အခန်း (၆)
[နင် ကျီတင်းကျိုကို ဒီအတိုင်းပဲ လွှတ်ပေးလိုက်တော့လား] စနစ်ကတော့ သူတစ်ပါးအပေါ် စာနာစိတ်ကင်းမဲ့လှသည့် ဖခင်ဖြစ်သူကို ကြည့်၍ ညည်းတွားနေမိသည်။ ကျီတင်းကျိုသည် ကနဦးတွင် ကျီနျန်ကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းပြီးနောက် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ကျောခိုင်းထွက်သွားလေသည်။
ကျီနျန်က သမ်းဝေရင်း ပြောလိုက်သည်။
[ဒါပေါ့]
သူမသည် ကျီတင်းကျိုနှင့် အတူရှိနေခဲ့သည့် မိနစ်အနည်းငယ်၌ပင် အလွန်ပင်ပန်းခဲ့ရသည်။ အကယ်၍ သူ့နံဘေးတွင် နေ့တိုင်းနေရမည်ဆိုလျှင် သူမ အသက်တိုသွားလောက်သည်။ [ရွှေပေါင်တံဖက်ထားဖို့က ဒီလောက်ဆို လုံလောက်ပါပြီ]
မူလပိုင်ရှင်ကို ဒုက္ခပေးခဲ့သည့် ကျန်းယွီလန်ကို ဖယ်ရှားပြီးသည့်အပြင် အိမ်အကူဝန်ထမ်းများကို စံနမူနာအဖြစ် ပြသခဲ့သောကြောင့် နောက်ထပ် မည်သည့်အထိန်းတော်မျှ သူမကို ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ဆက်ဆံရဲတော့မည် မဟုတ်ပေ။ ယခုအချိန်မှစ၍ ကျီနျန်သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှင်သန်ကြီးပြင်းနိုင်လေသည်။ ကျောင်းနေအရွယ်ရောက်သွားသည်နှင့် သူမ လုပ်ဆောင်နိုင်သည့် အကြောင်းအရာများ ပို၍များလာပေလိမ့်မည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ငါးနှစ်အရွယ်သာ ရှိသေးသော်လည်း စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ ကလေးငယ်တစ်ဦးမဟုတ်ပေ။ ဤသို့သော ဇွဲဖြင့်ဆိုလျှင် သူမသည် မည်သည့်အရာကိုမဆို အောင်မြင်အောင် ကြိုးစားနိုင်ပေလိမ့်မည်…
"ဒါက တကယ်ကြီးလား” ညစာကို ကြည့်ပြီးနောက် ကျီနျန်တစ်ယောက် အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
အသစ်ရောက်လာသည့် အိမ်အကူအမျိုးသမီးသည် ဆူညံသံကြောင့် ဒေါသထွက်သွားသည်။
"စားချင်စား၊ မစားချင်နေ ငါ့အလုပ်မဟုတ်ဘူး" ဟု ပြောချင်သော်လည်း ကျန်းယွီလန်အကြောင်း တွေးမိပြီးနောက် ပါးစပ်ပိတ်ထားလိုက်ရသည်။
"ဒါက ဘာကြီးလဲ" ကျီနျန်က ခပ်တည်တည်ပဲ ပြောလိုက်သည်။ ကျီနျန်သည် စားပွဲပေါ်ရှိ အဝါရောင်နှင့် အမည်းရောင် ရောယှက်နေသော ဟင်းပန်းကန်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
“ဘာလို့ထင်လို့လဲ” အိမ်အကူအမျိုးသမီးက အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ပြန်ပြော၏။
“ဖားပြုတ်ဆီးနဲ့ တူနေလို့” ကျီနျန်က ခပ်ပြတ်ပြတ် ဆိုလိုက်သည်။
အိမ်အကူအမျိုးသမီး “.........”
