Morning Star

အခန်း ၃ - ဥမင်လိုဏ်ခေါင်း

လမ်းအဆုံးရှိ အမှောင်ထုသည် လူစားသည့်ချောက်နက်ကြီးနှင့်တူသည်။

ထိုမှတ်တိုင်၌ ဘတ်စ်ရပ်သွားပြီး လူနှစ်ယောက် ထပ်တက်လာ၏။

ပိုင်လော့ဖုန်း မလှုပ်မယှက် ထိုလူအား ကြည့်နေရာမှ ဘတ်စ်အရှေ့ဖက်သို့ လှည့်ကြည့်လာသည်။

အသစ်ရောက်လာသူများမှာ အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ကားပေါ်တက်သည်နှင့် အသီးသီး အကြွေစေ့များထည့်ကာ ယာဥ်မောင်းအား တစ်ချက်ကြည့်၍ အတွင်းသို့လျှောက်လာကြ၏။

အမျိုးသားမှာ အနက်ရောင်လေကာအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အလွန်ကြီးမားသည့် အနက်ရောင် ကျောပိုးအိတ်ကို လွယ်ထားသည်။ ဆံပင်အလွန်ရှည်၍ ဆံမြိတ်များမှာ မျက်နှာ၏အစိတ်အပိုင်း အများစုအား ဖုံးကွယ်နေပြီး သုန်မှုန်သည့် အသွင်ပေါက်စေ၏။ သူ၏ဖြူဖျော့သော အသားအရည်ကြောင့်သာ အမှောင်ထုနှင့် မရောနှောသွားခြင်းပင်။

အမျိုးသမီးမှာ အရပ်မရှည်လှ။ ပန်းရောင်အင်္ကျီနှင့် ဘောင်းဘီအား ဝတ်ထားပြီး လွယ်အိတ်ကလည်း ပန်းရောင်ဖြစ်၏။ သူမဘတ်စ်ကားပေါ်ရောက်သည်နှင့် အရှေ့မှ မျက်နှာတည်လှသည့် လူအား ပုခုံးပုတ်ကာ ခပ်ကျယ်ကျယ်ရယ်လေသည်။

ပြီးမှ ဘတ်စ်ပေါ်ထိုင်နေသည့် လီချန်စစ်နှင့် ပိုင်လော့ဖုန်းအား သတိထားမိသွားကြသည်။

ခပ်တည်တည်လူသည် ခေါင်းငြိမ့်ပြလာပြီး အရှေ့ဖက်ရှိ ခုံ၌ ဝင်ထိုင်ကာ ဖုန်းသာကြည့်နေ၏။

အမျိုးသမီး၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်တောက်သွားပြီး သူတို့ထံလျှောက်လာကာ စတင်နှုတ်ဆက်လာသည်။ "နင်တို့လည်း ထုတ်လွှင့်သူတွေပဲလား။"

ပိုင်လော့ဖုန်းနှင့် လီချန်စစ်တို့နှစ်ဦးစလုံး ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ကြသည်။

"Wish အက်ပ်ကပဲမလား။"

နှစ်ဦးစလုံးပြိုင်တူ ခေါင်းငြိမ့်ကြပြန်၏။

"ကောင်းတယ်၊ကောင်းတယ်။" မိန်းကလေးမှ သက်ပြင်းရှည်ရှည်ချကာ ထပ်ပြောလာသည်။ "လူများတော့ကောင်းတာပေါ့။ ငါက လူသစ် အသိအမှတ်ပြုအဆင့်ကို တစ်ယောက်တည်း လုပ်ရမယ် မှတ်နေပြီး သေအောင်ကြောက်နေတာ။"

သူမ ကျောပိုးအိတ်အား ဆွဲချွတ်ကာ ပိုင်လော့ဖုန်းအရှေ့မှ ခုံ၌ ဝင်ထိုင်ပြီး ပြုံးပြလာသည်။ "ငါ့နာမည်က စုချာ။ နင်တို့ကိုအားကိုးမယ်နော်။"

ဒုတိယအကြိမ်မှသာ ပိုင်လော့ဖုန်းမှ စကားပြန်ပြောလာ၏။ "ငါ့နာမည်က ပိုင်လော့ဖုန်း။"

လီချန်စစ်လည်း အမြန်အဆန်ပင် မိတ်ဆက်လာသည်။ "လီချန်စစ်ပါ မိန်းကလေး။ လီချန်စစ်လို့ခေါ်ပါ။"

