မိစ္ဆာတစ်ကောင်ဖြစ်သော မိစ္ဆာဘုန်းကြီးမှာ ကြောက်ရွံ့လေးစားစွာဖြင့် ရှိခိုးနေ၏။ ဤသို့ ထူးဆန်းသော တုံ့ပြန်မှုကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မော့ကျောင်းဝန်သည် သစ်သားသေတ္တာထဲရှိ စာအုပ်ကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေမိသည်။

လူသားရေဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ထူးဆန်းသည့် စာအုပ်။ ပုတီးစေ့များဖြင့် ဝန်းရံထားသော ဤစာအုပ်ကို မြင်သည်နှင့် မိစ္ဆာဘုန်းကြီးက အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ တုံ့ပြန်ရသနည်း။ မော့ကျောင်းဝန်သည် မသိစိတ်ဖြင့် သေတ္တာထဲရှိ စာအုပ်ဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။

သူ၏ လက်ဖျားများ ထိမိလိုက်သည့် ခဏမှာပင်

တပ်

မော့ကျောင်းဝန်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

‘…နှလုံးခုန်သံ’

ခဏတာအတွင်းမှာပင် နှလုံးခုန်သံကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ အလွန်ရှင်းလင်း ပြတ်သားသော နှလုံးခုန်သံ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ဤနှလုံးခုန်သံမှာ သက်ရှိတစ်ခု၏ ခုန်နှုန်းမဟုတ်ဘဲ သေခြင်းတရားနှင့် ပိုမိုနီးစပ်နေသည်။ -

တပ် တပ်

နှလုံးခုန်သံမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာပုံရသည်။

စာအုပ်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသော မော့ကျောင်းဝန်သည် သစ်သားသေတ္တာအဖုံးကို ပိတ်လိုက်သည်။ စာအုပ်ဆီမှ ပြင်းထန်သော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာ၏။ ပုတီး‌စေ့ကို ဖယ်ရှားပြီး အတွင်းတွင် ဘာရှိသည်ကို ကြည့်ချင်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ ခက်ခဲလိမ့်မည်။ မိစ္ဆာဘုန်းကြီး ပေါ်လာရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ လူနာဆောင်အတွင်းသို့ တစ်စုံတစ်ယောက် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာခြင်းကြောင့် ပင်ဖြစ်သည်။

‘ကျူးကျော်သူ’

မော့ကျောင်းဝန်သည် စိတ်ပျက်သည့်အလား နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့် သပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အပေါ်ဘက်သို့ အကြည့်ပို့လိုက်သည်။

ရှပ် ရှပ်

မျက်နှာဖုံးအမည်းတပ်ထားသူတစ်ဦးသည် အဆောက်အအုံ၏ အမိုးပြားများပေါ်တွင် ရွေ့လျားနေသည်။ ထိုသူသည် ဆေးရုံဆောင်သို့ သွားရာလမ်းတစ်လမ်းတည်းကို စောင့်ကြပ်နေသည့် ဂိုချန်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ တည်ရှိမှုကို ပိုမိုဖုံးကွယ်လိုက်သည်။

‘ဟမ်း’

မျက်နှာဖုံးတပ်ထားသူ၏ မျက်လုံးများ စိတ်ဝင်စားမှုဖြင့် အရောင်လက်သွားသည်။ မော့ကျောင်းဝန်တွင် အစောင့်နှစ်ဦး ရှိသော်လည်း တစ်ဦးမှာ မော့ကျောင်းဝန်၏ လူမဟုတ်တော့ဟု ယူဆနိုင်သောကြောင့် အမှန်တကယ်တွင် အစောင့်တစ်ဦးသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

‘ဘာလို့ သူ့သခင်လေးဘေးမှာ မစောင့်ဘဲ ဒီနေရာမှာ စောင့်နေတာလဲ’

ပုံမှန်အားဖြင့် အစောင့်တစ်ဦးသည် သခင်၏ ဘေးမှာသာ စောင့်ကြပ်ရမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူက လူနာဆောင်နှင့် ဝေးသော လမ်းကြောင်းကို စောင့်ကြပ်နေသည်။ ‘အကြောင်းရင်း နှစ်ခုပဲ ရှိလိမ့်မယ်’

