖြစ်သည့် [မီးလောင်ကျွမ်းသော သစ်သားဓားသိုင်း] ကို အသုံးပြု၍ ညှိနှိုင်းလိုက်ပါက၊ လက်အောက်ငယ်သားများကို ချစ်မြတ်နိုးသည့် မော့အွန်ဖြန်းပင်လျှင် လက်လွှတ်လိုက်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားသော ဂျိုအီဆန်းက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။
“သခင်လေး… သခင်လေး ဒီလောက် ထူးချွန်ပြီး ဉာဏ်ကောင်းမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိဘူး။ ဒါကြောင့် ဂမ်လိုပဲ ကျွန်တော်လည်း သခင်လေးဆီမှာ သစ္စာခံပါရစေ”
“ငါ့ဆီမှာ”
“ဟုတ်-ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ကို အခွင့်အရေးပေးပါ။ ကျွန်တော့်ဘဝကို သခင်လေးအတွက် မြှုပ်နှံပါ့မယ်”
အသက်ကယ်ရန်အတွက် စကားလုံးပေါင်းစုံ ထွက်လာသည်။ “မင်း ဘဝကိုတောင် မြှုပ်နှံမှာလား”
“ဟ-ဟုတ်ပါတယ် ဒါကြောင့် ကျေးဇူးပြုပြီး…”
“အင်း အဲ့ဒီလိုလား”
ထိုသို့ ပြောနေသော ဂျိုအီဆန်းကို ကြည့်ကာ မော့ကျောင်းဝန်က ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းပြီး တစ်နေရာသို့ ထွက်သွားသည်။
“သခင်လေး သခင်လေး”
စိုးရိမ်လာသော ဂျိုအီဆန်းက မော့ကျောင်းဝန်ကို ခေါ်လိုက်သည်။ အချိန် အကြာကြီး မဟုတ်ပေ။ ခဏအကြာတွင် မော့ကျောင်းဝန်မှာ ထူးဆန်းသော အမှတ်အသားများ ပါဝင်သည့် သစ်သားသေတ္တာတစ်လုံးကို ကိုင်လျက် ပေါ်လာသည်။ မော့ကျောင်းဝန်က သေတ္တာကို ဇောက်ထိုး ချိတ်ဆွဲခံထားရသော ဂျိုအီဆန်း၏ ခေါင်းအောက်တွင် ချထားလိုက်သည်။
“ဒါက ဘာလဲ”
သူ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေချိန်တွင် မော့ကျောင်းဝန်က သေတ္တာအဖုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ အဖုံးဖွင့် လိုက်သောအခါ ပုတီးစေ့ဖြင့် ရစ်ပတ်ထားသည့် ရှေးဟောင်းစာအုပ်တစ်အုပ် ပေါ်လာသည်။ ဂျိုအီဆန်းမှာ ဘာမှ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများ တုန်ရီလာသည်။
စာအုပ်၏ ပစ္စည်းမှာ စက္ကူမဟုတ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။ ထိုအခါ မော့ကျောင်းဝန်က ပြောလိုက်သည်။ “မင်း မနိုးခင်ကတည်းက ဒီစာအုပ်ကို ဖတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ပုတီးနဲ့ ရစ်ပတ်ထားတဲ့ နေရာက ပိတ်ထားပြီး ဘာလုပ်လုပ် မကျွတ်ဘူး”
“ဒါ… ဘယ်လိုလုပ်…”
“ယင်နဲ့ယန်ကျောင်းတော်ရဲ့ ကျမ်းမှာဆိုရင် မကောင်းတဲ့အရာတွေကို တံဆိပ်ခတ်တဲ့အရာက စွမ်းအားများနေတတ်တယ်လို့ ဖတ်ခဲ့ရတယ်။ ဒီပုတီးက အဲ့ဒီထဲက တစ်ခုပဲ ဖြစ်မယ်”
“သခင်လေး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး…”
မော့ကျောင်းဝန်က သူ၏ စကားကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီ တံဆိပ်ခတ်ထားတဲ့ အရာမှာ တခြား မကောင်းတဲ့အရာတစ်ခု ထပ်ပေါင်းထည့်လိုက်ရင် သူ့ရဲ့ စွမ်းအားက အားနည်းသွားလိမ့်မယ်တဲ့”
“မ-မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ”
“ဒီလိုမျိုးလေ”
ဖတ်
“အာ”