ဘတ်စ်ကားသည် နောက်ထပ် မှတ်တိုင်အနည်းငယ်ခန့် ဆက်မောင်းလာသည်။

နောက်ထပ် အမျိုးသားသုံးဦး၊ အမျိုးသမီးနှစ်ဦး စုစုပေါင်းငါးဦးခန့် ထပ်တက်လာကြ၏။

၎င်းတို့အားလုံး အချင်းချင်းရင်းနှီးကြပုံမပေါ်ကြပေ။ အမျိုးမျိုးသော မျက်နှာအမူအရာများအား တွေ့ရကာ အချိို့မှာ စိတ်လှုပ်ရှားနေကြပြီး အချို့မှာ တည်ငြိမ်နေကြသည်။ သို့သော် မည်သူကမှ စတင်မိတ်ဆက်လာခြင်းမရှိချေ။

နောက်ဆုံးတက်လာသည့်လူမှာ မုတ်ဆိတ်ငုတ်တိုများနှင့် လူမိုက်လူကန်းပုံပေါက်၏။ ဆံပင်မှာ ခဲရောင်ဖြစ်သည်။ ဘတ်စ်ကားမီးရောင်မှာ အလွန်မှိန်၍ မျက်နှာအား ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရသော်ငြား မီးခိုးရောင်ဆံပင်များအရ လူငယ်ဖြစ်နိုင်ခြေမရှိပေ။

သူကားပေါ်တက်လာသည်နှင့် ပိုင်လော့ဖုန်း သတိထားမိသွားပြီး အနောက်သို့လျှောက်လာသည်အထိ တောက်လျှောက်လိုက်ကြည့်နေသည်။

မီးခိုးရောင်ဆံပင်နှင့်လူက နောက်ဆုံးတန်းသို့ တန်းတန်းမတ်မတ်သွားကာ အဝေးဆုံးနေရာ၌ သွားထိုင်ပြီး မည်သူနှင့်မှ အကျွမ်းတဝင် မနေချင်ပုံပေါ်၏။

ထိုအချိန်မှစကာ မည်သည့် ဘူတာရုံတွင်မှ ဘတ်စ်ကားမရပ်တော့ဘဲ အနောက်ဖက်သို့ ဦးတည်မောင်းနှင်လာတော့သည်။

ပိုင်လော့ဖုန်း အတွင်းဖက်သို့ အနည်းငယ်နေရာရွေ့လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်မှတဆင့် အပြင်သို့ကြည့်နေလိုက်သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ ပြတင်းအပြင်မှရှူခင်းများမှာ ကြာလေပိုထူးဆန်းလာလေလေပင်။

လမ်းမီးများမှာ တဖြည်းဖြည်းလျော့ကျလာခဲ့ပြီး နောက်ဆုံး၌ လုံးလုံး မတွေ့ရတော့ပေ။ ဘတ်စ်၏ မီးရောင်တစ်ခုတည်းဖြင့်သာ လမ်းကိုတွေ့မြင်ရ၏။

လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ အဆောက်အအုံများသည် စွန့်ပစ်ထားသော၊ သရဲခြောက်သည့် အိမ်ပျက်များ သဏ္ဍာန်ပေါ်လာသည်။ မြေပြင်မှာ ဗွက်ထကာ မညီညာသဖြင့် ချိုင့်ခွက်များနှင့် လမ်းကြမ်းလှပြီး ဘတ်စ်ကားအား ရံဖန်ရံခါလှုပ်ခါစေ၏။

ဘတ်စ်ကား ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းတစ်ခု၏ အဝင်ဝဆီရောက်လာသည်။

ဘတ်စ်ထဲ၌အလွန်တိတ်ဆိတ်နေ၏။

ထိုနောက် တိတ်ဆိတ်မှုအား ဖြိုခွင်းခံလိုက်ရသည်။

တစ်စုံတစ်ခု အာရုံခံမိသလို စုချာနှင့်အတူတက်လာသည့် ခပ်တည်တည်လူမှာ ဝရုန်းသုန်းကားထရပ်လာ၏။

ပိုင်လော့ဖုန်း ခပ်လှမ်းလှမ်း၌ ထိုင်နေသဖြင့် ဘတ်စ်ကား ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းတအဝသို့ ရောက်နေသည်ကို သတိမထားလိုက်မိသော်လည်း ရုပ်တည်နှင့်လူ၏ အပြုအမူမှာ ရုတ်တရက်ဆန်လွန်းသဖြင့် လှည့်ကြည့်လာသည်။

ရုပ်တည်နှင့်လူက သရဲတွေ့လိုက်သလို မျက်နှာပျက်နေ၏။

နံဘေးမှအိတ်အား ချက်ချင်းကောက်ကိုင်ကာ "စက္ကူရုပ်ကြီးက ကားမောင်းနေတယ်။"ဟုအော်လာသည်။

ထိုစာကြောင်းတွင်ပါသည့် အချက်အလက်များ၏ လွှမ်းမိုးမှုသည် ကြီးမားကာ လူတိုင်းအပေါ်ထိ ချက်ပြင်းလွန်း၍ မည်သူမှအချိန်ကိုက် မတုံ့ပြန်နိုင်ကြပေ။

