အပိုင်း ၅၀
လွန်ခဲ့သော နှစ်ပတ်ခန့်၊ ပုံမှန်အတိုင်း လူနာကြည့်ရန် သွားခဲ့ရာမှ ဘိန်းခင်းကြီးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည့် ထိုနေ့။
ရုန်းရင်းဆန်ခတ် တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်လာကြသော ရဲများကြားတွင် အီယွန်းတစ်ယောက် စိုးရိမ်စိတ်တစ်ခု၏ လွှမ်းမိုးခြင်းကိုခံခဲ့ရသည်။
‘ဒီအတိုင်း ရဲစခန်းကိုသွားရင် ဘယ်လိုဖြစ်မှာလဲ။’
လက်ရှိတွင် ဂွမ်ချယ်ဝူ၌ မည်သည့်အထောက်အထားမှ မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် မှတ်ပုံတင်နံပါတ်ကိုလည်း သိနိုင်မည်မဟုတ်။ သူ၏လက်ဗွေကို စစ်ဆေးကြည့်ရာမှ ကြောက်စရာကောင်းသော ရာဇဝင်တစ်ခုခု ထွက်လာလျှင် မည်သို့လုပ်မည်နည်း။ ထို့အပြင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက စာရင်းဇယားအရ အပျို၊ လူပျို အသီးသီးဖြစ်နေသည်မှာလည်း ဘူးပေါ်သလို ပေါ်သွားနိုင်ပေသည်။
ဂွမ်ချယ်ဝူက အီယွန်းကို ရင်ခွင်ထဲတွင်ထည့်ကာ လွှတ်မပေးဘဲရှိနေစဉ် အီယွန်းကမူ သူ၏ရင်ခွင်ထဲတွင် ထိုကဲ့သို့သော ဉာဏ်နီဉာဏ်နက်များကိုသာ ထုတ်နေမိ၏။
မည်သူကြည့်ကြည့် လှည့်စားသလိုဖြစ်နေမည့် လုပ်ရပ်ဖြစ်နေသောကြောင့် အီယွန်းလည်း မိမိကိုယ်ကိုယ်ပင် စိတ်ကုန်လာမိရသည်။
‘ဒါပေမဲ့လည်း……’
အသိမပေးချင်သေးပေ။
ရဲများက သူတို့ကို အတင်းအဓမ္မ ဆွဲခွဲရန် ကြိုးစားကြသော်လည်း ဂွမ်ချယ်ဝူကမူ ခက်ထန်ပြတ်သားစွာပင် အီယွန်းကို ဖုံးကွယ်ထားရန်သာ အားထုတ်နေခဲ့သည်။
မြဲမြံခိုင်မာသော အားများက အီယွန်း၏ ပုခုံးနှစ်ဖက်ကို တင်းကျပ်စွာ ထွေးပွေ့ကာ ပို၍ပင် ဆွဲယူခဲ့၏။ တောင့်တင်းသော ရင်ဘတ်နှင့် ပွတ်တိုက်မိနေသည့် ပါးပြင်ပင် ထုံလာရသည်။ အခြားကြောင့်မဟုတ်ဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့်အလား ခုန်ပေါက်နေသော ထိုလူ၏ နှလုံးခုန်သံကြောင့်ပင်။
“ဂွမ်ချယ်ဝူရှင့်……”
အီယွန်း အသံကို ခပ်အုပ်အုပ်လေးပြုကာ သူ၏ကျောကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။
“ဒီလိုလုပ်နေမဲ့အစား ဂွမ်ချယ်ဝူရဲ့ အစ်ကိုကြီး၊ အဲ့ဒီတော့ကလေ အစ်ကိုကို ခေါ်လိုက်တာက…”
ထိုစဉ်။ ရုတ်တရက် ထိုလူ၏ သွေးခုန်နှုန်းက သိသိသာသာ ကျဆင်းသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် လေးလံသော ကိုယ်အလေးချိန်ကြီးက အီယွန်းအပေါ်သို့ ပြိုကျလာတော့သည်။