စကားပြောပြီးသည်နှင့် မော့ကျောင်းဝန်က ထက်မြက်သောအရာဖြင့် ဂျိုအီဆန်း၏ လည်ပင်းကို အမြန်ဆုံး ဖြတ်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံး အော်ဟစ်သံမှာ ဂျိုအီဆန်း၏ နောက်ဆုံး အသံ ဖြစ်သည်။ လည်ချောင်း ပြတ်သွားသကဲ့သို့ ဂျိုအီဆန်း၏ ပါးစပ်မှ တဝေါဝေါ အသံများသာ ထွက်လာသည်။ မော့ကျောင်းဝန်က တောက်ပစွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
“မင်း မင်းရဲ့ ဘဝကို မြှုပ်နှံမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား”
‘မင်း… မင်း ဒီကောင်…’
ဒီနည်းလမ်းနဲ့ ဘဝကို မြှုပ်နှံမယ်လို့ ဘယ်သူက ပြောလဲ။ ဂျိုအီဆန်းက အငြိုးအတေးများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် မော့ကျောင်းဝန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီလိုမျိုးနဲ့ အသက်ဆုံးရှုံးရတာ တကယ်ကို နှမြောစရာကောင်းသည်။
-ဝှစ်
ဂျိုအီဆန်း၏ လည်ပင်းမှ ပန်းထွက်လာသော သွေးစိမ်းများ။ ထိုသွေးများသည် သစ်သားသေတ္တာထဲရှိ ပုတီးစိပ်ရစ်ပတ်ထားသော လူသားရေစာအုပ်ပေါ်သို့ စီးကျသွားသည်။ ၎င်းသည် ပုတီးစိပ်နှင့် စာအုပ်ကို စိုစွတ်သွားစေသည်။ သေခါနီးအချိန်တွင် ထွက်ပေါ်လာသော သွေးများ။ အငြိုးအတေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော သွေးများ။ စာအုပ်ကို စိုစွတ်သွားသည်နှင့် ထူးဆန်းသော ဖြစ်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
စာအုပ်ကို တိုက်ရိုက် မထိဘဲနဲ့ပင် ကြားနေရသော နှလုံးခုန်သံမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။ နှလုံးသား တစ်ခုကဲ့သို့ပင် စာအုပ်၏ အပြင်ဘက်တွင် သွေးကြောများ ဖောင်းကြွလာသည်။
မကြာမီ နှလုံးခုန်သံမှာ ပိုမိုပြင်းထန်ပြီး မြန်ဆန်လာသည်။
ခရက် ခရက် ခရက် ခရက်
စာအုပ်ကို ရစ်ပတ်ထားသော ပုတီးစိပ်များမှာ ကွဲအက်လာသည်။ ပြီးနောက်
-ခရက် ခရက် ခရက် ခရက်
နာကျင်နေသကဲ့သို့ တုန်ခါနေသော ပုတီးစိပ်များမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည့်အလား ရုတ်တရက် ဖိညှစ်ခံလိုက်ရပြီး အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားသည်။ ကွဲအက်သွားသော အပိုင်းအစများမှာ သစ်သားသေတ္တာထဲရှိ သွေးများထဲသို့ စုပ်ယူသွားသည်။
-တဝေါဝေါ
နံရံတစ်ခုလုံးမှ သွေးများ ရေတံခွန်ကဲ့သို့ စီးကျလာပြီး မျက်နှာကြက်တစ်လျှောက် စီးဆင်းသွားသည်။ ကိုယ့်မျက်လုံးကိုတောင် မယုံနိုင်လောက်အောင်ပင် ဖြစ်သည်။ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း မော့ကျောင်းဝန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ နားရွက်အထိ ရောက်သွားသည်။
[ပဉ္စမအဆင့်၊ စိမ်းရောင်ဝိညာဉ်… အလွန်အန္တရာယ်များသည်။ အနည်းဆုံး ဝိညာဉ်နှင်သူ ဆယ်ယောက်ကျော် လိုအပ်သည်။ နှစ်ပေါင်းရာကျော် သက်တမ်းရှိသော ရှေးဟောင်း ဝိညာဉ်တစ်ကောင်။ ၎င်းသည် သတ်မှတ်ထားသော အကွာအဝေးအတွင်း ကြီးမားသော လွှမ်းမိုးမှုရှိပြီး အသံနှင့် အမြင်အာရုံ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်စေကာ နာကျင်မှုကို ဖြစ်စေသည်။]