ဘတ်စ်ကား ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းထဲ ဝင်ပြီးဖြစ်သည်။

လိုဏ်ခေါင်းထဲရောက်သည်နှင့် ဘတ်စ်ကားမီး ပြတ်တောက်သွား၏။

ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းအတွင်း၌ အလင်းစိုးစဥ်းမျှမရှိဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံး အမှောင်ထုကဝါးမြိုထားသည်။

တစ္ဆေငိုသံလို စူးရှသည့်အော်သံက ဘတ်စ်ကားထဲ ပဲ့တင်မြည်လာ၏။

ကျယ်လောင်သော အက်ကွဲသံနှင့်အတူ ပြတင်းပေါက်များ အားလုံး ကွဲအက်သွားသည်။

အေးစက်သောလေများ နေရာတိုင်းမှ တိုးဝင်လာသည်။

မှန်ကွဲစများမှာ ဓားမိုးရွာသကဲ့သို့ ကျဆင်းလာပြီး လူတိုင်း၏ ကျောပြင်နှင့်မျက်နှာကို ပြတ်ရှစေသဖြင့် ဘတ်စ်ကားအတွင်းမှ လူအားလုံးအလန့်တကြား အော်ဟစ်ကြလေ၏။

ကျယ်လောင်သည့်ပွတ်ဆွဲသံနှင့်အတူ ဘတ်စ်ကား ဘရိတ်ခ် အုပ်လိုက်သဖြင့် အရှိန်ရုတ်တရက်တက်လာပြီး ဘတ်စ်အတွင်း ဟန်ချက်ပျက်ကုန်ကြတော့သည်။

ယခုနက လိပ်လိုတွားနေသည့် ဘတ်စ်သည် ယခုအခါ ကြောက်မက်ဖွယ်အရှိန်ဖြင့် ရှေ့သို့ တဟုန်ထိုး ပြေးသွားနေလေ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထိတ်လန့်စရာကောင်းသည့် ငိုသံ၊ရယ်သံများလည်း ဘတ်စ်အတွင်းအပြည့်ပင်။

ဘတ်စ်ကားတွင် ထိုင်ခုံခါးပတ်မပါသဖြင့် ပိုင်လော့ဖုန်း ဟန်ချက်မထိန်းနိုင်ဘဲ ထိုင်ခုံပေါ်မှပြုတ်ကျသည်။

လက်ကိုင်တန်းအား လျင်မြန်စွာဖမ်းဆွဲ၍ ဟန်ချက်ပြန်ထိန်းရသည်။

ကံဆိုးစွာနှင့်သူ့အိတ်သည် ထိုင်ခုံပေါ်မှလျောကျပြီး သက်ကြီးရွယ်အို၊ အားနည်းသူ၊ ဖျားနာသူ၊ မသန်စွမ်းနှင့် ကိုယ်ဝန်ဆောင်များအတွက် ဦးစားပေးခုံ၌ ထိုင်နေသူအား သွားထိ၏။

ထိုအစမှအဆုံး အသံပင်မထွက်သူအား ထိမှန်သည့်အသံ ခပ်အုပ်အုပ်သာထွက်သည်။

ပိုင်လော့ဖုန်းသူ့အား တောင်းပန်ရန်လှည့်ကြည့်မိပြီးနောက် တောင့်ခဲသွားရ၏။

ထိုခုံမှလူ၏ခါးသည် အိတ်နှင့်ပြားကပ်အောင် အထိခံထားရပြီး လည်ပင်းများ အဖန်ဖန်လှည့်နေသဖြင့် ခေါင်းမှာဘယ်ညာရမ်းခါသွားပြီးနောက် ခေါင်းစွပ်အောက်မှ သူငယ်အိမ်မရှိတော့သည့် စက္ကူမျက်လုံးများနှင့် သူ့အားစိုက်ကြည့်နေသည်။

စက္ကူမျက်လုံးများ။

ခေါင်းစွပ်အောက်မှ လူ၏မျက်နှာသည် စက္ကူရုပ်၏ မျက်နှာဖြစ်နေ၏။

ထိုအချိန်တွင် ဘတ်စ်ကားသည် ရုတ်တရက် နံရံတစ်ခုအားဝင်တိုက်သည်။

ဝင်တိုက်သည့် အသံကျယ်ကျယ်နှင့်အတူ ဘတ်စ်မှာတိမ်းစောင်းသွားပြီး တုန်ခါနေသောကြောင့် လက်ကိုင်တန်းအား ဆုပ်ကိုင်ထားသည့် လက်ဖဝါးမှာ အင်မတန် နာကျင်လာ၏။