“……”
အီယွန်း၏ မျက်လုံးများ အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ ပြူးကျယ်သွားကာ နှလုံးက ဒိန်းခနဲ တုန်လှုပ်သွားရ၏။
ဂွမ်ချယ်ဝူတစ်ယောက် အားပြတ်ကာ လဲကျသွားခြင်းပင်။ ထူးဆန်းလှစွာ ထိုအခိုက်အတန့်က အနှေးပြကွက်လို ဖြစ်သွားပြီး အီယွန်း၏ မြင်ကွင်းကို ကန့်လန့်ကာချသလို အလုံးစုံ သိမ်းပိုက်နေရာယူသွားခဲ့သည်။ အီယွန်းလည်း အလောတကြီးဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်းကို ဖမ်းထိန်းကာ လက်နှစ်ဖက်တွင် အားစိုက်ထားလိုက်မိသည်။
“ဂွမ်ချယ်ဝူ။”
“အီ……ယွန်း……”
သူက သတိမလွတ်စေရန် မျက်ခုံးနှစ်ဖက်ကို တင်းတင်းကျုံ့ထား၏။
“အိမ်ကို…… အတူတူ……”
“……”
ထိုပုံစံက ပထမဆုံးတွေ့ခဲ့သည့် ထိုနေ့ညကို ပြန်လည်အမှတ်ရစေခဲ့သည်။ အီယွန်းတစ်ယောက် ဘာကြောင့်မှန်းမသိ တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် သူ၏အင်္ကျီစကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားမိ၏။
သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ကိုယ်အလေးချိန်ကို တောင့်ခံနိုင်ခြင်းမရှိဘဲ ယိုင်လဲသွားစဉ် ဘေးနားရှိ ရဲများက ချဉ်းကပ်လာကာ ကူညီဖေးမပေးကြသည်။
“တက်ပါ့မယ်၊ ရဲကားပေါ်ကို။ အဲ့ဒီအစား ဆေးရုံကို အရင်သွားပေးပါ။”
ဒုတိယအကြိမ်မြောက် အရေးပေါ်ဌာနသို့ ရောက်ရှိခြင်းပင်။
ကျည်ဆန် ရှပ်ထိသွားခြင်းမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း အသားဟက်တက်ကွဲသွားသည့် ပေါင်မှ သွေးများက တရစပ် ထွက်နေသည်။ ထို့အပြင် အညိုအမည်းစွဲနေသည့် ဒဏ်ရာများမှာလည်း ပုပ်နေသည့် အသားများအလား အရည်ပျော်မတတ် ဖြစ်နေသဖြင့် ကြည့်ရသူအဖို့ ခက်ခဲလှ၏။
“ခဏလောက် ဆေးရုံတက်နေတာ ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်။”
တာဝန်ခံဆရာဝန်၏ လေးနက်သော မျက်နှာထားကြောင့် အီယွန်း ကြောင်သွားရသည်။
“……ရှင်။”
ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မည်သည့်အရာအတွက် တုန်လှုပ်နေမှန်း မသိဘဲ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားမိ၏။
ကွဲအက်ကာ ပုံပျက်နေသော နှုတ်ခမ်းများ၊ ဟိုတစ်စ ဒီတစ်စ ပွန်းပဲ့နေသော ဒဏ်ရာများ၊ ဖူးရောင်နေသည့် ပါးရိုးနှင့် သွေးခြေဥကာ ထူအမ်းနေသည့် မျက်ခွံများ…….