ပထမဖြစ်နိုင်ခြေမှာ သူစောင့်ကြပ်နေသော သခင်လေးမှာ ထိလွယ်ရှလွယ်ဖြစ်နေ၍ ဘေးတွင် မနေနိုင် ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ဒါက မဖြစ်နိုင်ပေ။ ပေါင်တွင် ဒဏ်ရာရထားသော သခင်လေးကို အဝေးကနေ စောင့်ကြပ်ရန် အကြောင်းမရှိပေ။ ဒုတိယ ဖြစ်နိုင်ခြေမှာ— ‘သူက ကင်းစောင့်နေတာလား’

သခင်၏ အမိန့်အရ တစ်စုံတစ်ယောက် လာမည်ကို စောင့်ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက သူသည် သခင်ဘေးမှ ခွာမည် မဟုတ်ပေ။ မျက်နှာဖုံးတပ်ထားသူသည် မေးကို ပွတ်လိုက်သည်။ ‘အိပ်ချိန်တောင် မဟုတ်ဘဲနဲ့ ကင်းစောင့်နေတယ်ပေါ့…’

မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုစိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းလာပြီ။ သူ့နာမည်မှာ ဂျိုအီဆန်း ဖြစ်သည်။ ဒုတိယ သခင်လေး မော့အွန်ဖြန်း၏ အစောင့် သုံးဦးထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

[တစ်ချက်လောက် စစ်ဆေးကြည့်ရမယ်။ လှည့်ကွက်လား မဟုတ်ဘူးလားဆိုတာ]

မော့အွန်ဖြန်းထံမှ သူရရှိထားသော အမိန့်မှာ တစ်ခုတည်း ဖြစ်သည်။ မော့ကျောင်းဝန်သည် သိုင်းပညာ အမှန်တကယ် ဆုံးရှုံးသွားခြင်း ဟုတ်မဟုတ်ကို အတည်ပြုရန် ဖြစ်သည်။

[စစ်ဆေးလိုက်ရမလား]

[ဒါဆို ပျော်စရာမကောင်းတော့ဘူးလေ တကယ်လို့ သူ သိုင်းပညာ မရှိတော့ဘူးဆိုရင် သူ့ကို ကောင်းကောင်းလေး ကြောက်အောင် လုပ်လိုက် ထပ်ပြီး အလျင်စလို မလုပ်ရဲအောင်ပေါ့]

[ဟီးဟီး နားလည်ပါပြီ]

ထိုသို့ဖြင့် သူ ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ဂျိုအီဆန်း၏ သိုင်းပညာမှာ ဒုတိယတန်းစားနှင့် ပထမတန်းစား သိုင်းသမားကြားတွင် ရှိသည်။ သူသည် ဂိုချန်းထက် အနည်းငယ်သာလွန်သောကြောင့် ရှေ့ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝှစ်

ဂျိုအီဆန်းသည် ဂိုချန်း၏ အမြင်အာရုံကို ရှောင်လွှဲရန် အခြားလမ်းကြောင်းတစ်ခုမှ နံရံကို ကျော်လိုက်သည်။ နံရံကို ကျော်ပြီးနောက် ဆေးရုံဆောင်အမိုးပေါ်သို့ တက်ကာ အမိုးပြားကြားမှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

‘ဒဏ်ရာရထားတဲ့ကြားက ကင်းစောင့်ခိုင်းရလောက်အောင် သူ ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ’

သူ့ဒဏ်ရာက အတုလား။ သို့မဟုတ် သိုင်းပညာ မရှိတော့ဘူးဆိုတဲ့ သတင်းက အတုလား။ အကြောင်းရင်း တစ်ခုခုတော့ ရှိရမည်။

‘သူ ဘာတွေကို ဖုံးကွယ်ထားလဲ ကြည့်ရအောင်’

ဂျိုအီဆန်းသည် အမိုးပြားကြားမှတစ်ဆင့် ဆေးရုံဆောင်အတွင်းသို့ ခိုးဝင်လိုက်သည်။ အသက်ရှူသံကိုပင် အသံမထွက်အောင် ဖုံးကွယ်ထားရင်း မျက်နှာကြက်မှနေ၍ အောက်ဘက်ကို စောင့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားသည်။