နောက်ဆုံးတွင် ဘတ်စ်ကားထိုးရပ်သွားသည်။

တစ္ဆေငိုသံများလည်း ရပ်သွားလေပြီ။

အပြင်ဘက်မှ နံရံအားဝင်တိုက်မှု၏ နောက်ဆက်တွဲအနေနှင့် ကျောက်တုံးကြီးများ ပြုတ်ကျသည့်အသံနှစ်ချက် ကြားရ၏။

ဘတ်စ်ကားအတွင်းရှိ လူများ နေရာအနှံ့ ပြိုလဲနေကြသည်။

"ဘာဖြစ်ကုန်တာလဲ။ ငါတို့ ဒီဘတ်စ်ကားပေါ်တက်၊ နောက်ဆုံးမှတ်တိုင်မှာ ဆင်းပြီး ဆိုင်းဘုတ်အတိုင်း ဂိမ်းထဲဝင်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။"

"ဒါသူတို့ပြောတဲ့ အထဲမပါဘူး။ ဘာလို့အခုလိုဖြစ်သွားတာလဲ။"

"ချီးပဲ။ စောက်ပြသာနာတက်ပြီ။ စိတ်ကုန်စရာပဲ။"

မျက်နှာကျက်ရှိ မီးများ နှစ်ကြိမ်ခန့် တဖျတ်ဖျတ်လက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် မီးပွင့်လာသောအခါ ဘတ်စ်အတွင်း မီးအနီရောင်ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

အနီရောင်မီးမှာ စူးရှလွန်းသဖြင့် မျက်လုံးနာစေ၏။ ပိုင်လော့ဖုန်း စုပ်သတ်ကာ လက်မြှောက်၍မီးရောင်အား ကာလိုက်သည်။

သူနှင့်အတူပင် ကျန်သူများအတွက်လည်း မီးရောင်ကစူးရှလွန်းနေပြီး ဘတ်စ်ထဲ၌ ညည်းညူသံများ ပြည့်နှက်နေ၏။

ပိုင်လော့ဖုန်း မျက်လုံးမှေးကာ ထရပ်၍ ပြုတ်ကျနေသောအိတ်အား ကောက်ယူရန် စက္ကူရုပ်ဆီလျှောက်သွားသည်။

သူအိတ်အားကိုင်လိုက်သည်နှင့် စက္ကူရုပ်မှာ ခေါင်းမော့ကာ လက်ဆန့်ထုတ်လာ၏။ စက္ကူလက်သည် သူ့လက်ကောက်ဝတ်အား အားနှင့်ဖိကိုင်လာသည်။ စက္ကူရုပ်ဖြစ်သော်ငြား အင်အားမှာမသေးလှချေ။ ပိုင်လော့ဖုန်း ကြောင်အနေမိသည်။ အော်ဟစ်ခြင်း မပြုမိဘဲ စက္ကူရုပ်ကိုသာ မမှိတ်မသုန်ကြည့်နေမိ၏။ စက္ကူရုပ်သည် သူ့အား စက္ကူမျက်လုံးများနှင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

"မင်းခေါင်းကို လိမ်ချိုးမိအောင်မလုပ်နဲ့။" ပိုင်လော့ဖုန်း ထိုသို့ပြောလိုက်သော်ငြား စက္ကူရုပ်က မလွှတ်ပေ။ ပိုင်လော့ဖုန်း သက်ပြင်းချရင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက်နှင့်ရေရွတ်မိသည်။

လက်တစ်ဖက်အား မြှောက်ကာ စက္ကူရုပ်၏ ပါးတစ်ဖက်အား သူဆုတ်ဖြဲလိုက်သည်။ ထိုမြင်ကွင်းအား တစ်ယောက်ယောက် တွေ့သွားပုံရကာ အနောက်ဖက်မှ အော်သံကြားရသော်ငြား သူ့အား ရည်ရွည်သလား အသေအချာမသိရပေ။ ပိုင်လော့ဖုန်းအနေနှင့်လည်း တုံ့ပြန်မှုပေးရန် စိတ်မပါလှ။ စက္ကူရုပ်၏ ခေါင်းပြုတ်ကျသွားသော်လည်း လက်ကမူ သူ့အား အားမလျော့တမ်းဆုပ်ထားစမြဲပင်။ သူ့အားဆုပ်ကိုင်ထားသည့် စက္ကူရုပ်၏လက်အား ဖြေးဖြေးချင်းဖြေချလိုက်သောအခါ စက္ကူစများ သူ့ခြေထောက်အောက် ကျဆင်းလာသည်။