လင်းထိန်နေသော နေရာတွင် ပြန်လည်မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် ဂွမ်ချယ်ဝူ၏ပုံစံက ရှုံးနိမ့်သွားသော လက်ဝှေ့သမားတစ်ဦးပမာ သနားဖွယ်အတိပင်။
သားရဲတစ်ကောင်လို သောင်းကျန်းနေခဲ့စဉ်က မည်သို့ပင်ရှိခဲ့ပါစေ၊ ဖြူဖျော့ကာ လဲလျောင်းနေသော ထိုလူက အီယွန်း၏အကြည့်ကို အကြိမ်ကြိမ် ဆွဲယူနေ၏။
“ခန္ဓာကိုယ်က အရမ်းပင်ပန်းနေတာပါ။ ကိုယ်အပူချိန်၊ သွေးခုန်နှုန်းနဲ့ သွေးဖိအားတွေက ယေဘုယျအားဖြင့် ကျနေပါတယ်။ လုံလောက်တဲ့ အိပ်စက်မှုနဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်ကျန်းမာလာအောင် အချိန်ပေးတာ အကောင်းဆုံးပါပဲ။”
“……အဲ့ဒါဆို ဘယ်နှရက်လောက်လဲဟင်။”
“သုံးလေးရက်ဆိုရင်တော့ အဆင်ပြေသွားမှာပါ။”
“……”
အီယွန်း နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားရင်း မလှုပ်ချင်သော ခေါင်းကို အတင်းဖျစ်ညှစ်ပြီး ညိတ်ပြလိုက်မိ၏။
ထို့နောက် ရဲစခန်းသို့ တစ်ဦးတည်း သွားရောက်ခဲ့သော အီယွန်းတစ်ယောက် တရားမဝင် ခိုးဝင်မှုစွဲချက်မှ ကင်းလွတ်အောင် ဖြေရှင်းခြင်း၊ ပစ္စည်းပျက်စီးမှုအတွက် လျော်ကြေးပေးခြင်းနှင့် ဘိန်းခင်းအတွက် သက်သေဓာတ်ပုံများအားလုံးကို တင်ပြခြင်းဖြင့် စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုများတွင် တက်ကြွစွာ ပါဝင်ခဲ့သည်။
ဂွမ်ချယ်ဝူ ရဲစခန်းသို့ ခြေဖျားပင် မချနိုင်စေရန် မိမိ၏ အပိုင်းမှ အပြီးအပြတ် အဆုံးသတ်ပစ်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။
ထိုကဲ့သို့ တိုက်ပွဲဝင်သလို ကိစ္စများကို ဖြေရှင်းနေစဉ်အတွင်း အီယွန်းတစ်ယောက် ရယ်စရာကောင်းစွာပင် အိပ်မပျော်နိုင်ခဲ့။
အသံတစ်ချက်မျှ မရှိသော အိမ်ကြီးက အလွန်ခြောက်ကပ်နေသောကြောင့်ပင်။
နောင်တစ်ချိန် သူ ပြန်လည်ရရှိမည့် နေ့စဉ်ဘဝက ဤအတိုင်း ဖြစ်မည်ဆိုသော်လည်း မည်သည့်ခံစားချက်မျှ မရှိခဲ့ပေ။
ဟင့်အင်း၊ ဖြစ်ချင်ဖြစ်…….
‘……ဘာလို့မှန်းမသိ စိတ်က မငြိမ်ဘူး။ ထမင်းလည်း စားလို့မရဘူး။ စောင်တစ်ခုခု ထုတ်ယူရမယ်ထင်တယ်။’
နွေဦးအစောပိုင်းတွင် သူက ဆန့်ကျင်ဘက် အအေးဒဏ်ကို ခံစားနေရသည်။ အီယွန်း ဆိုဖာပေါ်တွင်လည်း လှဲကြည့်သလို၊ အိပ်ရာပေါ်တွင်လည်း အိပ်ကြည့်ပြီး၊ နောက်ဆုံး ဒုတိယထပ်သို့ပင် သွားကြည့်ခဲ့သော်လည်း အိပ်မပျော်နိုင်သော ညများက ပို၍သာ နက်ရှိုင်းလာ၏။
‘ဒါပေမဲ့ ဒါက နည်းနည်းတော့…… ထူးဆန်းတယ်။’