‘ဒါက ဘာလဲ’

ဂျိုအီဆန်း မျှော်လင့်ထားသည်နှင့် မတူပေ။ မော့ကျောင်းဝန်သည် မီးအိမ်တစ်လုံးသာ ထွန်းထားပြီး အိပ်ရာပေါ်တွင် ထိုင်ကာ စာအုပ်ဖတ်နေသည်။ ‘သူ စာဖတ်နေတာလား’

ဂျိုအီဆန်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် အထဲတွင် မော့ကျောင်းဝန်မှလွဲ၍ မည်သူမျှ မရှိပေ။

‘ထူးဆန်းတယ်’

တံခါးမှ ဝင်လာတာလည်း မဟုတ်၊ အစောင့် ဂိုချန်းမှာလည်း အပြင်တွင် ရှိနေသဖြင့် သူ သတိမထားမိဘဲ ဝင်လာနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သတင်းပေးလိုက်တာလားဟု တွေးမိသော်လည်း ဖြစ်နိုင်ခြေ မရှိပေ။ ဒါဆိုရင်… ‘အဲ့ဒီစာအုပ်မှာ လျှို့ဝှက်ချက် ရှိနေတာလား’

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ အတည်ပြုရမည်ဖြစ်၏။ ဂျိုအီဆန်းသည် သူ၏တည်ရှိမှုကို အသေအချာ ဖုံးကွယ်ရင်း မျက်နှာကြက်မှတစ်ဆင့် မော့ကျောင်းဝန်၏ အိပ်ရာဘက်သို့ ရွေ့လျားသွားသည်။

ပြီးနောက်— -တပ်

သူ အောက်သို့ ခုန်ချလိုက်သည်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ဂျိုအီဆန်းသည် မော့ကျောင်းဝန်ဖတ်နေသော စာအုပ်ကို လျှပ်တစ်ပြက် လက်ဖြင့် လုယူလိုက်သည်။

ဂျိုအီဆန်းသည် မော့ကျောင်းဝန် တုန်လှုပ်သွားမည် သို့မဟုတ် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားသည်။ သို့သော် သူ၏ မျှော်လင့်ချက်နှင့် ဆန့်ကျင်စွာပင် မော့ကျောင်းဝန်မှာ တုန်လှုပ်ခြင်းလည်း မရှိ၊ ပြန်မတိုက်ခိုက်ပေ။ သူ့ကို အေးဆေးစွာ ကြည့်နေသည်။

“ဘယ်သူ…”

ဝှစ်

မော့ကျောင်းဝန် စကားပြောမည်အပြုတွင် ဂျိုအီဆန်းက လည်ပင်းကို ဓားမြှောင်ဖြင့် ထောက်၍ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ “မသေချင်ရင် ငြိမ်ငြိမ်နေ”

မော့ကျောင်းဝန် ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။ အရာအားလုံး အဆင်ပြေနေပုံရသော်လည်း ဂျိုအီဆန်းမှာမူ စိတ်ထဲတွင် မသက်မသာ ဖြစ်နေသည်။ ‘ဒီကောင်…’

မျက်နှာဖုံးတပ်ထားသူတစ်ဦး ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး စာအုပ်လု၊ ဓားထောက်ကာ ခြိမ်းခြောက်နေသည်ကို မည်သူမဆို ထိတ်လန့်ရမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် မော့ကျောင်းဝန်မှာမူ နေ့စဉ် ကြုံတွေ့နေရသကဲ့သို့ အမူအရာ လုံးဝမပြောင်းလဲဘဲ ငြိမ်သက်နေသည်။ ‘သူ့တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ရတာ…’

သူ အခုလို ဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ ကြိုသိနေတဲ့သူနဲ့ တူနေတယ်။ သို့သော် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထိုသို့ ငြိမ်သက်နေသည်ဆိုလျှင် သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်လောက်အောင် ထူးချွန်သော သိုင်းပညာ ရှိနေရမည်။

ဂျိုအီဆန်း၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ စဉ်းစားကြည့်သော် သိုင်းပညာ ရှိသည်ဖြစ်စေ မရှိသည်ဖြစ်စေ လူတစ်ယောက် ထိတ်လန့်သွားသည့်အခါ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ တစ်နည်းနည်းဖြင့် တုံ့ပြန်မိတတ်သည်။ သို့သော် မော့ကျောင်းဝန်မှာမူ လုံးဝ မလှုပ်ရှားပေ။ ‘သိုင်းပညာ မရှိတော့ဘူးဆိုတဲ့ သတင်းက အတုများလား’