ပြီးသည်နှင့် ပိုင်လော့ဖုန်း အိတ်အားကောက်ကာ ဇစ်ဖွင့်၍ တစ်ခုခုအားရှာပြီး ထွက်လာသည့် နေကာမျက်မှန်အား ကောက်တပ်လိုက်သည်။ နေကာမျက်မှန်သည် ကားအတွင်းပိုင်းရှိ အလင်းရောင်စူးစူးအား လျော့ကျစေ၏။ ဘေးဘီအားပတ်ကြည့်ပြီးနောက် ပိုင်လော့ဖုန်း အခြေအနေအား နားလည်လိုက်သည်။ ယခုနကအော်လိုက်သူမှာ လီချန်စစ်ပင်။ လီချန်စစ် ခုံအား မှီလျက် သူ့အားအလန့်တကြားကြည့်နေ၏။ ထိုရွေ့ပြောင်းလုပ်သား၏ ခြေထောက်များမှာ တုန်ရီနေပြီး ခြောက်ကပ်နေသော နှုတ်ခမ်းများမှ တုန်ယင်စွာ အားယူ၍ မေးလာသည်။ "မင်း...မင်းတကယ် ဆုတ်ဖြဲလိုက်တာလား။"

ပိုင်လော့ဖုန်း နေကာမျက်မှန်နောက်မှ မျက်လုံးများကို တဖျတ်ဖျတ်ခတ်မိသည်။

"အေး၊ ဖြဲလိုက်ပြီ။" ပိုင်လော့ဖုန်း ဖြေလိုက်သည်။ "နဖားကြိုးဖြတ်သလိုပေါ့။"

ထိုအပြုအမူနှင့် ပိုင်လော့ဖုန်း၏ သတ္တိသည် လီချန်စစ် နားလည်ပေးနိုင်သည့် အနေအထားကို ကျော်လွန်သွားပုံရပြီး သူ့အား သရဲတစ္ဆေထက် ပိုကြောက်စရာကောင်းသလို ကြည့်နေလေ၏။

ရုတ်တရက် ဘတ်စ်အရှေ့နှင့် အနောက် တံခါးနှစ်ပေါက်ဆီမှ ရိုက်ခတ်သံများမှာ ဘတ်စ်ထဲရှိ လူများအား ကြောင်အသွားစေသည်။ တံခါးနှစ်ချပ် တကျွီကျွီမြည်ကာ ခပ်နှေးနှေး ပွင့်လာသည်ကို အားလုံးကြည့်နေမိကြ၏။

တံခါးများပွင့်သည်နှင့် ဘတ်စ်အတွင်းရှိ မီးအနီရောင်သည် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် နှစ်ခါဖြစ်ပြီးနောက် ပျောက်သွားသည်။ ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းမှာ မူလကပင် မှောင်မဲနေ၍ ဘတ်စ်ကား မှောင်သွားသည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး မည်သည့်အရာကိုမှ မမြင်ရလောက်သည်အထိ အမှောင်ကျသွားလေ၏။ မည်သို့ဖြစ်စေ ယခင် မီးအရောင်နှင့်ယှဥ်ပါက ထိုအမှောင်ထုမှာ မျက်လုံးများအား သက်သာရာရစေ၏။

တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လဲနေရာမှ ထရပ်ကြသော်လည်း မည်သူမှမလှုပ်ရဲကြ။ အရှေ့နှင့်အနောက် တံခါးမှဝင်လာသည့် လေများသည် ၎င်းတို့နားဆီသို့ ငိုညည်းသံကဲ့သို့ ဝင်ရောက်လာ၏။ ဘာဆက်လုပ်ရမည်မှန်း မသိကြသဖြင့် အားလုံး ငြိမ်သက်ကာ ရှေ့တံခါးအား ကြည့်နေကြသည်။ ဘတ်စ်သည်နံရံအားတိုက်ပြီးကတည်းက ငြိမ်သက်နေ၏။ ၎င်းတို့လုပ်သင့်သည့်အရာကို အားလုံးသိကြသည်။ ဘတ်စ်ပေါ်မှဆင်းပြီးနောက် ဘယ်ကိုသွားရမည်နည်း။ အလင်းရောင်စိုးစဥ်းမျှမရှိသည့် ဥမင်အတိုင်း လျှောက်သွားသင့်လေသလား။ အမှောင်ထုထဲမှ မည်သည့်အရာများ ထွက်လာနိုင်သနည်း။

အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ကားရှေ့ခန်းမှ အလင်းရောင်ထွက်လာသည်။

အလင်းလားရာသို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ ယာဥ်မောင်းသည် စက္ကူရုပ်ဖြစ်ကြောင်း အော်ပြောခဲ့သည့်လူမှာ ရှေ့ဆုံး၌ ထိုင်ကာ ဖုန်းမီးဖွင့်ထားသည်ကိုတွေ့ရ၏။ ရုတ်တရက် အလင်းနှင့်ထိတွေ့ရသဖြင့် ပိုင်လော့ဖုန်း မဆင်မပြေဖြစ်ကာ မျက်လုံးအားလက်နှင့်ကာ၍ နေကာမျက်မှန်ကိုမူ ဆံမြိတ်အထက်မှ နဖူးသို့ရောက်အောင် တွန်းတင်လိုက်သည်။

အိပ်မက်မှ နိုးလာသည်သလို လူအများစုသည် ထိုလူ၏ အကြံနောက်လိုက်ကာ ဖုန်းများယူထုတ်၍ မီးဖွင့်ကြသည်။ ဆံပင်အမဲရောင်နှင့် လူငယ်သည် လွယ်အိတ်အား ဘယ်ဘက်ပခုံးပေါ်ဆွဲတင်ပြီး မီးရောင်များအား လိုက်ကြည့်ကာ အော်တော့သည်။

"ရပြီ၊ ငါ..."