‘ဒီကလေးမလေး ငယ်ငယ်လေးနဲ့ ဒီလိုစကားလုံးတွေကို ဘယ်ကနေ ဘယ်လိုသင်လာတာလဲ’
“စားရင်စား၊ မစားရင်နေ” အိမ်အကူအမျိုးသမီးသည် စိတ်တိုတိုနှင့် ပန်းကန်ကို ပစ်ချကာ ထွက်သွားလေသည်။ ကျီနျန်ကို ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်မည့် နာနီအသစ် မရောက်လာသေးသဖြင့် အိမ်အကူအမျိုးသမီးသည် သူမ၏ ပုံမှန်အလုပ်များအပြင် ကျီနျန်၏ စားဝတ်နေရေးအတွက်ပင် တာဝန် ယူထားရခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် အတော်လေး စိတ်မရှည်ဖြစ်နေသည်။
ကျီနျန်သည် ထိုဖားပြုတ်ဆီးနှင့် ဆင်တူသော ဟင်းကို အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ၎င်းသည် သူမကိုယ်တိုင် ချက်ပြုတ်ထားသော ဟင်းလျာထက်ပင် ပို၍ဆိုးရွားနေသေးသည်။
[တွေ့လား။ ငါပြောသားပဲ၊ ကျီတင်းကျိိုရဲ့ ပေါင်တံကိုပဲ မြဲမြဲဖက်ထားပါဆိုတာကို] စနစ်က ပြောလာသည်။
[မရပါဘူး] ကျီနျန်သည် ကျွမ်းနေသော အာလူးထောင်းကို စားသောက်လျက် မျက်လုံးများ တောက်ပစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
နှစ်ရက်ကြာပြီးနောက် —
“ဟိုင်း... ကိုကို၊ ထပ်တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်နော်”
ကျီတင်းကျိုသည် အိမ်သာခွက်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ကလေးမလေးကို နှစ်စက္ကန့်ခန့် စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် တံခါးကို တိတ်တဆိတ် ပြန်ပိတ်ကာ အပြင်သို့ ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ ရေချိုးခန်းဖြစ်ကြောင်း မှန်ကန်သည့်အတွက် နေရာမှားလာခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။
ကျီနျန်သည် ထိုပတ်ဝန်းကျင်ကို အကျွမ်းတဝင်ရှိလှသည့်အလား တံခါးကိုတွန်းဖွင့်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာသည်။ သူမ၏ ကြည်လင်သော ကျောက်စိမ်းရောင် မျက်ဝန်းလေးများတွင် မျက်ရည်များ ဝေ့သီလျက် ကျီတင်းကျိုကို သနားစဖွယ် မော့ကြည့်လာသည်။
“ကိုကို... ထမင်း... ဗိုက်ဆာတယ်… ကျွေးပါနော်… လိမ္မာတဲ့ကောင်လေးရယ် ကျွေးပါနော်…”
စနစ် - “ဟဲ့ နောက်ဆုံးစကားတွေ ပြောစရာမလိုဘူးလေ”
ကလေးမလေးသည် မျက်လုံးများ မှိန်ဖျော့၍ အတော်လေး ဗိုက်ဆာနေပုံရသည်။ ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲဖြစ်ကာ အဝတ်အစားဟောင်းများ ဝတ်ဆင်ထားဆဲဖြစ်သော်လည်း ယခင်ကထက် ပို၍ သန့်ရှင်းနေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာသည် အလွန်ပိန်ပါးနေသော်လည်း အသားအရေ ဖြူစင်ဝင်းပနေကာ မျက်ခုံး၊ မျက်လုံးများနှင့် အစရှိသော ရုပ်ရည်သွင်ပြင်များသည် ကျီတင်းကျို၏ ပုံစံငယ်အတိုင်းပင်ဖြစ်ရာ ပါးချိုင့်လေးများအထိ တစ်ထပ်တည်း တူညီနေသည်။ ကျီတင်းကျိုသည် မိမိကိုယ်တိုင် ငါးနှစ်သားအရွယ်တွင် မည်သို့ရှိခဲ့သည်ကို မမှတ်မိသော်လည်း ယခု ကျီနျန်ကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ ထိုပုံရိပ်များ သူ့ခေါင်းထဲတွင် ပေါ်လာသည်။