မျက်စိရှေ့က အနှောင့်အယှက်ကို ဖယ်ရှားပြီးရင် စိတ်ထဲမှာ ပေါ့ပါးသွားရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။
သို့သော် တင်းကျပ်နေခဲ့သော အာရုံကြောများက ရုတ်တရက် ပြတ်တောက်သွားသည့်အခါ ထိုတုန်ခါမှုက အီယွန်းကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။
ထိုအကျိုးဆက်ကြောင့်လားမသိ၊ ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေသော မိမိကိုယ်ကိုယ်သာ တွေ့ရှိရ၏။
“ချူဂျာရှင့်။”
သည်းမခံနိုင်တော့သည့်အဆုံး အီယွန်းလည်း ဆိုဖာပေါ်တွင် ကွေးကွေးလေးထိုင်ရင်း ဖုန်းဆက်လိုက်တော့သည်။
—အခုက ဘယ်နှနာရီလဲလို့……
“မနက် သုံးနာရီပါ။”
—အမလေးနော်၊ ငါတော့ မနေနိုင်တော့ဘူး။ မအိပ်နိုင်လို့ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ……
အိပ်ချင်မူးတူးဖြစ်နေသော ချူဂျာ၏ အသံကလည်း ဤနေရာ၏ ခြောက်ကပ်မှုကို ဖြည့်ဆည်းပေးရန် မလုံလောက်ခဲ့ပေ။
အီယွန်းတစ်ယောက် လူနှစ်ဦး နေထိုင်ခဲ့သည့် အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေသော ဧည့်ခန်းကို နားမလည်နိုင်သလိုအကြည့်ဖြင့် ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သည်။ မသိလိုက်ခင်မှာပင် အိမ်အနှံ့တွင် ဂွမ်ချယ်ဝူ၏ ပစ္စည်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေပြီ။ ထို့ကြောင့်ပဲလားမသိ၊ အကြည့်ရောက်လေရာတိုင်း၌ ထိုလူ၏ အမှတ်အသားများကို တွေ့နေရ၏။ သူသောက်လက်စ ခွက်၊ သူအမြဲသုံးနေကျ အလေးတုံး၊ သူကျောမှီခဲ့သောကူရှင် အစရှိသည်တို့က အားလုံး စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာပင်။
“ကျွန်မ မနက်ဖြန် ဂွမ်ချယ်ဝူကို နှိုးတော့မလို့ပါ။”
အီယွန်းက လက်သည်းကိုကိုက်ရင်း ဒူးကို ပို၍တင်းကျပ်စွာ ပိုက်ထားမိသည်။
“……ဒါပေမဲ့လေ၊ ချူဂျာ။”
ရက်ပိုင်းအတွင်း ချောင်ကျသွားသော မျက်နှာကို လက်ဖြင့်သပ်လိုက်မိ၏။ အက်ရှရှအသံက လေးလံကာ ထိုင်းမှိုင်းနေသည်။
“ဒီတစ်ခါတော့ အဲ့ဒီလူကို မဖြစ်မနေနှိုးရမဲ့ အကြောင်းရင်း မရှိဘဲနဲ့ ဘာလို့မှန်းမသိ မြန်မြန်နှိုးချင်နေမိတယ်……”
~~~~
“အီယွန်း။”
အရုဏ်တက်တွင်၊ လူမမာခန်းသို့ သွားကာ ပုစွန်တုပ်လေးလို ကွေးပြီး ဂွမ်ချယ်ဝူ၏ နံဘေးတွင် လဲလျောင်းခဲ့သည်က နောက်ဆုံးမှတ်ဉာဏ်ပင်။
မျက်တောင်များကြားသို့ တိုးဝင်လာသော နေရောင်ခြည်ကြောင့် မျက်မှောင်ကျုံ့နေစဉ် မထင်မှတ်ဘဲ ရင်းနှီးသော လက်တစ်ဖက်က အရိပ်လုပ်ပေးလာသည်။