သူစကားတန်းလန်းနှင့် ရပ်သွားပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လာ၏။ အားလုံး စိတ်ဝင်တစားနှင့် သူကြည့်နေရာသို့ လှည့်ကြည့်ကြပြီးနောက် အားလုံး၏မျက်လုံးများလည်း ပြူးကျယ်လာတော့သည်။

အနောက်တံခါးနားမှ ခုံတန်းနှစ်ခုနှင့် ပြတင်းပေါက်နှင့် တစ်တန်းတည်းရှိသည့် ခုံတန်းနှစ်ခု၌ စက္ကူရုပ်လေးရုပ် ရှေ့သို့ ကိုင်းကာ အစီအရီထိုင်နေကြပြီး ပိုင်လော့ဖုန်းအား စက္ကူမျက်လုံးများနှင့် စိုက်ကြည့်နေကြ၏။

ထိုအရုပ်များသည် လီချန်စစ် ကားပေါ်တက်လာစဥ်က ခြေလက်များဖုံးသည်အထိ အလုံအခြုံဝတ်စားထားသည့် လူလေးဦးဖြစ်သည်။

ကားအနောက်ဖက်၌ နေရာယူထားသူလည်း ရှိ၏။ နမော်နမဲ့နှင့် ကောင်လေးသည် လွယ်အိတ်အားဆောင့်ဆွဲ၍ အရှေ့ဖက်ရှိလူအုပ်နှင့် ပေါင်းရန်ထလာသည်။ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ကို သူရိပ်မိလိုက်ချိန်၌ စက္ကူအရုပ်၏ ထိုင်ခုံနောက်မှီအား သူ့လက်မှ ဖိမိထားပြီးဖြစ်သည်။ အားလုံးကြည့်နေသည့်နေရာသို့ သူခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

စက္ကူအရုပ်လည်း တစ်ခုခုခံစားမိသကဲ့သို့ သူ့အားလှည့်ကြည့်လာကြ၏။ ဖုန်းမီးရောင်များအောက် အရုပ်များမှာ ဖြူဖွေးကာ ပိုမို ကြောက်စရာကောင်းနေသည်။ စက္ကူရုပ်နှင့် အကြည့်ဆုံသောအခါ လူငယ် အလန့်တကြားထအော်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ် လဲကျသွား၏။

ကားအတွင်းအော်သံများပြည့်သွားပြီး လီချန်စစ်၏အသံမှာ အကျယ်ဆုံးပင်။ ယခုပင် သူ ကုန်းထလာပြီး ချက်ချင်းပြန်လဲကျသွား၏။

ကျန်သည့် အရုပ်သုံးရုပ် ကြည့်နေသည့်ကြားကပင် ပိုင်လော့ဖုန်းမှာ အရေးပေါ် ဝယ်ယူထားသည့် ဓာတ်မီးအားထုတ်ကာ အိတ်အား ပိတ်ပြီး ပုခုံးပေါ်တင်လိုက်သည်။ ဖုန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဓာတ်မီးဖွင့်၍ ဘတ်စ်ပေါ်မှဆင်းလိုက်သည်။

စက္ကူအရုပ် သုံးကောင်အား သူဂရုပင်မစိုက်ပေ။

သူဘတ်စ်ပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သောအခါ ကားထဲမှ လူများ ရုတ်ရုတ်သဲသဲဖြစ်ကာ အခြေအနေမှန်အား သဘောပေါက်သွားကြသည်။

"အစ်ကို၊နေပါဦး။" တစ်ယောက်ယောက် အော်ခေါ်သဖြင့် ပိုင်လော့ဖုန်းလှည့်ကြည့်လာ၏။

အဖြူအမည်းစပ် အင်္ကျီအစုတ်အား ဝတ်ထားသည့် လူငယ်တစ်ဦးမှ ချွေးသီးများစီးကျလျက် အနောက်တံခါး လက်ရန်းအားကိုင်ကာ သူ့အား မေးလာသည်။

"တကယ်ဆင်းသွားမလို့လား။ လိုဏ်ခေါင်းထဲ တစ်ခုခုရှိနေရင်ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"