ကျန်းယွီလန် မရှိတော့သည့်နောက် ကျီနျန်သည် သူမ၏ မူလအခန်းကို ပြန်လည်ရရှိခဲ့သည်။ နာနီ၏ ပစ္စည်းများအနက် အသုံးဝင်သည်များကို ချန်ထားကာ ကျန်သည့်ပစ္စည်းများကို အကုန်လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရေချိုးလိုက်လေသည်။ ဒဏ်ရာများကြောင့် ရေချိုးရသည်မှာ သိပ်မသက်သာလှသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ ညစ်ပတ်မနေတော့ပေ။ ကလေးမလေးသည် အဆောက်အဦးငယ်ထဲတွင် အချိန်အတော်ကြာ နေထိုင်ခဲ့ရသဖြင့် အသားဖြူသော်လည်း အာဟာရချို့တဲ့မှုကြောင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်အထိ ပိန်ကပ်နေကာ ဆံပင်များသည်လည်း ကြမ်းတမ်း၍ ခြောက်ကပ်နေသည်။
“ကိုကို... ထမင်း... ဗိုက်ဆာတယ်”
ကျီတင်းကျိုသည် စိတ်ထဲမှ ရှုပ်ထွေးနေသော ခံစားချက်များကို ထိန်းချုပ်ကာ သူ၏ ရေချိုးခန်းထဲသို့ မည်သို့ရောက်လာမှန်းမသိသော ကျီနျန်ကို အမူအရာကင်းမဲ့စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ၏ ကျောက်စိမ်းရောင်မျက်လုံးများတွင် မည်သည့်ခံစားချက်မျှ ဖော်ပြခြင်းမရှိပေ။ အကယ်၍ ဝေ့ယန်သာ ဤနေရာရှိနေလျှင် ကြက်သီးတဖြန်းဖြန်း ထနေလောက်သည်။ သို့သော် ကျီနျန်ကမူ အနည်းငယ် မကြောက်ရွံ့ဘဲ ဗိုက်ဆာကြောင်း ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောဆိုကာ ကျီတင်းကျိုကို တောင်းဆိုသော မျက်ဝန်းများဖြင့် မော့ကြည့်နေသည်။ ဝေ့ဝဲ့နေသော မျက်ရည်စများနှင့် ဆူနေသော နှုတ်ခမ်းလေးများသည် လူကြီးများအမြင်တွင် ချွဲနွဲ့နေသည့်ပုံစံမျိုးဖြစ်နေသည်။ အခြားသူတစ်ယောက်အတွက် ပုံမှန်ဟု ထင်မှတ်ရသော်လည်း ကျီတင်းကျိုအတွက်မူ အမှန်တကယ် ထူးဆန်းနေသည်။ သူ၏ ဘဝသက်တမ်းတစ်လျှောက်တွင် နှိပ်စက်မှုများ စော်ကားမှုများနှင့် ထိုထက်ဆိုးဝါးသော အရာများကိုသာ ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသည်။ သူ အရွယ်ရောက်လာသည့်အခါ လူအများသည် သူ့အပေါ် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် မြောက်ပင့်ဖားယားကြသည်။ သို့သော် မည်သူမျှ သူ့ကို ဤကဲ့သို့ မချွဲနွဲ့ဖူးပေ။ အထူးသဖြင့် ချွဲနွဲ့နေသူသည် ကျီမိသားစုဝင်တစ်ဦးဖြစ်နေသည်။
ယခင် ကျီမိသားစု၏ သမီးကြီးသည် ငါးနှစ်သမီးအရွယ်တွင် အစေခံတစ်ယောက်က သူမဆံပင်ကို မတော်တဆ ဆွဲမိရုံဖြင့် ထိုအစေခံ၏ မျက်နှာကို ဓားနှင့် လှီးခဲ့ဖူးသည်။ ကျီမိသားစု၏ ဒုတိယသခင်လေးသည်လည်း သေနတ်ကိုင်တတ်သည်နှင့် လူကို ပစ်မှတ်ထားကာ လေ့ကျင့်ခဲ့သဖြင့် လူအများအပြား သေကျေဒဏ်ရာရခဲ့ကြသည်။ ကျီတင်းကျိုကိုယ်တိုင်သည်လည်း ကျီနျန် အရွယ်တွင် ငတ်မွတ်မှုကြောင့် မြက်ခြောက်များ စားသောက်၍ အမှိုက်ပုံးများတွင် အခြားလူများနှင့် လုယက်တိုက်ခိုက်ကာ အစာရှာခဲ့ရသည်။ သို့သော် မည်သူ့ကိုမျှ တောင်းဆိုခြင်း မပြုလုပ်ခဲ့ဖူးပေ။
“ဆိုးရွားလိုက်တာ” ကျီတင်းကျိုက ဤစကားလုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ ကျီနျန်သည် ထိုသို့အပြောခံရသော်လည်း စိတ်မဆိုးဘဲ သူမ၏ မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းများဖြင့် ကျီတင်းကျိုကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူမသည် ပိန်လွန်း၊ သေးလွန်းလှသဖြင့် ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်သနားစဖွယ်ကောင်းနေသည်။
“လာကြစမ်း”
အပြင်တွင် အမိန့်ကို စောင့်နေသော အိမ်အကူအမျိုးသမီးသည် တိတ်တဆိတ် ဝင်လာကာ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။