ဂျိုအီဆန်းသည် သူ လုယူထားသော စာအုပ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် စာအုပ်ခေါင်းစဉ်ကို မြင်လိုက်ရ သောအခါ ဂျိုအီဆန်း၏ မျက်လုံးများမှာ အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ တုန်ရီသွားသည်။

၎င်းမှာ အခြားမဟုတ်၊ [မီးလောင်ကျွမ်းသော သစ်သားဓားသိုင်း]

ယွန်မော့ဓားနန်းတော်တွင် ဤဓားသိုင်းအမည်ကို မသိသူ မရှိပေ။ ဤဓားသိုင်းမှာ ယွန်မော့ဓားနန်းတော်ကို ကိုယ်စားပြုသော သိုင်းပညာ ဖြစ်သည်။ နန်းတော်သခင်သာလျှင် ကျင့်ကြံနိုင်သော နက်နဲသော သိုင်းပညာ ဖြစ်သည်။

‘ဟာ…’

ဂျိုအီဆန်း၏ နောက်လုပ်ရပ်မှာ သူကိုယ်တိုင်ပင် ကြိုတင်စီစဉ်ထားခြင်း မရှိပေ။ ဂျိုအီဆန်းသည် မော့ကျောင်းဝန်၏ ပခုံးကို လက်ဖြင့် ဖိချလိုက်ပြီး တစ်ဖက်လက်က ဓားမြှောင်ဖြင့် ဦးခေါင်းနောက်စေ့ရှိ အသက်အချက်အချာကို ရိုက်လိုက်သည်။

ဖြန်း

ရိုက်ချက်ထိသွားသော မော့ကျောင်းဝန်မှာ ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျသွားသည်။ ဂျိုအီဆန်းမှာ အသက်ရှူသံ ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်လာသည်။

“ဟာ…”

[မီးလောင်ကျွမ်းသော သစ်သားဓားသိုင်း] ကျမ်းကို မြင်လိုက်ရသည့် တုန်လှုပ်မှုကြောင့် သူ မေ့မြောသွားအောင် ရိုက်လိုက်မိသည်။ ‘ဒါကြောင့် သူ ကင်းစောင့်ခိုင်းထားတာလား’

ဂျိုအီဆန်းသည် မေ့မြောနေသော မော့ကျောင်းဝန်၏ အသက်ရှူသံကို လက်ဖြင့် စမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ မေ့သွားခဲ့သော်လည်း မော့ကျောင်းဝန် သိုင်းပညာ ရှိမရှိကိုလည်း စစ်ဆေးရဦးမည် ဖြစ်သည်။

-ဝှစ်

ဂျိုအီဆန်းသည် အသက်အချက်အချာပေါ်သို့ လက်တင်ကာ သူ၏ အတွင်းအားကို မော့ကျောင်းဝန်၏ ကိုယ်ထဲသို့ ပို့လိုက်သည်။ ‘အာ’

စစ်ဆေးရန် အချိန်အကြာကြီး မလိုပေ။ အတွင်းအား အနည်းငယ်မျှ ရှိပါက အခြားသူ၏ အတွင်းအား ဝင်လာသည်နှင့် တုံ့ပြန်မှု ဖြစ်ပေါ်ရမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် မော့ကျောင်းဝန်ထံတွင် ထိုသို့သော တုံ့ပြန်မှုမျိုး လုံးဝ မရှိပေ။

ဂျိုအီဆန်းသည် မော့ကျောင်းဝန်၏ ဝမ်းဗိုက်၊ ဒန်တျန်အနီးကို ဖိကြည့်လိုက်သည်။ ‘မရှိဘူး’

သူ့တွင် ဒန်တျန် လုံးဝ မရှိတော့ပေ။ ဂျိုအီဆန်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ မြှောက်တက်သွားသည်။ မော့ကျောင်းဝန်၏ သိုင်းပညာကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ဒုတိယ သခင်လေး မော့အွန်ဖြန်း၏ အမိန့်ပေးထားချက်မှာ သူ၏ စိတ်ထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ဂျိုအီဆန်းသည် [မီးလောင်ကျွမ်းသော သစ်သားဓားသိုင်း] ကျမ်းကို စာမျက်နှာလှန်ကြည့်လိုက်သည်။