"ဘတ်စ်ပေါ်မှာ ရောက်တောင် ရောက်နေပြီမဟုတ်ဘူးလား။" ပိုင်လော့ဖုန်းပြန်ပြောသည်။

"ယာဥ်မောင်းနေရာက စက္ကူရုပ်က အသက်ပြန်ဝင်လာပြီးတော့ ကားကိုအရှိန်တင်မောင်း၊ မင်းကိုပြန်လိုက်ပို့၊ မင်းက ဝိုင်ဖိုင်ဖရီးရတဲ့ မက်ခ်ဒေါ်နယ်ကို လိုက်ရှာပြီး စာရင်းသွင်းတာကို ဖျက်လို့ရမယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား။"

ပိုင်လော့ဖုန်း၏ အရှိန်ပြင်းသော စကားလုံးများကြောင့် လူငယ်မှာ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ပေ။ လက်ရန်းကို ကိုင်လျက် လဲကျသွားပြီး ဇက်ကလေးပုဝင်သွားသည်။

ပိုင်လော့ဖုန်း ဆက်ပြောလာ၏။ "ဒီအထိရောက်လာပြီးမှ ဘာဆက်ပြောချင်သေးတာလဲ။"

ဘတ်စ်ပေါ်မှ ဆင်းလာသော်လည်း ပိုင်လော့ဖုန်း အလောတကြီးမထွက်သွားပေ။ ဓာတ်မီးနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်အား စူးစမ်းသည်။ ဘတ်စ်ဝင်တိုက်ထားသည့် နံရံ၌ သုံးမီတာခန့်ရှည်သော လိုဏ်ခေါင်း၏အဆုံးကို ညွှန်ပြနေသည့်အနီရောင် မြှားတစ်စင်းရှိနေ၏။

ပိုင်လော့ဖုန်း ထိုလမ်းအတိုင်းလျှောက်လာသည်။ ခြေတစ်လှမ်းသာလှမ်းရပြီး ဘတ်စ်ထဲမှအသံထွက်လာပြန်သည်။

စုချာ ထိတ်လန့်တကြားမေးလာခြင်းပင်။ "ယာဥ်မောင်းက အရုပ်ကြီးလား။"

ပိုင်လော့ဖုန်း လှည့်ကြည့်လာ၏။ သူမလက်ထဲ၌ မြေအောက်အလုပ်သမားများ အသုံးပြုသည့် ဓာတ်မီးအားကိုင်ထားသဖြင့် သဘာဝကျကျနှင့် လင်းထိန်နေသည်။

"အင်း။" ဆံပင်အမဲနှင့်လူက ဘတ်စ်ပေါ်မှ ဆင်းရင်း ဖြေ၏။ "ငါမြင်လိုက်တယ်။ အရေပြားကို မမြင်အောင်လို့ လက်ရှည်ဝတ်ထားပြီး လက်အိတ်စွပ်ထားတယ်။ သူ့လည်းပင်းနေရာက ပြတင်းပေါက်ကို ကြည့်လိုက်တာ စက္ကူနဲ့ လုပ်ထားမှန်း သိလိုက်ရတာပဲ။"

"ဒါဆိုအစကတည်းက ကားမောင်းလာတာအရုပ်ကြီးပေါ့။" လီချန်စစ်၏ မျက်နှာ၌ သွေးမရှိတော့။ သူပါးစပ်အားအုပ်ကာ ဘတ်စ်ပေါ်မှဆင်းပြေး၍ လမ်းဘေး၌ ထိုးအန်တော့သည်။

"ဦးလေး၊ အဆင်ပြေရဲ့လား။" စုချာလည်းကားပေါ်ကဆင်းလာပြီး သူ့အားလှမ်းမေးသည်။ "အတွေးမလွန်နဲ့။ အားလုံးအတူလာကြတာပဲ။ အရုပ်မောင်းတဲ့ကားကို အတူစီးလာကြတာပဲမလား။"

ပိုင်လော့ဖုန်း ဝင်ပြောလာသည်။ "မဟုတ်ဘူး။ ဘတ်စ်ပေါ်ပထမဆုံးရောက်လာတာ သူပဲ။ အရုပ်တွေက အလုံထုပ်ထားတော့ သူလူအစစ်တွေလို့ထင်သွားပုံပဲ။"

"ဒီလိုကိုး။" ဆံပင်အမဲနှင့် လူက နားလည်သွားပုံရ၏။ "တစ်ယောက်တည်းနဲ့ အရုပ်ငါးရုပ်မှတ်တိုင်အများကြီး အတူစီးလာတာ၊ ကြက်သီးထစရာပဲ။"

"အဲ့ဒီမှာထိုင်ကြည့်နေတာ တော်တော့။" ကားအတွင်းမှ လူကြီးဆန်ဆန်အသံအား အားလုံးကြားလိုက်ရသည်။