“ဘယ်လိုလဲ၊ နည်းနည်း သက်သာရဲ့လား။”
“……”
နူးညံ့သော ဩရှရှအသံက နားစည်ကို ဝန်းရံလာသည့်အခိုက်အတန့်တွင် မျက်လုံးများ ဆတ်ခနဲ ပွင့်သွားရသည်။
ဒဏ်ရာများ ပြည့်နှက်နေဆဲဖြစ်သော မျက်နှာဖြင့် သူက ခပ်ရေးရေး ပြုံးပြနေ၏။ မနက်ခင်းနေရောင်ခြည်က ပါးလွှာသော လိုက်ကာကို ထိုးဖောက်ကာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။
“ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် နောက်ကျမှ လာရတာလဲ၊ စောင့်နေတာကို။”
“……အာ။”
“အီယွန်း၊ ကိုယ် နေမကောင်းဘူး။”
“……”
ထိုအခါမှသာ ခြောက်ကပ်နေသော မျက်ရည်စများကို မြင်လိုက်ရသည်။
အီယွန်းလည်း အထူးတလည် အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ဂွမ်ချယ်ဝူကို နှိုးချင်ခဲ့သည့်ဆန္ဒက ဘာကြောင့်မှန်း အနည်းငယ် သိလိုက်ရသလိုပင်။
သူ အိပ်မက်ဆိုးများထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်နေမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။ အီယွန်းက အကျင့်ဖြစ်နေသည့်အလား ဘာမှမပြောဘဲ အင်္ကျီလက်ဖြင့် သူ၏ မျက်ဝန်းထောင့်များကို သုတ်ပေးလိုက်မိသည်။
ဂွမ်ချယ်ဝူက အီယွန်း၏ အပြုအမူကို အသာလေး ခံယူရင်း မျက်ခွံများကို ညင်သာစွာ မှေးစင်းလိုက်၏။
“ဒီအိပ်မက်ဆိုးရဲ့ အဆုံးသတ်က မင်းပဲပေါ့။”
“……”
လှပသော မျက်နှာကို ငေးကြည့်နေမိသည့် အီယွန်းတစ်ယောက် ရုတ်တရက် လျှပ်စီးလက်သလို တုန်လှုပ်သွားရသည်။
“အဲ့ဒီအဆုံးသတ်မှာ အမြဲတမ်း အီယွန်းရှိနေတယ်။”
သူက မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်းဖွင့်ကာ အီယွန်းကို အပြည့်အဝ စိုက်ကြည့်ခဲ့သည်။
ထိုလူ၏ နာခံလိုသော အမူအရာကို ကြည့်မည်ဆိုလျှင် သူ၏အိပ်မက်ဆိုးကို နှိုးပေးနိုင်သည့် တစ်ဦးတည်းသော ဖြစ်တည်မှုအဖြစ် အီယွန်းကို သတ်မှတ်ထားသည့်ပုံပင်။ သို့သော် အပြစ်မကင်းသည့် အီယွန်းအတွက်မူ ထိုစကားက တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ကျောချမ်းစရာကောင်းနေသဖြင့်……
တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီဟူသော စိုးရိမ်စိတ်က နှလုံးသားကို ရိုက်ခတ်သွားတော့သည်။
ကြောက်လန့်လွန်း၍ အမည်ပင် မတပ်နိုင်ခဲ့သော စိုးရိမ်စိတ်က နှစ်ပတ်တိုင်တိုင် တည်ရှိနေခဲ့ကာ ဤအတောအတွင်း ဂွမ်ချယ်ဝူက သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ကျန်ရှိနေသော ကြမ်းကြုတ်ဆိုးဝါးသည့် တိုက်ပွဲအမှတ်အသားများကို တစ်စတစ်စ ပျောက်ကွယ်စေခဲ့သည်။