“ဟီးဟီး”

ဂျိုအီဆန်း၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရီသွားသည်။ သူ ရယ်မောမိတော့မလိုပင်။ အတုများလားဟု တွေးခဲ့သော်လည်း ဤသည်မှာ စစ်မှန်သော ဓားသိုင်းကျမ်း ဖြစ်၏။ အစပိုင်းတွင်ပင် ဓားသိုင်းမှာ ထူးခြားလှသည်။

‘စိတ်လျှော့’

ဤကျမ်းသည် မော့ကျောင်းဝန် လက်ထဲတွင် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမှ မထင်ခဲ့ပေ။ နန်းတော်သခင်မှာ အသက်အန္တရာယ် များနေပြီဖြစ်ပြီး တံဆိပ်တုံးနှင့် ဤဓားသိုင်းကျမ်းမှာ အမွေဆက်ခံရေးအတွက် အရေးကြီးဆုံး ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုမူ [မီးလောင်ကျွမ်းသော သစ်သားဓားသိုင်း] ကျမ်းသည် သူ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်လာပြီ။

‘ဒါဆိုရင် လုံလောက်ပြီ’

ဤဓားသိုင်းကျမ်းကို ရရှိခြင်းမှာ ကံကောင်းလွန်းလှသည်။ သူ၏သခင် မော့အွန်ဖြန်းသာ ဤဓားသိုင်းကို တတ်မြောက်သွားပါက နန်းတော်သခင် ကွယ်လွန်လျှင်ပင် နောက်ထပ် နန်းတော်သခင်ရာထူးမှာ သူ၏ သခင်လက်ထဲတွင် ရှိနေမည် ဖြစ်သည်။

‘အသာစီးရတဲ့ အနေအထားပဲ’

နန်းတော်သခင် အသက်ရှင်စဉ်တုန်းက မော့ယုချွန်းကို ဘယ်လောက်ပဲ ချစ်မြတ်နိုးပါစေ၊ သိုင်းပညာရှင်တို့၏ နန်းတော်ဖြစ်သည့်အတွက် နောက်ဆုံးတွင် အမတ်များမှာ သူ၏ သခင်ကိုသာ ထောက်ခံရမည် ဖြစ်သည်။ သူ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေစဉ် ထိုခဏမှာပင်

ဖလပ်

ရုတ်တရက် အေးစက်သော ခံစားမှုတစ်ခုက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တစ်စုံတစ်ခုက သူ၏ ပခုံးကို ဖိနှိပ်ထားသည်။

‘ဒါဘာကြီးလဲ’

ထိတ်လန့်သွားသော ဂျိုအီဆန်းသည် အတွင်းအားကို စုစည်းရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင်ပင်— -ဖြန်း

“အာ”

တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏ ဒန်တျန်နေရာကို လက်သီးဖြင့် အပြင်းအထန် ထိုးနှက်လိုက်သည်။ ထိုသူမှာ သူ မေ့မြောသွားပြီဟု ထင်ထားသည့် မော့ကျောင်းဝန် ဖြစ်သည်။

‘ဘာ… ဘယ်လိုမျိုး အားလဲ’

အတွင်းအား မရှိတဲ့ကောင်က ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်ထိ အားပါတာလဲ။ အနည်းဆုံး ဒုတိယတန်းစား သိုင်းသမား အဆင့်တော့ ရှိသည်။

-တုန်

သတိမထားမိခင်မှာပင် အတွင်းအားကို မစုစည်းလိုက်ရသော ဂျိုအီဆန်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ တစ်ခဏတာ တောင့်တင်းသွားသည်။ ထိုခဏတာမှာ သူ၏ အသက်ကို အန္တရာယ် ဖြစ်စေသည်။

“အာ”