“အမိန့်ရှိပါ မိသားစုခေါင်းဆောင်”
ကျီတင်းကျိုသည် သူမနံဘေးမှ ဖြတ်လျှောက်ရင်း အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“သူ့ကို စားစရာ တစ်ခုခု လုပ်ပေးလိုက်”
အိမ်အကူအမျိုးသမီးသည် ရေချိုးခန်းတံခါးဝတွင် ရပ်နေသော ကျီနျန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ကျီတင်းကျိုနှင့် ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့် ဆင်တူနေသော မျက်နှာလေးကြောင့် ခဏမျှ မှင်သက်သွားသည်။ သို့သော် သူမသည် ချက်ချင်းပင် သတိပြန်ဝင်လာကာ ကျီတင်းကျို၏ အမိန့်ကို နာခံလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ မိသားစုခေါင်းဆောင်”
ကျီနျန်သည် အိမ်အကူအမျိုးသမီး အစားအသောက် ပြင်ဆင်ရန် ထွက်သွားခြင်းကို ကြည့်ရင်း သူမကိုယ်တိုင်ပင် အံ့ဩနေမိသည်။
[ဝါး...။ ဒီလို ရိုးသားဖြူစင်တဲ့ ဗျူဟာက အလုပ်ဖြစ်သားပဲ] ကျီတင်းကျိုသည် ဤပုံစံကို အမှန်တကယ် သဘောကျပုံရသည်။
[မဖြစ်နိုင်တာ။ နင့်အဖေက ခန့်မှန်းရခက်တဲ့လူနော်။ သူ နင့်ကို ဒီတစ်နပ် ကျွေးပြီးမှ ကန်ထုတ်ဖို့လုပ်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ] စနစ်ကမူ ဤချွဲနွဲ့သော နည်းလမ်းကို အားမကိုးထိုက်ဘူးဟု ထင်မှတ်နေဆဲဖြစ်သည်။
အိမ်အကူအမျိုးသမီးသည် အလွန်လျင်မြန်လှသည်။ ကျီနျန် အလွန်ဗိုက်ဆာနေကြောင်း သတိပြုမိသဖြင့် အစာကြေလွယ်သော အစားအစာများကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ ကျီနျန်သည် ပြောင်းဖူးနှင့် ကြက်ဥစွပ်ပြုတ်ကို တစ်ဇွန်းခပ်သောက်လိုက်သည်နှင့် ဖားပြုတ်ဆီးကြောင့် ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရသော သူမ၏ လျှာလေး ချက်ချင်းပင် သက်သာရာရသွားသည်။ ကျီနျန်သည် ခေါင်းမဖော်တမ်း အားရပါးရ စားသောက်နေသည်။
ရေချိုး၊ အဝတ်အစားလဲပြီးသော ကျီတင်းကျိုသည် မည်သည့်အချိန် အခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်လာသည့်ကိုပင် သူမ မသိခဲ့ပေ။ သူသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း အစားအသောက်ကိုသာ အာရုံစိုက်၍ အငမ်းမရ စားသောက်နေသော ကျီနျန်ကို ကြည့်နေသည်။
‘ဒါက အဲဒီလောက်တောင် အရသာရှိလို့လား’
“ငါ့ကိုလည်း တစ်ပွဲယူလာခဲ့”
အိမ်အကူအမျိုးသမီးသည် ကျီနျန်ကို ပထမဆုံး မြင်စဉ်ကထက်ပင် ပို၍ အံ့အားသင့်သွားသည်။ နှစ်အတော်ကြာ အစားအသောက် ချီးများသော မိသားစုခေါင်းဆောင်သည် ယခုကဲ့သို့ တောင်းဆိုခဲ့သည်။ သူမသည် မကြန့်ကြာစေရန် ချက်ချင်းပင် အပြေးအလွှား သွားပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သူမသာ အနည်းငယ် နောက်ကျသွားပါက ကျီတင်းကျို ငတ်သေတော့မည့်အတိုင်းပင် လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။
ကျီတင်းကျိုသည် ကျီနျန် စားသောက်နေသော စွပ်ပြုတ်မျိုး ကိုင်ဆောင်ရင်း ခပ်တည်တည် တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။ အရသာသည် သာမန်မျှသာဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသည် စွပ်ပြုတ်ကို ချက်ချင်း ပြန်မချထားဘဲ ကျီနျန်၏ ပျော်ရွှင်နေသော မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရင်း တမြေ့မြေ့ သောက်နေမိသည်။ ဘေးနားရှိ အိမ်အကူအမျိုးသမီးသည် ထိုမြင်ကွင်းကိုကြည့်ကာ မျက်ရည်များပင် ဝဲချင်လာသည်။