ပြဿနာက…… အီယွန်းကိုယ်တိုင်ပင်။
တစ်စုံတစ်ရာက အကြီးအကျယ်မှ အကြီးအကျယ် မှားယွင်းနေချေပြီ။ ထိုနှစ်ပတ်အတွင်း ထိုအတွေးကို ရပ်တန့်၍ မရခဲ့ပေ။
‘ချူဂျာရှင့်၊ ကျွန်မ တစ်ခုခုကို……အတည်ပြုကြည့်မှ ဖြစ်မယ်ထင်တယ်။’
‘....Suspension Bridge Effect ဆိုတာ သိလားဟင်။’
‘အဲ့ဒီတော့ကလေ၊ သာမန်ယောက်ျားတွေပါ၊ တတ်နိုင်သလောက်များများ……’
ပြန်တွေးကြည့်လျှင် ဂွမ်ချယ်ဝူ၏ နည်းလမ်းက အမြဲတမ်း ‘အကြောက်တရား’ ပင်။
တောထဲတွင် ပထမဆုံး တွေ့ဆုံချိန်မှစ၍၊ အိပ်ရာပေါ်တွင် အချုပ်ခံရခြင်း၊ ကြက်သားစိမ်းကို ဆုပ်ကိုင်ခဲ့သည့်နေ့၊ ထိုနောက်ပိုင်းတွင်လည်း ဆက်တိုက်၊ ဆက်တိုက်……ဟွမ်ဂျိုယွန်း၏ ရှေ့တွင်၊ မီတာ ၃၀မြင့်သော သစ်ပင်ပေါ်တွင်၊ တောဝက်ကြီး၏ ရှေ့တွင်၊ အနံ့ဆိုးထွက်နေသော ဘိန်းခင်းထဲတွင်၊ လှုပ်ခါနေသော လှေပေါ်တွင်။
အီယွန်းကို သူနှင့် မတူသော လုပ်ရပ်များလုပ်ရန် တွန်းအားပေးခဲ့သည့် စွမ်းအင်က….
ဂွမ်ချယ်ဝူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ထိုနည်းလမ်းများကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ ထိုကြောက်ရွံ့မှုများအောက်တွင် ဖိနှိပ်ခံရခြင်း၊ ယဉ်ပါးသွားခြင်း၊ နောက်ဆုံး၌ စွဲလမ်းသွားခြင်းပင်။
ထိုသို့ စိတ်ကို တင်းထားစဉ် ကျောဘက်မှနေ၍ ဂွမ်ချယ်ဝူက ရုတ်တရက် ခါးကို ကိုင်းညွှတ်လာခဲ့သည်။
“အီယွန်း၊ ဘယ်သွားမလို့လဲ။”
“……”
ပူနွေးသော ဝင်သက်ထွက်သက်က နားရွက်နားသို့ ကျရောက်လာ၏။
လန့်သွားသော အီယွန်းလည်း လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ့ကို ငုံ့မိုးကြည့်နေသည့် ပယင်းရောင် မျက်လုံးများနှင့် ဆုံသွားတော့သည်။ တည်ငြိမ်သော အကြည့်တို့က အီယွန်း၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကို ဖြည်းဖြည်းချင်း အကဲခတ်နေ၏။ သပ်ရပ်သော ရှပ်အင်္ကျီနှင့် ဂျင်းဘောင်းဘီ။
မျက်လုံးများက ဟိုဟိုဒီဒီ ရွေ့လျားနေသော်လည်း အမှန်အတိုင်း ဝန်ခံ၍မဖြစ်ပေ။ နှလုံးက တဒုတ်ဒုတ်ခုန်နေသည်။
ချူဂျာ သေချာရွေးချယ်ပေးထားသည့် ဟွာအီဒိုမှ သာမန်လူငယ်များနှင့် ယနေ့ တစ်နေကုန် ချိန်းဆိုမှုများ ရှိနေ၏။
ကျိန်းသေပေါက် ဂွမ်ချယ်ဝူ၏ အနေအထားအရဆိုလျှင် အလွန်ပင် မကျေနပ်စရာဖြစ်ရမည်သာ။ သို့သော်လည်း သတ္တိမွေးပြီး သူ့ကို လိမ်ညာရလျှင်ပင် စစ်ဆေးကြည့်ချင်သော အရာတစ်ခုရှိနေခဲ့သည်။