သွေးကြောများ ဖောင်းကြွလာသည်။ ဖိနှိပ်ထားသော ပခုံးမှတစ်ဆင့် ဖြတ်သန်းလာသည့် ထူးဆန်းသော ခံစားမှု။ ဤခံစားမှုမှာ သူ့ကို နာကျင်စေပြီး တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားစေသည်။ ဂျိုအီဆန်းသည် သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ သူ၏ အတွင်းအားဖြင့် တွန်းထုတ်ရန် ကြိုးစားသည်။ သို့သော်—

-ဖြန်း

ထိုခဏတာအခွင့်အရေးကို မလွတ်တမ်း ဖမ်းဆုပ်ကာ မော့ကျောင်းဝန်သည် သူ၏ ဒန်တျန်အနီးကို လက်သီးဖြင့် ထပ်မံထိုးနှက်ပြန်သည်။

-ဗွမ်း ဗွမ်း ဗွမ်း ဗွမ်း ဖြန်း

ပုံမှန်ဆိုလျှင် ပထမတန်းစား သိုင်းသမားအဆင့် နီးပါးရှိသော ဂျိုအီဆန်းကို ဤနည်းလမ်းများဖြင့် ထိခိုက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ဓားသိုင်းကျမ်း ရလိုက်သည့် ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် ပေါ့ဆသွားချိန်တွင် ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးကို မည်သူမျှ မခံနိုင်ပေ။

“အာ မင်း… မင်း ဒီကောင်…”

“မင်းက တောင့်တာပဲ ဒါဆိုရင်…”

-ဖလပ်

မော့ကျောင်းဝန်သည် နှစ်ဖက်လက်ဖြင့် သူ၏ ဦးခေါင်းနောက်စေ့ကို ဖမ်းဆုပ်ကာ ဆွဲယူပြီး မျက်နှာကို ဒူးဖြင့် အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

ခရက်

“အာ”

နှာခေါင်းရိုးနှင့် သွားများ ကျိုးသွားသည့် အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သို့သော်လည်း မော့ကျောင်းဝန်သည် နောက်ဆုတ်သွားသော ဂျိုအီဆန်း၏ မျက်နှာကို ဆက်လက်ထိုးနှက်နေသည်။ -ဖြန်း ဖြန်း

လက်သီးမှ သွေးများ စီးကျလာသည်အထိ မော့ကျောင်းဝန် မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။ ‘ရက်…စက်လိုက်တာ…’

ဂျိုအီဆန်းသည် ထိုသို့ဖြင့် သတိလစ်သွားတော့သည်။

ဘယ်လောက်ကြာသွားပြီလဲ။

သတိပြန်ရလာသော ဂျိုအီဆန်းသည် ခက်ခက်ခဲခဲ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ခေါင်းက ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။ ‘ဘာ… ဘာဖြစ်သွားတာလဲ’

အခုမှ နိုးလာသဖြင့် ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို ကောင်းကောင်း မမှတ်မိပေ။ သို့သော် မကြာမီပင် အရာအားလုံးကို ပြန်မြင်ယောင်လာသည်။ အေးစက်သော မျက်နှာဖြင့် သူ့မျက်နှာကို ရူးသွပ်နေသူတစ်ဦးကဲ့သို့ ထိုးနှက်နေသော မော့ကျောင်းဝန်။ ‘ရှစ်…’

သူ လုံးဝ ပေါ့ဆသွားခဲ့သည်။ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါကို ပေါ့ဆတယ်လို့ ခေါ်ရမလား။ ပထမတစ်ချက်မှာ သူ သိုင်းပညာ မရှိတော့ဘူးဆိုတာကို အတည်ပြုပြီးနောက် ပေါ့ဆလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေက မဟုတ်ဘူး။

‘အဲ့ဒီခံစားချက်က ဘာကြီးလဲ’

ကျောရိုးကို တုန်ခါသွားစေသော ထိုခံစားမှုကို သူ မေ့မရနိုင်ပေ။ ထိုခံစားမှုကြောင့် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ တောင့်တင်းသွားပြီး အတွင်းအားဖြင့် ခုခံရန် ကြိုးစားသော်လည်း မော့ကျောင်းဝန်က ဒန်တျန်ကိုသာ ပစ်မှတ်ထား ထိုးနှက်နေခဲ့သည်။ အမှန်ဆိုလျှင် သူ သေသွားနိုင်သည့် အခြေအနေ ဖြစ်သည်။