ကျီနျန်သည် စားသောက်ပြီးနောက် အိမ်အကူအမျိုးသမီးထံမှ လက်သုတ်ပုဝါကို ယဉ်ကျေးစွာ တောင်းယူ၍ သူမ၏ ပါးစပ်နှင့် လက်ကလေးများကို ကျွမ်းကျင်စွာ သုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်သုတ်ပုဝါကို အိမ်အကူအမျိုးသမီးထံ ပြန်ပေးရင်း ဆိုလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မမ”
ကျွမ်းဝင်သလိုလိုရှိသော်လည်း မရင်းနှီးသော ထိုကျောက်စိမ်းရောင် မျက်လုံးလေးများနှင့် ဆုံလိုက်ရသောအခါ အိမ်အကူအမျိုးသမီးသည် ငေးငိုင်ကာ လက်ကာပြလိုက်မိသည်။ မိသားစုခေါင်းဆောင်သည် သူ၏သမီးလေးကို ဂရုမစိုက်ဘူးဟု ပြောနေကြခြင်း မဟုတ်လေသေလာ။
‘ဒါဆို ဘာလို့ သူက... မိသားစုခေါင်းဆောင် အနားယူတဲ့အခန်းထဲမှာ ရောက်နေရတာလဲ’
ကျီနျန်သည် ထရပ်လိုက်ပြီး သူမကို ဂရုမစိုက်သော်လည်း အစာကျွေးခဲ့သည် ဖခင်ကို ကျေးဇူးတင်ရန် မမေ့လျော့ခဲ့ပေ။ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကိုကို။ ကိုကိုက ရုပ်လည်းချောတယ်၊ စိတ်လည်းကောင်းတယ်။ နောက်ဆိုရင် ကိုကိုက ငှက်ဖြစ်စရာမလိုပါဘူး၊ နျန်နျန်ကပဲ ကိုကိုရဲ့ ငှက်ကလေး လုပ်ပေးမယ်။ ပြီးရင် ကိုကို မုန်းတဲ့လူတိုင်းရဲ့ ခေါင်းပေါ်မှာ အီးပါချပေးမယ်လေ”
ကျီတင်းကျို၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် တွန့်တက်သွားသည်။
“အေးပါ”
ဘေးကလူများ : ဘယ်လို ဘယ်လို…
ကျီနျန်၏ ကိုကိုဟူသော စကားလုံးများနှင့် ထူးဆန်းသော အီးသီအိုရီကို မေးခွန်းမထုတ်နိုင်မီ နောက်ထပ် ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြန်သည်။ ကျီနျန်သည် ကျီတင်းကျို စိတ်မကျေနပ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဆိုဖာနှင့် မနီးမဝေး ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကပ်ထိုင်ကာ သမ်းလိုက်သည်။
“ကိုကို.. နျန်နျန် နည်းနည်း အိပ်ချင်လာလို့။ ခဏလောက် နားဦးမယ်နော်...” ပြောရင်းဆိုရင်းပင် သူမ၏ မျက်ခွံများ လေးလံလာကာ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။ ထို့နောက် ကျီတင်းကျိုသည်လည်း မျက်လုံးများ မှိတ်ထားလေသည်။
ကျီတင်းကျိုကို ပြုစုရသော အိမ်အကူများသည် သူ၏ အိပ်မပျော်သော ရောဂါအကြောင်း ကောင်းကောင်း သိကြသည်။ ၎င်းသည် မည်သည့်နည်းလမ်းနှင့်မျှ ကုသ၍ မရခဲ့ပေ။ သို့သော် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အိမ်အကူများသည်လည်း ချက်ချင်းပင် အခန်းထဲမှ ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။ ကျီတင်းကျိုသည် သုံးနာရီကြာမှ ၎င်းတို့ကို ပြန်ခေါ်ခဲ့သဖြင့် အခန်းထဲသို့ အိမ်အကူများ ပြန်ဝင်လာကြသည်။ အခန်းထဲသို့ ရောက်သောအခါ အိမ်အကူများ မှင်သက်သွားကြသည်။ အကြောင်းမှာ ထောင့်တွင် ကပ်အိပ်နေသော ကျီနျန်သည် မည်သည့်အချိန်က ရွှေ့လာသည်မသိဘဲ ကျီတင်းကျို၏ ခြေထောက်ကို မှီကာ၊ ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို လက်ကလေးများနှင့် ဖက်လျက် ဟောက်သံယဲ့ယဲ့ ထွက်သည်အထိ အိပ်မောကျနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။