အသံလာရာ လှည့်ကြည့်ကြသောအခါ ကားပေါ် နောက်ဆုံးတက်လာသည့် ဆံပင်မီးခိုးရောင်နှင့် ခပ်ထွားထွားလူဖြစ်နေ၏။ လှည့်ကြည့်လာသော လူများ၏ မီးရောင်များမှာ သူ့အပေါ်ရောက်လာသည်။

ယခင်က ဘတ်စ်ကားထဲတွင် မှောင်မဲနေ၍ တလက်လက်ထနေသည့် ပိုင်လော့ဖုန်းမှလွဲကာ ကျန်သည့်မျက်နှာများအား မမြင်ခဲ့ကြရပေ။ ယခုမီးရောင်ကြောင့် မီးခိုရောင်ဆံပင်နှင့်လူ၏ ပုံသဏ္ဍာန်မှာ ထင်ရှားလာသည်။

သူ၏မျက်နှာသည် အတော်နုပျိုပြီး အရေးအကြောင်းများစွာမရှိသလို မုတ်ဆိတ်မွှေးများ တစ်ချို့ရှိနေ၏။ အခက်အခဲများစွာဖြတ်သန်းခဲ့ရပုံရကာ မျက်လုံးများမှာ လောကကြီးအား စိတ်ကုန်နေပုံပေါ်ပြီး မောပန်းနွမ်းနယ်နေသည့် ပုံရိပ်အား တွေ့ရသည်။ အနီးကပ်ကြည့်ပါက မျက်ခုံးမွှေးထူထူများ တောက်ပသောမျက်လုံးများနှင့် အတော်လှသော နှာခေါင်းအားတွေ့ရသည်။ ရင့်ကျက်ကာကြမ်းတမ်းသည့် ချောမောမှုမျိုးရှိသူဖြစ်၏။

ထိုလူ မျက်လုံးအားမှေး၍ ပါးစပ်ထဲ စီးကရက်တစ်လိပ်ထည့်ပြီး ပုခုံးရှိ အိတ်မှ မီးခြစ် ယူထုတ်ကာ မီးညှိလိုက်သည်။ သူမှုတ်ထုတ်လိုက်သည့် ဆေးလိပ်ငွေ့များသည် နံဘေးရှိ လူငယ်ကို ချောင်းဆိုးစေ၏။ ထိုလူ ဂရုပင်မစိုက်ဘဲ ကားထဲမှ လူများကိုပြောလာသည်။ "အားလုံးလမ်းဆင်းလျှောက်ကြမယ်။ ဒီမှာ ထိုင်နေလို့ ဘာမှမထူးဘူး။ တံခါးတွေ ပွင့်သွားတာက ဆင်းပါဆိုတဲ့သဘောပဲ။ မဆင်းချင်တဲ့လူက အရုပ်တွေနဲ့နေခဲ့ပေါ့။"

သူ၏လေသံမှာ အမိန့်ပေးဟန်၊ ခြိမ်းခြောက်ဟန်ပေါက်၍ မည်သူမှသဘောမတွေ့သော်လည်း သူ၏ဖြစ်တည်မှုမှာ အလွန်အားပြင်းသဖြင့် နာနာခံခံနှင့် ကားပေါ်မှဆင်းရုံကလွဲ ရွေးချယ်စရာမရှိကြပေ။

ထိုလူသည် ဘတ်စ်ပေါ်မှ နောက်ဆုံးဆင်းသူဖြစ်ပြီး လီချန်စစ်ကျန်ခဲ့သည့်အိတ်ကိုပင် ကောက်လာပေးသည်။ ထိုလူ လီချန်စစ် အနားလျှောက်လာကာ ပုခုံးပုတ်၍ နှစ်သိမ့်စကားများပြောပြီး အိတ်ပြန်ပေးသည်ကို ပိုင်လောဖုန်း မျက်စိဒေါက်ထောက်ကြည့်နေ၏။

လီချန်စစ် တုန်ရီစွာထရပ်ကာ အိတ်ကိုယူပြီးသူ့အား ဖန်တလဲလဲ ကျေးဇူးတင်စကားပြောနေသည်။

လီချန်စစ်အား နှစ်သိမ့်ပြီးနောက် ထိုလူမှ အားလုံးကိုလှည့်ကြည့်လာသည်။ "သွားကြစို့။"

အားလုံး ရှေ့ဆီ ဆက်လျှောက်လာကြသည်။

ဓာတ်မီးများသည် လိုဏ်ခေါင်းတစ်ခုလုံးကို အလင်းမပေးနိုင်သောကြောင့် လိုဏ်ခေါင်း၏ အဆုံးမှာ လူစားသည့် ချောက်ကြီးတစ်ခုလို မှောင်မဲနေ၏။

DISCUSSION

Morning Star Translation