မိမိ၏ စိတ်ကို သေချာမခွဲခြားနိုင်လျှင် မည်သည့်ဘက်သို့မျှ ရှေ့ဆက်နိုင်မည် မဟုတ်သောကြောင့်ပင်။
“နောက်တစ်ခါ တောင်ပေါ်ကို တစ်ယောက်တည်း သွားဦးမလို့လား။”
“မဟုတ်ပါဘူး။”
ဘိန်းခင်းဖြစ်စဉ် နောက်ပိုင်းတွင် ဂွမ်ချယ်ဝူက အီယွန်း၏ သွားလာမှုများအပေါ် အလွန်ပင် ထိလွယ်ရှလွယ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် တစ်ယောက်တည်း လူနာကြည့်သွားရန်ပင် အရိပ်အကဲကြည့်နေရသဖြင့် သူ ခန္ဓာကိုယ် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည်အထိ အလုပ်များကို ချူဂျာထံ လွှဲထားခဲ့ရ၏။
“အဲ့ဒါဆို ဘယ်သွားမလို့လဲ။”
“ခဏလေး…… သူငယ်ချင်းနဲ့ သွားတွေ့မလို့ပါ။”
“သူငယ်ချင်း။”
“ဟုတ်ကဲ့။”
ထိုအခါ သူ၏ မျက်နှာထားက သင်္ကာမကင်းဖြစ်သွားသည်။
“အီယွန်းမှာ သူငယ်ချင်း ရှိလို့လား။”
“ဟင်….”
ထိုစကားကို မည်သို့ လက်ခံရမည်နည်း၊ အီယွန်း၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းသွားရသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဂွမ်ချယ်ဝူက ဆင်ခြေပေးသလို အမြန်ပင် ထပ်ပြောလာ၏။
“ကိုယ့်ဆီ လာတွေ့တဲ့လူလည်း မရှိသလို၊ အီယွန်းဆီမှာလည်း ဧည့်သည်မရှိလို့ပါ။”
အီယွန်းကို အရှက်ရစေခဲ့သည်ဟုတွေးကာ သူ့လည်ကုပ်သူ ပွတ်သပ်နေသည့် လက်လှုပ်ရှားမှုက အလွန်ပင် ပျာယာခတ်နေ၏။
“ကိုယ်တို့က တစ်ယောက်အတွက် တစ်ယောက်ပဲ ရှိတာလို့ ထင်ခဲ့တာလေ။”
အနက်ကို မသိနိုင်သော သူ၏ နက်ရှိုင်းသည့် အကြည့်တို့က လှံတစ်စင်းလို စိုက်ဝင်လာသည်။
တစ်ဖန်ပြန်၍ နှလုံးသားက ထူးဆန်းစွာ လှုပ်ခတ်သွားရပြန်၏။ အီယွန်း လန့်ဖျပ်ကာ ခေါင်းငုံ့ပြီး အသက်ရှူနှုန်းကို ပြန်ထိန်းလိုက်စဉ် ဂွမ်ချယ်ဝူက ဘာမှမဟုတ်သလို ကိုယ်ကို မတ်လိုက်သည်။
“ညစာ ပြင်ထားလိုက်ပါ့မယ်။ စောစောပြန်လာပါ။”
ထိုသို့ပြောကာ သူက နောက်ဆုတ်သွားသည်။ အီယွန်းလည်း ထောင်ချောက်မှ လွတ်မြောက်လာသူအလား ဝင်ပေါက်ဆီသို့ သုတ်ခြေတင် ပြေးသွားမိ၏။ မြေကြီးမပေသေးသည့် သန့်ရှင်းသော အားကစားဖိနပ်ကို စီးရန်ပြင်နေစဉ်မှာပင် အေးစက်သော အသံတစ်ခုက လည်ကုပ်တွင် ကပ်ပါလာသည်။
“ဒီနေ့ လှနေတယ်နော်၊ အီယွန်း။”
မျက်လုံးများ တစ်စက်ကလေးပင် ပြုံးခြင်းမရှိသော ဂွမ်ချယ်ဝူက နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းကိုသာ ကွေးညွှတ်ထားရင်း ဒီဘက်ကို စိုက်ကြည့်နေလေ၏။
~~~~
Miel’s Translations