‘…ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ’

ဂျိုအီဆန်းမှာ နားမလည်နိုင်ပေ။ သူ မော့ကျောင်းဝန်တွင် အတွင်းအား လုံးဝမရှိကြောင်း အတည်ပြုခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုသို့သော အားဖြင့် ထိုးနှက်နိုင်သည်ဆိုလျှင် သူနှင့် တန်းတူနီးပါး သိုင်းစွမ်းအား ရှိသည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။ ‘သောက်ခွပဲ’ “ဟာ… ဟာ…”

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် အရေးကြီးသည်မှာ ထိုအချက် မဟုတ်ပေ။ ဂျိုအီဆန်းသည် သွေးခဲများဖြင့် ကပ်နေသော မျက်လုံးများကို အနိုင်နိုင်ဖွင့်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ ဆေးရုံဆောင် မဟုတ်ပေ။ စဉ်းစားကြည့်သော် သူ တစ်ချိန်လုံး အေးစက်စက်နှင့် စိုစွတ်သော ခံစားမှုကို ရနေခဲ့သည်၊ ဤနေရာမှာ ဂူတစ်ခုခု ဖြစ်လိမ့်မည်။

တစ်စက် တစ်စက်

‘ဟင်’

ဂျိုအီဆန်းသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ကျလာသော ချွေး သို့မဟုတ် သွေးစက်များမှာ လေထဲသို့ တက်သွားသည်ကို သတိထားမိသည်။ ဤသည်မှာ မည်သို့သော ဖြစ်စဉ်မျိုးလဲဟု တွေးမိသော်လည်း၊ ‘ဒါ… ငါ ဇောက်ထိုး ချိတ်ဆွဲခံထားရတာလား’

သူ၏ မျက်နှာက ပေါက်ထွက်တော့မည့်အလား ခံစားနေရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ မျက်နှာသို့ သွေးများ စီးဆင်းနေသောကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်။

“ဟာ… ဟာ…”

ဂျိုအီဆန်း၏ အသက်ရှူသံမှာ ပြင်းထန်လာသည်။ ဤနေရာက ဘယ်နေရာလဲ သူ မသိသော်လည်း တစ်စုံတစ်ခုမှာ ထူးဆန်းနေသည်။ သူ အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးရလိမ့်မည်။

“ဖူး”

ဂျိုအီဆန်းသည် အသက်ရှူခြင်းကို အာရုံစိုက်ကာ ဒန်တျန်မှ စွမ်းအားကို ထုတ်ယူရန် ကြိုးစားသည်။ သို့သော်— ‘ဘာ၊ ဒါက ဘာလဲ’

ကိုယ်ခန္ဓာ တစ်ခုလုံးတွင် အားမရှိပေ။ အာရုံစိုက်ချင်သော်လည်း မျက်နှာမှလွဲ၍ ခန္ဓာကိုယ်၏ မည်သည့်အပိုင်းမှ ခံစားမှု မရှိတော့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

“ဘ… ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်ရတာလဲ”

သူ၏ ပါးစပ်မှ ကြောက်ရွံ့စွာ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

ဝှစ်

ထိုအချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ရောက်ရှိလာမှုကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

“နိုးလာပြီပေါ့”

အသံလာရာသို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ မော့ကျောင်းဝန်မှာ မျက်နှာကြက်ပေါ်တွင် ဇောက်ထိုး လမ်းလျှောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဇောက်ထိုး ဖြစ်နေသောကြောင့် ထိုသို့ မြင်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ထုံကျင်နေမှုကြောင့် ထိတ်လန့်နေသော ဂျိုအီဆန်းသည် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“မ… မင်း… ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ”

သူ၏ မေးခွန်းကို တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် မော့ကျောင်းဝန်သည် နှုတ်ခမ်းကို နားရွက်အထိ ကွဲထွက်သွားမတတ် ပြုံးလိုက်သည်။

“ဘယ်သူသိမှာလဲ ငါ ဘာလုပ်လိုက်လို့လဲ”

အပြုံးနှင့် မတူဘဲ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အေးစက်စက် ရက်စက်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ဂျိုအီဆန်းသည် သူ၏ ဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အေးစက်ခြင်းကို ခံစားလိုက်ရ၏။